(Fic) สามีแห่งชาติ The Series [Season 2]

ตอนที่ 31 : สายลมกับแสงเดือน - EP 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,924
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    4 ก.ย. 60

สายลมกับแสงเดือน

EP 10

 

            ท้องฟ้าสีหมึกยามค่ำคืนนั้นพร่างพราวไปด้วยดวงดาวและยิ่งเห็นได้ชัดเมื่อขับรถขึ้นมาดูกันบนจุดพักชมวิวของดอยสุเทพ และในยามนี้สองสาว ทั้งเดือนและสายลมในตอนนี้ก็ต่างนั่งอยู่บนกระโปรงหน้ารถของเดือน และกำลังมองขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างมีความสุข

 

            “เมื่อก่อนเราก็ไม่ค่อยเข้าใจนะ ว่าทำไมในหนัง ในนิยาย เขาถึงชอบเขียนให้พระเอกนางเอกไปนอนดูดาวกัน ซ้ำซาก...น่าเบื่อชะมัด” เดือนเอ่ยขึ้นมาก่อน ทำให้สายลมที่นอนเอนกายอยู่ข้างๆอีกฝ่ายเหลือบมองคนที่นอนมองดูดาวอยู่อย่างมีความสุขนั้นแล้วเผลอคลี่ยิ้มออกมา...เมื่อเดือนพูดต่อไปว่า...

 

            “แต่ตอนนี้เรารู้แล้วละว่าทำไม” เดือนว่าอย่างนั้นแล้วหันมามองสบตาสายลม ทำให้คนที่แอบมองอีกฝ่ายอยู่หลบตาแทบไม่ทัน แต่เดือนก็ขยับกายเข้ามาใกล้ๆ แล้วเอ่ยว่า...

 

            “ก็มันโรแมนติกดีออก...เนาะ”

 

             คำพูดนั้นไม่พูดเปล่า มันมาพร้อมกับสายตากรุ้มกริ่ม และใบหน้าที่ขยับมาใกล้...หัวใจของสายลมนั้นเต้นตึกตักรุนแรงจนเธอแทบจะทนไม่ไหวเมื่อฝ่ายนั้นเข้ามาใกล้และใบหน้าของเธอก็ร้อนผ่าว...แต่มัน...

 

            ไม่ได้

 

         อาการหลบสายตาของสายลมแล้วอาการก้มหน้าลงของอีกฝ่ายซึ่งบ่งบอกการปฏิเสธทำให้เดือนใจเสียเล็กน้อย...สาวลูกครึ่งร่างสูงชะงักไปและถอยออกไปหน่อยหนึ่ง ทำให้สายลมนั้นเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย และเมื่อเห็นใบหน้าเสียๆของเขาก็รีบเอ่ยออกมาว่า...​

 

            “..ม..มัน...มันเร็วไปน่ะเดือน”

 

            คำพูดนั้นทำให้เดือนเลิกคิ้ว เมื่อสายลมที่ยังคงหน้าแดงก่ำนั้นก้มหน้าคางชิดอกขณะที่เอ่ยออกมาเบาๆว่า...

 

            “คนไทยไม่เหมือนฝรั่งนะ...ที่อยู่ดีๆ ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วจะมาจุ๊บกันได้...” สายลมว่าอย่างนั้นแล้วหลับตาปี๋ด้วยความเขินอีกครั้ง ทำให้เดือนเลิกคิ้วอีกครั้ง แล้วเผลอยิ้มออกมา ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก...

 

            “นึกว่าลมรังเกียจเรา...”

 

            “เปล่าซะหน่อย...” สายลมรีบทำเสียงแข็งขึ้นมา แล้วช้อนตามองอีกฝ่ายอย่างเอ็นดูเมื่อเห็นเดือนมีสีหน้าจ๋อยไป “...เราแค่ไม่ใช่ฝรั่ง” คำพูดนั้นของสายลมทำให้เดือนหัวเราะออกมาอีกครั้ง แล้วพยักหน้าเบาๆ

 

            “โอเค...คนไทย”

 

            เดือนว่าอย่างนั้น แล้วทำท่ายกมือสองข้างยอมแพ้ ก่อนจะขยับกลับลงไปนอนที่เดิมของตัวเอง ทำให้สายลมถอนหายใจอย่างโล่งใจอีกครั้ง เพราะหัวใจที่เต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมาเมื่อครู่ของเธอนั้นคลายอาการสั่นเทาลง...แต่สักพักก็สัมผัสได้ถึงมืออุ่นที่เกาะกุมลงมาบนมือของเธอ...เมื่อเดือนยื่นมือของเขามาจับมือของเธอไว้เบาๆ...

 

            “คนไทยทำแบบนี้ได้ใช่มั้ย”

 

            คำถามของเดือนทำให้สายลมเผลออมยิ้ม เมื่อมือของเขาจับมือของเธอไว้

 

            “อืม...”

 

            สิ้นเสียงนั้นตอบ ก็ไม่ได้มีอะไรตอบกลับมาจากสายลมอีก แต่สิ่งที่ทำให้เดือนไม่ใจเสียจนเกินไป ก็คือการที่สายลมนั้นไม่ได้ชักมือออกหรือขอให้เธอปล่อยมือ... เดือนจึงเพียงได้แต่กุมมืออีกฝ่ายนั้นอยู่เงียบๆ แล้วนอนมองดูดาวไปอย่างนั้น โดยไม่พูดอะไรต่ออีกเลย...

...

 

            “ตีสี่แล้ว...อีกแป๊บเดียวฟ้าคงสว่าง”

 

            เมื่อทั้งสองขับรถกลับลงมาจากดอยก็เป็นเวลาตีสี่พอดี เดือนจึงตัดสินใจขับรถไปส่งสายลมให้ถึงหน้าบ้าน และเมื่อจอดรถไว้หน้าโรงเรียน เพื่อเดินเอื่อยๆมาส่งอีกฝ่าย...ทั้งสองก็พบว่า...ไม่ได้อยากจะ ลา กันเลยแม้แต่น้อย...สายลมเองก็เดินช้า ส่วนเดือนเองก็ยังไม่ยอมปล่อยมืออีกฝ่าย...ทั้งสองจึงเดือนจูงมือกันเอื่อยๆราวกับระยะทางระหว่างบ้านของสายลมกับโรงเรียนนั้นห่างไกลกันเหลือเกิน ทั้งๆที่ห่างออกไปแค่เพียงสิบห้านาทีเท่านั้น

 

            “อยู่จนฟ้าสางเลยมั้ยละ...”

 

            สายลมแกล้งแซวเขาอย่างนั้น เพราะเดือนดูไม่อยากจะยอมไปจากเธอง่ายๆ แต่ฝ่ายนั้นก็เงยหน้าขึ้นมามองเธอด้วยสีหน้าดีใจจริงๆจนเธอกลัวจะปฏิเสธเขาไม่ลงหากเขาขออะไรอีก...

 

            “ได้เหรอ...” เดือนถามด้วยสีหน้าดีใจ

 

            “โหย!” สายลมร้องออกมาเมื่อสีหน้าดีใจแบบนั้นของเขาทำให้เธอเอ็นดูและประหลาดใจไม่น้อยที่เขาอยากจะใช้เวลาทั้งหมดกับเธอแบบนี้...​

 

            “ไม่ใช่อะไร...คือเดี๋ยวเราก็ต้องกลับกรุงเทพฯแล้ว...”

 

            คำพูดนั้นของเดือนทำให้สายลมใจหายอย่างประหลาด

 

            “จริงด้วย...”

 

            เสียงนั้นอ่อนลงด้วยความเศร้าใจทันที เดือนจึงคลี่ยิ้ม

 

            “แต่เราจะมาหาบ่อยๆนะ...” เดือนว่า “ได้มั้ยนะ?” คำถามต่อมานั้นราวกับไม่มั่นใจใน สถานะ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ในตอนนี้ ทำให้ไม่แน่ใจว่าเธอ จำเป็น จะต้องมาหาสายลมถึงเชียงใหม่บ่อยๆจริงไหม...แต่สายลมนั้นก็ยังไม่แน่ใจเช่นกัน เธอจึงยังไม่ตอบ...​

 

            เพียงแต่อมยิ้ม...แล้วเปลี่ยนเรื่อง...

 

            “แล้วจะทำอะไรละ...ถ้าอยากอยู่จนเช้าน่ะ...”

 

            คำถามอย่างนั้นทำให้เดือนเลิกคิ้ว แล้วคลี่ยิ้มออกมาน้อยๆ เมื่อทั้งสองเดินมาถึงหน้าบ้านของสายลมอันเป็นที่ตั้งของร้านนมที่บรรดาเพื่อนๆนักเรียนเคยชอบมากินตอนเด็กๆ

 

            “ทำปังเย็นให้เรากินหน่อย”

 

            “หา ตอนเนี้ยเนี่ยนะ”

 

            “อื้ม ก็ถือเป็นมื้อเช้าไง...”

 

...

 

            “มาแล้ว...”

 

            ในที่สุด สายลมก็ยอมเข้าครัวทำ ปังเย็น ให้คนประหลาดที่บอกว่าจะกินขนมปังเย็นเป็นมื้อเช้าตอนตีสี่ครึ่งที่ฟ้าใกล้จะสาง เธอใส่ทุกอย่างที่จำได้ว่าเขาชอบลงไป แล้วยกมันมาให้ เดือนมีสีหน้าดีใจไม่น้อยที่สายลมจำรายละเอียดของเขาได้ขึ้นใจขนาดนี้

 

            “ปังเย็นใส่โอวัลตินกับนมข้น ขนมปังเยอะๆ”

 

            สายลมบอกอย่างนั้นเมื่อเห็นเดือนมีสีหน้าประทับใจ

 

            “เธอมาทีไรก็สั่งแต่แบบนี้...” สายลมว่า ทำให้เดือนคลี่ยิ้มออกมา

 

            “และเธอก็ให้ขนมปังเราเยอะตลอดเลย”

 

            เขาบอกอย่างนั้น แล้วคลี่ยิ้ม ขณะที่ตักปังเย็นนั้นเข้าปาก สายลมก็นั่งท้าวคางมองเดือนอย่างมีความสุข...เมื่อเดือนเหลือบตามองเธออีกครั้ง ทั้งคู่ก็ยิ้มให้แก่กันแล้วหัวเราะเขินๆ

 

            “ไม่น่าเชื่อเนาะ...เกือบสิบปีผ่านไป เราจะได้กลับมาเจอกันอีก”

 

            เดือนว่าอย่างนั้น ทำให้สายลมพยักหน้าเบาๆ

 

            “เราดีใจที่สุดเลย...”

 

            คำพูดของสายลมฟังดูจริงใจ... ฟังดูรู้ว่าเธอ ดีใจ ที่ได้เจอเขาอีกครั้งจริงๆ และนั่นก็ทำให้เดือนคลี่ยิ้มออกมา “อืม...ดีใจมากเหมือนกัน” เดือนบอกอย่างนั้นแล้วก้มลงกินปังเย็นต่ออย่างเขินๆ ก่อนจะใช้ช้อนเขี่ยมันเล่นเบาๆ

 

            “แล้วลมสนุกมั้ย...อยู่ที่นี่...ชอบทำร้านนมเหรอ”

 

            คำพูดอย่างนั้นทำให้สายลมทำหน้ายู่ไปเล็กน้อย

 

            “ก็ชอบนะ...แต่จริงๆแล้วเรามีอย่างอื่นที่ชอบมากกว่า...” สายลมบ่นอย่างนั้น “แต่มันไม่สำคัญแล้วละ เราว่าอนาคตเราทางนั้นน่าจะดับวูบไปแล้ว” น้ำเสียงหม่นหมองอย่างนั้นของสายลมทำให้เดือนเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ

 

            “ทางไหน?” เดือนเอ่ยถาม ทำให้สายลมเงยหน้าขึ้นมามองเขาแล้วถอนหายใจ

 

            “เราเคยเป็น AR ของ The Voice Records น่ะ...ดูแลพี่โน้ต” สายลมว่าอย่างนั้น ทำให้เดือนทำตาโตขึ้นมา “พี่โน้ตที่เป็นแฟนเพลงน่ะหรอ” คำพูดนั้นทำให้สายลมพยักหน้า แล้วก็ทำตาโตขึ้นมาเหมือนกันเมื่อนึกขึ้นได้ว่า...​

 

“จริงด้วย! เดือนก็อยู่กลุ่มสามีแห่งชาติรุ่นเดียวกับคุณเพลงนี่นา!?” “ใช่ๆ”

 

ความโลกกลมอย่างนั้นทำให้เรื่องราวของทั้งสองเชื่อมกันได้พอดี...เพราะเดือนเองก็รับรู้ว่าโน้ตกับเพลงมีปัญหากันอย่างหนักในช่วงก่อน รวมถึงเรื่องที่โน้ตตัดสินใจไม่ต่อสัญญาค่าย The Voice Records ด้วย แต่นอกจากนั้นเธอก็ไม่ได้รู้อะไรมากกว่านั้น...

 

“ดูแลพี่โน้ต...หนักเลยสิช่วงนั้น” เดือนว่าอย่างนั้นขณะที่ตักปังเย็นเข้าปากต่อ “เห็นเพลงว่าเขา Depressed มาก ไม่เอางานเลย ช่วงนั้นน่ะ” เดือนบอก ทำให้สายลมยิ้มแห้ง

 

“ใช่...ไม่เอางานเลย...และงานก็เลยไม่เอาเราด้วย” สายลมบอกอย่างนั้น “เรายังไม่พ้นช่วงโปร ตอนที่ไปดูพี่โน้ต บริษัทก็เลยโบ้ยว่าเป็นความผิดของเราที่ดูแลนักร้องไม่ดี...ก็เลย...” สายลมมีสีหน้าหม่นหมองแล้วบุ้ยปากให้เดือนดูสภาพของเธอปัจจุบันที่กำลังนั่งอยู่ในร้านนมซึ่งเป็นกิจการของครอบครัว “อย่างที่เห็น”

 

คำอธิบายเหล่านั้นของสายลมทำให้เดือนมีสีหน้าเห็นใจอีกฝ่ายไม่น้อย

 

“แล้วลมไม่ลองไปสมัครที่อื่น...”

 

“โอย โปรไฟล์เราแย่ไปแล้ว ไม่ผ่านโปรฯของ The Voice Records ไปที่อื่นก็ยาก...จริงๆเราชอบงาน AR มากนะ เราชอบดูแลคน เราชอบเป็นผู้จัดการศิลปินอ่ะ...จริงๆเรากับพี่โน้ตก็ยังโอเคกันอยู่เลย แต่ค่ายแค่ไม่โอเคกับเราแล้วเท่านั้นเอง” สายลมบ่นออกมายืดยาวอย่างนั้น และนั่นก็ทำให้เดือนคลี่ยิ้มขณะที่นั่งฟัง...สาวลูกครึ่งเคาะนิ้วอย่างอารมณ์ดีเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างออก...ก่อนที่จะวางช้อนจากถ้วยปังเย็นว่างเปล่านั่น

 

“...อืม เราอิ่มแล้วละ” เดือนว่าอย่างนั้น “ลมเดินไปส่งเราที่รถหน่อยสิ”

...

 

            แล้วสายลม...ผู้แสนดีเสมอ...ก็เดินมาส่งเดือนถึงรถ เมื่อฟ้าเป็นเวลารุ่งสางพอดี ท้องถนนนั้นยังไม่มีรถรามาก แต่ก็เริ่มมองเห็นได้โดยไม่ต้องใช้แสงไฟช่วย เมื่อมาถึงรถแล้ว สายลมก็กำลังจะโบกมือลาอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกใจหายไม่น้อย แต่เดือนก็ทำท่ายกนิ้วขึ้นมา เหมือนให้สายลมรออะไรบางอย่าง...แล้วเข้าไปค้นเอกสารปึกใหญ่จากในรถออกมาให้สายลม...

 

            “อะไรน่ะเดือน?” สายลมร้องอย่างประหลาดใจ เมื่อเดือนนั้นยื่นเอกสารปึกนั้นให้เธอ

 

            “บทละคร...ที่ช่อง 33 มาทาบทามให้เราเล่น” เดือนว่าอย่างนั้น ทำให้สายลมขมวดคิ้ว “ละก็มี...ผังรายการ เดือนเยือนบ้าน ที่เค้าจะทำรายการให้เราเป็นพิธีกรไปสัมภาษณ์บุกบ้านดารา เซเลบ ไฮโซต่างๆ” เดือนหยิบแฟ้มพลาสติกใสสีเขียวอีกใบมาส่งให้...สายลมก็รับมาอย่างงุนงง...และเขาก็ก้มลงไป หยิบซองสีน้ำตาลขึ้นมาอีกครั้ง

 

            “และก็นี่...สัญญาช่อง 33 ที่เรายังไม่ได้เซ็น”

 

            คำพูดนั้นทำให้สายลมเลิกคิ้วอีกครั้ง แล้วเดือนก็คลี่ยิ้มขณะที่มองหล่อนอีกครั้ง

 

            “เอาไปดูให้หน่อยนะ...คุณ ผู้จัดการ”

 

         คำพูดนั้นทำให้สายลมเลิกคิ้วแล้วกระพริบตาปริบๆ

 

            “หา...?”

 

            “ดูบทว่าดีมั้ย เหมาะกับเรารึเปล่า...​ ส่วนผังรายการแค่ต้องดูสถานที่กับตารางถ่ายทำ เพราะเราตกลงไปแล้ว และเธอต้องไปกับเราด้วย...และสุดท้าย...สัญญา ดูให้ดีๆ ให้ละเอียดเลยนะ...ถ้ามีอะไรไม่โอเค ก็เข้าไปหาคุณสมคิดที่ช่อง...ไปเจรจาให้เราหน่อย”

 

            คำพูดอย่างนั้นของเดือนทำให้สายลมหน้าแดงขึ้นมา

 

            “อ...เอาจริงหรอเดือน” สายลมเอ่ยถามอย่างแทบไม่เชื่อหู หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาอีก แต่มันเป็นการเต้นด้วยความตื้นตันและเต็มไปด้วยความสุข ทำให้ลูกครึ่งสาวร่างสูงคลี่ยิ้ม

 

            “ก็บังเอิญ...เรายังไม่มีผู้จัดการส่วนตัว”

 

            เดือนว่าอย่างนั้นแล้วขยิบตา

 

            “ลมบอกว่าชอบ ดูแล คนไม่ใช่หรอ” เขาว่าอย่างนั้น แล้วยื่นหน้ามาใกล้สายลมอีกครั้ง “งั้นก็...ช่วยดูแลเราหน่อยนะ” คำพูดเช่นนั้นเล่นเอาใบหน้าร้อนผ่าว...แม้ว่าสายลมจะไม่แน่ใจว่าที่เขาอยากให้ ดูแล น่ะ มันหมายความถึง งาน หรือหมายความถึง เรื่องส่วนตัว

 

         แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไหนมันก็ทำให้เธอมีความสุข...

 

            “อ..อื้ม”

 

            สายลมตอบเช่นนั้น แล้วกอดกองเอกสารเอาไว้กับตัว

 

            “น่ารักมากกก...ขอบคุณนะลม” เดือนบอกอย่างนั้นอย่างอารมณ์ดีแล้วขยี้เรือนผมของเธอเบาๆ “ถ้าอย่างนั้น...เราคงไม่ต้องขึ้นเชียงใหม่มาบ่อยๆละเนาะ”

 

            คำพูดอย่างนั้นมาพร้อมอาการขยิบตา และนั่นก็ทำให้สายลมหน้าแดง

 

            “อื้ม!!

 

            และนาทีที่คำพูดนั้นหลุดออกมาจากปากนั่นเอง...สายลมก็รู้แล้วว่า...ไปไหนไม่รอดเสียแล้ว เพราะนอกจากเธอจะต้องดูแล สัญญาทางการ ของเขาแล้ว เขาเองก็คงจะจับเธอเซ็น สัญญาทางใจ ให้ไปไหนไม่รอดเสียแล้วละ...งานนี้

 

            “เอ้อ...ลม”

 

            เดือนที่กำลังจะเปิดประตูกลับเข้าไปนั่งในรถของตัวเองอีกครั้งเงยหน้าออกมา ขณะที่สายลมกำลังยืนกอดกองเอกสารนั้นอยู่ ทำให้เธอเลิกคิ้วให้เขาอีกครั้ง

 

            “เทปแรกของเดือนเยือนบ้าน เราจะไปบ้านพี่ภูผานะ ...ภูผา ณฐพร น่ะ ทางรายการเค้าจะจัดเซอร์ไพร์สพิเศษไปให้พี่ผาด้วย ยังไง...ลมเช็คตารางแล้วบอกเราด้วยนะ ว่าเขาจะเริ่มถ่ายอะไรยังไง...เราจะได้บอกพี่ผาถูก”



 

            

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

370 ความคิดเห็น

  1. #228 Wiee (@whyiend) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 16:57
    คู่นี้คือเป็นคืนๆเดียวที่มีความหมายมากค่ะ คุณเดือนมีความแพรวพราวกร๊าวใจเหลือเกิน ขำตอนลมบอกไม่ใช่ฝรั่ง555555
    #228
    0
  2. #187 kuk..kuk (@kokkaibk1) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 20:37
    โอ้โห เป็นความคิดที่ดีมากอ่ะ ให้มาเป็นผู้จัดการส่วนตัวซะเลย เยี่ยมๆๆ
    #187
    0
  3. #186 aaa (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 20:21
    เออเฮ้ย คู่นี้ง่ายดี
    #186
    0