The Diplomats ภารกิจรัก นักการทูต

ตอนที่ 22 : กรมเอเชียตะวันออก - EP 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 769
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    4 ก.พ. 61

EP 2

          สถานออกกำลังกายระดับ VIP ที่เดิมที่เหล่าบรรดาเซเลบ และดารานักร้องชอบมาออกกำลังกายกันวันนี้ไม่ค่อยมีผู้คนเท่าไรนัก คริสตัลชอบมาออกกำลังกายที่นี่บ่อยๆ จนทำให้ได้เพื่อนใหม่จากอาชีพอื่นๆหลากหลายมากมายโดยเฉพาะเพื่อนรุ่นพี่ที่คริสตัลประทับใจที่สุดอย่าง "วิคตอเรีย" เพราะเธอเป็นตำรวจหญิง ซึ่งเป็นอีกหนึ่งอาชีพที่คริสตัลแอบใฝ่ฝัน เธอชอบดูวิคตอเรียชกกระสอบทรายบ่อยๆ 

          แต่วันนี้กลับเป็นคริสตัลเองที่จองกระสอบทราย ... 

          "ฮึ้ยย !! ไอ้บ้า ไอ้เลว ไอ้ลามก โรคจิต !!" คริสตัลออกแรงทั้งต่อยทั้งเตะกระสอบทรายนั่น ราวกับเป็นหน้าของลุงผู้กำกับลามกใจทรามที่ตั้งใจจะล่อลวงเธอวันนี้ 

          "แล้วก็แก ไอ้คนชั่ว !! ความคิดต่ำทราม!!" ใบหน้าตรงหน้าเปลี่ยนเป็นใบหน้าของคนบางคนที่พูดจาดูถูกเธอวันนี้ คริสตัลปล่อยหมัดตรงเข้าใส่กระสอบทรายด้วยความหงุดหงิด 

          เธอใส่แรงจนใบหน้าสวยเต็มไปด้วยเหงื่อ พลางหอบหายใจแรง 

          "ตายแล้ว น้องคริสตัลไปโกรธใครมาคะ" วิคตอเรียมาในชุดวอร์มออกกำลังกายที่ดูมิดชิดกว่าเดิม 

          "อ้าว...พี่วิคตอเรีย สวัสดีค่ะ" คริสตัลโค้งให้อย่างนอบน้อมแล้วยิ้มให้เพื่อนรุ่นพี่ 

          "วันนี้แต่งตัวมิดชิดเชียวนะคะ กลัวหนุ่มๆมาจีบเหรอคะ" คริสตัลว่าปนขำเพราะปกติจะเห็นในเสื้อกล้ามมากกว่า 

          "พี่น่ะไม่ได้กลัวหรอก...คนบางคนน่ะสิกลัว.." วิคตอเรียว่าพลางอมยิ้ม เมื่อนึกถึงหน้า ควอน ยูริ คนรักของเธอที่ยืนยันหัวเด็ดตีนขาดให้เธอใส่เสื้อวอร์มแขนยาวออกกำลังกายให้จงได้ 

          "แหม...ดีจังเลยนะคะ คนมีความรักเนี่ย" คริสตัลแซวยิ้มๆ 

          "แหม่..ข่าวไวดีจริงๆ" วิคตอเรียหน้าแดงขึ้นมานิดๆ คิดว่าตัวเองพลาดเสียแล้ว ที่ดันไปรับรักยูริออกอากาศทั่วประเทศซะขนาดนั้น แต่คริสตัลก็ไม่ได้ว่าอะไร 

          "ว่าแต่น้องคริสตัลเถอะ วันนี้อารมณ์ไหนคะมาต่อยกระสอบทรายได้" วิคตอเรียว่า ทำให้คริสตัลหน้ามุ่ยขึ้นมาทันที 

          "ระบายอารมณ์ค่ะ ...วันนี้เจอแต่คนชั่วๆ .. คนนึงก็เป็นผู้กำกับละครที่ทาบทามจะให้ฉันเป็นนางเอก ตอนแรกอยู่ในห้องประชุมกันหลายคนก็คุยกันดีๆหรอก แต่พอฉันบอกว่าจะออกมาเข้าห้องน้ำก็มาดักรอ แล้วเสนอให้ฉันขายตัวให้เขาซะงั้น" 

          "แย่จริง!!" วิคตอเรียร้องอย่างตกใจ 

          "อีกคนก็เป็นคนบ้าที่ไหนไม่รู้ บังเอิญเดินมาเห็น... แล้วก็มาตัดสินว่าฉันจะขายตัว" คริสตัลว่าอย่างแค้นๆ 

          "โห แย่สุดๆ! ใครกันน้องคริส" วิคตอเรียว่า 

          "ใครก็ไม่รู้ค่ะ หน้าตาก็ไม่ได้แย่ แต่งตัวก็ดูดีมีสกุล แต่นิสัยแย่สุดๆ" คริสตัลว่าพลางนึกในใจ นึกถึงใบหน้าเหยียดหยามของคนๆนั้นแล้วมันก็อดโมโหไม่ได้.... 

          "ชาตินี้ขออย่าให้ได้เจอกันอีกเลย!!" 

... 

          "ชาตินี้ขออย่าให้ได้เจอกันอีกเลย!!" ยุนอาเล่นด้วยอารมณ์โมโห กลางโต๊ะอาหารกลางวัน  ซึ่งไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหน ยูริ แทยอน และซอฮยอน กลุ่มเพื่อนของพวกเธอก็จะพยายามปลีกตัว และมารวมตัวกัน ขับรถออกไปกินข้าวกลางวันที่ร้านอาหารที่ไหนสักทีใกล้ๆกระทรวงฯ ด้วยกันทุกวัน 

          "ฮ่าๆๆๆ สมน้ำหน้าว่ะ" หลังจากฟังเรื่องเล่าจบทุกคนก็หัวเราะและประสานเสียงเดียวกัน 

          "อ้าว ไหงงั้น?" ยุนอาโวย ทำให้แทยอนที่พยายามจะแปะพลาสเตอร์ให้ที่มุมปากเพื่อนตีไหล่เข้าให้ 

          "อยู่นิ่งๆสิโว้ย แปะไม่ได้" แทยอนว่า ทำให้ยุนอาต้องยอมอยู่นิ่งสักพัก ตอนนี้มุมปากที่ฉีกจนเลือดออกของเธอเลยมีพลาสเตอร์แปะติด แต่เพื่อนๆทุกคนก็ยังไม่หยุดขำ ทำให้ยุนอาหงุดหงิดไม่น้อย 

          "ก็แกไปพูดจาดูถูกเขาซะขนาดนั้น เขาคงจะขอบคุณแกดีๆอยู่หรอกนะ เขาไม่ฟ้องหมิ่นประมาทแกเอาก็บุญเท่าไหร่แล้ว..." แทยอนว่าอย่างเข้าข้าง "น้องคริสตัล" ของเธอเต็มที่ 

          "นั่นสินะ...ทำไมแกไปตัดสินเขาอย่างนั้นล่ะ เขาอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่แกคิดก็ได้นะ" ยูริว่าอย่างเป็นกลางทำให้ยุนอาหน้าบึ้ง... 

          "ฉันก็ว่า เขาอุตส่าห์เดินตามมาเพื่อจะอธิบาย ฉันว่าเขาคงไม่อยากให้แกเข้าใจผิด" ซอฮยอนว่าอย่างมีเหตุผล ทำให้ยุนอานิ่งไป... คำอธิบายของเพื่อนๆมันก็พอจะฟังได้อยู่หรอก แต่ด้วย อารมณ์โกรธหน้ามืดตามัวในตอนนั้นทำให้มองไม่เห็นรายละเอียดปลีกย่อยเล็กๆน้อยๆ 

          "ไม่ใช่ว่าพวกฉันไม่เข้าข้างแก แต่ข้อเสียงของแกก็คือใจร้อน ตัดสินเร็ว แกต้องยอมรับ และแกต้องลองคิดดีๆว่าเขาเป็นอย่างที่แกว่าจริงหรือเปล่า... อีกอย่าง การถอนตัวจากงานราชการที่ท่านผู้อำนวยการมอบหมายแล้วเนี่ยเป็นเรื่องใหญ่นะ แกคิดดีๆ" ยูริว่าและพยายามอธิบายอย่างใจเย็น สมเป็นนักต่อรองประจำกองคุ้มครองฯ 

          "ที่พวกแกพูดก็ถูกว่ะ...ฉันอาจจะผิดเองก็ได้" ยุนอายอมรับออกมา ทำให้เพื่อนๆทุกคนส่ายหัวยิ้มๆ 

          "ฉันถามแกจริงๆเหอะว่ะ ทำไมแกถึงจงเกลียดจงชังนักร้องดารานักวะ..." แทยอนถามตรงๆออกมา 

          ยุนอามองหน้าเพื่อนๆอย่างลำบากใจ... 

          "นั่นน่ะสิ เป็นเพื่อนกันมาตั้งนาน ฉันก็รู้แค่ว่าเธอไม่ชอบคนหน้าตาดี ไม่ชอบไอดอลเกาหลี ไม่ชอบวงการบันเทิงบ้านเรา แต่เธอก็ฟังเพลงต่างประเทศ ฟังเพลงร็อคอยู่นี่...หรือความไม่ชอบของเธอมันจำกัดอยู่แค่ในเกาหลี?" ซอฮยอนสนับสนุนขึ้นมา แล้ววิเคราะห์เป็นฉากๆ ทำให้ยุนอาถอนหายใจ 

          "โอเค...ก็ได้...ฉันจะเล่าให้ฟัง..." 

          ...ย้อนกลับไป เมื่อตอนอายุประมาณ 7 ขวบ เป็นช่วงเวลาที่บรรดาไอดอลเกาหลีใต้จะเริ่มถูกเทรนด์ ครอบครัวของยุนอาซึ่งเป็นเจ้าของบริษัท IM Entertianment นั้น จึงอยากให้ลูกสาวลองออดิชั่นดู และปรากฏว่ายุนอาออดิชั่นผ่าน เพราะเธอหน้าตาดี หุ่นดี และสามารถเต้นได้... 

          เธอถูกจับเข้าไปรวมกลุ่มโปรเจ็กไอดอลที่เรียกว่า "Flowers" ซึ่งในวงก็มีรุ่นพี่รุ่นน้องอายุใกล้เคียงกันเจ็ดคน แต่คนที่โดดเด่นที่สุดในนั้นคือ พี่จินฮี เด็กสาวอายุ 12 ปี ที่อายุมากที่สุด และเป็นพี่ใหญ่ของวง... 

          ด้วยความที่อายุห่างกัน 5 ปี ยุนอาเฝ้ามองจินฮีอย่างชื่นชม และจินฮีก็เป็นต้นแบบที่ดีให้เธอเสมอ ทำให้ยุนอามีแรงบันดาลใจ แม้จะไม่ชอบเท่าไหร่ที่มีใครมา "สั่ง" ให้เธอร้องไห้ ให้เธอหัวเราะ ให้เธอยิ้ม แต่พอได้รับคำปลอบใจจากพี่จินฮีว่า "มันเป็นแค่การแสดงน่า...ยุนอาทำได้อยู่แล้ว..." เธอก็จะมีพลังในการต่อสู้กับมันขึ้นมาเสมอ 

          ห้าปี... ยุนอาร่วมฝึกอยู่ในโปรเจ็กไอดอลนี้ถึง 5 ปีเต็มๆ จนอายุ 12 ปี ทั้งร้อง ทั้งเต้น ต้องโดนบังคับให้อยู่ในกรอบยุนอารู้สึกเคืองนิดๆ ที่ได้ยินพวกในบริษัทเรียกถึงโปรเจ็กของพวกเธอในฐานะ "สินค้า" ชิ้นหนึ่ง จนเอาไปบ่นกับพ่อ...แต่คำตอบที่ได้รับจากพ่อมาก็คือ... 

          "ไอดอลก็คือสินค้าจริงๆนั่นแหละลูก... ชื่อเสียงของเขามีเอาไว้ขายหน้าตาก็มีเอาไว้ขาย มือ เท้า ทำเงินได้หมดแหละ..แค่โฆษณาครีมทามือก็ฟันกำไรเป็นล้านแล้ว" พ่อของเธอตอบแบบนักธุรกิจ

          "ถ้าอย่างนั้น พอยุนอาได้เป็นไอดอล ยุนอาก็จะกลายเป็นสินค้าเหรอคะพ่อ?" ยุนอาถามอย่างไม่เข้าใจ

          ไม่มีคำตอบอะไรจากพ่อเธอนอกจากเสียงหัวเราะเบาๆแล้วลูบหัวเธอ ราวกับเธอเป็นเด็กที่ไม่เข้าใจอะไร... 

          แต่ไม่สิ...เธอเข้าใจอะไรๆมากกว่าที่เขาคิด 

          ตลอดเวลาห้าปีที่ย้ายไปอยู่หอกับเพื่อนๆ โปรเจ็ก "Flowers" เมื่อเข้าสู่ปีที่หก ทุกคนก็เริ่มมีผลงาน หลายๆคนเริ่มได้ออกไปถ่าย MV ถ่ายโฆษณา แม้กระทั่งยุนอาเองก็ได้ถ่าย MV บางตัวของศิลปินในค่าย IM Entertianment แต่คนที่ฮอตที่สุดคงจะเป็นพี่จินฮี เพราะเธอเป็นหัวหน้าวง และเมื่อเข้าปีที่หก เธอก็อายุ 18 ปีพอดี กำลังเป็นสาวเต็มตัว 

          ในคืนหนึ่ง ซึ่งบรรดาสาวๆ Flowers กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อจะกลับไปยังหอ หลังจากที่พวกเธอมีถ่ายแบบโฆษณาไอศกรีม ยุนอาซึ่งตอนนั้น วัยเพียง 12 ปี เกิดอยากเข้าห้องน้ำขึ้นมา จึงเดินไปเข้าห้องน้ำ ... แต่ก็พบกับภาพๆหนึ่งที่ทำให้เธอตกใจ แต่ยุนอาก็ยังหยุดตัวเองไว้ทัน..เธอแอบอยู่ข้างๆนั้น ... 

          ผู้กำกับโฆษณาสูงอายุที่พวกเธอเพิ่งถ่ายเสร็จไป ยืนนัวเนียอยู่กับพี่จินฮีของเธอ ยุนอาตกใจ ได้แต่เก็บเสียงเอาไว้ 

          "น้องน่ารักมากเลยนะ... ไว้โฆษณาตัวหน้าสัก 4-5 ตัว พี่จะโทรเรียกน้องหมดเลย ดีมั้ย" เขาเอ่ยน้ำเสียงแทะโลม มือไม้พันไปทั่วแต่พี่จินฮีก็ดูไม่ได้รังเกียจอะไรเลย ขณะที่ยุนอาขยะแขยงแทบแย่ 

          "อุ๊ย...ขอบคุณจริงๆนะคะพี่ จินฮีดีใจจริงๆ" เธอว่าอย่างนั้น ยุนอายิ่งอึ้งเข้าไปใหญ่ 

          "ถ้ายอมให้พี่มากกว่านี้นะ... ละครช่อง IBC เรื่องหน้า เตรียมเป็นนางเอกได้เลย" เขาว่าพลางหัวเราะในลำคอ 

          "จริงนะคะ..." พี่จินฮีว่าแค่นั้น ยุนอาก็ได้ยินมากพอ... เธอรู้สึกได้ถึงขาที่สั่นๆ ก่อนจะก้าวออกมาจากภาพตรงนั้น 

          รุ่นพี่ที่เธอเคารพนับถือ ที่ทุ่มเทกับงานไอดอลมากขนาดนั้น...คนที่คอยให้กำลังใจเธอ จนทำให้เธออยากเจริญรอยตาม กลับยอมขายศักดิ์ศรีตัวเอง!!

          ยุนอากลับบ้าน... ในคืนนั้น เธอไม่อยู่หอกับวง Flowers อีกต่อไป ไม่ว่าใครๆจะพูดยังไง และเมื่อกลับบ้านก็เอาแต่ล็อกตัวเองอยู่ในห้อง และร้องไห้อยู่อย่างนั้นหลายวัน จนพ่อกับแม่ของเธอต้องให้เธอไปพบจิตแพทย์ แต่ยุนอาก็ได้รับการตรวจแล้วว่าไม่ได้เป็นโรคจิต เธอเป็นประสบภาวะ "ช็อค" ร้ายแรงจากเหตุการณ์สะเทือนใจ จนพ่อแม่ของเธอต้องยอมให้เธอออกจากวง Flowers ซึ่งต่อมาดีบิวท์ และยังมีชื่อเสียงโด่งดังในเกาหลีใต้จนถึงทุกวันนี้ 

          ยุนอาเปลี่ยนแนวทางของตัวเอง เลิกร้องเพลง เลิกฟังเพลงเกาหลี กลับมาตั้งใจอ่านหนังสือและสอบเข้าคณะที่ไม่เกี่ยวข้องกับวงการบันเทิงแม้แต่น้อย ไม่ว่าพ่อของเธอจะพูดยังไง...ยุนอาจะไม่กลับไปยุ่งกับเส้นทางสายสกปรกนั้นอีกแล้ว... 

          "ทุกวันนี้ แค่เห็นหน้าพี่จินฮีในทีวี ภาพวันนั้นมันก็ผุดขึ้นมาในหัวฉัน... มันทุเรศจนฉันอยากจะอ้วก...พวกแกเข้าใจไหมว่ามันฝังใจ..." 

          ยุนอาเล่าจนจบแล้วปิดท้ายด้วยประโยคนั้น สีหน้ากระอักกระอ่วนราวกับจะร้องไห้ของเธอทำให้ทุกคนนิ่งอึ้งไป เหล่านักการทูตเริ่มจะเข้าใจขึ้นมาแล้วว่าทำไมยุนอาถึงเกลียดวงการบันเทิงหนักหนา... แถมยังไม่ยอมเล่าให้ใครฟัง เพราะบรรดาบุคคลในเรื่องเล่าของเธอนั้นมีตัวตนอยู่จริง... 

          "การที่เจอน้องคริสตัลในบรรยากาศแบบนั้นมันก็เลยกระตุ้นภาพในหัวของแกขึ้นมา... จริงๆแล้ว มันคือคำพูดที่แกอยากจะพูดกับพี่จินฮีต่างหาก...ไม่ใช่น้องคริสตัล..." ยูริว่าอย่างวิเคราะห์ ทำให้ยุนอานิ่งเงียบไป... แผลในใจที่เก็บมานานเมื่อได้ระบายออก เธอก็น้ำตาคลอๆออกมา 

          "ฉันรับไม่ได้ว่ะแก...ฉันรับไม่ได้จริงๆ" ยุนอาพูดแค่นั้นก็น้ำตาร่วง ทำให้เพื่อนๆทุกคนเข้ามาโอบเธอ 

          "เฮ้ย ใจเย็น... ใจเย็นเว้ย..." บรรดาเพื่อนๆล้อมตัวเข้ามาช่วยกันลูบหัวเธอคนละไม้คนละมือ 

          "แต่ยังไงแกก็ต้องทำงานร่วมกับน้องคริสตัลนะ ... มันเป็นคนละคนกันเพื่อน...แกต้องทำได้" แทยอนว่า แล้วพยายามเขย่าๆไหล่เพื่อนให้กลับมาสู่ชีวิตปัจจุบัน เพราะเธอรู้สึกว่าเพื่อนจมลึกกลับเข้าไปในอดีต 

          "ฉันไม่รู้ว่ะ ฉันกลัวฉันจะมองหน้าเขาแล้วขยะแขยงแบบที่ฉันรู้สึกกับพี่จินฮี...ฉันว่าฉันถอนตัวจากงานนี้ดีกว่า..." ยุนอาว่าพลางปาดน้ำตา 

          "เฮ้ย สู้ดิวะ" ยูริว่าแล้วจับไหล่เพื่อน 

          "เธอทำได้อยู่แล้ว ยุนอา... งานนักการทูตคืองานที่เธอภาคภูมิใจไม่ใช่เหรอ... ไม่ว่าเราจะต้องทำงานอะไร แม้ว่ามันจะดูไร้สาระแค่ไหน มันก็คืองานของนักการทูต และเราต้องทำให้ดีที่สุด 
เธอจำวันที่ยูริกลับมาเล่าเรื่องที่ต้องไปเก็บศพที่ออสเตรเลียให้ฟังได้หรือเปล่า? ตอนนั้นยูริก็ไม่คิดว่ามันคืองานของนักการทูตใช่ไหม? แต่มันก็ใช่...นั่นแหละงานของเรา แล้วไหนจะแทยอนที่ต้องไปขัดห้องน้ำให้สุลต่านอาหรับเพราะคนขัดห้องน้ำกลับหมดแล้ว... นั่นก็งานของพิธีการทูต...และนั่นก็เป็นสิ่งที่แทยอนควรทำ...หน้าที่ของเธอในครั้งนี้ก็คือทำภารกิจการทูตวัฒนธรรมครั้งนี้ให้สำเร็จในฐานะนักการทูต... เพื่อประเทศของเรา" 

          ซอฮยอนว่าแล้วมองหน้าเพื่อนด้วยแววตาเป็นประกาย... ในบรรดาเพื่อนๆทั้งหมด แม้ซอฮยอนกับยุนอาดูเหมือนจะมีความคิดขัดกันอยู่ตลอดเวลาแต่แท้จริงแล้วทั้งสองเป็นเพื่อนที่เข้าใจกันมากที่สุด... 

          ยุนอามองหน้าซอฮยอนแล้วปาดน้ำตาเบาๆ 

         "เออ...โอเค...ได้ ฉันจะสู้กับมันให้ได้" ยุนอาว่า 

          "มันต้องอย่างนี้!!" ยูริว่าพลางหัวเราะชอบใจ 

          "ก้าวข้ามความกลัวในจิตใจลึกๆของเธอให้ได้..." ซอฮยอนตบท้ายอีกนิดหน่อย แล้วยิ้มบางๆ 

          "หัวใจนักการทูต มันต้องสู้แบบนี้สิ" แทยอนว่าแล้วเอาจับเบาๆที่ไหล่ยุนอา ทำให้ยุนอายิ้มออกได้ 

          แต่ความกังวลใจยังคงอยู่... เพราะเรื่องราวที่มีกับ "ผู้หญิงคนนั้น" ยังไม่จางหายไป 
นักการทูตมักไม่ชำนาญการรบ แต่เธอก็ "เปิดศึก"กับ คริสตัล จอง ไปเรียบร้อยแล้วเสียด้วยสินะ... 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

103 ความคิดเห็น

  1. #94 ภัทร (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 16:03

    มีความหลังฝังใจนี่เอง

    #94
    0
  2. #33 pooopooo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:02
    รอๆสนุกครับ
    #33
    0