The Diplomats ภารกิจรัก นักการทูต

ตอนที่ 23 : กรมเอเชียตะวันออก - EP 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 722
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    13 ก.พ. 61

 

EP 3

          ...ตำรวจโตเกียวฉีดน้ำดับเพลิงใส่กลุ่มผู้มาชุมนุมหน้าสถานทูตเกาหลีใต้ในญี่ปุ่น เพื่อสลายการชุมนุม เนื่องจากกลุ่มผู้ชุมนุมเริ่มเผาธงชาติเกาหลีใต้และร้องตะโกนสาปแช่ง พร้อมกับเผารูปของ ปาร์ค กึนฮเย ประธานาธิบดีเกาหลีใต้.... 

          เสียงของผู้ประกาศข่าวดังมาสายขณะที่แทยอน ยูริ และยุนอาย่างเท้าเข้ามาถึงในสนามบิน 

          "ซอฮยอนฝากขอโทษแกด้วยที่มาส่งไม่ได้" แทยอนว่าพลางตบบ่าเพื่อน 

          "ไม่เป็นไรเว่ย.." ยุนอาว่า เพราะเข้าใจดีว่าช่วงนี้ซอฮยอนยิ่งกำลังวุ่นหนัก เมื่อการพิจารณาคดีเรื่องหมู่เกาะที่ทำให้ตึงเครียดระหว่างเกาหลีใต้กับญี่ปุ่นกำลังใกล้เข้ามา 

          "แล้วก็รถแกน่ะ ส่งชิปปิ้งทางเรือเรียบร้อยแล้วนะ เจ้าหน้าที่สถานทูตที่โน่นเขาจะไปรับไว้ให้" ยูริว่าพลางยื่นใบรับรถที่ไปเป็นธุระให้เพื่อน เพราะยุนอาไม่ยอมเด็ดขาดที่จะต้องห่างรถสปอร์ตคันโปรด แม้จะต้องจ่ายค่าขนส่งราคาแพงหูฉี่ แต่ยุนอาก็ไม่ยี่หระอะไรมากนักอยู่แล้วเรื่องเงิน 

          "ขอบใจมากแก.." ยุนอายิ้มให้เพื่อนอย่างซาบซึ้งที่ช่วยเหลือทุกอย่างและสละเวลามาส่ง 

          "เดินทางปลอดภัยเพื่อน.." ยูริว่าแล้วตบๆไหล่เพื่อน แทยอนก็ยิ้มแล้วโบกมือให้... 

          ยุนอาสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเดินตรงไปเช็กอินนำกระเป๋าขึ้นเครื่อง เมื่อชั่งน้ำหนักกระเป๋า และรับตั๋วเครื่องบินเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็ได้ยินเสียงคนเดินตรงมาพอดี ทำให้เธอเงยหน้ามอง.. 

          คริสตัลหน้าชา...วินาทีแรกที่เห็นหน้าของคนๆนั้น แม้จะสวมแว่นดำอยู่ แต่ใบหน้าของเธอก็มีสีหน้าตึงเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเจน... เธอทำเป็นไม่เห็นเขา แล้วกำลังจะเลี่ยงไปเช็กอินเก็บกระเป๋าของตัวเองให้เรียบร้อย เมื่อเดินออกมาจากตรงที่เช็กอิน...ซอนเยก็เอ่ยขึ้นมา 

          "อ้าวคุณยุนอา สวัสดีค่า" ซอนเยเอ่ย ทำให้คริสตัลหยุดกึก แล้วหันมองผู้จัดการส่วนตัวของเธอ 

          "สวัสดีค่ะ...คุณซอนเย" ยุนอาว่าแล้วยิ้มให้นิ่งๆ ยากจะเดาว่าเขารู้สึกยังไง 

          "อ้อ แล้วก็นี่ค่ะน้องคริสตัล...ฝากดูแลน้องคริสตลอดทั้งอาทิตย์นี้ด้วยนะคะ" ซอนเยว่าทำให้คริสตัลหน้าชา แต่อีกฝ่ายดูจะไม่ได้สนใจสีหน้าของเธอเท่าไรนัก... 

          "สวัสดี...ฉัน ยุนอา อิม ยุนอา" ยุนอากล่าว แล้วยื่นมือมาทักทายตามมารยาทการทูต 

          คริสตัลกอดอก... ไม่ยอมจับมือ 

          "อ้าว น้องคริส นี่ไง คุณยุนอา นักการทูตที่จะมาเป็นล่าม และก็จะดูแลเธอตลอดเวลาที่อยู่ญี่ปุ่นเลยนะ" ซอนเยว่า 

          คริสตัลหันมามองหน้าซอนเยอย่างเอาเรื่อง แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไร ยิ่งทำให้เธอหงุดหงิด วินาทีที่อึดอัดนั้น คริสตัลก็ก้าวมาข้างหน้าแล้วปัดมือยุนอาอย่างแรง 

          เพี้ยะ!! "โอ๊ยย.." ยุนอาร้องเบาๆ มือของเธอโดนปัดอย่างแรงด้วยเจ้าของใบหน้าสวยนั้น 

          " ไม่! ยินดีที่รู้จักค่ะ" คริสตัลเน้นคำว่า "ไม่" แล้วหยิบกระเป๋าของตัวเอง ก้าวฉับๆเดินหายลับเข้าเกทไป 

          "ตายจริง!! ยัยคริส ทำไมมารยาทแย่แบบนี้..." ซอนเยร้องอย่างตกใจ แล้วหันมามองยุนอา 

          "คุณยุนอาเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?" ซอนเยถาม ทำให้ยุนอาส่ายหัว มือของเธอยังแดงๆ 

          "ไม่เป็นไรค่ะ...เรารีบไปกันดีกว่า" ยุนอาว่า ทำให้ซอนเยส่ายหัวยิ้มๆ 

          "ฉันมาส่งเฉยๆค่ะ... เพราะทางผู้ใหญ่ที่กระทรวงต่างประเทศบอกว่าน้องเป็นทูตวัฒนธรรมเจ้าหน้าที่กระทรวงเลยจะดูแลให้ค่ะ .. ดังนั้น อาจจะลำบากหน่อย แต่ตลอดอาทิตย์หน้าฝากดูแลน้องด้วยนะคะ" ซอนเยว่า

          "ว...ว่าไงนะคะ?" 

...

          ห้องล็อบบี้ VIP สำหรับรอเครื่องบินที่สนามบินนั้นไม่กว้างมากนัก ยุนอาจึงมองเห็นคริสตัลได้ไม่ยาก ร่างบางนั่งใส่หูฟังฟังเพลงอยู่ แต่สีหน้าดูก็รู้ว่าไม่สบอารมณ์ .. เขากำลังจะเดินเข้าไปหาเธอ แต่บรรดาลูกหลานคนรวยที่นั่งรอเครื่องบินอยู่เหมือนกันจำเธอได้ จึงเข้ามาทักทายและขอถ่ายรูปคู่กับเธอ... ทันทีพวกเขาเข้ามาทักทาย เธอก็ยิ้มอัตโนมัติแล้วยอมให้พวกเขาถ่ายรูปอย่างร่าเริง 
ก่อนจะกลับไปนั่งหน้าเครียดต่อเมื่อพวกเขาเดินกลับไป... 

          เหอะ...มืออาชีพสินะ ยิ้มสั่งได้ ทั้งๆที่ไม่ได้อยากยิ้ม ยุนอาคิดในใจพลางถอนหายใจเบาๆ  เขาเข้าไปใกล้ๆ แล้วทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้าม... 

          ได้ผล...เพราะนาทีที่ยุนอาทิ้งตัวลงนั่ง คริสตัลก็เงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาแข็งๆ แล้วยกกระเป๋าย้ายไปนั่งอีกโซฟาหนึ่งทันที... 

          ยุนอานึกสนุก... จึงย้ายตามไปนั่งฝั่งตรงข้าม... 

          คริสตัลก็ย้ายอีก... ยุนอาก็ย้ายตาม... ยิ่งเธอย้ายเขายิ่งตาม จนเธอหมดความอดทน 

          "หยุดตามฉันสักทีได้ไหมคุณ!" คริสตัลหันมาพูดลอดไรฟันเสียงเบา แต่ดวงตาถมึงทึงนั้นบ่งบอกความไม่พอใจอย่างแรงกล้า... 

          "มันเป็นหน้าที่ของฉัน..." ยุนอาตอบแค่นั้น ทำให้คริสตัลหันมาเผชิญหน้ากับเขาเต็มๆ 

          "หน้าที่คุณคืออะไร? ตามก้นฉันรึไง?" คริสตัลว่า ทำให้ยุนอาหัวเราะเบาๆ 

          "คงคิดว่าก้นเธอน่าตามมากสินะ... ก็จริง ใครๆคงอยากตามก้นเธอนั่นแหละ แม่น้องสาวแห่งเกาหลี แต่มันคงไม่ใช่ฉัน หน้าที่ของฉันคือการดูแลเธอในฐานะทูตวัฒนธรรมต่างหาก" ยุนอาว่าอย่างไม่สะทกสะท้าน ทำให้คริสตัลแทบควันออกหู

          "คุณไม่มีความจำเป็นต้องมาดูแลฉัน!" คริสตัลว่าอย่างดื้อดึง

          "จริงเหรอ .. ถ้าอย่างนั้นเวลาอยู่ญี่ปุ่น ฉันก็คงไม่ต้องช่วยอะไรเธอมาก..." ยุนอาว่า 

          "ช่วยไปห่างๆจะขอบคุณ..." คริสตัลว่าเท่านั้นแล้วเดินหนีไป เมื่อมีเสียงประกาศให้ขึ้นเครื่องพอดี เธอหันมามองหน้าเขา และก่อนที่ใครจะทำอะไรได้ทัน เธอก็กระทืบเข้าให้ที่เท้าเขาเต็มๆ ... 

          ตุ้บบ! "โอ๊ยย!" ยุนอาร้องลั่น แล้วยกเท้าขึ้นมากุม มองตามยัยตัวแสบที่หันมาแลบลิ้นแล้วเดินหนีไปขึ้นเครื่อง.. ทำให้ยุนอารีบโขยกเขยกเดินตามไปอย่างลำบากยากเย็น 

...

          แต่วิบากกรรมของทั้งสองยังไม่หมด เพราะในเมื่อจองตั๋วเครื่องบินไปด้วยกันแล้ว ปกติธรรมดาของผู้จองก็ย่อมจองให้ต้องนั่งด้วยกัน... เมื่อยุนอาเดินขึ้นมาถึงบนเครื่องชั้นวีไอพี ก็เห็นคริสตัลกำลังพยายามยักแย่ยักยันเอากระเป๋าของเธอขึ้นบนที่เก็บกระเป๋าด้านบน แต่เพราะมันค่อนข้างสูง ...และวันนั้นคริสตัลใส่รองเท้าส้นเตี้ย ทำให้เธอยัดมันเข้าใส่ช่องนั้นได้อย่างยากลำบาก 

          ยุนอาหัวเราะหึหึพลางส่ายหัว ก่อนจะเดินเข้าไป เปิดช่องข้างๆเธอ แล้วยัดกระเป๋าของตัวเองใส่อย่างไม่ทุกข์ร้อน ก่อนจะนั่งลงที่นั่งติดหน้าต่างของตัวเองโดยไม่คิดจะช่วยคริสตัลแม้สักนิด ทำให้เธอมองเขาแค้นๆ แต่เธอก็ไม่คิดจะร้องขอความช่วยเหลือจากเขาเป็นอันขาด...เธอจึงพยายามจนในที่สุดก็กระแทกฝาช่องเก็บของปิดจนได้ 

          "ความพยายามสูงดีนี่..." ยุนอาพูดลอยๆ เธอแอบเห็นแววตามุ่งมั่นของคริสตัลก็รู้สึกได้ว่าผู้หญิงคนนี้ดื้อไม่เบา 

          "เรื่องของฉัน!" คริสตัลว่าแค่นั้นแล้วหยิบที่ปิดตามาใส่ เอนเบาะ แล้วหันหลังให้เขา ยุนอาหัวเราะพลางส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะหยิบนิตยสาร TIMES Megazine ที่มีแจกฟรีบนเครื่องมาอ่าน
คริสตัลนอนหันหลังให้เธอตลอดทั้งการเดินทางที่ใช้เวลาประมาณชั่วโมงครึ่ง... ก่อนที่ทั้งสองจะได้แตะพื้นสนามบินนาริตะ เสียงประกาศเป็นภาษาญี่ปุ่นรัวๆไม่คุ้นหูก็ดังไปทั่วบริเวณ เมื่อลากกระเป๋าลงมาจนถึงภายในตัวอาคารสนามบินได้ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งอย่างรวดเร็ว

          คริสตัลตกใจว่าคนญี่ปุ่นวิ่งอะไรกัน... เธอเกือบเผลอจะวิ่งตามอยู่แล้ว ถ้าไม่หันไปเห็นสีหน้าแกมขันของยุนอา ทำให้เธอชะงักเท้าไว้ ... 

          "คนญี่ปุ่นเขาก็เดินกันเร็วแบบนี้แหละ...เขาเดินเร็วกว่าคนเกาหลีเยอะเลยนะ" ยุนอาว่ายิ้มๆ ทำให้คริสตัลสะบัดหน้าหนีเขาแทบจะทันที 

          "แต่ถ้าเธอไม่วิ่ง ก็จะไม่ทันรถไฟนะ" ยุนอาว่าแล้วทำท่าออกวิ่ง ทำให้คริสตัลมองตามเลิกลั่ก 

          "รถไฟอะไร!?" คริสตัลร้องถาม แต่ไม่ทันจะได้คำตอบ ยุนอาก็วิ่งกลับมาดึงแขนเธอ ตอนแรกเธอก็แข็งขืน แต่พอเห็นฝูงคนระลอกใหม่ที่กำลังวิ่งมาจากข้างหลัง เธอก็เผลอวิ่งตามเขาไปโดยไม่รู้ตัว...จนทุกคนวิ่งเข้าไปอัดอยู่ในรถไฟฟ้าของสนามบินนั้น คริสตัลก็เพิ่งรู้ตัวว่าโดนเบียดให้หันหน้าเข้าหาเขา...คนที่ตัวสูงกว่าเล็กน้อย... 

          ดวงตาของยุนอามีประกายขบขัน .. มองใบหน้าเขาแบบนั้น เธอเกือบจะรู้สึกว่าเขาน่ารักดีด้วยซ้ำ ถ้าไม่มีความทรงจำแรกที่เจอกับเขา และคำพูดห่วยแตกนั่นหลอกหลอนอยู่ในหัวตลอดเวลา คริสตัลเบือนหน้าหนีเหมือนไม่อยากเห็นหน้าเขา...แม้จะถูกอัดติดแน่นกันอยู่บนรถไฟฟ้า

          "เนี่ยเหรอ...ไม่ต้องการให้ช่วยเหลือ... ชีวิตในญี่ปุ่นมันไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้นนะ แม่คนเก่ง"  ยุนอาแกล้งพูดลอยๆ แล้วเสมองไปทางอื่น ทำให้คริสตัลเงยหน้ามองเขาอีกครั้งอย่างแค้นๆ 

          "คุณนี่มัน... จงเกลียดจงชังอะไรฉันนักหนานะ!" คริสตัลว่าพลางกัดฟันกรอดๆ เมื่อรถไฟฟ้าจอดลงพอดี ทำให้ผู้คนเคลื่อนตัวออกไป ร่างของเธอจึงไม่ต้องติดกับเขาอีกต่อไป คริสตัลจึงรีบถอยออกห่างแล้วเดินจ้ำอ้าวนำออกไป ยุนอาก็ส่ายหัวแล้วเดินตามไป 

          "ก็แค่สงสัยว่าเธอจะหยิ่งไปได้อีกสักกี่น้ำ..." ยุนอาว่า ทำให้คริสตัลหันมามองหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง 

          "นี่คุณ!" คริสตัลว่า แล้วมองหน้าเขาตรงๆ "จะกวนประสาทฉันอีกนานไหม? นักการทูตนี่เหมือนกันหมดเลยเนอะ... ทำเป็นพูดสุภาพ พูดดี แต่ถ้อยคำเชือดเฉือดยังกับกรรไกร... " คริสตัลว่า ทำให้ยุนอามองหน้าเธออย่างไม่ชอบใจ 

          "เป็นดาราก็ดีนักนี่... ปั้นหน้ายิ้มไปวันๆ ขายศักดิ์ศรีกิน" ยุนอาว่า

          "คุณเกลียดอะไรดารากันนักกันหนา?" คริสตัลว่า ทำให้ยุนอาหลิ่วตามองเธอ 

          ในเมื่อยุนอาไม่ตอบ คริสตัลก็จะพูดสิ่งที่ตัวเองอยากพูด 

          "ฉันไม่รู้ว่าคุณคิดอะไร และฉันไม่รู้ว่าคุณจะกวนประสาทฉันอีกนานไหม ถ้าคุณเกลียดฉันเพราะเรื่องวันนั้นละก็...ฉันจะบอกตรงนี้เลยว่าคนอย่างฉันไม่มีวันขายศักดิ์ศรีอย่างที่คุณเข้าใจ สิ่งที่คุณเห็นมันเพียงเป็นการยื่นข้อเสนอของเขา และฉันก็ปฏิเสธไปแล้ว ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ ฉันก็ไม่สนใจหรอก เพราะสิ่งที่ฉันพูดเป็นความสัตย์จริง และฉันก็ไม่สนด้วยว่าคนอย่างคุณจะคิดยังไง" 

          คริสตัลกระแทกเสียงใส่ แล้วเข็นรถเดินหนีจากไป... 

          "รู้หรอว่าต้องไปทางไหน..." ยุนอาพูดเสียงนิ่งๆ ทำให้คริสตัลหยุดกึก... 

          เธอหันมามองเขา ยุนอาก็ทำสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ แล้วชี้ไปอีกทางหนึ่ง...ก่อนจะทำเป็นไม่สนใจเธอ แล้วเดินตรงไปทางนั้น... คริสตัลร้อง "โอ๊ยยย!!" ขึ้นมาอย่างขัดใจ และจำต้องเดินตามเขาไปตามระเบียบ.... 

(ความจริงเพื่อป้องกันการเข้าใจผิด : เกาหลีใต้และญี่ปุ่นขับรถพวงมาลัยคนละทางกันนะครับ 
สำหรับเรื่องนี้เป็นนิยาย อนุโลมให้ยุนอานำรถไปใช้ได้แต่ในชีวิตจริงแล้วญี่ปุ่นขับรถทางเดียวกับเรา (ประเทศไทย) ส่วนเกาหลีใต้ขับรถทางเดียวกับสหรัฐอเมริกานะคะ.... : ผู้เขียน)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

103 ความคิดเห็น

  1. #95 ภัทร (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 16:12

    ฝั่งนึงไม่ชอบวงการบันเทิงอีกฝั่งก็ไม่ชอบนักการทูต5555

    #95
    0
  2. #36 Premjira (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:08
    อย่ากัดน้องสิคะพี่ยุน
    #36
    0
  3. #35 TikKanyarat (@TikKanyarat) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 04:34
    เกลียดอะไร...มักได้อย่างนั้น 555
    #35
    0