(Fic) สามีแห่งชาติ The Series [Season 2]

ตอนที่ 20 : ตัวโน้ตกับบทเพลง - EP 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,356
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    30 ก.ค. 60

ตัวโน้ตกับบทเพลง

 

EP 9

 

            สุราที่บาร์เทนเดอร์ของบาร์ริมหาดรินลงมาใส่แก้วนั้นมีปริมาณเยอะจนน่ากลัวคนที่ดื่มมันเข้าไปจะขาดสติ และนั่นก็ทำให้มือของร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆนั้นตบลงมาบนมือของผู้ที่ตั้งท่าจะเอื้อมมือไปหยิบมันภายหลังจากที่บาร์เทนเดอร์รินให้เสร็จแล้วอย่างแรง เพื่อปัดไม่ให้มันเอื้อมถึงแก้วของมึนเมาที่จะทำให้ขาดสตินั่น...

 

            ปั้ก!

 

         “เฮ่ย...อย่าเลย เดี๋ยวก็ขึ้นเวทีไม่ได้หรอก แกมีคิวขึ้นเปิดแผ่นเหมือนกันไม่ใช่หรอ”

 

            ปลา นักแข่งรถสาวที่ในยามนี้กลายเป็นเพื่อนพึ่งพายามยากเพียงคนเดียวของเพลง เอ่ยปรามพร้อมกับบีบข้อมือของเพื่อนเอาไว้แน่น และนั่นก็ทำให้เพลงถอนหายใจออกมา...

 

            “ช่างแม่ง! ให้คนอื่นขึ้นไปดิ่...ไม่สนแล้ว...”

 

            “โว่ยๆๆๆ”

 

            ขณะที่เพลงกำลังโวยวายและกำลังจะยกแก้วเหล้านั้นขึ้นจ่อปาก ปลาก็รีบเอื้อมมือเข้ามาดึงมือเพื่อนอีกครั้ง แล้วมองดีเจสาวอย่างคาดโทษ...

 

            “ไอ้เพลง แกจะเป็นแบบนี้ไม่ได้นะเว่ย ไม่ว่าแกจะรู้สึกแย่แค่ไหน ความรับผิดชอบ กับงานมันก็ต้องมาก่อนหรือเปล่าวะ”

 

            คำพูดของปลาทำให้เพลงนิ่งอึ้งไป

 

            ความรับผิดชอบ...

 

         ไม่ว่าจะเหน็ดเหนื่อยแค่ไหน พี่โน้ต ของเธอก็ยังคงตั้งใจทำงานอยู่เสมอ แต่เพลงก็ลืมไปว่า บางที การที่คนเราต้องฝืนทำอะไรเพราะ ความรับผิดชอบ ต่อหน้าที่ ก็อาจทำร้ายสภาพจิตใจได้มากเหมือนกัน...

 

            ขนาดเราอารมณ์ไม่ดีตอนนี้ยังไม่อยากทำงานเลย...​

 

         เพลงนึกในใจอย่างนั้น แต่ด้วยความที่เธอเป็นดีเจที่ควบกับการเป็นเจ้าของออร์แกไนเซอร์จัดงานปาร์ตี้ เมื่อไหร่ที่ไม่มีอารมณ์จะขึ้นเปิดเพลง ก็จะสามารถใช้อำนาจความเป็นหัวหน้าใหญ่ในการให้ดีเจรุ่นเล็กๆขึ้นไปเปิดเพลงแทนเธอได้...

 

            แต่นักร้องทำไม่ได้...

 

         ไม่ว่าจะอึดอัด เจ็บปวดแค่ไหน โน้ตก็ต้องขึ้นไปร้องเพลง และเอนเตอร์เทนคนดู ต้องปั้นหน้ายิ้ม หัวเราะ ร่าเริงมีความสุข ท่ามกลางแสงไฟและผู้คนมากมาย เพราะว่ามันเป็น งาน เป็น ความรับผิดชอบ ที่โน้ตต้องแบกรับตลอดระยะเวลาห้าปีที่เป็น โน้ต The Voice กับค่ายเพลง The Voice Records ของเธอ ค่ายเพลงที่ขึ้นชื่อเรื่อง สัญญา ที่โหดหิน...​

 

            โน้ตก็เคยบ่นให้เพลงฟัง ถึง คาแร็กเตอร์ ที่ทางค่ายพยายาม ปั้น ให้ ให้เธอเป็นคนร่าเริง สดใส สว่างไสวตลอดเวลา ทั้งๆที่โน้ตเองนั้นเป็นคนที่ค่อนข้างโลกส่วนตัวสูง ไม่ชอบให้ใครมายุ่ง ไหนจะเรื่องของแนวเพลงที่ทางค่ายต้องการให้โน้ตร้องเพลงแบบป๊อบใสๆ ทั้งที่เธอชอบเพลงแนว Electropop ...

 

            เพลงที่โน้ตทำมา...ทั้งๆที่ตั้งใจแต่ง ร้อง และเรียบเรียงเองหลายเพลง จึงไม่เคยถูกบรรจุอยู่ในอัลบั้มของเธอ และโน้ตก็จำเป็นต้องร้องแต่เพลงที่ตัวเองไม่ได้ชอบอยู่อย่างนั้น

 

            เมื่อสัญญาเวียนมาจนบรรจบครบห้าปี ก็อาจจะไม่แปลกที่เธอต้องการจะเปลี่ยนเส้นทางเดินไป เมื่อหมด สัญญา หมดข้อผูกพันกับค่ายที่ทำให้เธอไม่เป็นตัวเองแบบนั้น...

 

            “แต่ถึงกับกลับออสเตรเลียไปเลย...มันไม่มากไปหน่อยหรอวะ”

 

            จู่ๆเพลงก็พูดขึ้นมาด้วยความอึดอัด ทำให้ปลาซึ่งเห็นว่าอีกฝ่ายอยู่ในทีเผลอรีบดึงเอาแก้วเหล้าออกจากมีเพื่อน แล้วหันกลับมากอดอกมองเพลงด้วยสายตาเหนื่อยใจ

 

            “เค้าก็คงแค่อยากกลับบ้านไปอยู่กับพ่อแม่ปะวะ...”

 

            ปลาว่าอย่างนั้น และนั่นก็ทำให้เพลงขมวดคิ้วใส่เธอ  

 

            “ไอ้ตรงนั้นมันก็เข้าใจได้...แต่ต้องถึงกับเลิกกันเลยหรอวะ”

 

            เพลงบ่นอย่างนั้น

 

            “แล้วถ้าจู่ๆเขาเดินมาบอกแก เฮ้ ยู ไอจะกลับบ้านที่ออสเตรเลียแล้วนะ กลับนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้...เงี้ยะ แกจะให้เขาไปหรอวะ”

 

            คำถามของปลาทำให้เพลงนิ่งอึ้งไปอีกครั้ง

 

            “ก็คงไม่...”

 

            “ก็นั่นไง!

 

            ปลาว่าอย่างนั้น ทำให้เพลงถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

            “แล้วแกจะให้ฉันทำไงวะ ...คนรักกันมันก็ควรต้องอยู่ด้วยกันปะ ตั้งแต่คบกันมา เขาไม่เคยห่างจากฉันเลยนะเว้ย ตั้งแต่ตอนยังไม่เปิดตัวแล้วอะ...เราย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกัน ทำอะไรด้วยกัน กินด้วยกัน นอนเตียงเดียวกัน...เราอยู่ด้วยกันจน...ฉันนึกภาพไม่ออกแล้วว่าถ้าไม่มีเขาฉันจะอยู่ยังไง...” เพลงสาธยายความรู้สึกในใจของเธอออกมา ทำให้ปลาที่ยืนฟังอยู่เพียงแต่มีสีหน้าอ่อนใจ ก่อนจะถอนหายใจ แล้วลูบไหล่เพื่อนเบาๆ

 

            “คนรักกันน่ะ มันไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลาหรอกนะเว้ย”

 

         ปลาว่าอย่างนั้น ทำให้เพลงเงยหน้ามองเพื่อนอย่างประหลาดใจ ทำให้ปลายิ้มแล้วพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะยกตัวอย่างเรื่องความสัมพันธ์ของตัวเองกับ แตงโม แฟนสาวขึ้นมาให้เพื่อนได้ฟัง...

 

            “ฉันกับแตงโม...ก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดเวลา” ปลาว่าอย่างนั้น “ไลฟ์สไตล์เราไม่เหมือนกัน...ตอนแรกๆก็คิดว่ามันคงทำให้เราลำบาก เพราะฉันก็เอ็กซ์ตรีม ชอบออกจากบ้าน ต้องทำโน่นทำนี่ มีกิจกรรมตลอดเวลา ส่วนโมเขาอยู่บ้าน ทำขนม รดน้ำต้นไม้อะไรของเขา เขาก็มีความสุขแล้ว...ฉันก็เคยคิดว่าฉันน่าจะอยู่กับเขาได้ ฉันลองเปลี่ยนตัวเอง ลองบังคับตัวเองให้อยู่บ้านเฉยๆ....”

 

            “แล้วเป็นไงวะ”

 

            “พังว่ะ ฉันไม่มีความสุขเลยอะ” ปลาบอกหน้าตายอย่างงั้น

 

            “เอ้า!!” เพลงร้องออกมา แล้วชักสีหน้าด้วยความไม่เข้าใจ ทำให้ปลาหัวเราะเบาๆ

 

            “ใจเย็นๆ ฟังต่อก่อนๆ” ปลาว่าทั้งรอยยิ้มอย่างนั้น แล้วเล่าต่อว่า...​

 

            “พอฉันเบื่อ ไม่มีความสุขที่ต้องอยู่แต่บ้าน...โมเขาก็เริ่มรู้สึกแย่ เขาบอกว่าเขาจะลองออกไปทำโน่นทำนี่กับฉันบ้าง ซึ่งฉันก็โคตรดีใจนะ ที่เขาลองเข้ามาอยู่ในโลกของฉัน...แต่พอเวลามันผ่านไปนานๆ โมเขาก็ไม่ได้ชอบออกจากบ้าน ไม่ได้ชอบออกไปทำกิจกรรมโน่นนี่นั่นแบบที่ฉันทำอยู่ดี...”

 

            “อ้าวแล้วพวกแกคบกันรอดได้ไงวะ...”

 

            คำถามของเพลงทำให้ปลายิ้มมุมปาก

 

            “ก็เป็นตัวเองไป...” ปลาบอกอย่างนั้น “ไม่ชอบอันไหนก็ไม่ต้องทำด้วยกัน หนังเรื่องไหนไม่ได้อยากดูทั้งคู่ ก็ไม่ต้องดูด้วยกัน...ปาร์ตี้ไหนไม่อยากไป อยากนอนอยู่บ้าน ก็ไม่ต้องไปด้วยกัน...ฉันก็ไปกับเพื่อนบ้าง เขาก็ไปกับเพื่อนบ้าง และบางทีเราก็ไปด้วยกัน”

 

            “เฮ่ย...จะเวิร์กได้ไงวะ” เพลงดูมีสีหน้าไม่เชื่อ

 

            “ได้ดิ่...” ปลาว่าอย่างนั้น แล้วก้มลงกดๆที่โทรศัพท์มือถือ ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาดึงเพลงที่ยังดูหน้าตาเหรอหราเข้าไปเซลฟี่ด้วย และนั่นก็ทำให้เพลงมึนงง ขณะที่ปลากดโทรศัพท์ยุกยิกอีกพักหนึ่ง แล้วสักพักก็ยื่นหน้าจอมือถือของตัวเองให้เพลงดู

 

            “แบบนี้ไง...”

 

            หน้าจอมือถือของปลาเป็นหน้าต่างสนทนาระหว่างตัวเธอกับแฟนสาว ล่าสุดนั้นเป็นภาพของปลากับเพลงที่เซลฟี่ส่งไป พร้อมด้วยข้อความจากปลาว่า อยู่กับเพลงนะ ที่เป็นสามีแห่งชาติรุ่นสองอะ และแตงโม แฟนสาวของปลาก็ส่งภาพของมือที่ถือมีดบนเขียงและกำลังหันผักกลับมาพร้อมด้วยข้อความว่า... ทำกับข้าวให้ต้นไม้อยู่

 

         “เออ...น่ารักดีว่ะ” เพลงเผลอยิ้มให้กับความน่ารักของทั้งคู่ ทำให้ปลายักคิ้วเบาๆแล้วเก็บโทรศัพท์นั้นกลับไปใส่กระเป๋า

 

            “คนเราน่ะไม่ได้เกิดมาเพื่ออยู่ด้วยกันตลอดเวลาหรอกนะเว้ย...เราต้องเว้นที่ว่างไว้ให้อีกฝ่ายหายใจบ้าง ให้ได้เป็นตัวเอง ได้อยู่กับตัวเองในแบบที่ตัวเองจะมีความสุขได้” ปลาว่า “ถ้าหากพี่โน้ตเขายังหา ตัวเอง ไม่เจอ...แกก็แค่ต้อง ปล่อย เค้าไปค้นหาตัวเอง...จนกว่าจะเจอ และถ้าเค้ารักแกจริงๆ ยังไงเค้าก็จะกลับมา...”

 

            คำพูดนั้นของปลาฟังดูมีเหตุผล แต่เพลงก็ยังเจ็บปวดจนเกินกว่าจะยอมรับ

 

            “แล้วถ้าเขาไม่กลับมาละวะ...”

 

            คำถามของเพลงนั้นมาพร้อมกับน้ำตาอีกระลอก และนั่นก็ทำให้ปลาถอนหายใจเบาๆ

 

            “เรื่องนั้นฉันไม่รู้หรอกว่ะ ฉันรู้แต่ว่าถ้าเขารักแก...เขาจะกลับมาเว้ย...และรู้ว่าถ้าแกรั้งเขาไว้ตอนนี้ เขาก็จะไปสักวันอยู่ดี...”

 

            คำตอบของปลาทำให้เพลงนิ่งอึ้งไปสักพัก ก่อนจะเช็ดน้ำตาของตัวเองเบาๆ แล้วคลี่ยิ้มให้ปลา “เออเว้ย...เดี๋ยวนี้มันพูดจาเป็นผู้เป็นคนมากขึ้นละเว้ย” เพลงบอกอย่างนั้นแล้วบีบไหล่ปลาเบาๆอย่างขอบใจ และนั่นก็ทำให้ปลายักไหล่

 

            “ขอบใจมากว่ะไอ้ปลา สมแล้วที่แกเป็น สามีแห่งชาติ มาก่อนหน้าฉัน...อาบน้ำร้อนมาก่อนจริงๆด้วยสินะ” เพลงชมอย่างนั้น ปลาจึงแบมือออกมาสองข้างแล้วยิ้มกวนๆ

 

            “แน่นอนอยู่แล้วไอ้น้อง! ให้มันรู้ซะบ้าง...ยอมรับความเป็น รุ่นพี่ ของข้าซะเถอะ”

 

            คำพูดอย่างนั้นของปลาทำให้เพลงยู่หน้าใส่เพื่อนอีกครั้ง

 

            “เออ ยกให้หนึ่งวันนะ!...ฉันไปละ!

 

            เพลงบ่นอย่างนั้นเพราะไม่อยากเถียงกับเพื่อน แล้วโบกมือลาปลาที่ทำท่าเหมือนกำลังอวยพรขอให้เธอโชคดี...เธอลุกขึ้นแล้วคว้าป้าย All Area Access ของตัวเองขึ้นมาใส่อีกครั้ง เพราะรู้สึกว่ามีสิ่งสำคัญบางอย่างที่ยังต้องบอกและคุยกับโน้ต...เธอก้มดูนาฬิกาก็พบว่าโน้ตใกล้จะต้องลงจากเวทีแล้ว ทำให้เพลงรีบเร่งรุดไปยังเวที Blue Moon อย่างรวดเร็ว...

 

            “สำหรับเพลงนี้ เป็นเพลงสุดท้ายในค่ำคืนนี้นะคะ”

 

         เสียงของโน้ตดังขึ้นมาผ่านลำโพงลั่น ทำให้เพลงที่พยายามฝ่าฝูงชนเข้าไปนั้นเงยหน้าขึ้นมอง หญิงสาวที่ดู สดใส บนเวทีนั้นดู เศร้า อย่างประหลาด เมื่อเพลงรับรู้ว่าเบื้องหลังของรอยยิ้มนั้น...ใจเธอไม่ได้ยิ้มด้วยเลย

 

            “มันไม่ใช่เพลงของโน้ตหรอกค่ะ แต่เป็นเพลงที่โน้ตอยากจะมอบให้คนๆนึง...อยากจะให้เขาได้ฟัง และเข้าใจในสิ่งที่โน้ตรู้สึกอยู่ในตอนนี้...”

 

         คำพูดนั้นทำให้เพลงหยุดกึก เพราะราวกับโน้ตที่อยู่บนเวทีนั้นจะหันมามองเห็นตัวเธอพอดี ฝ่ายนั้นเพียงแต่มองเธอด้วยสายตาเศร้าๆ ขณะที่ดนตรีของเพลงที่คุ้นเคยนั้นค่อยๆดังขึ้นมา...เพลง ดอกไม้กับแจกัน เพลงเก่าของรุ่นพี่นักร้องรุ่นเก๋าในค่ายเดียวกันกับโน้ต เป็นหนึ่งในเพลงป๊อบคลาสสิกที่หลายๆคนคงเคยได้ยิน...

 

            แต่เพลงก็ไม่คิดว่าวันนึง...ความหมายมันจะบีบหัวใจของเธอได้ขนาดนี้

 

            “...แค่อยากเป็นตัวเอง อยากเป็นตัวฉันคนเดิม อย่าเติมอะไรลงไป
         ฉันเคยเหนื่อย ใช้ชีวิตหนักๆ มีรักก็อยากให้ผ่อนคลาย
         อยากให้รักฉัน แบบที่เป็นฉันจริงๆ อย่าทำให้เป็นใครๆ...
         รักเธอมาก...รักเธอมากที่สุด แต่มันก็ต้องเปลี่ยนไป...
         วันนี้...ฉันจะจากไป ฉันขอไปเป็นตัวเอง”

 

         หัวใจหนักอึ้ง และน้ำตาก็ไหลพราก...เพลงได้แต่ยืนตัวชาอยู่ตรงนั้น ขณะที่เสียงหวานๆของโน้ตได้ร้องเพลงนั้นต่อไป ขับกล่อมบรรยายสิ่งที่มีอยู่ในใจของเธอให้ได้ยิน...​

 

            “รักเธอมาก...รักเธอมากที่สุด แต่มันก็ต้องเปลี่ยนไป
         วันนี้...ฉันจะจากไป ฉันขอไปเป็นตัวเอง”

 

         คำพูดย้ำๆ ซ้ำๆ อย่างนั้น บีบหัวใจเพลงแทบจะขาด...​ตัวโน้ต นั้นกำลังจะหลุดหายจาก บทเพลง ไปตลอดกาลแล้วหรือยังไง? ...เธอทำอะไรไม่ได้แล้วหรือยังไง?...เพลงพยายามคิดหาทางแก้ไขเช่นนั้น...แต่สุดท้ายแล้วเธอก็เข้าใจว่า...​

 

            บางทีก็ต้องปล่อยมันไป

 

         “จากนี้และวันต่อไป...ฉันขอไปเป็นตัวเอง”

 

         บทเพลงจบลง เสียงปรบมือและโห่ร้องจากบรรดาแฟนๆของโน้ตนั้นดังขึ้น และแสงไฟเวทีก็ดับลง...เพลงรีบฝ่าฝูงชนเข้าไป แล้วยกป้าย All Area Access ให้สต๊าฟที่ยืนคุมกันอยู่ เมื่อพวกเขาเห็นป้ายที่คอของเพลงก็รีบเปิดให้เธอเข้าไปข้างหลังเวทีแล้วเพลงก็วิ่งเข้าไปหาโน้ต

 

            สิ่งแรกที่เธอทำก็คือกอดอีกฝ่ายเอาไว้...

 

            “เพลง...”

 

            โน้ตกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เพลงก็ขัดขึ้นมาก่อน

 

            “พี่โน้ต” เพลงเรียกชื่ออีกฝ่ายอย่างนั้น ทั้งๆที่ยังกอดกันไว้แน่น

 

            “ไอเข้าใจทุกอย่างแล้ว...”

 

            เพลงว่าอย่างนั้น ทั้งๆที่น้ำตายังร่วงริน

 

            “ไอจะปล่อยให้ยูไป...”

 

            คำพูดอย่างนั้นทำให้โน้ตนิ่งอึ้งไปสักพัก

 

            “ไอจะปล่อยให้ยูไป...อยู่กับตัวเอง ค้นหาตัวเอง นานเท่าที่ยูต้องการ”

 

            เมื่อบอกเช่นนั้นจบ เพลงก็ค่อยๆปล่อยอ้อมกอดจากโน้ต ฝ่ายนั้นยังคงตกตะลึงกับการตัดสินใจของเพลง แต่เพลงก็มองเธออย่างมุ่งมั่น แล้วคลี่ยิ้มออกมา...​

 

            “แต่ถ้าหากยูยังรักไออยู่...ยูกลับมาหาไอนะ...”

 

            เพลงบอกอย่างนั้น และโน้ตก็กระพริบตาช้าๆอีกครั้ง

 

            “ไอจะรอ...”  

 

            สิ้นคำพูดของเพลง โน้ตก็เผลอคลี่ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา... น้ำตาแห่งความ โล่งใจ น้ำตาแห่งความ ดีใจ และความรู้สึกที่เหมือนเมฆหมอกที่หนักอึ้งนั้นกำลังค่อยๆสลายมลายไปก็ทำให้โน้ตโผเข้ากอดเพลงเบาๆอีกครั้งทั้งน้ำตา...

 

            “ขอบคุณนะเพลง...ขอบคุณที่เข้าใจ”

 

            โน้ตว่าอย่างนั้น และเพลงก็รู้สึกได้ถึงน้ำตาอุ่นๆที่ไหล่ลงมาบนบ่าของตัวเอง...

 

            “ไอก็ไม่รู้ว่ามันจะนานเท่าไหร่...แต่ไอจะกลับมาหายูแน่นอน”

 

            “สัญญานะ...”

 

            “อื้ม...ไอสัญญา...”

 

            

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

370 ความคิดเห็น

  1. #138 0803069175 (@0803069175) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 02:04
    งื้อออ เศร้าจัง อินจริงๆนะเนี้ยรู้สึกจุกเลย
    #138
    0