The Diplomats ภารกิจรัก นักการทูต

ตอนที่ 10 : กรมพิธีการทูต - EP 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 943
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    4 ม.ค. 61

EP 10 

          แสงไฟรถราที่ผ่านไปมา ทำให้ทิฟฟานี่ถอนหายใจเบาๆ เธอมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยหลายความรู้สึกปนๆกัน อย่างแรกเลยก็คือ ความรู้สึกน้อยใจ...เพราะไม่เคยคิดฝันเลยว่ามิลันดา เพื่อนสนิทของเธอจะโกรธถึงขนาดนั้น อีกอย่างนึงก็คือเจ็บใจและโกรธตัวเอง เพราะรู้ว่าไม่น่าจะทำตัวให้มันพลาดได้ขนาดนั้น... 

          อีกความรู้สึกนึง...อยู่ในหัวใจ มันเจ็บหน่วงๆ แต่ก็เอาออกไปไม่ได้สักที 

          ชอบแทยอนไหมอย่างนั้นเหรอ? หัวใจของเธอที่เต้นหน่วงๆอยู่ตอนนี้คงจะตอบได้โดยไม่ต้องใช้คำพูดใดใด ไม่น่าเชื่อว่าเจอกันไม่กี่วัน แต่กลับทำให้ใจของเธอหน่วงชาได้ขนาดนี้... หัวใจของเธอมีคำถามที่เฝ้าแต่ถามตัวเองตลอด ... นี่เธอคิดไปเองหรอกหรือกับท่าทีที่เขามีให้... ความใจดีเช่นนั้น ที่เขาคอยดูแลกัน... มันเป็นเพียงเพราะหน้าที่เองหรอกหรือ... 

          แค่คิดถึงตรงนั้นน้ำตาก็ร่วงเผาะลงมาไม่รู้ตัว... 

          "หลานรัก..." เสียงหนึ่งดังมาจากด้านนอก พร้อมกับประตูที่เปิดแง้มออกมา คุณย่าของทิฟฟานี่โผล่หน้าเข้ามาพร้อมแก้วโกโก้ร้อนแก้วหนึ่ง... ทำให้ทิฟฟานี่รีบปาดน้ำตา แล้วหันไปยิ้มให้คุณย่าทันที 

          "ยังไม่นอนอีกเหรอลูก...ดื่มโกโก้ร้อนก่อนนอนซะนะ" คุณย่าเอ่ย ทำให้ทิฟฟานี่ยิ้ม 

          "ขอบคุณนะคะ...คุณย่า..." ทิฟฟานี่ว่าน้ำตาก็ไหลอาบเต็มสองแก้ม 

          "อ้าว... ตายแล้ว ฟานี่ ร้องไห้ทำไมลูก..." คุณย่าเอ่ยถาม ก่อนจะวางแก้วโกโก้แล้วโผเข้ากอดหลาน 

          "หนู...หนูดีใจน่ะค่ะที่คุณย่าจำได้ว่าหนูชอบโกโก้ร้อนที่ใส่มาร์ชเมลโล่" ทิฟฟานี่กลบเกลื่อน และพยายามปาดน้ำตา 

          "ไม่เอาน่า...หนูโกหกไม่เนียนเลย... หลานรัก มีอะไรบอกย่าได้นะลูก..." คุณย่าว่าด้วยน้ำเสียงอารี ทำให้ทิฟฟานี่ยิ่งน้ำตาไหล 

          เธอซบหน้าลงกับตักของคุณย่า...ก่อนที่น้ำตาจะพร่างพรูให้คุณย่าได้กอดปลอบอีกรอบ .. ก่อนที่ทิฟฟานี่จะเงยหน้าขึ้นมาด้วยจมูกแดงๆ แล้วเอ่ยกับคุณย่าเบาๆ 

          "หนูคิดว่าหนู...ชอบคนนึงๆ แต่หนูดันทำมันพังซะแล้ว .. หนูไม่คิดว่าเค้าจะชอบหนูหรอกค่ะ" 

          ทิฟฟานี่สารภาพกับคุณย่าเบาๆ ทำให้คุณย่าเลิกคิ้ว ก่อนอมยิ้มแล้วลูบหัวปลอบหลานสาว

          "หลานรัก...หนูต้องใจเย็นๆกับมัน หนูคิดว่ามันพังแล้ว มันอาจจะยังไม่พังก็ได้ จำเอาไว้ว่าความรักมีทางของมันเองเสมอ... ย่าเชื่อว่าเมื่อถึงเวลา... ความรักจะตามหาหนูเอง..." 

          ทิฟฟานี่นั่งมองคุณย่าตาปริบๆ อย่างไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่หญิงชราพูดเท่าไรนัก แต่คุณย่าก็ยังคงยิ้มอย่างใจดี แล้วลูบหัวเธอเบาๆ .. เมื่อเสียงออดหน้าบ้านดังขึ้น ... 

          ติ๊งต่อง... 

...

          คิม แทยอน ไม่คิดว่าตัวเองจะได้มายืนมือเย็นอยู่ตรงนี้... ตามที่อยู่ที่ซอฮยอนให้มา ... บ้านเลขที่ 45/14 บ้านอยู่สุดหัวมุมถนนละแวกบ้านเดียวกับเธอ ตอนเด็กๆแทยอนเคยขี่จักรยานไปรอบๆละแวกบ้านนี้...และก็มักจะเจอคุณตาคุณยายใจดี... คุณตาคุณยายสองคนนี้ชอบเข้ามาเล่นกับเธอ และเอาขนม คุกกี้ มาให้เธอกินบ่อยๆจนแม่ของเธอเกรงใจ แต่คุณตาคุณยายก็มักจะบอกว่าไม่ต้องเกรงใจ... เพราะแทยอนทำให้พวกเขานึกถึง "หลานรัก" 

          "ผมก็มีหลานสาว...อายุคงประมาณเท่าๆกันกับหนูแทยอนเลย..." คุณตาใจดีมักจะพูดเช่นนั้นเมื่อเอาขนมให้เธอ 

          คุณและคุณนายฮวัง... 
          แทยอนไม่เคยจะนึกมาก่อนเลย... จนกระทั่งลองเดินตามที่อยู่มาจบอยู่ที่หน้าบ้านของพวกเขา... ทำให้แทยอนไม่ลังเลที่จะกดออด... 

          "มาหาใครเหรอครับ..." เสียงของชายชราดังออกมา คุณฮวังแง้มประตูพลางหยีตามอง 

          "คุณฮวัง...นี่หนูแทยอนนะคะ จำหนูได้ไหมคะ" แทยอนกลั้นใจบอกออกไป... มันนานแล้ว ตั้งแต่ช่วงเรียนมหาลัยที่เธอย้ายออกไปอยู่หอและไม่ค่อยได้กลับบ้านแต่เธอก็หวังว่าพวกเขาจะจำเด็กตัวเล็กๆที่พวกเขาเคยเอ็นดูได้... 

          คุณฮวังนิ่งอยู่พักหนึ่งก่อนจะขมวดคิ้ว... แล้วดึงกลอนประตูเปิด 

          "อ้อ...หนูแทยอนนี่เอง นึกว่าใคร เข้ามาก่อนสิ..." คุณฮวังว่า ทำให้แทยอนยิ้มแฉ่ง 

          "มีธุระอะไรเหรอลูก..." คุณฮวังเอ่ยถาม ทำให้แทยอนสอดส่ายสายตาไปทางด้านใน เพื่อหาร่องรอยของทิฟฟานี่ ด้วยสัญชาตญาณนักการทูต เธอรู้ว่าจะบอกคุณฮวังตรงๆไม่ได้ เพราะถ้าหากทิฟฟานี่ไม่ได้หนีมาอยู่ที่นี่จริงๆ การบอกไปเช่นนั้นอาจทำให้เขาตกใจที่หลานสาวหายตัวไป 

          แต่แทยอนก็ไม่ทันต้องตอบอะไร เพราะร่างของคนสองคน เดินออกมาบริเวณห้องรับแขกพอดี.. 

          "คุณแทยอน..." ทิฟฟานี่พูดเบาๆด้วยความตกตะลึงทำให้แทยอนหันไปมองตามเสียงนั้น

          "อ้าว...นี่หลานสองคนรู้จักกันด้วยเหรอนี่..." คุณนายฮวังหรือคุณย่าของทิฟฟานี่เอ่ยด้วยความประหลาดใจ 

          แทยอนมองทิฟฟานี่อย่างจริงจัง... สายตาเช่นนั้นทำเอาทิฟฟานี่ต้องหลบตาลง 

          "ขอโทษที่เสียมารยาทบุกมาถึงที่กลางดึกค่ะคุณฮวัง... คุณนายฮวัง... แต่หนูมีเรื่องต้องคุยกับทิฟฟานี่ และเช้าวันพรุ่งนี้เขาจะต้องกลับออตตาโนวาแล้ว... " 

          แทยอนว่า ทำให้คุณและคุณนายฮวังพยักหน้าอย่างเข้าใจ 

          "มาเที่ยวแป๊บเดียวเองเนอะหลานรัก..." คุณฮวังเอ่ยยิ้มๆ แล้วหันมอง ทิฟฟานี่ยังคงมีสีหน้ารู้สึกผิด 

          "ถ้าอย่างนั้นเชิญหนูแทยอนเข้ามานั่งในห้องนั่งเล่นก่อนแล้วกันนะ" คุณฮวังว่า 

          "ฉันว่าปล่อยให้เขาคุยกันสองคนเถอะคุณ...เขาบอกว่าเขามีเรื่องต้องคุยกัน" คุณนายฮวังรีบตัดบท ทำให้คุณฮวังเริ่มรู้ทันที...เขามองภรรยาที และมองหลานๆ ทั้งสองอีกที... ก่อนจะพยักหน้า 
แล้วตามภรรยาขึ้นไปยังห้องด้านบน...ปล่อยให้ทิฟฟานี่และแทยอนยืนเผชิญหน้ากันอยู่อย่างนั้น

          "คุณหนีฉันมาทำไม..." แทยอนโพล่งออกมาเป็นครั้งแรก... เป็นครั้งจริงๆที่เธอพูดอะไรอย่างที่คิด...โดยไม่ต้องคิดซ้ำคิดซ้อนแบบนักการทูตอีก... น้ำเสียงของแทยอนไม่มีการปิดบังความน้อยใจที่เก็บไว้อีกต่อไป และแววตานั้นก็บอกชัดเจน 

          "ฉัน..." ทิฟฟานี่พูดไม่ออกสักคำ อยากจะแก้ตัว แต่ก็ยิ่งรู้สึกแย่กับตัวเองเข้าไปใหญ่ 

          "คุณรู้ไหม...ฉันเป็นห่วงคุณแค่ไหน..." แทยอนเอ่ยด้วยเสียงอ่อนลง และทำให้ทิฟฟานี่ใจอ่อนยวบตาม 

          "ฉันขอโทษค่ะ...ฉันแค่..." ทิฟฟานี่พยายามค้นหาคำ .. เธอสับสนไปหมด สายตาเป็นห่วงจริงจังแบบนั้น มันทำให้เธออยากจะถามออกไป...แต่ก็ไม่กล้า 

          "ไม่ว่าคุณจะเสียใจเรื่องอะไร...กังวลเรื่องอะไร คุณไม่ควรจะหนีแบบนี้... เราต้องเผชิญหน้ากับมัน และแก้ปัญหากัน... เราต้องช่วยกันแก้ปัญหาสิ..." แทยอนว่า

          "อย่าหนีกันไปแบบนี้...ฉันเจ็บ..." น้ำเสียงทิ้งท้ายของแทยอนนั้นอ่อนๆ จนทิฟฟานี่แทบจะรู้สึกเจ็บตามได้ 

          "นี่คุณหมายความว่ายังไงกันแน่..." ทิฟฟานี่ชักสับสนและไม่มั่นใจ... 

          "ทิฟฟานี่ ฮวัง..." แทยอนเรียกชื่อเธอพลางถอนหายใจ 

          "ถ้าเธอไม่รู้ ถ้าเธอยังไม่เข้าใจในสิ่งที่ฉันแสดงออกไปทั้งหมด ซึ่งนักการทูตแบบฉันก็คงติดนิสัยการแสดงท่าที่ที่ไม่คลุมเครือและชัดเจน ถ้าอย่างนั้นฉันก็คงต้องบอกเธอตรงๆไปเลยแล้วกันว่า...ฉันชอบเธอน่ะ..." 

          กว่าแทยอนจะเค้นคำสุดท้ายออกมาได้ เธอก็ขมวดคิ้วมุ่นและหน้าแดงเป็นสองเท่า แต่คำพูดของเธอกลับทำให้ทิฟฟานี่หน้าแดงเสียยิ่งกว่า.... 

          "ฉันชอบเธอ..." แทยอนย้ำอีกครั้ง ทำให้ทิฟฟานี่เขินขึ้นมา 

          "พอแล้ว...ไม่ต้องพูดแล้ว..." ทิฟฟานี่หน้าแดงแล้วเบือนหน้าหนี... 

          แทยอนขมวดคิ้วแล้วส่ายหัว...เพราะสีหน้าแดงๆ ของใบหน้าแอบยิ้มของทิฟฟานี่มันก็บอกชัดเจน... เธอจึงเดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วจับมือทั้งสองข้างของทิฟฟานี่ขึ้นมา... ทำให้ทิฟฟานี่หันมามองหน้าเธออีกครั้ง...ส่วนแทยอนเองก็ยิ้มกริ่ม... 

          "แล้วเธอละ ชอบฉันบ้างหรือเปล่า?" แทยอนเอ่ยถาม...      

          "ฉัน...ฉัน..." ทิฟฟานี่ตะกุกตะกัก 

          "ชอบฉันไหม?...ฮื้อ?" แทยอนทำเสียงอ้อน และกดดันไปในตัว 

          "ฉัน..ฉันก็ชอบคุณ..." ทิฟฟานี่หน้าแดง ทำให้แทยอนคลี่ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ 

          ด้วยความสูงที่เท่ากัน ทำให้ทั้งสองไม่ลำบากมากในการที่จะมองหน้ากัน และแทยอนก็แอบคิดในใจว่าตัวเองคิดถูกแล้ว... ที่เคยบอกว่าไม่ชอบคนสูงกว่าเพราะพระเจ้าก็ได้ประทานคนที่พอเหมาะพอเจาะ... เหมาะที่ริมฝีปากของเธอจะประทับลงเบาๆ ... 

          ทิฟฟานี่หน้าแดง... ดวงตาปิดลง แต่หัวใจเปิดกว้าง... ริมฝีปากที่ประทับลงมาอย่างอ่อนโยนทำให้หัวใจของเธอแทบระเบิด แต่ก็รู้สึกดีกับสัมผัสนั้น เธอเผลอตอบรับไปเบาๆ ทำให้จูบนั้นยิ่งหวานกว่าเดิม 

          "อะแฮ่ม..." เสียงกระแอมนั้นทำให้ทั้งสองผละจากกัน... 

          "ปู่จะลงมาบอกว่า... มันดึกแล้ว ถ้าจะนอนที่นี่ก็ให้หนูแทยอนนอนที่โซฟาได้นะ..." คุณฮวังเอ่ยเบาๆ ยิ้มๆ แล้วโยนหมอนกับผ้าห่มลงมาไว้ให้แทยอน

          "ข..ขอบคุณค่ะคุณฮวัง..." แทยอนผงกหัวรับหน้าแดง แล้วก้มหน้างุดๆไปหยิบมา 

... 

          เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งสองก็ต้องเร่งรีบออกจากบ้านของคุณและคุณนายฮวังแต่เช้าเพราะเครื่องบินของพระองค์หญิงนั้นออกเช้ามาก หลังจากทิฟฟานี่ได้กอดคุณปู่คุณย่าแล้วรถเก๋งฮุนไดสีเทาของแทยอนก็แล่นผ่านถนนที่โล่งไร้ผู้คนอย่างรวดเร็วไปยังท่าอากาศยานอินชอน 

          ทั้งสองนั่งนิ่งเงียบ ไม่ได้พูดอะไรกันสักคำ แต่ก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศแห่งความสุขที่รายล้อมรอบตัว... 

          เมื่อคืนทั้งคืน ทั้งสองได้มีโอกาสนั่งคุย และนั่งปรับความเข้าใจกัน... แทยอนก็ได้เล่าถึงการตัดสินใจของเธอว่าจะออกโพสไปประจำการที่ออตตาโนวาเป็นเวลาสี่ปี ทำให้ทิฟฟานี่ดวงตาเป็นประกายด้วยความสุข...และเผลอกระโดดกอดแทยอนอีกรอบ... ก่อนที่ทั้งสองจะลากันไปนอน ด้วยความรู้สึกหวานๆในหัวใจ... และนอนหลับฝันดี... 

          เมื่อมาถึงท่าอากาศยาน แทยอนก็พบว่าพระองค์หญิงและเหล่าสำนักพระราชวังมาถึงแล้ว และเสด็จขึ้นเครื่องกันเรียบร้อย...แทยอนจึงต้องรีบลากกระเป๋าของทิฟฟานี่ทุลักทุเล ไปฝากให้ฝ่ายรักษาสัมภาระ และวิ่งจูงมือพาทิฟฟานี่ไปส่งถึงพรมแดงสำหรับขึ้นเครื่องบิน 

          "แฮ่ก...แฮ่ก... อีกไม่กี่เดือน...เจอกันนะคุณ..." แทยอนหอบหายใจแต่ยังยิ้มแล้วโบกมือลาทิฟฟานี่ที่วิ่งขึ้นไปยืนบนเครื่องแล้ว ทิฟฟานี่ก็โบกมือลาเขา... ทำให้แทยอนหันหลังกลับ.... แต่ก็รู้สึกได้ถึงคนที่วิ่งกลับมา...แล้วกอดเธอจากด้านหลัง 

          "ขอบคุณมากนะคะ...สำหรับทุกอย่าง" ทิฟฟานี่กอดแทยอนแน่น... ทำให้เขายิ้ม... 

          "ฉันมีอะไรจะสารภาพกับคุณ..." ทิฟฟานี่กระซิบเบาๆ ทำให้แทยอนขมวดคิ้ว

          "ฉันไม่ได้กลัวเสียงฟ้าร้องขนาดนั้นหรอก..." 

          ทิฟฟานี่กระซิบข้างหู แล้วจุ๊บแก้มแทยอนเบาๆ ก่อนจะยิ้มแล้ววิ่งขึ้นเครื่องบินไป

          แทยอนกระพริบตาปริบๆ เมื่อเครื่องบินค่อยๆถอยหลัง แล้วเดินเครื่องวิ่งไปบนรันเวย์ ... แต่เธอก็ยิ้มออกมา แล้วโบกมือลาตามเครื่องบินนั้นไป.... หัวใจของเธอโบยบินไปแล้ว...

          แต่ไม่นานหรอก...ไม่นานหรอกเราจะได้เจอกันใหม่... 

          แทยอนอมยิ้มขณะเดินผ่านเทอร์มินอลใหญ่ที่มีโทรทัศน์จอยักษ์ ... โทรทัศน์เครื่องนั้นกำลังประกาศข่าวด่วนข่าวสำคัญ โดยมีหน้าของผู้นำเกาหลีเหนืออยู่บนนั้น... 

...เกาหลีเหนือออกมายอมรับ ว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการลักพาตัว ฮา โซยอง 
ลูกสาวท่านรองนายกรัฐมนตรี และกลุ่มนักศึกษา...
เกาหลีใต้ออกตัวประนามอย่างหนัก และเรียกร้องขอการเจรจาทางการทูต
เพื่อปล่อยตัวกลุ่มนักศึกษาชาวเกาหลีใต้อย่างเร่งด่วน.... 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

103 ความคิดเห็น