(Fic) สามีแห่งชาติ The Series [Season 2]

ตอนที่ 37 : แม่น้ำกับภูผา - EP 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,764
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    19 ก.ย. 60

แม่น้ำกับภูผา

EP 6

 

            แม่น้ำทำตัวแปลกๆ...

 

            ผู้นั่งตำแหน่งประธานบริหารเครือภูธาราสังเกตเธอแล้วตั้งแต่เช้าวันนี้ที่พวกเขาและเธอตื่นมาเพื่อมาแต่งหน้าทำผมให้พร้อมกับการถ่ายรายการ  แม่น้ำดูจะ เมิน เขาแปลกๆ แต่มันไม่ใช่การเมินแบบที่เธอเคยเมิน...เพราะเมื่อก่อน เธอ เมิน เขา เพราะเธอ เมิน เขาจริงๆ...คนอย่างแม่น้ำ นิษฐาที่ดูจะเฉยเมย และไม่มีความสนใจใดใดต่อเขานั้น...ภูผายังจดจำเธอได้ดีในแบบนั้นเสมอ...แต่ในคราวนี้ อาการ เมิน ของแม่น้ำมันต่างออกไป

 

            มันเป็นการเมินแบบพยายามจะ ทำเป็น เมิน

 

            เพราะอะไรถึงรู้น่ะเหรอ?

 

            ก็เพราะ สายตา ที่เหลือบมองมาแบบนั้นของแม่น้ำ ขณะที่เธอกำลังถูกแต่งหน้าอยู่ฝั่งตรงข้ามภูผาที่กำลังถูกปัดแก้มรองพื้นให้ไม่ต่างกัน...เมื่อเธอแอบมองมา ภูผาก็บังเอิญสังเกตเห็น เพราะเขาก็ลอบมอง ความน่ารัก ของเธออยู่ไม่ต่างกัน จึงได้สังเกตเห็น...

 

            สายตาหลุกหลิก

 

         ภูผาเห็นแม่น้ำทำหน้าตาเหมือนจะมองเขาก็ไม่มอง เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้มแบบนั้นก็อดขำไม่ได้ น่ารัก ถึงแม้อีกฝ่ายจะ ทำเมิน ยังไงมันก็ ไม่เนียน เขาเห็นอยู่ดีว่าเธอแอบมองเขาเหมือนกัน และนั่นก็ยิ่งทำให้ภูผารู้สึกผ่อนคลายในจิตใจมากขึ้น...

 

            เพราะหลังจากเมื่อวานเย็น ภูผาก็ไม่เขินอายแม่น้ำเท่าเดิม ความนิยมชมชอบของเขาต่อแม่น้ำจากความปลาบปลื้มที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ก็พัฒนาไปเป็น ความชื่นชม บางอย่างในความรู้สึก...ที่มันนิ่งขึ้น และสงบขึ้น

 

            และนั่นก็ทำให้ภูผากล้า เปิดบทสนทนา กับแม่น้ำ เมื่อทั้งคู่มีโอกาสได้อยู่ใกล้กัน ขณะที่ทั้งสองกำลังเตรียมตัวอยู่ใกล้ๆกันใต้ร่มกอล์ฟคันใหญ่ เมื่อทั้งทีมงานพากันยกกองมาถ่ายทำกันที่ส่วนในฟาร์มของเครือภูธารา...เพราะวันนี้มีฉากที่ภูผาต้องโชว์สกิลขี่ม้าหน้ากล้อง รวมถึงแนะนำฟาร์มม้าของเขาให้กับรายการด้วย...​

 

            “ร้อนมั้ยคะ”

 

            นั่นคือคำถามแรกที่ภูผาเอ่ยถามแม่น้ำในวันนี้

 

            “ฮึ!!?”

 

            แม่น้ำตระหนกและตกใจ เหมือนไม่คาดฝันว่า คนขี้อาย อย่างภูผาจะกล้าเปิดบทสนทนากับเธอก่อนในวันนี้ และนั่นก็ทำให้ภูผายิ้ม...ก่อนจะเอนกายเข้ามาใกล้ๆเธออีกครั้ง แล้วเอ่ยว่า...

 

            “พี่ถามว่า...ร้อนหรือเปล่าคะ น้องแม่น้ำ”

 

            ตึกๆ

 

         โอ๊ย!! แม่น้ำร้องในใจอย่างหงุดหงิด เมื่อหัวใจในอกมันเต้นแรงแทบจะหลุดเมื่อภูผาเอนกายเข้ามาใกล้ เธอเผลอขยับตัวหนีห่างเขา...และนั่นก็ทำให้ภูผาหน้าเสียไปนิดหนึ่ง แต่เมื่อเธอรู้ตัวว่าทำตัวเสียมารยาท แม่น้ำก็เงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วคลี่ยิ้มน้อยๆ ก่อนจะตอบไปว่า...

 

            “ไม่ร้อนค่ะ”

 

            แล้วก็เสมองไปทางอื่น

 

            เป็นอะไรของเค้าน้อ...​ ภูผาขมวดคิ้วน้อยๆพลางนึกในใจอย่างนั้น เมื่อแม่น้ำบิดตัวไปทางอื่น แถมยังไม่ยอมยืนอยู่ใกล้เขา...​เมื่อวานก็เหมือนจะดีแล้วนี่นา เขานึกในใจอย่างนั้นอย่างร้อนใจไม่น้อย เพราะนึกว่าตัวเองทำอะไรให้แม่น้ำไม่พอใจอีก แต่ก็เก็บเอาไว้ยังไม่ได้กล้าเอ่ยถามอะไรออกไป เพราะในกองถ่ายก็วุ่นวาย และเมื่อเดือน พิธีกรสาวกลับมาทำหน้าที่อีกครั้งหน้ากล้อง ภูผาก็ต้องรีบไปเตรียมตัวขึ้นม้าตามที่ทีมงานเตรียมไว้เพื่อให้เขาขี่ออกมาให้กล้องเก็บภาพ เป็นการเปิดรายการ...

 

            “วันนี้ก็เป็นวันที่สองแล้วนะคะ เรากำลังอยู่ที่... ฟาร์มม้าของภูธารารีสอร์ท โอ้ โหววว ยิ่งใหญ่อลังการจริงๆ!!” เดือนว่าอย่างนั้น แล้วหันไปยิ้มกับแม่น้ำที่ยืนรออยู่ข้างๆ “วันนี้คุณแม่น้ำ แขกรับเชิญของเราจะรับอาสาเป็นพิธีกรพิเศษของเรานะคะ”

 

            “ค่า สวัสดีค่ะ แม่น้ำ นิษฐาเองค่ะ” แม่น้ำรับเข้าคู่กับเดือนเป็นอย่างดี เพราะรายการเดือนเยือนบ้านนั้นมีหลักว่าจะต้องเอาแขกรับเชิญพิเศษที่มาเซอร์ไพร์สแขกรับเชิญหลักมาร่วมทำกิจกรรมอื่นๆในรายการต่อด้วย รวมทั้งรับหน้าที่เป็นพิธีกรจำเป็น และแน่นอน ค่าตัว ที่มีหลักเป็นสองเท่าเมื่อเทียบกับรายการวาไรตี้ทั่วไปก็ทำให้แม่น้ำตกลงยอมรับบทบาทนี้ไม่ยาก

 

            “เอาละเราไปตามตัวแขกรับเชิญของเรากันมาดีกว่า...คุณ ภูผา!!

 

            เมื่อสิ้นเสียงของเดือน ทั้งสองก็ต้องผายมือไปยังภูผา และเขาก็ขี่ม้าออกมาจากคอกได้สง่างามจนแม่น้ำเองก็เผลอยิ้ม...เพราะเธอเองก็หลงใหลในสัตว์ชนิดนี้ และยิ่งมีคนขี่ที่ดู ขี่เป็น และดูสง่างามแบบนั้น...

 

         ตึกๆ

 

            แต่เมื่อรู้ตัวว่าใจเต้นแรงเพราะเขาอีกแล้ว แม่น้ำก็หุบยิ้มฉับ พร้อมๆกับที่ผู้กำกับสั่งคัทรายการพอดี

 

            “เอ้า เดี๋ยวแม่น้ำขึ้นไปขี่ม้ากับภูผาหน่อยนะ พี่อยากได้ซีนสอนขี่ม้าน่ะ”

 

            พี่ผู้กำกับสั่งมาจากหลังมอร์นิเตอร์ ทำให้แม่น้ำเลิกคิ้ว

 

            “ไม่มีในสคริปต์นี่พี่”

 

            “เออ ครีเอทีฟมันเพิ่งคิดสดได้เดี๋ยวนี้อ่ะ...เอาเลยละกัน พี่ชอบ” ผู้กำกับว่าอย่างนั้น และท่าทีอิดออดของแม่น้ำก็ทำให้ภูผามองเธออย่างเป็นกังวล เขากำลังจะเอ่ยปากพูดขัดออกไปอยู่แล้ว แต่แม่น้ำก็พยักหน้า...

 

            “โอเคค่ะ”

 

            งานก็คืองาน สำหรับแม่น้ำแล้ว แม้ว่าจะอยากหลีกหนีความรู้สึก ใจเต้น นี้อย่างไร แต่สปิริตในการทำงานของเธอมันแรงกล้ากว่า แม่น้ำไม่อยากเป็นคนที่ข้อแม้เยอะให้ทีมงานไหนเอาไปเม้าท์เป็นขี้ปากได้ เธอจึงพยักหน้าตกลงท่ามกลางสีหน้าประหลาดใจของภูผา และเมื่อเธอเดินเข้ามาใกล้ ภูผาก็สังเกตว่าทีมงานไม่ได้เตรียมม้าตัวอื่นมาไว้ให้เลย...

 

            จะให้ขี่ด้วยกันเนี่ยนะ

 

         แค่คิด ความเขินก็แล่นขึ้นมาในใจ แต่ความรู้สึกต่อมาก็คือความกลัวแม่น้ำจะอึดอัด เธอจึงรีบเอ่ยถามออกไปว่า...

 

            “ไหนละคะ ม้าอีกตัว”

 

            ภูผาประท้วงขึ้นมาอีกครั้งเช่นนั้น ทำให้ผู้กำกับและผู้ช่วยฯมองหน้ากัน

 

            “ก็ขี่ด้วยกันนั่นแหละภูผา”

 

            “แต่...”

 

            “ไม่เป็นไรค่ะ พี่ภูผา”

 

            เสียงหวานนั้นเป็นเสียงของแม่น้ำเองที่ขัดขึ้นมา ทำให้ภูผาหน้าแดงน้อยๆ ก่อนจะรีบกระโดดลงม้ามา...แล้วทำท่ากางแขนเก้ๆกังๆ เหมือนจะช่วยแม่น้ำขึ้นม้า...

 

            “จับภาพไว้ มึงจับภาพไว้...” ผู้กำกับหนุ่มกระซิบกับตากล้อง ขณะที่ภูผาจะช่วยแม่น้ำขึ้นม้าด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เพราะรู้ว่าช็อตนี้จะเป็นอีกช็อตที่ขายได้แน่นอน

 

            “ไม่เป็นไรค่ะ...แม่น้ำขี่ม้าเป็น”

 

            แม่น้ำว่าอย่างนั้นแล้วก็กระโดดพรวดเดียวขึ้นถึงหลังม้า ขึ้นไปนั่งอย่างสง่าด้วยสีหน้านิ่งๆ  ท่ามกลางความตกใจของทั้งภูผา ทั้งผู้กำกับและทีมงาน

 

“เชี่ยยยยย...เออ สบายละกู แต่ละช็อต” ผู้กำกับหนุ่มตบหน้าผากตัวเองอย่างสิ้นหวัง เมื่อช็อตที่ นางเอก อย่างแม่น้ำควรจะแสดงความอ่อนแอให้ภูผาช่วยเหลือเกื้อกูลขึ้นม้านั้นกลับเป็นช็อตที่เธอโชว์ความ แมน ด้วยการกระโดดขึ้นม้าเองซะอย่างนั้น...​

 

ส่วนภูผา...ภูผานั้นอึ้งปนประทับใจเสียมากกว่าที่เห็นแม่น้ำสามารถกระโดดขึ้นม้าได้อย่างง่ายดาย เขาเอาแต่มองเธอและยิ้มไม่หุบ และรอยยิ้มนั้นก็ทำให้แม่น้ำเขินจนต้องกระแอมและเอาผมทัดหูด้วยความรู้สึก อะไรก็ไม่รู้ ในตอนนี้

 

“ภูผาครับ...ขึ้นม้าครับ ขึ้นม้า”

 

ผู้กำกับตะโกนใส่โทรโข่งมาอย่างนั้น ทำให้ภูผารู้สึกตัว แล้วหันมายกมือไหว้ “ขอโทษพี่” เขาว่าอย่างนั้น ก่อนที่จะกระโดดขึ้นหลังม้าตรงที่ๆแม่น้ำเว้นเอาไว้ให้...แล้วทั้งสองก็มีท่าทางอึกอักกันอีกครั้ง เมื่อต้องนั่งซ้อนกันบนหลังม้า

 

“ให้พี่จับบังเหีย...” “แม่น้ำจับเองดีกว่าค่ะ” “พี่จับดีกว่า” “ไม่เป็นไรค่ะ แม่น้ำจับได้ พี่ผาจับอานก็ได้นะคะ” เกี่ยงกันไปเกี่ยงกันมาแบบนั้น เพราะทั้งสองเองก็ทำตัวไม่ถูกเมื่อต้องใกล้ชิดกันแบบนี้ แต่ในที่สุดภูผาก็ยอมให้แม่น้ำจับบังเหียนม้าโดยที่เธอนั่งซ้อนอยู่ข้างหลังแล้วปล่อยมือทั้งสองลงข้างๆ

 

“มันจะสุภาพตามแบบจารีตประเพณีไทยไปไหนวะเนี่ยยยย” ผู้กำกับหนุ่มอดบ่นไม่ได้ เมื่อเห็นท่าทางไม่ยอมสัมผัสเนื้อสัมผัสตัวกันของภูผากับแม่น้ำแบบนั้น

 

“หมั่นไส้ว่ะพี่ อยากแกล้งให้เค้าได้กันจริงๆไปเลยอะ” ผู้ช่วยผู้กำกับกระซิบอย่างนั้น ทำให้ผู้กำกับหนุ่มหันมายิ้มกับเขา “เออ...กูก็หมั่นไส้จริง แหม๊” เขาบอกอย่างนั้นแล้วหลิ่วตามองไปทางทั้งคู่ที่คนนึงก็ขี่ม้าเขินๆ อีกคนก็นั่งห่างบนม้านั้นแล้วปล่อยมือทั้งสองลงข้างๆอย่างพยายามทรงตัว ไม่ยอมจับ ไม่ยอมใกล้อีกฝ่าย

 

“เอ้า! ชิดๆกันหน่อยสิครับ พวกผมจะเก็บภาพตอนสอนขี่ม้านะครับ ไม่ใช่ให้ขี่โชว์เฉยๆ” ผู้กำกับหนุ่มแกล้งตะโกนบอกอย่างนั้น ทำให้ทั้งสองมีท่าทีอึดอัดเขินอายกันอีก

 

“ชงแรงจริงพี่...” เดือนว่าอย่างนั้น “แต่ก็ดีนะเดือนชอบ” พิธีกรสาวลูกครึ่งว่าแล้วช่วยตะโกนอีกแรง “อ้าววววว ชิดๆกันหน่อยค่า พี่ผาจะตกม้าแล้ว!

 

คำพูดอย่างนั้นของเดือนทำให้แม่น้ำหันกลับมามองภูผาด้วยแววตาตระหนก

 

“พี่ผาจับเอวแม่น้ำไว้ก็ได้ค่ะ”

 

เมื่อได้ยินว่าเขาจะตกม้า และจะ เป็นอันตราย จิตใต้สำนึกความเป็นห่วงของเธอก็ทำงานโดยไม่รู้ตัว เธอจึงเอ่ยอนุญาตเขาอย่างนั้น ทั้งๆที่เป็นคนถือตัวอยู่ไม่เบา แต่เมื่อม้าโขยกอีกครั้ง และภูผาทำท่าเหมือนจะหงายหลังตกจริงๆ แม่น้ำก็หันมาทำเสียง จึ๊! อย่างขัดใจ แล้วปล่อยมือจากบังเหียนข้างหนึ่ง ก่อนจะรีบคว้ามือของเขาเข้ามาไว้จับที่สะเอวของตัวเอง...

 

“ข...ขอโทษนะคะ”

 

ภูผาเอ่ยขอโทษแม่น้ำออกไป ขอโทษที่ล่วงเกิน เขาตั้งใจจะบอกเธออย่างนั้น และนั่นก็ทำให้แม่น้ำรู้ตัวขึ้นมาทันทีว่าทั้งสองกำลัง ใกล้ชิด กันมาก...แล้วใจของเธอก็เต้นแรงอีกครั้ง

 

ไม่ชอบฟีลนี้เลยให้ตายสิ!!

 

แม่น้ำเม้มปาก ทั้งๆที่ใจสั่นระรัว แต่ก็ต้องเอนกายเข้าไปใกล้ภูผา เพื่อที่จะให้เขา ทำที เป็นสอนขี่ม้า ตามที่ทางรายการต้องการ เพื่อให้ ภาพออกมาสวย นี่แหละวงการมายา พวกเขาไม่สนใจหรอกว่าความเป็นจริงแม่น้ำจะขี่ม้าเป็นหรือไม่ แต่เพื่อให้ภาพออกมาสวย ภูผาก็ต้อง ทำที เป็นสอนแม่น้ำขี่...

 

แต่ทั้งสองคนที่อยู่บนหลังม้าก็แทบพูดกันไม่รู้เรื่อง แม้ภาพไกลๆจะดูเหมือนคู่รักที่เจรจาฉอเลาะกับเรื่องที่รู้เรื่องกันอยู่สองคน แต่เอาเข้าจริงแล้ว ทั้งแม่น้ำและภูผาก็ต่างสติเตลิดไปไกลเพราะหัวใจทั้งสองดวงที่เต้นระรัวอยู่ข้างกันนั่นเอง

 

...

 

            “เฮ้อ!! อะไรก็ไม่รู้อะ วันนี้”

 

            ทันทีที่แม่น้ำกลับมาถึงห้องนอน เธอก็บ่นลั่นกับผู้จัดการส่วนตัวอย่างนั้น ทำให้จุ๊บแจงมีสีหน้าประหลาดใจไม่น้อย ขณะที่ฟังเธอนั่งทำหน้างอบ่นต่ออย่างนั้น

 

            “อีพี่ผู้กำกับนี่ก็จะเก็บซีนคู่จิ้นให้อยู่ได้ แม่น้ำไม่ชอบเลย”

 

            “อ้าว หนูลูก...พี่ก็นึกว่าน้ำโอเคแล้วซะอีก” จุ๊บแจงว่าอย่างประหลาดใจ “ไม่โอเคหรอก กับคุณภูผาน่ะ” ผู้จัดการส่วนตัวสาวถามอย่างนั้น ทำให้แม่น้ำหน้าแดงขึ้นมา

 

            “โอเค...แบบไหนอะพี่” แม่น้ำทำหน้ายู่อีกครั้ง

 

            “เอ้า ก็โอเค...ในแบบ เรื่องนิสัย อะไรแบบนี้ไง เมื่อวานพี่เห็นเดินคุยกันในสวนอยู่ตั้งนานสองนาน...ไม่โอเคหรอ” จุ๊บแจงว่าอย่างนั้น ทำให้แม่น้ำหน้าแดงเถือกขึ้นมา

 

            “พี่เห็นด้วยหรอ!!

 

            “ฮั่นแน่!!” จุ๊บแจงทำสีหน้าแซว และแม่น้ำก็ยิ่งหน้าแดงเข้าไปใหญ่

 

            “เห็นได้ไงอะ...” แม่น้ำทำเสียงอ่อน ทำให้จุ๊บแจงถอนหายใจ

 

            “หนูคะ หนูออกมาดูตรงระเบียงนี่สิลู๊กกก” จุ๊บแจงว่าอย่างนั้น แล้วแกล้งดึงๆแขนแม่น้ำให้ตามมา ทำให้แม่น้ำถอนหายใจ แล้วยอมเดินตามออกมา แล้วก็ต้องหน้าแดง เมื่อระเบียงห้องของเธอนั้นสามารถมองเห็นสวนผลไม้ของภูธารารีสอร์ทได้อย่างชัดเจน

 

            “นี่พี่แอบถ่ายรูปเก็บไว้ด้วยเนี่ย...”

 

            “พี่จุ๊บแจงง่ะ...ฮือ!!

 

            แม่น้ำส่งเสียงโวยวายอย่างนั้นเมื่อจุ๊บแจงทำท่ายกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาให้ดู ทำให้จุ๊บแจงหัวเราะเบาๆ

 

            “เอ้า เขิน เขินอะไร”

 

            “ไม่ได้เขินเลยยยย” แม่น้ำพยายามลากเสียงยาว ทำเสียงจริงจังแบบนั้น “รู้สึกไม่ดีด้วยซ้ำอ่ะ” เธอว่าแล้วทำเสียงงอแงต่อ จุ๊บแจงจึงเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ  

 

            “เอ้า ทำไมล่ะ” จุ๊บแจงว่าทั้งรอยยิ้มแบบนั้น แล้วพยักเพยิดใบหน้าไปทางข้างล่าง ทำให้แม่น้ำมองตามสายตาจุ๊บแจง แล้วเธอก็เห็น...เขา ยืนอยู่ข้างล่าง กำลังมองขึ้นมาข้างบนด้วยสายตาหวานเชื่อม แต่ก็หน้าแดงทันทีที่เธอหันไปสบตา...

 

“ว๊าย!!

 

และนั่นก็ทำให้แม่น้ำรีบ ลี้ภัย ด้วยการย่อตัวลงมานั่งหลบเช่นกัน

 

            “เฮ่ยๆๆๆ ใจเย็นๆๆ ฮ่าๆๆ” จุ๊บแจงหัวเราะไม่หยุดกับท่าทีของแม่น้ำที่อยู่ดีๆก็ลงมานั่งย่อเข่าทำสีหน้าประหลาด แถมยังกุมอกกุมใจแบบนั้น ทำให้แม่น้ำถลึงตาใส่ผู้จัดการสาว

 

            “ไม่คุยด้วยแล้ว”

 

            “อ้าว...ซะงั้น”

 

            “ห้ามล้อด้วย!!

 

...

 

            แม่น้ำหลบเราจริงๆด้วย

 

         ภูผาอดนึกในใจไม่ได้ เพราะเมื่อครู่นี้ที่เธอมาเดินเล่นพักผ่อนในสวนแล้วเผอิญเดินผ่านรีสอร์ททางฝั่งที่แม่น้ำพักอยู่ เธอก็พบว่าดาราสาวกับผู้จัดการของเธอนั้นออกมายืนคุยกันตรงระเบียง จึงแอบยืนชื่นชมความน่ารักของแม่น้ำเงียบๆคนเดียวอยู่นานสองนาน...แต่พอโดนจับได้...เมื่อผู้จัดการสาวบุ้ยปากมาทางเขา แม่น้ำที่หันมาเห็นก็ทำตาโต แล้วอยู่ๆก็รีบผลุบหายลงไป ปล่อยให้ผู้จัดการสาวยืนหัวเราะแล้วหันมามองเขาด้วยสีหน้าขอโทษขอโพย...

 

            เป็นอะไรกันนะ...​

 

         ภูผานึกในใจอย่างนั้น แต่ก็อดยิ้มไม่ได้เมื่อท่าทางของแม่น้ำนั้นออกจะ น่ารัก แบบนั้น จนภูผาเดินอมยิ้ม ฮัมเพลงมาตลอดทางจนถึงตึกฝั่งบ้านตัวเอง และท่าทางอารมณ์ดีของภูผานั้นก็ไม่ได้เล็ดรอดสายตาของน้องชายจอมแสบทั้งสองที่กำลังนั่งเล่นเกมกันอยู่ที่ห้องนั่งเล่น แต่พวกเขาก็หันมาร้องแซวทันทีเพราะได้ยินเสียงฮัมเพลงของภูผา

 

            “แหม่...ช่วงนี้ซีอีโอภูธาราอารมณ์ดีแบบนี้ ปลายปีนี้โบนัสคงออกดีนะครับ” เม้าท์เท่นเอ่ยแซวขึ้นมาอย่างนั้น โดยที่มี ภูเขาที่รีบกดพอสเกมแล้วหันมารับเป็นลูกคู่

 

            “อารมณ์ดีทุกวันแบบนี้เพราะใครน้อ...”

 

            “ถอยไป”

 

            ภูผาพูดแค่นั้น แล้วแทรกตัวลงระหว่างน้องชายทั้งสอง ก่อนจะแย่งจอยเกมที่อยู่ในมือภูเขามา ทำให้น้องชายของเธอร้องประท้วงโวยวายลั่น

 

            “เอ้า!! พี่ผา!!

 

            ภูเขาร้องเพราะภูผาเล่นกดเพลย์ต่อให้เกมของเขาเล่น และนั่นก็ทำให้เม้าท์เท่นรีบหันกลับไปสนใจกับเกมเพราะเขากำลังทำคะแนนแข่งกับภูเขาอยู่

 

            “พี่ผา ไม่เอา เดี๋ยวตายยยย ไม่ ม๊ายยยยย!!

 

            เขาร้องออกมาอย่างสิ้นหวังแบบนั้น เมื่อตัวละครในเกมของเขาที่บังคับโดยภูผาถูกตัวละครในเกมของเม้าท์เท่นยิงซะเละ และมันก็กำลังนอนจมกองเลือดอยู่ขณะที่ตัวละครของเม้าท์เท่นในเกมนั้นกระโดดดีใจ ส่วนภูผาก็หันมาทำหน้าตายใส่น้อง

 

            “นี่แหละ สมน้ำหน้า แซวดีนัก” ภูผาว่าอย่างนั้นแล้วยัดจอยเกมส่งคืนให้น้องชาย

 

            “แกก็ด้วย คราวหน้าแซวอีกจะโดน” เธอหันมาว่าใส่เม้าท์เท่น ทำให้เขาหัวเราะ

 

            “โธ่ๆๆ ตั่วเจ้คร้าบ เดี๋ยวสิๆ” เม้าท์เท่นร้องอย่างนั้น “ผมกับพี่ภูเขาน่ะหวังดีนะ ไม่ได้ตั้งใจจะแซวอย่างเดียวหรอก อยากจะอัพเดทด้วยว่ามัน ถึงไหน แล้วน่ะครับ” เม้าท์เท่นว่า

 

            “อะไร ถึงไหน” ภูผาหลิ่วตากับการเน้นคำของน้องชาย

 

            “ก็เรื่องพี่แม่น้ำไง”

 

            “เฮ่ยยย จะถึงไหนอะไร!” ภูผาหน้าแดงขึ้นมาอย่างนั้น

 

            “เอ้า!! อย่าบอกนะว่าพี่จะไม่จีบ” เม้าท์เท่นโวยวายอย่างนั้น

 

            “เออนั่นดิ่” ภูเขารับเป็นลูกคู่ “เฮ้ย...พี่ผา พี่ก็บอกเองว่าพี่แม่น้ำเค้าเป็นผู้หญิงในฝันของพี่ เมื่อก่อนสัมภาษณ์นิตยสารอะไรก็ไปบอกชาวบ้านเขาแบบนั้นจนโดนจับเป็นคู่จิ้น...แล้วนี่! นี่เค้ามาหาพี่ ถึงที่บ้านเราเนี่ย! ตั้งกี่วัน! เหลืออีกตั้งหลายวันนะพี่”

 

            คำพูดอย่างนั้นทำให้ใจของภูผากระตุก แต่ด้วยความปากแข็ง เขาก็ยังเถียงน้อง...

 

            “คุณแม่น้ำเขาตั้งใจมาทำงานน่ะ...พี่ก็อยากจะให้เกียรติเขาให้มากที่สุด...ไม่อยากเอาเรื่องอื่นมารบกวนเรื่องงานให้เขารู้สึกเดือดร้อนน่ะ”

 

            “โว่ยยยยยยย” ภูเขากับเม้าท์เท่นร้องประสานเสียงกันแล้วพากันตบที่หน้าผากตัวเองเบาๆคนละทีสองที แล้วมองคนเป็นพี่สาวอย่างอ่อนใจ

 

            “พี่ครับ” ภูเขาว่าแล้วมองหน้าพี่สาวอย่างจริงจัง

 

            “พี่เคยบอกว่าพี่กับเขา ไม่มีโอกาสเจอกันหรอก พี่เคยบอกว่าเขา อยู่คนละวงโคจร กับพี่เลย...แต่นี่เขามาอยู่ที่นี่แล้วนะพี่...”

 

            “พี่จะไม่ทำอะไรเลยจริงๆเหรอ”

 

            คำถามนั้นของน้องๆทำให้ภูผานิ่งอึ้งไป...

 

            “แล้วพี่...ควรทำอะไร”

 

            ภูผาเอ่ยออกมาอย่างระมัดระวัง ทำให้ภูเขาและเม้าท์เท่นฉีกยิ้ม

 

            “จีบสิครับ...จะได้ไม่เป็นภาระของคนเชียร์” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

370 ความคิดเห็น

  1. #279 ประภา (@praphasinee) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 23:44
    เป็นกำลังใจให้พี่ผาคนดีของสังคม และเป็นกำลังใจให้ไรท์หมีได้พักผ่อนด้วยนะคะ
    #279
    0
  2. #278 Pitch Chios (@9pitch) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 22:45
    ใช่! จีบเถอะค่ะ จะได้ไม่เป็นภาระของคนอ่าน ฮิ้ววว~
    #278
    0
  3. #277 FOX_Man (@FOX_Man) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 16:42
    นี่นั่งบิดนั่งเขินไปพร้อมกับคนเชียร์เลยอ่ะ เขินโคตรๆ งืมม คุณผาคะ จะสุภาพเกินไปล้าวว คนดีอะไรอย่างนี้ 555
    #277
    0
  4. #276 G-OiShi_wAWa (@sweet-potato) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 13:20
    พี่ผาคะ!!! น้องน้ำเค้ามาถ่ายรายการแค่ 7 วันนะคะ ไม่ใช่ 7 ปี นี่ผ่านไป 2 วันแล้วโว้ยยยยยยย ช่วยทำไรซักอย่างสิ ลุ้นจนเหนื่อยแล้ว 555555
    #276
    0
  5. #275 intip (@indy-indy37) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 13:14
    จีบสิพี่ผาาาาา
    #275
    0
  6. #274 MyJm (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 07:22
    ไรท์กลับมาแล้วววว

    พี่ผาเป็นแบบนี้ก็น่ารักอยู่แล้วนะคะ ขนาดไม่ได้จีบตอนนี้น้องแม่น้ำก็ใจสั่นไม่กล้าเข้าใกล้ละ 555

    แต่ยังไง ... ก็รุกจีบเถอะค่ะพี่ผา ... เค้าอยากเห็นพี่อัพสกิลรุกบ้าง
    #274
    0
  7. #273 แพนด้า (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 02:34
    เห็นด้วย! จีบสิคะ จะได้ไม่เป็นภาระของคนเชียร์ ลุ้นจนตัวโก่งแล้วค่าาาา จีบเลย จีบเลย 5555
    #273
    0
  8. #272 i.m.Bee (@-bever-) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 01:47
    จีบเลย จีบเลย จีบเลย จีบเลย เชียร์เต็มที่ แม่น้ำก็เขินไม่รู้ตัวอีก บ้าจริงคู่นี้ คู่ซึนป่ะเนีย 5555555
    #272
    0
  9. #270 _KuRoKo_ (@Deitvht1234) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 01:00
    บ๊ะ คุณน้องชายพูดจาดีว่ะ555555
    #270
    0
  10. #269 leuleuyy (@leuleuyy) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 00:45
    จริงค่ะพี่ภูผา จะได้ไม่เป็นภาระ โอ้ยยยยเขินนนนนมากกก อ่านไปบิดไป5555
    #269
    0
  11. #268 pompamkwon (@pompamkwon) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 กันยายน 2560 / 00:44
    คุณภาจีบละแม่น้ำคงเป็นลมวันละ3เวลาหลังอาหารไปเล้ยยยยย ความน่ารักของคุณภาถ้าแม่น้ำช้าดล่นตัว เลาจะยัดเยียดความเป็นเมียให้ละนะะะ
    #268
    0