(Fic) สามีแห่งชาติ The Series [Season 2]

ตอนที่ 41 : แม่น้ำกับภูผา - EP 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,250
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    1 พ.ย. 60

แม่น้ำกับภูผา

 

EP 10

 

            คิวถ่ายสามวันผ่านไป...จะว่าเร็วก็เร็ว จะว่าเชื่องช้าก็เชื่องช้า...สำหรับแม่น้ำ เพราะหลังจากเธอปฏิเสธเขาไป ก็เข้าสู่ช่วง เข้าหน้ากันไม่ติด เป็นเรื่องปกติอยู่แล้วสำหรับความสัมพันธ์ที่ไม่สมหวัง

 

และแม่น้ำก็คงจะชินและภาวนาให้ช่วงเวลาตรงนี้ผ่านพ้นไปเร็วๆเหมือนเคยด้วยความรำคาญ...หากว่าคนที่เธอปฏิเสธไปนั้นไม่ใช่ภูผา

 

            ตามประสาหญิงสาวที่หักอกคนมานักต่อนัก แม่น้ำคาดหวังจะเห็นสีหน้าเศร้าสร้อยผิดหวังของภูผาในวันรุ่งขึ้น...แต่เปล่าเลย เขาก็ยังคงยิ้มและทักทายเธอเหมือนเคย...ไม่แปลก และไม่มองผ่านไป จนเธออดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้ เพราะคำแรกที่เขาเอ่ยถามเธอนั่นก็คือ...

 

            “อาการดีขึ้นแล้วใช่ไหมคะ”

 

         คำถามของเขาที่มาพร้อมแววตาเป็นห่วงแบบนั้นทำให้แม่น้ำเพียงเอาผมทัดหูด้วยความเขินแล้วพยักหน้าเบาๆอย่างละอาย เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกไม่มั่นใจขณะที่ตอบเขาไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า...​ ดีขึ้นแล้วค่ะ และรอยยิ้มนั้นที่มาจากภูผาก็ทำให้แม่น้ำเผลอลอบมองเขาอย่างเอ็นดู...เขาไม่ได้แสดงท่าทีเจ็บปวดหรือช้ำใจเลย

 

            แต่เขาไม่เสียใจเลยจริงหรือเปล่า...

 

ความรู้สึกนี้ต่างหากที่เหมือนเป็นสิ่งที่กำลังฆ่าแม่น้ำทั้งเป็นอยู่ทีละน้อย...ความรู้สึกสงสัยว่าที่จริงแล้วเขารู้สึกอย่างไรกันแน่...ภายใต้รอยยิ้มที่สุภาพ แววตาเป็นห่วง และท่าทีที่เป็นปกติของเขา...สิ่งที่ต่างออกไปของภูผาก็คงจะมีอยู่แค่อย่างเดียวเท่านั้น....

 

คือเขาไม่ได้พยายามเข้าใกล้เธออีกเลย

 

และนั่นก็ทำให้เธอรู้สึกเศร้าอย่างประหลาด...​เจ็บปวดอย่างนั้นหรือ...แม่น้ำไม่อยากจะคิดอย่างนั้น...เธออาจจะเพียงรู้สึกแปลกเพราะรู้สึกเหมือนกำลังจะสูญเสีย พี่สาวที่ดีที่สุดคนนึง ไป...แต่ความรู้สึกร้าวๆในอกเหมือนมีเมฆฝนครึ้มๆทึมๆอยู่บนหัวนั้นก็ไม่หายไปสักที...

 

แม้ในใจอยากจะพูดด้วยกับเขาใจจะขาด...แต่เธอก็รู้ดี...​กฎย่อมเป็นกฎ...แม้ภูผาจะทำเหมือนไม่เจ็บปวดสักเพียงใดตลอดระยะเวลาการถ่ายทำสามวันที่เหลือ...แม่น้ำก็รู้ดีว่าคนที่เพิ่งจะปฏิเสธความรักของอีกคนไปนั้นไม่ควรจะเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับชีวิตของอีกฝ่าย....

 

เธอควรจะเว้นระยะห่างกับเขา...เพื่อให้เขาได้ทำใจ

 

และนั่นก็ทำให้ทั้งสองยิ่งห่างกันออกไปอีก...นอกจากนี้ แม่น้ำเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน หรืออาจจะเพราะภูผาเองก็คงไปบอกทุกๆคนเสียหมดแล้วว่าเธอปฏิเสธเขา ทำให้บรรยายกาศในกองนั้นเปลี่ยนไป...กองถ่ายทั้งกองนั้นไม่วี๊ดว๊ายส่งเสียงเชียร์ทั้งคู่อย่างเคย...แม้ว่านั่นควรจะเป็นสิ่งที่ทำให้เธอโล่งใจ...แต่มันก็ทำให้เธออดรู้สึกเศร้าประหลาดไม่ได้...กระทั่งเดือน พิธีกรสาว หรือภูเขากับเม้าท์เท่นที่เคยเล่นเคยเชียร์อย่างออกนอกหน้าก็ไม่ได้มาขยี้มุก ชง เชียร์ หรือจิ้นอะไรมากไปกว่าตามสคริปต์ที่ทางรายการกำหนดให้...

 

เธอควรจะโล่งใจ ใช่ แต่มันกลับรู้สึก โหวง ประหลาด...มันประหลาดจนเธอรู้สึกอยากจะไปจากที่นี่ซะเร็วๆ

 

“เราไม่ร่วมงานเลี้ยงปิดกองได้มั้ยอะพี่จุ๊บ”

 

แม่น้ำตัดสินใจพูดขึ้นมา เมื่อการถ่ายทำวันสุดท้ายมาถึง ซึ่งงานเลี้ยงปิดกองนั้นจะถูกจัดขึ้นในเย็นวันนั้น...สีหน้าไม่สบายใจของแม่น้ำทำให้จุ๊บแจงมีสีหน้าเห็นใจ แล้วพยักหน้าเบาๆ

 

“เอ้าๆ ถ้าแกไม่อยากอยู่เราก็กลับกันเนาะ”

 

จุ๊บแจงบอกอย่างนั้น แล้วก็ไม่พูดพล่ามทำเพลง กวาดเก็บเอาเสื้อผ้าทั้งหมดลงกระเป๋า ขณะที่แม่น้ำนั้นนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนเตียง คิดอะไรไปเรื่อยไป...ขณะที่มองออกไปข้างนอก...

 

ใจหาย...

 

แม้ว่าเธอจะมาอยู่ที่ภูธารารีสอร์ทนี่ได้เพียงแค่เจ็ดวัน แต่เธอกลับรู้สึกใจหายเมื่อนาทีที่รู้ว่าอาจจะต้องจากมันไปตลอดกาลโดยไม่ได้กลับมาเหยียบที่นี่อีก...แม้ว่าเธอเองจะมีที่ดินอยู่ที่เขาลูกนี้เหมือนกัน...แต่มันไม่เหมือนกัน ไม่มีอะไรที่จะเหมือนการได้มาอยู่ที่ภูธารารีสอร์ท...

 

ทำไมถึงเศร้าขนาดนี้

 

คลื่นความรู้สึกบางอย่างถาโถมในใจจนแม่น้ำรู้สึกตื้อ...แต่เธอก็เพียงขมวดคิ้ว... เจ็บหน้าอก ดาราสาวขมวดคิ้วแล้วทุบๆมันเบาๆ ราวกับต้องการให้ก้อนบางอย่างที่มันจุกอยู่ที่ใจนี่มันอันตรธานหายไปเสียที...

 

เป็นอะไรวะ เป็นอะไรวะ...เราเป็นอะไรวะ...​

 

“...แต่อย่างน้อยเราก็ต้องไปลาคุณภูผาเขาเป็นมารยาทก่อนนะ”

 

เสียงนั้นดังมาจากพี่จุ๊บแจง ที่ฝ่ายนั้นคงจะบ่นอะไรยาวยืดให้เธอฟังตั้งนานแล้วตั้งแต่เมื่อครู่ แต่แม่น้ำเพิ่งจะมาได้ตั้งใจฟังตรงประโยคนั้น ใจของเธอกระตุกอีกครั้งเมื่อได้ยินชื่อของภูผา แต่...แม่น้ำก็ตัดสินใจยอมทำตาม...

 

ให้มันจบๆไป

 

...

 

            แล้วแม่น้ำก็ค้นพบว่ามันไม่ง่ายนักที่จะทำอะไรแค่เพียง ให้มันจบๆไป เมื่อเธอเห็นสายตาอาลัยอาวรณ์ของภูผานาทีที่จุ๊บแจงบอกว่าพวกเธอนั้นจะพากันกลับกรุงเทพฯก่อนเวลาอันควร...และคงจะไม่อยู่ร่วมงานเลี้ยงปิดกล้องในค่ำคืนนี้

 

            “อ๋อ...เหรอคะ น่าเสียดายนะคะ”

 

            น้ำเสียง แววตาที่ปกปิดความเศร้าสร้อยไม่มิดของภูผานั้นทำให้แม่น้ำอดใจอ่อนไม่ได้ หล่อนทำได้แค่เบือนหน้าหนีเขา และฝ่ายนั้นก็เพียงแต่คลี่ยิ้มออกมาบางๆ

 

            “ถ้าอย่างนั้นก็...โชคดีนะคะ แม่น้ำ”

 

            ภูผาบอกทั้งรอยยิ้ม แม้แววตาจะยังเศร้าสร้อย แต่เขาก็กลบเกลื่อนความรู้สึกโดยฝืนยิ้ม...แสดงออกให้เธอเห็นว่าไม่เป็นไร...​ไม่เป็นไรอย่างนั้นเหรอ แม่น้ำนึกในใจอย่างหงุดหงิดใจตัวเองที่เหมือนลึกๆแล้วก็รู้สึกอยากให้เขา เป็นไร สักหน่อย...อยากให้เขา แสดงออก มากกว่านี้สักหน่อยว่าเจ็บปวด...อยากให้เขา แสดงออก มากกว่านี้อีกสักหน่อยว่าเขาต้องการเธอ...

 

            นาทีที่รถแล่นออกมา...แม่น้ำก็เกลียดตัวเองที่ในใจลึกๆแอบหวังให้เขา วิ่งตาม ขี่ม้าตาม หรือทำอะไรก็ได้ที่มากกว่าการแค่ยืนมองส่งเธอจากตรงบันไดทางขึ้นหน้ารีสอร์ทของเขา...

 

         เธออยากให้เขาตามมา...

 

            แม่น้ำเกลียดตัวเองเหลือเกินที่คิดอะไรบ้าๆแบบนั้น

 

            “แกโอเคแน่นะแม่น้ำ”

 

            “โอเคดิพี่”

 

            เมื่อรถแล่นมาได้สักพัก จุ๊บแจงก็เอ่ยถามอีกครั้ง และดาราสาวก็ตอบทันควันเมื่อได้ยินเสียงผู้จัดการของตนเองถามเช่นนั้น ความเคยชินทำให้แม่น้ำตอบคำว่า โอเค เสมอ...แต่ครั้งนี้...เธอก็ไม่แน่ใจว่าเธอ โอเค แน่หรือเปล่า

 

            “นี่ถามจริงๆเหอะ” จุ๊บแจงเอ่ยอย่างนั้น “แกไม่ได้ชอบคุณภูผาเขาจริงๆใช่ไหม”

 

            แม่น้ำเงียบ...

 

            “น้ำ...” จุ๊บแจงถามคาดคั้นอีกครั้ง

 

            “โอ๊ย...พี่จะถามอะไรน้ำนักหนา...น้ำตัดสินใจแล้วนี่ไง เราก็ออกมากันแล้วนี่ไง...” แม่น้ำว่าอย่างตัดรำคาญอย่างนั้น ไม่รู้ทำไม ทุกคำถามของจุ๊บแจงมันเหมือนแท่งเหล็กแหลมที่แทงใจของเธออยู่ตลอดเวลา และนั่นก็ทำให้จุ๊บแจงถอนหายใจเบาๆ

 

            “พี่แค่ไม่อยากให้แกปิดกั้นตัวเองว่ะน้ำ...พี่รู้สึกจริงๆว่าระหว่างแกกับคุณภูผามันมีอะไรอะ ถึงแกจะไม่ยอมรับก็ตาม...แต่พี่รู้สึกได้ว่าแกมีความสุขเวลาอยู่กับเขา...” จุ๊บแจงว่า “และแกก็ทุกข์เวลาที่ต้องห่างจากเขาด้วยละ...”

 

            คำพูดนั้นของจุ๊บแจงทำให้แม่น้ำนิ่งเงียบไป

 

            “พี่รู้ได้ไง...” เธอค่อยๆเอ่ยออกมาเสียงอ่อนอย่างหมดแรง จุ๊บแจงจึงถอนหายใจใส่

 

            “น้ำ...ฉันอยู่กับแกมาตั้งแต่แกเข้าวงการใหม่ๆ ตั้งกี่ปี...”

 

            “ถ้าอย่างนั้นพี่ก็คงรู้ว่าน้ำไม่เคยชอบใครอยู่แล้ว”

 

            “แต่คนนี้ไม่เหมือนคนอื่น...” จุ๊บแจงว่า

 

            “คนอื่น ฉันถามคำเดียวว่าแกชอบหรือไม่ชอบเขา แกก็พร้อมจะตอบว่า ไม่ชอบ อย่างง่ายดาย...แกบอกฉันซิว่าทำไมพอเป็นคุณภูผา แกถึงตอบฉันไม่ได้...”

 

            คำพูดนั้นทำให้แม่น้ำเม้มปาก

 

            “ก็เพราะไม่รู้ไง...” แม่น้ำเอ่ยออกมาอย่างนั้น “มันอึดอัดเพราะไม่รู้นี่แหละพี่จุ๊บ”

 

            สีหน้าลำบากใจของแม่น้ำทำให้จุ๊บแจงถอนหายใจ

 

            “คิดดีๆนะแก” จุ๊บแจงว่าอย่างนั้น “แกอาจจะอยู่ห่างเพียงแค่คืบเดียวกับความสุขทั้งชีวิตของแกก็ได้...แกอาจจะกำลังพลาดอะไรที่สำคัญสำหรับชีวิตแกไปก็ได้นะเว้ย” 

 

            คำพูดนั้นทำให้แม่น้ำเถียงทันควัน

 

            “ความสุขทั้งชีวิตของน้ำก็คือตัวน้ำเองนี่แหละ...พี่จุ๊บก็รู้...ความสุขของน้ำคือการดูแลตัวเองได้...ความภาคภูมิใจของน้ำในการทำทุกอย่างด้วยตัวเอง อยากกินอะไร อยากซื้ออะไร หรืออยากได้อะไร ก็มีปัญญาซื้อหามาเอง...นั่นต่างหาก ความสุขของน้ำ”

 

            เมื่อแม่น้ำเถียงด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเช่นนั้น จุ๊บแจงก็เพียงแต่กอดอกมองคนที่เธอรักเหมือนน้องสาวแล้วถอนหายใจเบาๆ

 

            “แกมีปัญญาเว้ย แกมีปัญญาหาทุกอย่างเองได้หมดแหละ แกซื้อทุกอย่างเองได้เว้ย แม่น้ำ จะซื้อม้า ซื้อไร่ ซื้อบ้านสักกี่หลัง รถสักกี่คัน แกก็ซื้อได้...แต่แกจะไปหาซื้อคนที่อยากให้ทุกอย่างที่เขามีกับแกไม่ได้หรอกนะ...”

 

            “พี่รู้ได้ไงว่าเขาอยากให้ทุกอย่างกับน้ำ...เขาอาจจะแค่ต้องการน้ำก็ได้...คนมันกำลังจีบ มันกำลังต้องการตัวเรา...จะขอดาวขอเดือน...มันก็หามาให้ปะ?”

 

            “เออ แล้วแต่แกเหอะว่ะ” จุ๊บแจงหัวเราะขื่นๆพลางถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา เพราะไม่ว่าอย่างไรเธอก็พอจะรู้ตัวแล้วว่าคงโน้มน้าวใจดาราสาวให้เชื่ออย่างที่เธอเชื่อไม่ได้

 

            “แต่พี่ว่าคำถามเมื่อกี๊...น้ำมีคำตอบอยู่ในใจแล้วละ...พี่ว่าลึกๆแล้วน้ำรู้”

 

            คำพูดปล่อยวางอย่างนั้นทำให้ดาราสาวผู้แสนดื้อดึงนั้นหยุดที่จะเถียง แล้วนิ่งอึ้งไปราวกับกำลังพยายามค้นหาคำตอบภายในใจของตัวเอง... ใช่ เธอนึกในใจ เรารู้... กับความรู้สึกเหล่านั้น สายตาเหล่านั้นของภูผา....

 

            เธอรู้ว่า...เขาไม่ใช่คนร้ายอย่างที่เธอกำลังกล่าวหา...ทั้งหมดมันเป็นเพียงแค่ปฏิกริยาที่หัวใจเธอกำลังต่อต้านความจริงที่ว่าเธอเองก็รักเขาไปแล้วทั้งใจต่างหาก...

 

         “เฮ้ย...แม่น้ำ แกร้องไห้!

 

            “หืม?...อะไรนะพี่”

 

            แม่น้ำกระพริบตาปริบๆ แล้วปาดที่แก้มของตนเอง ก็พบกับหยดน้ำตาใสๆที่ไหลรินร่วงลงมาเป็นสาย...แถม หยุดไม่ได้ ซะด้วย...เธอกระพริบตาอีกครั้งอย่างประหลาดใจ แต่น้ำตาของเธอก็ยังไหลไม่หยุด...

 

            เธอไม่เคยร้องไห้ในชีวิตจริง...ไม่เคย

 

         “พี่ศักดิ์คะ...กลับรถค่ะ!

 

            “ว่าไงนะครับ”

 

            “กลับรถเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!! กลับไปภูธารารีสอร์ทกันค่ะ!!

 

...

            งานเลี้ยงปิดกล้องนั้นเต็มไปด้วยความสนุกสนานคึกครื้นของทีมงาน ทุกโต๊ะนั้นประกวดประชันแข่งขันกันตะโกนร้องเพลงคอแทบแตก บ้างก็เอาถ้วยเอาชามมาเคาะเล่นตามจังหวะเพลง บ้างก็โยกย้ายโห่ฮาไปตามอารมณ์ที่นักร้องคาราโอเกะบนเวทีนั้นร้องบิ้วท์...

 

            คงจะมีเพียงแต่โต๊ะเดียวที่เงียบเหงาหงอย

 

            “เฮ่ยยย...ไม่ร้องไห้ดิ่พี่ผา~” “ยิ้มหน่อยนะครับ ตั่วเจ้ ยิ้มหน่อย” ทั้งภูเขาและเม้าท์เท่นสลับกันพยายามปลอบตั่วเจ้ของพวกเขา แต่ภูผาก็เพียงแต่นั่งนิ่งน้ำตาคลอ...พยายามอย่างยิ่งแล้วจริงๆที่จะไม่ร้องไห้ แต่บทเพลงที่ว่าสนุกสนานตอนนี้ก็ยังกระแทกใจทำให้น้ำตาไหลพร่างพรูออกมา...

 

            จะยอมให้สั่งและตัดสิน...ว่าฉันต้องถูกทอดทิ้ง เรานั้นมันไม่อาจฝืนความจริง ได้แต่ยิ้มมม อวยพรให้ ไป๊ ดี๊!!

 

            “โว้ย!! อีคนเลือกเพลงนี่ก็!!” เดือนอดบ่นไม่ได้อีกคน เธอและสายลมเป็นคนอีกคู่หนึ่งที่อยู่ประจำโต๊ะเดียวกับภูผาและก็เห็นฝ่ายนั้นนั่งน้ำตาคลอน้ำตาร่วง เอาแต่นั่งจ้องแก้วน้ำไม่พูดไม่จา ข้าวปลาอาหารก็ไม่แตะมาตั้งแต่งานเริ่มแล้ว 

 

            “เฮ้ย...พี่ผา อย่าเศร้าดิ๊ ผู้หญิงมีอีกตั้งมากตั้งมาย...เนาะลมเนาะ” เดือนว่าอย่างนั้น ทำให้สายลมแฟนของเขานั้นพยักหน้าตามไปด้วย และนั่นก็ทำให้ภูผาฝืนยิ้ม แต่น้ำตาก็ยิ่งร่วง

 

            “ใช่ค่ะ พี่ผา สาวๆน่ะรอกรี๊ดพี่ผาอีกเพียบเลยนะคะ พี่ผาเป็นถึงสามีแห่งชาติเลยนะคะ! เดี๋ยวปีหน้ารอดูได้เลย พอรายการเดือนเยือนบ้านออกอากาศ พี่ผาจะต้องดังกว่านี้อีก!” สายลมรับเป็นลูกคู่อย่างนั้น และนั่นก็ทำให้ภูผาคลี่ยิ้มให้กับทั้งสองคนทั้งๆที่ยังจมูกแดงๆ

 

            ใช่...ผู้หญิงมีอีกตั้งมากมาย แต่เธอเหล่านั้นไม่ใช่แม่น้ำ นิษฐา

 

         และก็จะไม่มีวันมีใครเป็นเหมือนแม่น้ำ นิษฐา

 

         ความคิดเช่นนั้นทำให้ความเศร้าตีตื้อขึ้นมาในใจของภูผาอีกระลอก...แม้ตลอดสามวันที่ผ่านมาภูผาจะพยายามทำตัวเหมือน ไม่เป็นอะไร เพียงไหน มันก็เป็นเพียงแค่ความพยายามที่จะทำให้แม่น้ำสบายใจเท่านั้น...

 

            อยากจะร้องไห้

 

         ทุกครั้งที่เจอหน้า แต่ก็ต้องฝืนกล้ำกลืนเก็บมันเอาไว้...คงไม่มีใครทำใจได้ง่ายๆเป็นแน่ เมื่อรู้ว่า ความฝัน ที่เกือบจะเป็นจริงของตนเองนั้นจะต้องกลายเป็นเพียง ความฝัน ตลอดไป... ยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งเอ่อไหล...เธอพยายามปาดน้ำตาก็แล้ว พยายามยิ้ม และพยายามฟังคำพูดปลอบใจทุกประการของทุกๆคน...แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน...

 

            น้ำตาก็ยังไหลอยู่ดี...​

 

            ครืด...ครืด...

 

         เสียงโทรศัพท์ของภูผาสั่น แล้วเบอร์ที่ไม่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ภูผาขมวดคิ้ว ก่อนจะผุดลุกขึ้น ทำท่าให้ทุกคนรู้ว่าเขากำลังจะเดินออกไปรับโทรศัพท์ข้างนอก ทำให้ไม่มีใครตามมา...และเมื่อมาถึงระเบียงด้านนอกที่พ้นจากความวุ่นวาย...ภูผาก็กดรับโทรศัพท์...

 

            “มองลงมาข้างล่างหน่อยได้มั้ยคะ...”

 

         เสียงนั้นทำให้ใจของภูผากระตุก เพราะเขาจำได้ทันทีว่านั่นคือเสียงใคร

 

            “แม่น้ำ?”

 

            ภูผารู้สึกได้ถึงใจของตัวเองที่เต้นแรงอีกครั้ง เขาชะโงกออกไปจากระเบียงชั้นสามก็เห็นแม่น้ำยืนอยู่ด้านล่าง...ที่สวน...ภูผารีบเช่นน้ำตาของตัวเอง เพราะกลัวแม่น้ำจะเห็นว่าเขาร้องไห้ แต่ฝ่ายนั้นก็ดูมีน้ำตาคลอๆอยู่เช่นกัน เมื่อเธอมองตรงขึ้นมาที่เขา...และก่อนที่แม่น้ำจะได้พูดอะไร ภูผาก็พูดตัดบทขึ้นมาก่อน...

 

            “รออยู่ตรงนั้นนะคะ...เดี๋ยวพี่ลงไป”

 

...

 

            “ทำไมไม่เข้าไปในงานละคะ...”

 

            ภูผาต้องใช้ความพยายามอย่างมากที่จะบังคับเสียงไม่ให้สั่น ขณะที่เอ่ยถามคำถามนั้นออกไป ทำให้ฝ่ายแม่น้ำที่ยืนมองเธออยู่นั้นเม้มปากเบาๆ

 

            “แม่น้ำเห็นพี่ผาร้องไห้...และทุกคนก็กำลังปลอบพี่ผากันอยู่...แม่น้ำเลยไม่กล้าเข้าไป”

 

            คำตอบนั้นทำให้ภูผานิ่งอึ้งไป แล้วคลี่ยิ้มออกมา

 

            “พี่ไม่เป็นไรสักหน่อย...” สิ้นคำพูดนั้นน้ำตาของภูผาก็ไหลออกมา และเมื่อภูผาร้องนำ แม่น้ำก็ร้องตามอย่างอดไม่ได้... สงสารเขาเหลือเกิน ความรู้สึกเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาในตอนนี้นั้น มันกำลังบ่งบอกเธออย่างชัดเจน

 

            เธอทนไม่ไหวที่จะต้องเห็นเขาเจ็บปวด...

 

         แม่น้ำนึกในใจ

 

            นั่นคือความรักใช่ไหม...

 

         “แล้วแม่น้ำมีอะไร...” “น้ำอยากขอโทษ...”

 

            ทั้งสองพูดออกมาทับกันแบบนั้น และนั่นก็ทำให้ทั่งคู่ยืนเปิ่นเก้อ ภูผาก็ทำท่าเหมือนจะให้แม่น้ำพูดก่อน ส่วนแม่น้ำก็ชั่งใจว่าจะพูดต่อดีหรือไม่...แต่สุดท้ายแม่น้ำก็พูดออกมา...

 

 

            “น้ำอยากขอโทษที่พูดไม่ดีกับพี่ผา...”

 

            คำพูดนั้นทำให้ภูผานิ่งไปสักพัก แล้วคลี่ยิ้มออกมา เขาอ้าปากจะพูดปลอบประโลมเธอว่า ไม่เป็นไร แต่แม่น้ำก็ขัดขึ้นมาก่อน...

 

            “น้ำขอพูดให้จบก่อน”

 

            เธอว่าอย่างนั้น

 

            “น้ำแม่ง...” แม่น้ำเอ่ยเหมือนพยายามจะเริ่มอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่รู้จะไปที่จุดไหน เธอเงยหน้ามองฟ้าทั้งๆที่น้ำตาคลอ แล้วหันกลับมามองเขาอีกครั้ง ทำให้ภูผาใจหายไม่น้อย...เขาอยากจะเดินเข้าไปซับน้ำตาให้เธอ ขณะที่แม่น้ำเอ่ยออกมาว่า...

 

“...ไม่เคยมีความรัก”

 

“ไม่เคยรักใคร ไม่เคยรู้สึกกับใคร ไม่เคยมีใครทำให้ใจขึ้นๆลงๆได้” เธอว่า “ไม่เคยมีใครทำให้แค่คิดถึงก็ยิ้มออกมาได้...” เธอบอกอย่างนั้น “จนกระทั่งมาเจอพี่...”

 

แม่น้ำเงยหน้ามองภูผาอย่างจริงจัง ภูผาดูยังมึนๆกับคำพูดของเธอ แต่เขาก็กำลังพยายามทำความเข้าใจอย่างช้าๆ

 

“และมันก็ทำให้น้ำกลัว...โคตรกลัว”

 

เธอว่าอย่างนั้น

 

“พอพี่มาจีบแบบนี้ น้ำยิ่งกลัว...กลัวความเป็นไปได้ที่น้ำจะตกหลุมรัก กลัวความเป็นไปได้ที่เราจะเป็นแฟนกัน กลัวความเป็นไปได้...ที่สุดท้ายน้ำจะต้องเจ็บเพราะพี่” แม่น้ำกล่าวทั้งๆที่เสียงยังสั่นเครือ “แต่การหนีพี่ไปมันก็ทำให้น้ำเจ็บเหมือนกัน”

 

ภูผานิ่งอึ้ง...ใจหนึ่งก็กลั้นหายใจด้วยความยินดี แต่อีกใจหนึ่งก็อดสงสารอีกฝ่ายไม่ได้

 

“น้ำเลยกลับมา...เพื่อขอคำตอบจากพี่...”

 

ดวงตาใสๆกลมโตนั้นมีน้ำตากลบตา แววตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามเมื่อมองตรงมาที่เขา ขณะที่ภูผามองตอบเธอด้วยแววตาจริงจังไม่แพ้กัน

 

“ถ้าเกิดน้ำเปิดใจให้พี่แล้ว น้ำจะต้องเจ็บมั้ย?”

 

คำถามนั้นทำให้ภูผานิ่งอึ้งไปสักพัก แล้วก็ตอบออกมา...

 

“พี่ตอบไม่ได้ว่ะน้ำ...”

 

คำตอบของภูผาทำให้แม่น้ำมีสีหน้าผิดหวังไม่น้อย เธอปิดปาก หันหลัง กำลังจะเดินหนีเขาไปอยู่แล้ว เมื่อมือของภูผานั้นคว้าเข้ามาที่ข้อแขนของเธอแล้วจับมันเอาไว้เบาๆ

 

“น้ำ...” ภูผาเอ่ยอย่างนั้น “ไม่มีใครตอบได้หรอก ว่าเราจะเจ็บเพราะกันและกันไหม...เพราะเรายังไม่ได้เริ่มเลย” ภูผากล่าว และนั่นก็ทำให้แม่น้ำหันกลับมามองเขา

 

“เราสองคนอาจทำร้ายกันเพราะความรัก...เราสองคนอาจจะต้องเจ็บปวดเพราะกันและกัน...โดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ...” ภูผาเอ่ยอย่างจริงจัง “พี่จะไม่โกหกน้ำด้วยถ้อยคำสวยหรู ว่าเราจะรักกันตลอดไป...ว่าพี่จะไม่มีวันทำร้ายใจน้ำ...ว่าเราจะไม่มีวันทำให้กันและกันเจ็บช้ำ...เพราะมันเป็นสัญญาที่พี่ไม่แน่ใจว่าจะรักษาได้ เพราะเราไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นบ้างในอนาคต”

 

คำพูดนั้นของภูผาทำให้แม่น้ำนิ่งอึ้งไป

 

“...แต่สิ่งนึงที่พี่แน่ใจก็คือ...พี่จะพยายามทำทุกๆวันให้ดีที่สุด เท่าที่พี่จะทำได้...และถ้าหากสุดท้ายพี่จะต้องเจ็บปวดเพราะใครสักคน พี่ยินดีให้เป็นแม่น้ำ” ภูผาว่า แล้วเลื่อนมือจากข้อมือลงมากุมมือของเธอไว้เบาๆ “คนนี้”

 

น้ำตาของแม่น้ำร่วงริน มันไหลเอ่อจนภาพตรงหน้าเธอเป็นภาพเบลอ

 

“ไม่เจ็บไม่ได้เหรอ...” เธอว่าทั้งน้ำตา “ความรักแบบไม่เจ็บปวด และไม่มีวันจบลง...มันจะเป็นไปไม่ได้เลยหรอ...ความรักแบบนั้น”

 

คำพูดนั้นพร้อมเสียงสะอื้นของแม่น้ำทำให้ภูผาน้ำตาคลอแล้วยิ้มอย่างเอ็นดู เขาเอื้อมมือขึ้นจับแก้มน้อยๆนั้นแล้วปาดน้ำตาให้เธอเบาๆ

 

“อาจจะมีได้ หรืออาจจะไม่มี” ภูผาว่ายิ้มๆอย่างนั้น “เราก็ต้องมาลองพยายามสร้างกันดู” เขาบอก “อยากลองพยายามสร้างมัน...ไปกับพี่มั้ย?”

 

แม่น้ำเผลอยิ้มออกมา ตึกๆ วูบหนึ่ง...เธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอกลับมาเต้นแรงอีกครั้งเมื่อเขากุมมือ ลูบแก้ม แล้วปาดน้ำตาให้...และความอบอุ่นของเขาก็ทำให้ใจที่วูบไหวของเธอกลับมั่นคงได้อีกครั้ง

 

แม่น้ำเอาแต่อมยิ้มอย่างนั้น...ไม่ตอบอะไร...เพียงแต่ปล่อยมือเขา แล้วหยิบกระเป๋าสตางค์ของเธอออกมา...เธอยื่นกระดาษนามบัตรแผ่นหนึ่งให้เขา ทำให้ภูผาเลิกคิ้ว

 

“นามบัตรพี่?”

 

ภูผาถามทวนคำเมื่อเห็นนามบัตรที่เขาเคยให้แม่น้ำถูกส่งคืนมา เธอคลี่ยิ้มแล้วทำท่าเหมือนให้เขาลองพลิกมันดูไปอีกข้าง ทำให้ภูผาเลิกคิ้วแล้วพลิกนามบัตรกลับไปดู...มันเป็นลายมือ เขียนด้วยหมึกสีดำอยู่ด้านหลัง...

 

สังกัดช่อง 33
แม่น้ำ นิษฐา
Yes, x!
(ก็ได้ย่ะ! อีเวร!)

 

         ภูผาขำพรวดออกมาเมื่ออ่านจบ เขาเงยหน้าแล้วยิ้มก็เห็นแม่น้ำหน้าแดงก่ำ อดขำไม่ได้ที่เธอเอามุกนามบัตร x, I’m CEO ที่เขาให้เธอผิดไปกลับมาเล่นแบบนี้ ซึ่งแม่น้ำก็เฉลยออกมาทั้งๆที่ทำหน้าทองไม่รู้ร้อนว่า...

 

            “ตอบตกลงแบบธรรมดา...เดี๋ยวมันไม่มีกิมมิคส์”

 

            เธอว่าอย่างนั้นและนั่นก็ทำให้ภูผาคลี่ยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู​ เขาดึงแขนเธอเข้ามาใกล้ แล้วแม่น้ำก็เสียหลักเข้ามาในอ้อมกอดเขาอย่างง่ายดาย...

 

            “นี่แสดงว่าเตรียมตัว say yes (ตอบตกลง) มาแต่ไกลแล้วสิเนี่ย...” ภูผาแกล้งแซวเธออย่างนั้น เมื่อกอดล็อกแม่น้ำไว้ในอ้อมกอด...เขากอดเธอจากด้านหลัง แล้วเอาคางกดไหล่เธอเอาไว้เบาๆ เธอดูขัดเขินเล็กน้อยขณะที่ทุบแขนเขาเบาๆ  

 

            “ก็ไม่นะ...” เธอว่าอย่างนั้น “ถ้าคำตอบไม่ถูกใจ หรือพี่ผาพูดอะไรไม่ถูกหู...ก็กลับกรุงเทพฯ” แม่น้ำตอบแล้วทำปากเชิดใส่เขาอย่างไว้เชิง

 

            คำตอบแบบนั้นทำให้ภูผายิ้มกริ่ม แล้วกระชับอ้อมกอดของเธอไว้

 

            “มาถึงขนาดนี้แล้ว...คิดว่าพี่จะปล่อยให้กลับหรอคะ...ไม่ให้กลับแล้ว”

 

            คำพูดอย่างนั้นของภูผาทำให้แม่น้ำหน้าแดง และก็นั่นก็เป็นยิ่งกว่าคำเฉลยทั้งหมด เมื่อใจของเธอที่เคยเสียววาบแปลบๆทุกครั้งที่เห็นรอยยิ้มเขาในยามนี้กลับเต้นตูมตามเป็นกลอง มันเต้นเร็วเสียงยิ่งกว่าจังหวะเบสตึบๆที่ดังจากลำโพงดนตรีของงานเลี้ยงด้านบนซะอีก

 

            ภูผากดคางบนไหล่เธออีกครั้งเบาๆ อ้อมแขนของเขาทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้น และแม่น้ำก็เอนกายลงในอ้อมกอดนั้น...ขณะที่ทั้งคู่มองขึ้นไปบนท้องฟ้าสีหมึกที่เต็มไปด้วยดวงดาวเคียงข้างกันเงียบๆ

 

            “จริงๆพี่เตรียมคำพูดไว้ขอน้ำเป็นแฟนอีกอย่างเลยนะ...”

 

            เขากระซิบเบาๆอย่างนั้น

 

            “หืม?” แม่น้ำร้องน้ำลำคอเบาๆด้วยน้ำเสียงสงสัย ทำให้ภูผาคลี่ยิ้ม

 

            “พี่คิดไว้ว่า...ถ้าได้มีโอกาสขอน้ำเป็นแฟนจริงๆ อยากจะบอกน้ำว่า...น้ำน่ะเป็นคนในฝันของพี่มาตลอด...พี่อยากให้น้ำมาเป็น คนในความจริง ของพี่บ้างได้ไหม...”

 

            “แหวะ...เลี่ยนเว่อร์” แม่น้ำวิจารณ์อย่างนั้น “แต่ก็น่ารักดีนะ มีซงมีซ้อมด้วย...เป็นไงล่ะ แม่น้ำทำผิดแผนหมดเลย” แม่น้ำบอก ทำให้ภูผาหัวเราะออกมา แล้วยิ้มจนตาหยี

 

            “ไม่เป็นไรหรอก...แบบนี้ดีกว่า” ภูผาว่าอย่างนั้น

 

            “ได้กอดแม่น้ำอย่างนี้...มันยิ่งกว่าฝันที่เป็นความจริงซะอีก”

 

            คำพูดอย่างนั้นของภูผาทำให้แม่น้ำเผลอยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู

 

            “งั้นก็กอดแน่นๆนะ...” เธอว่า “ดูแลดีๆด้วย...กว่าฝันจะเป็นจริงมันยากรู้มั้ย”

 

            คำพูดนั้นทำให้ภูผาอมยิ้ม

 

            “รู้แล้วค่า...” ภูผาบอกอย่างนั้น แล้วกระชับอ้อมกอดอีกฝ่ายแล้วถูคางกับไหล่หล่อนอย่างออดอ้อน “กอดแล้วหอมด้วยได้หรือเปล่า?” “ฮึ้ย!” “ขอหน่อยนะคะ” “พี่ผาน่ะ...” ฟอด... ถึงจะอยากห้ามแต่ก็คงห้ามไม่ทัน เพราะจมูกโด่งของเขากดลงมาที่แก้มของหล่อนแล้ว และในนาทีนั้นเอง...ดาราสาวก็รู้ตัวแล้วว่าสถานะ คนในฝัน ของเธอนั้นได้มลายสลายหายไป...กลายเป็น คนในความจริง ในอ้อมกอดของเขา...และนั่นก็ทำให้เธอสุขเสียยิ่งกว่าฝันใดๆเสียอีก

 

 

-The end -

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

370 ความคิดเห็น

  1. #370 lostnemo (@lostnemo) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 00:41
    เป็นการจบของสามีคนที่ละมุนที่สุดเลยค่ะ โอ๊ยรี้ดจะละลาย
    #370
    0
  2. #369 2E_TN YS BF_BC (@panda_praw) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:58
    งื้อออชอบจนอยากอ่านอีกกกกก
    #369
    0
  3. #365 m&m (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 06:02
    ก่อนอื่นเลยต้องขอบคุณที่มาลงจนจบนะคะ ซีรี่ย์นี้เป็นอะไรที่ชอบมากตั้งแต่ซีซั่นแรก

    และทำให้ได้ติดตามผลงานเรื่องอื่นๆต่อมาก เป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ



    สำหรับคู่นี้ไม่รู้ว่าจะอิจฉาใครดีเพราะมันเหมือนกับเติมเต็มให้กันและกัน

    รอติดตามผลงานอื่นๆนะคะ
    #365
    0
  4. #364 แพนด้า (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 08:21
    งื้อฟิน ดีต่อใจอะไรเช่นนี้ >//<
    #364
    0
  5. #363 intip (@indy-indy37) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 07:39
    โอ๊ยยย พี่ผาดีต่อใจอยากได้พี่ผา
    #363
    0
  6. #362 intip (@indy-indy37) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 07:38
    โอ๊ยยย พี่ผาดีต่อใจอยากได้พี่ผา
    #362
    0
  7. #361 801bittersweet (@801bittersweet) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 00:13
    ละมุนมากค่ะ เค้าโคตรชอบตอนพี่ผาเลยจริงๆ ชีวิตจริงถ้ามีคนแบบพี่ผานี่เราจะไม่ปล่อยให้หลุดมือเลยค่ะ ต้องขอบคุณความห่างนะที่ทำให้แม่น้ำรู้ใจตัวเองซักที คนไม่เคยมีความรักนี่เนอะ แถมยังกลัวความเจ็บปวดจากความรักด้วย ได้เป็นแฟนกันแล้วจุดพลุ เย่ มีตอนพิเศษมั้ยคะ
    #361
    0
  8. #360 Pitch Chios (@9pitch) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 23:10
    ละมุน~ พี่ผาช่างละมุนเสียนี่กระไร
    #360
    0
  9. #359 ImJung_722 (@burret) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 21:48
    ทีมแอบซุ่มมองตามพุ่มไม้ 
    #359
    0
  10. #358 aaa (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 18:08
    นั่งมองเธอและเขา รักกันอยู่ที่ริมระเบียง

    #358
    0
  11. #357 _KuRoKo_ (@Deitvht1234) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 15:58
    //ทีมชะโงกลงมาลงจากบนระเบียง
    #357
    0
  12. #356 leuleuyy (@leuleuyy) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 15:58
    โอ้ยยยเขินมาก อยากให้มีอีก ละมุนนมากกก
    #356
    0
  13. #355 NiDNaN (@nidnan) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 10:03
    น้ำตาไหลไปกับความฟิน งือออ พี่ผาละมุนมากก
    #355
    0
  14. #354 mukKub (@mookna-bs) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 09:54
    โอ้ยยยย น่ารักกก ละมุนไปอีกก ไม่อยากให้จบเลยยยย
    #354
    0
  15. #353 pikpat1 (@pikpat1) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 08:45
    น่าร้ากกกกก
    #353
    0
  16. #352 MyJm (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 08:21
    จบซะแล้วหรอคะ....

    เหมือนกับเพิ่งจะช่วยลุ้นช่วยเชียร์ให้พี่ผาจีบแม่น้ำอยู่เลย

    ยังอยากละมุนไปกับความน่ารักของพี่ผาอีกสักตอนสองตอนค่ะ.

    #352
    0
  17. #351 G-OiShi_wAWa (@sweet-potato) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 08:08
    ย่ะ!!! กว่าจะรู้ใจตัวเองนะคุณแม่น้ำ say Yes แบบมีกิมมิค 55555555
    #351
    0
  18. #350 nick_chompunut (@nick_chompunut) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 08:01
    งื้อน่ารัก แฮปปี้
    #350
    0
  19. #349 Wiee (@whyiend) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 07:09
    Yes, - lol รักอารมณ์ขันของคุณแม่น้ำ555555555 ฮือออ น่ารักมากๆเลยค่ะ
    #349
    0
  20. #348 JSarutaya (@JSarutaya) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 07:07
    นี่ไม่รู้ตัวเลยว่าแอบเอาใจช่วยพี่ผามาตลอดเรื่อง /ยิ้มเล็กยิ้มน้อยยังกะเป็นเรื่องตัวเอง ^^
    #348
    0
  21. #347 JSarutaya (@JSarutaya) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 07:07
    นี่ไม่รู้ตัวเลยว่าแอบเอาใจช่วยพี่ผามาตลอดเรื่อง /ยิ้มเล็กยิ้มน้อยยังกะเป็นเรื่องตัวเอง ^^
    #347
    0
  22. #346 Vega Tira (@v3ga) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 05:01
    ฟินนนนนน
    #346
    0
  23. #345 ppploy (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 04:32
    ทีหลังอย่าปล่อยให้ใครจะหลุดมือไปแล้วค่อยคว้านะคะ

    เราไม่เคยมีความรักแต่ไม่ใช่ว่ามันจะไม่เกิดกับเราเลย
    #345
    0