(Fic) สามีแห่งชาติ The Series [Season 2]

ตอนที่ 6 : เต่ากับผักบุ้ง - EP 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,577
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    12 เม.ย. 60

เต่ากับผักบุ้ง

EP 5

 

         วันรุ่งขึ้น ภายหลังจากการประกาศคบกับเต่าบนโลกออนไลน์จึงกลายเป็นวันมหาวิปโยคสำหรับผักบุ้ง เพราะใครๆที่เดินผ่านโต๊ะทำงานของเธอก็เอ่ยถามเป็นเสียงเดียวกันว่านี่มัน เรื่องจริง หรือ เรื่องล้อเล่น ซึ่งผักบุ้งก็เลือกที่จะยิ้มและไม่ตอบ อันที่จริงเธอก็ไม่อยากโกหก

 

            แต่จะว่าเธอ โกหก อย่างเต็มปากเต็มคำเลยก็ไม่ถูกนัก

 

            ผู้ช่วยบรรณาธิการสาวและ Coordinator แห่งกองบรรณาธิการวัย 23 ปีกัดปลายปากกาแล้วเปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ของตนเองในวันนี้ ภาพที่เธอตั้งไว้เป็นหน้าจอคอมพิวเตอร์บริษัทนั้นทำให้เธอยิ้มได้ทุกครั้ง

 

            มันเป็นภาพของเธอเอง ตอนไปญี่ปุ่น กองนิตยสารของเธอชวนกันพาไปเอ้าท์ติ้งออกทริปบริษัทประจำปีกันที่นั่น และพวกเขาก็ชวนฟรีแลนซ์อย่างเต่าซึ่งต้องออกค่าตั๋วเครื่องบินเองแต่มีที่พักให้ไปด้วย... ทำให้ทริปนั้นเป็นทริปแรกที่เธอกับเต่าได้ไปต่างประเทศด้วยกัน ในภาพ เธอกำลังยืนมองเหม่อมองซากุระอยู่ แล้วจู่ๆ เต่า ก็เดินมา...เอาคางของเขามาเกยไหล่เธอ แล้วหันไปมองกล้อง จังหวะพอดีกับที่ช่างภาพบริษัทเก็บภาพไปพอดี... จึงออกมาเป็นภาพนั้น ที่ดูเหมือนเต่ากับเธอนั้น เป็นแฟนกัน และกำลังสวีทหวานกันอยู่ในสวนดอกซากุระนั่น...​

 

            เราก็ดูเหมือนเป็นแฟนกันมาตั้งนานแล้วละ

 

         ผักบุ้งนึกในใจ

 

            แต่ถ้าเราจะเป็นแฟนกันจริงๆ ก็คงเป็นไปตั้งนานแล้ว

 

            ถ้าโลกของเต่าหมุนช้าไปอย่างนั้น โลกของผักบุ้งก็เต็มไปด้วยความรวดเร็วตั้งแต่เธอเข้ามาเป็นผู้ช่วยกองบรรณาธิการ ความสามารถของเธอในการบริหารงานต่างๆนั้นเป็นที่ยอมรับ และเมื่อบริษัทของเธอตัดสินใจจ้าง “ฟรีแลนซ์” เข้ามานั้น พี่ติ๊ด หัวหน้ากองบรรณาธิการจึงไว้ใจให้เธอรับตำแหน่ง “Coordinator” หรือ “ผู้ประสานงาน” คอยตามงานฟรีแลนซ์ที่ชื่อดูเป็นมงคลเข้ากับชีวิตเธออย่างประหลาดจนคนล้อทั้งออฟฟิซตั้งแต่แรกเข้ามารับบรีฟงาน

 

            และความสัมพันธ์ของเต่ากับผักบุ้งก็เป็นไปเช่นนั้น แม้ว่าทั้งคู่ ในช่วงแรกๆจะอึดอัดขัดใจกับการโดนล้อจนต้องแสดงออกมาว่าไม่ชอบกันบ่อยครั้ง ไม่ว่าจะเป็นคำพูดของเต่าที่ว่า “โอ๊ย ไม่ไหวหรอกพี่” หรือผักบุ้งเองที่บอกออกไปว่า “รอให้ผู้ชายหมดโลกก่อนเถอะ” แต่สุดท้ายแล้วทั้งสองก็สนิทกันมากกว่าคนไหนๆ และกลายเป็นชีวิตประจำวันของกันและกันโดยปริยาย

 

            เพราะในทุกเช้า ผักบุ้งจะต้องโทรปลุกเต่าที่มักตื่นสายเพราะปั่นงานดึกเป็นประจำ เพื่อให้ขึ้นมารับบรีฟ รับงานประจำวันของเขาในแต่ละวัน เธอได้ยินเสียงเขา ทุกเช้า และถ้าคาดเดาไม่ผิด เสียงของเธอเองก็น่าจะเป็นเสียงแรกที่เต่าได้ยินทุกเช้าไม่ต่างกัน

 

            ด้วยความอินดี้และความเป็นฟรีแลนซ์ของเต่า ทำให้เขามักจะไปสิงสู่ตามร้านกาแฟต่างๆเพื่อหาแรงบันดาลใจในการทำงาน และถ้าหากผักบุ้งว่างระหว่างวัน หล่อนก็จะไปตามเขาที่ร้านกาแฟ นั่งคุยงาน และสุดท้ายก็นั่งคุยกัน และกลายเป็นว่าบางวัน ผักบุ้งก็ใช้เวลาเงียบๆนอกสถานที่นั่งอยู่ข้างๆเต่า จิบกาแฟ คุยกันถึงเรื่องกาแฟที่ชอบ และเรื่องราวต่างๆจนสนิทสนมกันไปเอง...​และก็ค้นพบว่าเอาเข้าจริงแล้ว ทั้งสองกลับ เข้ากันดี อย่างประหลาด

 

            เต่าชอบเสื้อยืด และผักบุ้งก็ชอบเสื้อยืด เต่าชอบรองเท้าผ้าใบ และผักบุ้งก็ชอบรองเท้าผ้าใบ...หยุดนอกเวลาที่ไม่มีงานจริงๆ และเต่าพอจะเคลียร์งานให้ได้ ทั้งสองจะไปเดินเล่นตามตลาดนัดรถไฟ ตลาดขายของเก่าเพื่อหาเสื้อยืดรองเท้าผ้าใบใหม่ๆมาใส่...

 

            แม้แต่รสนิยมที่ควรจะฟังดูแปลกของเต่าที่จะไม่ดูหนังที่เข้าในโรงในกระแส และเลือกที่จะดูแต่หนังที่เข้าที่โรงภาพยนตร์อินดี้ที่มีที่นั่งไม่ถึง 50 ที่อย่าง Bangkok Screening Room แถวสีลมเท่านั้น...ผักบุ้งเองก็ไม่ต่างกัน บางที แม้ไม่ได้นัดกันก่อน หล่อนจึงพบเขานั่งจิบกาแฟอยู่บริเวณคาเฟ่หน้าโรงหนัง Bangkok Screening Room ขณะที่หล่อนตั้งใจจะไปดูหนังคนเดียวบ่อยๆ...​

 

            และก็กลายเป็นว่าทั้งคู่มักจะได้นั่งดูหนังด้วยกันอยู่อย่างนั้น

 

            เงียบๆ อยู่ข้างๆกัน

 

            โลกของผักบุ้งและเต่า จึงเป็นคล้ายๆ “โลกส่วนตัว” สองใบ ที่อยู่เคียงข้างกัน ถ้าเปรียบเทียบว่าทั้งสองมี “วงกลม” เป็นของตัวเอง ก็เป็นวงกลมที่กลิ้งอยู่ข้างๆกัน ไปในทางเดียวกัน ไม่ซ้อนทับกัน และไม่เข้ามายุ่งซึ่งกันและกันมากเกินไป...​

 

            แต่มันก็มักเป็นไปอย่างนั้นอยู่เสมอ

 

            ทั้งๆที่วงกลมของทั้งคู่อยู่ใกล้กันมาก แต่มันกลับไม่เคย “ซ้อนทับ” กันเลยสักครั้ง

 

            ไม่แปลกที่เมื่อมีใครมาจีบ ผักบุ้งจะรู้สึกอึดอัด อาจเป็นเพราะไม่มีใครทำให้หล่อนสบายใจได้เท่าเต่า ทั้งๆที่รู้ว่าอีกฝ่ายคงจะไม่ได้คิดอะไร แต่หล่อนก็รู้สึก “ปลอดภัย” ที่จะอยู่ข้างๆเขามากกว่าคนอื่นๆบนโลกใบนี้...​เขาเป็นฟรีแลนซ์คนเดียวที่เธอกล้าโทรหาเพียงเพื่อจะชวนไปโรงหนังอินดี้ด้วยกันในเช้าวันอาทิตย์

 

            “ไป Bangkok Screening Room กัน” ผักบุ้งชวน

 

            “จะดูเรื่องอะไร” เต่าถาม

 

            “ยังไม่มีอะ ไปดูหน้าโรงก่อนว่ามีอะไรน่าสนใจก็ดูเรื่องนั้น”

 

            “อืม เจอกันสิบเอ็ดโมง”

 

            “แกอยากไปไหนต่อปะ” ผักบุ้งถาม

 

            “หลังนั้นอยากไปดู​ Bangkok City City Gallery อะ เขามีนิทรรศการของ Alex Face” เต่าชวนบ้าง และนั่นก็ทำให้ผักบุ้งตอบรับทันที...​

 

            “อ๋อ...​เออ อยากไปดู Alex Face อยู่พอดีเลยอะ”

 

            “งั้นดูหนังเสร็จแล้วไปกันต่อนะ”

 

            “อืม เค เจอกัน”

 

            บทสนทนาของทั้งสองก็จะเป็นไปอย่างงั้น ความสนใจของทั้งคู่ แม้มันจะฟังดู​ อินดี้ แต่มันก็ไปในแนวทางเดียวกันเสียหมด จนต่างคนต่างไม่รู้สึกว่าอีกฝ่ายประหลาด ในขณะที่เต่ามีคำพูดติดปากว่า “...โง่ป้ะ” เวลาคุยกับคนอื่น เขากลับไม่เคยใช้คำนี้กับผักบุ้งเลยสักครั้ง เพราะหล่อนดูเหมือนจะ เข้าใจ เขาดี จนแทบไม่ต้องอธิบายตัวเองอะไร...​

 

            “แป๊บนึงนะ กินจะหมดแล้ว”

 

            บางที เวลากินข้าวด้วยกัน อยู่ดีๆผักบุ้งก็จะพูดขึ้นมาอย่างนั้น ทั้งๆที่เต่าไม่ได้พูดอะไร หรือเร่งให้เธอกินให้เสร็จเร็วๆ แต่มันเป็นเพราะว่าผักบุ้งสังเกตเห็นว่าเต่าวางตะเกียบแล้ว หล่อนจึงบอกเขาเช่นนั้น และนั่นก็ทำให้เต่าที่กำลังจิบชาเขียวอยู่เงียบๆพยักหน้า...

 

            ผักบุ้งรู้แทบทุกอย่างเกี่ยวกับเต่าเลยละมั้ง

 

         หล่อนรู้ว่าเขาไม่ชอบสื่อสาร เขาจะสื่อสารด้วยการแสดงออกมากกว่า และในหลายๆครั้งผักบุ้งก็อ่านมันออกโดยที่เขาไม่ต้องพูดอะไร...​แต่ไอ้อาการไม่สื่อสารของเขาเนี่ยแหละ มันทำให้เรื่อง สำคัญ ที่สุด ที่ไม่ควรจะคลุมเครือ กลับคลุมเครือมากที่สุด...

 

            เรื่องที่ว่าเขารู้สึกยังไงกับเธอ

 

            เรื่องนั้นผักบุ้งไม่รู้ ไม่เคยรู้ และไม่รู้ด้วยว่าจะคาดหวังอะไรได้ แต่ในทุกๆครั้งที่มีคนมาจีบเธอ เขาก็จะช่วยทำหน้าที่ แฟนจำเป็น อัตโนมัติโดยที่เธอไม่ต้องร้องขอเช่นกัน และนั่นมันก็ทำให้ผักบุ้งทั้งรู้สึกดี...และรู้สึกอึดอัดในใจอย่างประหลาด

 

            จนกระทั่งเมื่อตอนไปญี่ปุ่นด้วยกันนั่นแหละ ผักบุ้งถึงได้รู้ถึง ความรู้สึกในใจ ของตัวเองที่ไม่เคยแน่ใจมาก่อน...มันคลี่คลายออกมาเมื่อวันนั้น...คืนนั้น ภายหลังจากที่เต่าและเธอถ่ายภาพนั้นที่ลานซากุระ...พวกทีมงานก็ไปกินดื่มกัน...และแน่นอนว่า...​

 

            “พี่ป้องโง่ป้ะ!!” เต่าเอ่ยทั้งๆที่หน้าแดง บ่งบอกว่าเมาได้ที่ “เบียร์ใครเค้ากินจากแก้ว เค้ากินจากกก...ขวดดดด” ฟรีแลนซ์สาวเมาแอ๋แล้วยกขวดขึ้นมาตั้งท่าจะกรอกเข้าปาก

 

            “โอ๊ยๆๆ พอแล้วไอ้เต่า เอ็งน่ะเมาได้ที่แล้ว” พวกพี่ๆว่าทั้งเสียงหัวเราะเช่นนั้น

 

            “ม่ายม๊าวว!

 

            “ผักบุ้งเอาแฟนไปเก็บดิ๊ๆๆๆ” ทั้งกองนิตยสารแซวเช่นนั้น แล้วตบมือโห่ฮากันยกใหญ่ ทำให้ผักบุ้งที่ไม่เมาเพราะนั่งจิบแต่น้ำอัดลมเมล่อนโซดานั้นถอนหายใจเบาๆแล้วกลอกตา ก่อนจะพยายามหิ้วปีกเต่าไปด้วยกัน...

 

            “ไป ไอ้เต่า เมาแล่ว” ผักบุ้งว่าเช่นนั้น และนั่นก็เรียกเสียงโห่ฮาให้คนทั้งทีมที่กำลังเมา

 

            “วู้ววว เรียกแฟนไม่ปฏิเสธด้วยโว้ยย”

 

            “โอ๊ย พี่!!” ผักบุ้งหันไปโวยทุกคนเช่นนั้น แต่เต่าก็คอพับคออ่อนอยู่บนไหล่ของเธอ ทำให้ผู้ช่วยบรรณาธิการสาวได้แต่ถอนหายใจ และช่วยพาคนที่ร่างเล็กพอๆกันกับตัวเองขึ้นจากร้านเหล้าของโรงแรมไปยังห้องนอนของทั้งคู่ได้... เพราะทริปนี้นั้นทั้งคู่นอนห้องเดียวกัน

 

            “ผัก”

 

            เมื่อขึ้นไปนอนบนเตียงได้ เต่าก็ปรือตาขึ้นมามองเธอ

 

            “ไรไอ้เต่า”

 

            “กอด...”

 

            คำพูดของเขาสั้นๆเช่นนั้นทำให้เธอหน้าแดง

 

            “ไรไอ้บ้า เมาแล่ว”

 

            “กอด...”

 

            เขาย้ำเช่นนั้นแล้วอ้าแขนให้เธอ

 

            “ไม่เอา...” เธอบ่นโวยวายเช่นนั้น แต่เต่าก็หลับตาพริ้ม ยิ้มแล้วดึงเธอเข้าไป ทำให้เธอเสียหลักตกลงไปในอ้อมกอดของอีกฝ่าย “ฮื้อออ ไอ่บ้า” ผักบุ้งบ่นเขาแล้วพยายามขืนตัวออก แต่เต่าก็ทำให้ท่าไม่รู้ไม่ชี้

 

            “กอดๆๆ กอดแฟนหน่อย”

 

            คำว่า แฟน ที่หลุดออกมาจากปากเขาทั้งๆที่เมานั้นทำให้หล่อนหน้าแดง และผักบุ้งก็รู้สึกได้ถึงหัวใจในอกที่เต้นระรัวอยู่อย่างประหลาด...

 

            “เฮ่อ...” เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะเต่าหลับสนิทไปแล้ว แต่ยังไม่ยอมปล่อยเธอออกจากอ้อมกอด ผักบุ้งเงยหน้ามองสาวลูกครึ่งหน้าตาซื่อบื้อที่ตอนนี้หลับอยู่แล้วก็อดอมยิ้มอย่างเอ็นดูไม่ได้...แล้วเธอก็เขินขึ้นมาซะดื้อๆ

 

หัวใจของเธอเต้นแรงอยู่ในอก...ในอ้อมกอดเขา

 

และผักบุ้งก็เข้าใจความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อเขา ในนาทีนั้นเอง...​

 

แต่แน่นอนเธอไม่เคยพูดถึงมันอีก เพราะวันรุ่งขึ้นเต่าก็ตื่นมามึนๆ อึนๆ กินยาแก้แฮงค์ที่ผักบุ้งเตรียมไว้ให้แล้วก็บอกขอบอกขอบใจกัน แค่นั้น ไม่ได้มีการพูดถึงเรื่อง “กอดๆ” กันเมื่อคืนอีก และมันก็เป็นเพียงแค่เหตุการณ์เล็กๆเบาบางที่ทำให้เธอ รู้ใจตัวเอง แต่มันไม่ได้เพียงพอที่จะทำให้เธอ รู้ใจเต่า ความรู้สึกในคืนวันนั้นจึงถูกกักเก็บไว้ในใจตลอดมา...​

 

หลงเหลือไว้เพียงภาพถ่ายใบนั้น จากทริปๆนั้น ที่ถูกตั้งเป็นหน้าจอคอมพิวเตอร์ประจำห้องทำงานของเธอ มันเป็นคอมพิวเตอร์ส่วนตัวที่ไม่มีใครจะเข้ามาเห็นได้อยู่แล้ว ผักบุ้งจึงเลือกตั้งมันไว้เป็นภาพหน้าจอ เพราะเต่าเองก็คงไม่มีโอกาสได้เข้ามาเห็น

 

และทั้งสองก็ยังคงเล่นบทเป็นแฟนปลอมๆกันตลอดมา เต่าเองก็ดูยินดีที่จะช่วย และเธอเองก็แอบมีความสุข ลึกๆ ทุกครั้งที่เขาแกล้งแสดงว่าเป็นแฟนเธอ...​

 

แต่มันก็ทำให้เธออดรู้สึกเจ็บลึกๆไม่ได้

 

ดวงตาใสๆนั้นมองภาพๆนั้นบนหน้าจอคอมฯอีกครั้ง ภาพของเต่าที่มองตอบกลับมา คางของเขาที่เกยมาบนไหล่เธอซึ่งกำลังยืนเหม่อมองซากุระ ดวงตาของเขา...วันนี้ ​มันทำให้เธอรู้สึกสุขปนเศร้าอย่างประหลาด...​

 

ถ้าจะเป็นแฟนกันจริงๆ เราคงเป็นกันไปนานแล้ว เธอนึกในใจอย่างเศร้าๆ หรือบางที...เราคงเป็นได้แค่แฟนปลอมๆของกันและกันอย่างนี้เรื่อยไป จนกว่าใครสักคนจะเจอตัวจริง...

 

หรือเราสองคน...จะเป็นกันได้แค่นี้ จริงๆนะ 








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

370 ความคิดเห็น

  1. #48 chipswang (@chipswang) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 11:53
    เต่าควรติดเทอร์โบ จะได้เร็วกับเค้าบ้าง
    #48
    0
  2. #47 praew515 (@praew515) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 12:54
    เต่านี่เต่าจริงๆ เลยน้าาาาาา
    #47
    0
  3. #46 kuk..kuk (@kokkaibk1) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 11:48
    เต่า????นี่สมชื่อจริงๆนะ
    #46
    0
  4. #45 Wiee (@whyiend) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 09:40
    อยากให้ผักบุ้งมอมเหล้าเต่าอีกอะค่ะจุดนี้5555555 นี่ถ้าไม่นับความหน่วงของผักบุ้งตอนท้ายๆ ตอนบรรยายเรื่องที่ไปเที่ยวด้วยกันก็นึกถึงเพลงเข้ากันดีเลยค่ะ
    #45
    0
  5. #44 FarinMonkey (@zantan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 07:06
    งือ น่ารักอ่ะ ความสัมพันธ์ข้างๆกันเรื่อยๆก็มีความสุขอ่ะ จะรู้ใจ-เต่านี่ต้องทำไง ช้าขนาดนั้น==
    #44
    0
  6. #43 Smalloo_ann (@Smalloo_ann) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 06:57
    เต่าคะผักบุ้งเขาชัดเจนเเล้วนะ เหลือเต่านะลูกรีบหน่อย
    #43
    0
  7. #42 มาโมรุ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 06:39
    เต่าก็คงชอบผักบุ้งเหมือนกัน แต่ความรู้สึกช้าไง

    พอเมาก็เลยเผลอแสดงออก แต่มันเป็นความรู้สึก

    ที่อยู่ลึกมาก สงสัยต้องให้ผักบุ้งรุกๆเยอะปลุกให้

    ให้หายซื่อบื้อสักที
    #42
    0
  8. #41 noeiss (@noei_ss) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 05:38
    เต่านี่ดูเหมือนจะเป็นทึกอย่างให้บุ้งจริงๆแต่บุ้งก้ไม่รู้ว่าเต่ารู้สึกยังไงงานนี้ต้องให้เหล่าสามีออกโรงงง
    #41
    0
  9. #40 intip (@indy-indy37) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 05:14
    เต่าแกต้องรุกเพิ่มขึ้นรู้มั้ย55555)
    #40
    0
  10. #38 LiTTlEVaM (@littlevam) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 00:49
    เพลงประกอบ "เป็นทุกอย่าง" แต่อ่านแล้ว "หน่วง" อ่ะ =_="
    เต่ามันแรมน้อย สงสัยต้องให้แก๊งค์สามีแห่งชาติช่วยกระตุ้นหน่อยละ 55
    ผักบุ้งรอเต่ามันหน่อยนะ
    #38
    0