The Diplomats ภารกิจรัก นักการทูต

ตอนที่ 19 : กรมการกงสุล - EP 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 739
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    23 ม.ค. 61

EP - 9

          ร่างของยูริถูกแบกหามส่งต่อจากรถพยาบาลที่สามารถนำเข้าเขตเกาหลีเหนือได้ มาจนถึงรถยนต์ของยุนอาที่สตาร์ทเครื่องจอดรออยู่... ยุนอาเอาผ้าขนหนูปูรองเตรียมรองรับเลือดของยูริ 
เมื่อเพื่อนๆ รวมทั้งวิคตอเรียช่วยกันแบกร่างของยูริขึ้นรถมา เธอก็รีบบึ่งรถออกทันที 

          "อดทนเข้าไว้นะคะ... อย่าหลับเด็ดขาดนะ คุณยูริ..." 

          วิคตอเรียเอ่ยพลางลูบใบหน้าของเขาเบาๆ เขานอนหน้าซีดอยู่บนตักเธอ พยายามจะลืมตาขึ้นมา โดยมีเพื่อนๆคอยปลุกอยู่ตลอดเวลา มืออีกข้างของเธอจับมือของเขาไว้ตลอดไม่ห่างกัน ยูริก็กุมมือเธอไว้ด้วยแรงที่ยังเหลือ 

          รถของยุนอาไวตามคาด เมื่อทั้งหมดมาถึงโรงพยาบาลในกรุงโซลภายในเวลาเพียงแค่ 15 นาที ยูริก็ถูกรับลงเตียงห้องฉุกเฉิน และ เข็นเข้าห้องไอซียูไป... โดยที่บรรดาเพื่อนๆนักการทูต และ วิคตอเรียคอยเดินตามไปเฝ้ารอจนหน้าห้องไม่ห่าง... 

          ...เหตุการณ์ชิงตัวประกันที่เกาหลีเหนือส่งผลให้มีผู้บาดเจ็บหนึ่งคน ระบุชื่อว่าคือ ควอน ยูริ ข้าราชการนักการทูตกระทรวงการต่างประเทศ... 

          เสียงสำนักข่าวรายงานข่าวด่วน เพราะบรรดากองทัพสื่อมวลชนที่ไปรุมล้อมอยู่บริเวณชายแดน ทำให้กองทัพเกาหลีเหนือถูกสั่งให้ถอนกองกำลัง เพราะไม่อยากให้ข่าวเผยแพร่ออกไปสู่นานาชาติ 

          "ข่าวไวมาก ต้องขอบใจแกจริงๆ ซอ" แทยอนว่า พลางบุ้ยปากไปทางโทรทัศน์ ทำให้ซอฮยอนพยักหน้า ทั้งซอฮยอนและแทยอนตอนนี้อยู่ในสภาพเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของยูริ 

          "คุณวิคตอเรียเป็นอะไรบ้างหรือเปล่าคะ?" แทยอนเอ่ยถาม ทำให้วิคตอเรียส่ายหัวเบาๆ แต่ก็ไม่มีคำพูดอะไรออกมา 

          "น้องๆ...หมายถึงพวกนักศึกษา กับน้องฮา โซยอง เป็นยังไงบ้างคะ?" วิคตอเรียเอ่ยถาม 

          "ปลอดภัยดี และอยู่ในความคุ้มครองของตำรวจแล้วค่ะ .. ตอนนี้กำลังพาไปส่งที่บ้าน" ยุนอารายงาน

          "มันชุลมุนไปหมดเลย... ฉันนี่แย่จริงๆที่ควบคุมสถานการณ์ไม่ได้..." วิคตอเรียเอ่ยอย่างรู้สึกผิด 

          "ไม่ใช่ความผิดของคุณหรอกค่ะ สถานการณ์แบบนั้นไม่ใช่เรื่องที่จะควบคุมได้ง่ายๆ" ซอฮยอนว่าเป็นเชิงปลอบใจ 

            "ถ้าอย่างนั้นคุณวิคตอเรียก็ไปพักผ่อนเถอะนะคะ ส่วนตรงนี้พวกเราจะเฝ้าเอง..." แทยอนว่า 

          "ไม่เป็นไรค่ะ..." วิคตอเรียว่า พลางมองเข้าไปในกระจกฝ้าห้องผ่าตัดนั้น... แม้ว่ามันจะมองไม่เห็นอะไร...แต่เธอก็ยังรู้สึกว่า ควอน ยูริ อยู่ในนั้น... 

          "ฉันขอรออยู่ตรงนี้แหละค่ะ..." 

          ชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า... บรรดานักการทูตผลัดกันไปซื้อน้ำและอาหารมาเป็นเสบียง และโทรรายงานผู้อำนวยการกองของตัวเองเพื่อส่งข่าวเรื่องนี้... วิคตอเรียก็ยังคงนั่งเฝ้ารออยู่ตรงหน้าห้องนั้น โดยแทบจะไม่แตะต้องน้ำหรืออาหารอะไรเลย 

          "ทานข้าวหน่อยเถอะค่ะคุณวิคตอเรีย...เดี๋ยวจะเป็นลมเป็นแล้งไป..." ยุนอาว่าพลางยื่นห่อข้าวให้ 

          วิคตอเรียได้แต่ส่ายหัวพลางยิ้มแหยๆ เธอไม่อาจจะกล่าวได้ว่า "กินไม่ลง" แต่เธอก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ในสถานการณ์ที่ไม่รู้ว่าจะเป็นหรือตายแบบนี้ เธอคงทำใจกินข้าวไม่ลงแน่ๆ... 

          คุณต้องรอดสิ... 

          วิคตอเรียคิดในใจอย่างดื้อดึงขณะที่มองเข็มนาฬิกาเดินผ่านไปอย่างช้าๆ 

          คุณสัญญาว่าจะรอด... คุณต้องรักษาสัญญานะ...ควอน ยูริ 

          วิคตอเรียนั่งเฝ้าอยู่อย่างนั้น ไม่ว่าแทยอน ซอฮยอน และยุนอาจะผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปไหน เธอนั่งหลังตรง และรอคอยอย่างซื่อสัตย์ จนยุนอาแอบแปลกใจ... เธอมองสภาพที่วิคตอเรียนั่งคอยอยู่หน้าห้องผ่าตัดอย่างนั้น แล้วเดินเข้ามารวมกลุ่มกับเพื่อนๆแทยอนและซอฮยอนยืนจิบเครื่องดื่มอยู่... ยุนอาจึงเปิดประเด็น 

          "แกคิดว่าคุณวิคตอเรียเขาใส่ใจไอ้ยูลมากเกินปกติหรือเปล่าวะ?" ยุนอากระซิบกับซอฮยอน 

          "ก็ไม่นะ...ฉันว่าเขาคงรู้สึกผิดที่ไอ้ยูลต้องมารับกระสุนแทนเขา... เขาเป็นตำรวจด้วยนี่นา จริงๆแล้วหน้าที่ปกป้องไอ้ยูลมันต้องเป็นหน้าที่ของเขา.." ซอฮยอนว่า 

          "เออ นั่นสินะ... ไอ้ยูลก็ดันมาแมนเอาวินาทีสุดท้าย อยู่ดีๆก็ไปรับกระสุนแทนเค้าซะงั้น" แทยอนว่า 

          "นั่นแหละ ฉันถึงว่ามันไม่ธรรมดา..." ยุนอาว่า แต่เพื่อนๆทั้งสองก็ไม่ได้มีใครสนใจข้อสังเกตของยุนอา ทำให้เธอต้องคอยลอบสังเกตวิคตอเรียเงียบๆ... 

          ร้อยตำรวจเอกหญิงไม่มีน้ำตาไหลออกมาเลยแม้แต่น้อย... แต่แววตานั้นเศร้าลึก... ดูราวกับกำลังร้องไห้อยู่ข้างใน.... 

          เวลาผ่านไปประมาณสี่ชั่วโมง ประตูห้องผ่าตัดเปิดออกมา ทำให้ทุกคนลุกขึ้นยืนกระทันหัน 

          "ญาติของผู้ป่วย ควอน ยูริใช่ไหมครับ?" คุณหมอเอ่ยถาม

          "เป็นเพื่อนค่ะ..." แทยอนตอบให้ก่อน ทำให้คุณหมอมองไปรอบๆ 

          "ผู้ป่วยพ้นขีดอันตรายแล้วนะครับ แต่ยังไม่อนุญาตให้เข้าเยี่ยม ตอนนี้ต้องให้พักอยู่ในห้องปลอดเชื้อ คงจะเข้าเยี่ยมได้ประมาณวันพรุ่งนี้ตอนเย็นๆครับ" 

          การรายงานของคุณหมอทำให้ทุกคนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก 

          "ขอบคุณมากๆนะคะคุณหมอ" ยุนอาว่าส่งท้าย ก่อนที่คุณหมอจะเดินกลับเข้าไปในห้อง 

          "อย่างนี้พวกเราค่อยโล่งใจหน่อย... พรุ่งนี้ค่อยมาเยี่ยมมันกันนะคะคุณวิคตอเรีย" แทยอนว่ายิ้มๆ แล้วหันไปบอกวิคตอเรียที่ดูสบายใจขึ้นกว่าเดิมเยอะ 

          "พี่ยุนอา พี่แทยอน พี่ซอฮยอน!!" เสียงเรียกนั้นดังมา พร้อมกับร่างที่วิ่งมา พร้อมกับชายอายุมาก และ คู่สามีภรรยาอีกคู่หนึ่งที่ตามมา... 

          "น้องนาอึน?..." ยุนอาขมวดคิ้ว เพราะเป็นคนเดียวในกลุ่มที่รู้ว่านาอึนกับยูริเลิกกันแล้ว 

          "คุณควอน คุณนายควอน ท่านอีจอง สวัสดีค่ะ..." บรรดานักการทูตโค้งให้กับคุณแม่กับคุณพ่อของยูริ ที่เดินเคียงคู่มากับท่าน ส.ส. ซน อีจอง นักการเมืองชื่อดัง คุณพ่อของนาอึน... 

          "น้องนาอึน?" วิคตอเรียขมวดคิ้ว เพราะรู้จักนาอึน เธอเคยเป็นบอดี้การ์ดของท่านซน อีจอง จึงเคยเห็นหน้านาอึนด้วย แต่ดูเหมือนเด็กสาวจะไม่ได้สนใจเธอเท่าไร...เพราะนาอึนกำลังร้องไห้หนัก 

          "ยูริเป็นยังไงบ้างลูก..." คุณนายควอนโพล่งถามออกมาก่อน ใบหน้าซีดๆของเธอเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด 

          "พ้นขีดอันตรายแล้วค่ะคุณแม่ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ..." แทยอนบอก แล้วจับมือคุณแม่ของยูริอย่างปลอบใจ 

          "อ้อ...ลืมแนะนำเลย คุณควอน คุณนายควอน ท่านอีจอง นี่ร้อยตำรวจเอก วิคตอเรีย ซอง เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการที่ร่วมงานกับยูริค่ะ..." แทยอนว่า แล้วแนะนำผู้น้อยให้ผู้ใหญ่ตามมารยาทการทูต 

          "คุณควอน คุณนายควอน เป็นคุณพ่อคุณแม่ของยูริค่ะ คุณวิคตอเรีย ส่วนท่านอีจอง เป็นคุณพ่อของน้องนาอึน คนรักของยูริ..." แทยอนแนะนำอย่างไม่คิดอะไร เพราะสถานะล่าสุดระหว่างยูริกับนาอึนที่เธอรู้ก็คือคนรักกัน... ไม่ใช่แค่เธอเท่านั้น เพราะซอฮยอนก็พยักหน้าตามด้วย...เพราะเข้าใจตรงกันกับแทยอน... 

          "คนรัก..." วิคตอเรียทวนคำเบาๆด้วยสีหน้าอึ้งๆ ... หันไปมองนาอึนที่ยืนร้องไห้เกาะประตูห้องฉุกเฉินอยู่นั้นด้วยความตกใจ นึกถึงคืนวันที่เจอกับเขาที่ห้างสรรพสินค้า...ยูริบอกว่า...เพิ่งถูกบอกเลิกมา... 

          "หนูผิดเองค่ะ... หนูบอกเลิกกับพี่ยูริทั้งๆที่ยังไม่ได้ฟังอะไรเขาสักอย่าง...เขาอาจจะตั้งใจจะบอกเรื่องที่กำลังจะต้องไปเกาหลีเหนือ...แต่หนูก็งี่เง่าเอง...หนูไม่ฟังอะไรสักอย่างเลย...คุณพ่อ..." 

          นาอึนร้องไห้อย่างน่าสงสาร ทำให้ทุกๆคนมีสีหน้าเห็นใจ ... ซน อีจอง จึงเดินเข้าไปโอบกอดลูกสาวใกล้ๆอย่างเอ็นดู... 

          มีเพียงแต่วิคตอเรียเท่านั้นที่ยืนตัวชา...หน้าชา... 

          ไม่เพียงแต่ซน อีจองเท่านั้น เพราะคุณควอน คุณนายควอน แทยอน และซอฮยอน ก็เดินเข้าไปรุมล้อมนาอึนและช่วยกันปลอบขวัญ 

          "ใจเย็นๆนะ น้องนาอึน... ยูริเขาพ้นขีดอันตรายแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง.." 

          "ยูริเขาไม่โกรธนาอึนหรอก... ไม่ใช่ความผิดของนาอึนด้วย ที่ยูริไปทำงานเสี่ยงภัยแบบนั้น" 

          นาอึนส่ายหัว 

          "ไม่จริงค่ะ...ถ้านาอึนฟังพี่ยูริสักหน่อย... นาอึนก็คงห้ามเขาได้.. นาอึนคงบอกเขา ไม่ให้ไป..." 

              วิคตอเรียนิ่งอึ้งไป...เธอฟังมามากพอ... พอที่จะปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้... ยูริมีคนรักอยู่แล้ว แม้จะถูกบอกเลิกก่อนการจะไปเจรจาที่เกาหลีเหนือ... แต่คนรักของยูริ ซึ่งก็คือ นาอึน ยังรักยูริอยู่มาก.. และทั้งสองจะต้องปรับความเข้าใจกัน... 

          เธอคือส่วนเกิน... 

          เรียกง่ายๆก็คือ... "คนมาทีหลัง" 

          ทั้งพ่อ ทั้งแม่ของเขา ทั้งท่าน ส.ส. อีจอง ทั้งเพื่อนๆของเขา ทุกคนยอมรับนาอึนในฐานะ "คนรัก" ของควอน ยูริ

          ในโลกของพวกเขา ไม่มีใครรู้จักเธอ 

          แล้วถ้าควอน ยูริตื่น ฟื้นขึ้นมา...เรื่องราวระหว่างเธอกับเขาจะเป็นยังไง เขาจะบอกครอบครัวของเขาที่รู้จักนาอึนแล้วว่ายังไง เขาจะบอกเพื่อนๆของเขาว่ายังไง... เขาจะบอกนาอึน...และท่านอีจองว่ายังไง...เกี่ยวกับเรื่องของเธอ... 

          หรือเขาอาจจะไม่ได้คิดจริงจัง...มันอาจเป็นแค่อารมณ์เผลอใจ ในช่วงเวลาที่ชีวิตต้องเจออันตราย... มันอาจเป็นแค่ความหวั่นไหวชั่วคราวก็ได้.... บางทีมันอาจจะดีกว่า...ถ้าหากเธอรู้จักหักห้ามใจ แล้วถอยออกมาตั้งแต่ตอนนี้... 

          วิคตอเรียค่อยๆก้าวถอยหลังออกมาจากภาพนั้น... มีเพียงยุนอาเท่านั้นที่เห็นความเคลื่อนไหวนั้น ยุนอาจึงเดินตามมาด้วย 

          "คุณวิคตอเรีย...จะไปไหน...ให้ฉันไปส่งไหมคะ?" ยุนอาเอ่ยถาม ทำให้วิคตอเรียรีบโบกมือให้ 

          "ไม่เป็นไรค่ะ...ฉันต้องรีบกลับไปรายงานตัวกับท่านผู้บัญชาการ" วิคตอเรียยิ้มให้ยุนอา ก่อนจะรีบหันหลัง... 

          หันหลัง ... ก่อนที่จะมีใครเห็นน้ำตาที่ไหลรินลงมา... 

... 

          "ยูริ !! ยูลลล !!" เสียงเรียกชื่อเธอดังระงมไปทั่ว เมื่อยูริลืมตาขึ้นมา ทำให้เธอปวดหัวตึ้บๆ  แผลที่หลังเจ็บแปล๊บๆทันทีที่รู้สึกตัว...เธอค่อยๆลืมตาแล้วพยายามผงกหัวมองรอบข้าง คุณแม่ คุณพ่อ ยุนอา ซอฮยอน และแทยอนอยู่รอบๆตัว... 

          "พี่ยูริฟื้นแล้ว..." เสียงนั้นดังมา น้ำตาของเธอไหลรินสองอาบแก้ม... ซน นาอึน เธอมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไรกัน? .. ยูริขมวดคิ้ว แต่ก็ยังคงมึนเกินกว่าที่จะพูดอะไร ด้วยฤทธิ์ของยาสลบและยาชาขณะผ่าตัดทำเอาโลกของเธอหมุนคว้างไปหมด.... 

          "ดื่มน้ำก่อนลูก..." แม่ของเธอเอ่ย เมื่อยูริพยายามยันกายขึ้นมา ซอฮยอนและแทยอนเข้ามาประคองสองข้างให้เพื่อนลุกขึ้น ขณะที่ยุนอาปรับเตียงให้เป็นระดับนั่ง ยูริรับน้ำมาดื่ม แล้วค่อยๆวางลง...สีหน้าดูอ่อนแรงเหลือเกิน 

          "คุณวิคตอเรียปลอดภัยดีไหม?..." คำแรกที่หลุดออกมาจากปากยูริก็ยังเป็นคำว่า "วิคตอเรีย" ยุนอาแอบคิดในใจอย่างผิดสังเกตแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ขณะที่แทยอนที่รู้จักกับวิคตอเรียเหมือนกันตอบให้ 

          "เขาสบายดี ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย... แต่เห็นว่าต้องรีบกลับไปรายงานตัวกับท่านผู้บัญชาการน่ะ..." แทยอนรายงาน ทำให้ยูริที่กำลังจะอ้าปากพูดต่อ ทำหน้าเหมือนผิดหวังนิดๆ...
ก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจ... แม้จะรู้สึกเสียใจในใจเล็กๆ เพราะเขาอยากเห็นหน้าเธอเป็นคนแรกเมื่อตื่นมา.... 

          "นาอึนได้ยินข่าวเลยรีบมาหา...ข่าวพี่ยูริออกทุกช่องเลยนะคะ ทำไมพี่ยูริไม่บอกนาอึนสักคำเลยว่าจะไปทำอะไรเสี่ยงตายขนาดนี้ ถ้าพี่ยูริบอกนาอึนตั้งแต่แรก นาอึนจะไม่ยอมให้พี่ไปเด็ดขาดเลย!!" นาอึนรัวเป็นชุด พลางปาดน้ำตาป้อยๆ ทำเอายูริกระพริบตาด้วยความมึนๆ 

          "พี่ขอโทษ..." ยูริกล่าวได้แค่นั้น ก่อนจะถอนหายใจ 

          "แล้วพวกน้องๆนักศึกษาเป็นยังไงบ้าง?" ยูริถาม 

          "ปลอดภัยและส่งถึงมือผู้ปกครองทุกคนเรียบร้อยแล้ว น้องๆขอบคุณเธอมาก เมื่อกี๊เพิ่งได้รับโทรศัพท์จากท่านผอ.ว่า ท่านรองนายกรัฐมนตรีฮาก็ฝากขอบคุณเธอมาด้วยนะ" ยุนอาว่าแล้วยิ้มอย่างภาคภูมิใจในตัวเพื่อน ทำให้ยูริยิ้มออกมาอ่อนๆ 

          "พักผ่อนก่อนเถอะนะลูก..คืนนี้ ไม่ต้องกังวลอะไรแล้ว" คุณควอน คุณพ่อของยูริเอ่ย แววตาของเขาดูภูมิใจในตัวลูกสาวอยู่ไม่น้อย... สิ้นสุดคำพูดของคุณควอนก็ไม่มีใครว่าอะไรต่อ เมื่อพยาบาลเดินเข้ามาบอกว่าหมดเวลาเยี่ยมไข้ และเชิญผู้ไม่เกี่ยวข้องกับการนอนเฝ้าไข้กลับบ้าน 

          นาอึนกับพ่อเธอก็กลับไปและสัญญาว่าจะมาใหม่วันรุ่งขึ้น ส่วนยุนอา ซอฮยอนและแทยอนก็ขอตัวกลับ หน้าที่เฝ้าไข้คืนแรกวันนี้เป็นของคุณควอน และ คุณนายควอน...ยูริมองพ่อกับแม่ด้วยความโล่งใจ ดีใจที่ได้กลับมาเจอหน้าท่านอีกครั้ง และได้ทำภารกิจที่ท่านภาคภูมิใจ... 

          เธอหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า...ภายในใจนึกถึงใครคนหนึ่งที่ยังไม่ได้เห็นหน้ากันเลย... 

... 

          "วิคตอเรีย!! เป็นยังไงบ้างลูก บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า??" เสียงของคนเป็นพ่อดังมาจากหน้าบ้าน นายตำรวจเกษียณยศสูง ทิ้งไม้กวาดกวาดใบไม้แห้งบนพื้นถนนทันทีที่เห็นลูกสาวมายืนอยู่หน้าบ้านเขาวิ่งมาแล้วตะโกนบอกคนในบ้าน ทำให้คุณแม่ของเธอตามออกมาด้วย ตามด้วยน้องสาวของเธอ 

          "ยัยวิค !! พี่วิค!!!" น้องสาวสองคนวิ่งออกมาถึงตัวเธอก่อนแม่ ส่วนพ่อก็มาสำรวจรอบตัวเธอ 

          "ลูน่า.. แอมเบอร์ พี่ไม่เป็นไร" วิคตอเรียเรียกชื่อน้องสาวทั้งสองที่วิ่งเข้ามากอดแน่นจนเธอรู้สึกเหมือนซี่โครงจะหัก 

          "แม่กับพ่อได้ยินข่าวตอนแรกใจหายใจคว่ำแทบแย่ ... รู้ไหมว่าสื่อประโคมข่าวทุกช่องเลย" แม่ของเธอเอ่ย ทำให้วิคตอเรียยิ้ม พ่อของเธอลูบหัวเธอเบาๆ....น้องสาวกอดเธอไว้รอบๆตัว... 

          มีความสุข และดีใจมากที่ได้กลับบ้าน... แค่ความรักแค่นี้ จากทุกคนในบ้านก็พอแล้ว เธอรู้ตัวว่าเป็นที่รักของทุกคนในบ้านก็พอแล้ว... ทำไมจะต้องโหยหาความรักจากใครอื่นอีกละ? 

          เพียงแค่คิดถึงก็เจ็บลึกในหัวใจ...วิคตอเรียพยายามอย่างหนักที่จะไม่ร้องไห้ออกมา... 

          แล้วก็ไหล...

          "พี่วิคร้องไห้ทำไม!?" ลูน่า น้องสาวคนที่สองร้องด้วยความตกใจ ทำให้แอมเบอร์น้องคนเล็กตกใจตามไปด้วย 

          "พี่..." วิคตอเรียตอบไม่ได้ มันตื้ออยู่ในคอไปหมด 

          "พี่...ฮึก..." ในที่สุดก็ร้องไห้ออกมา แม้จะทำเป็นเข้มแข็งแค่ไหน แต่จริงๆแล้วในใจมันยังอ่อนแอ ทุกสิ่งในวันนี้มันประดังประเดถาโถมเขามาหมด ...เธอร้องไห้หนักจนคนในครอบครัวทุกคนตกใจ 

          "วิคตอเรีย...เป็นอะไรลูก..." คุณพ่อเข้ามากอดเธอ แล้วพยายามโอ๋ให้หยุดร้องไห้ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง...และเธอก็ร้องไห้ได้ไม่อายใครเลย... พ่อกับแม่จึงพากันประคองเธอเข้าไปในห้องนั่งเล่นแล้วปล่อยให้เธอนั่งลง... ร้อยตำรวจเอกหญิงก็ยังร้องไห้ไม่หยุด แต่ก็ไม่มีใครกล้าถามอะไร... 

          พ่อกับแม่กอดเธอจนเธอสงบ... แต่ก็ยังสะอื้นอยู่เล็กๆ ก่อนจะปล่อยให้เธอนั่งสงบสติอารมณ์อยู่คนเดียว วิคตอเรียนั่งน้ำตาไหลเงียบๆ บนโซฟานั้น...ลูน่ากับแอมเบอร์น้องสาวก็วนไปเวียนมา ไม่กล้าถามอะไร แต่ทั้งสองก็ไม่กล้าไปไหน...ได้แต่เดินวนไปเวียนมาเพราะเป็นห่วงพี่สาวอยู่ในห้องนั่งเล่น

          "ใครทำอะไรพี่?" แอมเบอร์เอ่ยขึ้นมาเป็นครั้งแรก เมื่อวิคตอเรียดูเหมือนจะตั้งสติได้แล้ว 

          "ใครทำอะไรพี่บอกพวกเรามาได้นะคะ" ลูน่ารีบเสริมตาม ทำให้วิคตอเรียหันมองน้องอย่างเอ็นดู 

          "ขอบคุณนะ...พี่ไม่เป็นอะไรแล้ว..." วิคตอเรียว่า... 

          ไม่เป็นอะไรแล้ว...ไม่ใช่หรอก เธอเป็น.. เป็นมากเสียด้วย แต่เธอไม่อยากให้ "ความเศร้า" ของเธอเป็นพาหะ นำความเศร้าไปติดคนในครอบครัวเธอด้วย พวกเขาเห็นเธอเจ็บ...พวกเขาย่อมไม่สบายใจ... เธอเห็นสีหน้าพ่อกับแม่ของเธอ เห็นน้องๆที่มาเดินวนเวียนแถวโซฟา ถ้าหากเธอไม่ตั้งสติและเข้มแข็งสักที... ครอบครัวของเธอที่ขวัญเสียอยู่แล้วจากการที่เธอไปทำภารกิจเสี่ยงตายที่เกาหลีเหนือมา จะยิ่งต้องรู้สึกแย่กันยิ่งกว่าเดิม... วิคตอเรียจึงตั้งใจจะแก้สาเหตุจากตัวเอง... 

          จากวันพรุ่งนี้ก็แค่ตั้งสติ...และทำทุกอย่างเหมือนปกติ... 

          กลับไปเหมือนตอนที่ยังไม่เคยรู้จักกัน.... 

... 

          เช้าวันรุ่งขึ้น วิคตอเรียตื่นลืมตาขึ้นมา...แม้จะยังโหวงๆกับเรื่องราวที่ผ่านมากับหัวใจที่เจ็บแปลบๆ โลกใบนี้ของเธอก็ยังเหมือนเดิม ในห้องๆเดิม บ้านหลังเดิม กับครอบครัวเดิมๆ เธอตื่นเช้า อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดตำรวจเต็มยศเหมือนเดิม... 

          มองตัวเองในกระจก เธอก็ยังเป็นคนเดิม... แม้จะมีรอยช้ำบนดวงตา... 

          เธอมั่นใจว่า... เธอจะต้องใช้ชีวิตเหมือนเดิมให้ได้... 

          "ร้อยตำรวจเอกซอง..." เสียงจากผู้บังคับบัญชาดังขึ้น เขาเดินตรงเข้ามาหา ทำให้เธอต้องลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน ก่อนจะยืนตะเบ๊ะทำความเคารพเขา 

          "ผมขอชื่นชมคุณจากใจจริงนะ คุณนำฮาโซยอง และนักศึกษาอีกสามคนกลับมาอย่างปลอดภัย" 

          "ขอบพระคุณมากค่ะ" วิคตอเรียกล่าว 

          "ผมมีข่าวใหม่ที่น่าสนใจให้คุณ... ทางทำเนียบประธานาธิบดีรายงานมาว่า จะมีพิธีมอบเกียรติยศเหรียญกล้าหาญให้กับคุณและคุณจะได้รับการเลื่อนยศเป็นพันตำรวจตรี" 

          "จริงเหรอคะ" วิคตอเรียตาโต เธอเก็บความดีใจไว้ไม่มิด 

          "แน่นอนสิ...สำหรับเกียรติยศและความกล้าหาญ คงไม่มีอะไรเหมาะสมไปกว่าตำแหน่งนี้ละนะ" ท่านผู้บัญชาการว่าด้วยสีหน้าเอ็นดู เห็นได้ชัดว่าจริงๆแล้วเขาก็แอบเชียร์เธออยู่ เพราะวิคตอเรียเป็นลูกสาวของท่านผู้บัญชาการคนก่อนซึ่งเกษียณไปแล้ว...เจ้านายของเขานั่นเอง 

          "ขอบพระคุณนะคะ" วิคตอเรียดูดีใจ แววตาของเธอมีความตื่นเต้นดีใจอยู่ในนั้น 

          "และก็อีกข่าวหนึ่ง มีโครงการร่วมฝึกระหว่างตำรวจเกาหลีใต้และ NYPD (ตำรวจนิวยอร์ก) สหรัฐอเมริกา เป็นระยะเวลาสองปี ... เขาต้องการหัวหน้าทีมฝึก และผมก็เห็นว่าคุณเหมาะสม... 
ผมเลยมาถามความสมัครใจว่าคุณต้องการจะไปหรือเปล่า?" ท่านผู้บัญชาการว่า 

          "นิวยอร์กเหรอคะ" วิคตอเรียนิ่งอึ้งไป...ไม่มีใครไม่รู้จัก NYPD ที่ย่อมาจาก New York Police Department ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นหน่วยตำรวจที่เจ๋งที่สุดหน่วยหนึ่งของโลก...

          "ระยะเวลาการฝึกสองปี คุณจะว่าไง..." ท่านผู้บัญชาการว่า ทำให้วิคตอเรียนิ่งไป... 

          สองปีที่จะไม่ได้อยู่ที่นี่...เกาหลีใต้... 

          สองปีที่เธอจะหนี "อะไรบางอย่าง" ได้ 

          "ไปค่ะ..." วิคตอเรียสูดลมหายใจลึกแล้วตอบออกมา 

          "จริงเหรอ? ดีมาก งั้นคุณเซ็นชื่อตรงนี้เลยนะ แล้วพรุ่งนี้ตอนก่อนเข้าพิธีรับเหรียญกล้าหาญ เอาพาสปอร์ตมาให้ผม เจอกันพรุ่งนี้ตอนเก้าโมงที่ทำเนียบประธานาธิบดีนะคุณ..." 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

103 ความคิดเห็น

  1. #92 ภัทร (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 15:47

    แงง​ หนีใจตัวเองหรอคุณวิค

    #92
    0
  2. #29 Yuruyuri (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 19:46
    มาต่อไวๆๆนะ
    #29
    0