(Fic) สามีแห่งชาติ The Series [Season 2]

ตอนที่ 17 : ตัวโน้ตกับบทเพลง - EP 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,557
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    9 ก.ค. 60

ตัวโน้ตกับบทเพลง

 

EP 6

 

            “ลม...เห็นกล่องใส่คอนแท็คเลนส์พี่รึเปล่า...เฮ้ย เข้ามาได้ไงอะ!

 

            โน้ตที่เพิ่งอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเพื่อชะล้างความเหนื่อยอ่อนจากการเดินทางให้หมดไปนั้นกำลังมะงุมมะงาหราหากล่องใส่คอนแท็คเลนส์ของตัวเองอยู่และเพิ่งจะเดินออกจากห้องน้ำในห้องของโรงแรมมานั้นก็ต้องตกใจที่เห็น อดีตคนรัก นั่งยิ้มเผล่อยู่บนเตียงว่างๆซึ่งควรจะเป็นเตียงของสายลม AR ของเธอ...

 

            “อะ อยู่นี่ไง... ไอกะแล้ว ออกจากห้องน้ำมายูต้องหา ยูน่ะชอบวางของไม่เป็นที่เป็นทาง” เพลงว่าเช่นนั้นแล้วยื่นกล่องใส่คอนแท็คเลนส์สีครีมให้โน้ตโดยไม่ตอบคำถามเมื่อครู่ ฝ่ายนักร้องสาวจึงเพียงแต่เอื้อมมือไปรับมาแล้วกลับมายืนกอดอกอย่างไม่พอใจ

 

            “ยูแลกห้องกับสายลมใช่มั้ย?” โน้ตว่าอย่างนั้น ทำให้เพลงเลิกคิ้ว

 

            “อืม...ใช่” ฝ่ายสาวหน้าลูกครึ่งเพียงแต่ยักคิ้วอย่างกวนๆ ทำให้โน้ตมีสีหน้าจริงจังขึ้นมา หล่อนกอดอกหนักยิ่งกว่าเดิมราวกับกำลังพยายามป้องกันตัว

 

            “เพลง...ยูอย่ามาทำตัวเป็นเด็กๆแบบนี้นะ ไอบอกแล้วว่าไอขอเวลาอยู่ห่างจากยู ถ้าเราคุยกันแบบ ผู้ใหญ่ ไม่ได้ เราก็ไม่ต้องคุยกันแล้ว” โน้ตว่าอย่างนั้น ทำให้เพลงถอนหายใจเบาๆ

 

            “พี่โน้ต...ยูว่าไอทำตัวเป็นเด็กๆ แต่ตอนนี้ยูว่า ใคร กำลังทำตัวเป็นเด็กกันแน่? ใคร ที่เอาแต่หนี? ใคร ที่ไม่ยอมเผชิญหน้ากับปัญหา? ใคร ที่ไม่ยอมคุยกันจริงๆจังๆซะที...”

 

            คำพูดอย่างนั้นของเพลงพร้อมด้วยสีหน้าจริงจังที่นานๆครั้งจะเห็นทำให้โน้ตนิ่งอึ้งไป ก็ถูก สิ่งที่เพลงพูดนั้นถูกทุกอย่าง แต่ไม่รู้ทำไม หัวใจที่เจ็บ ของเธอจึงยังไม่อยากรับฟังเรื่องราวใดใด และไม่พร้อมที่จะคุยอะไรกับอีกฝ่ายตอนนี้

 

            เพราะการนั่งเล่าเรื่อง ความเจ็บปวด ให้คนที่ทำให้เรารู้สึก เจ็บปวด ได้รับฟังนั้นมันเป็นเรื่องที่ยากเกินไป...

 

            โน้ตเพลงแต่เม้มปากแล้วกอดอกมองหน้าเพลงนิ่งอยู่อย่างนั้น และก็เป็นเช่นนั้นเสมอมา ความเงียบ เป็นสิ่งที่หล่อนเลือกจะใช้เมื่อการสนทนาของทั้งสองดำเนินมาถึงทางตัน และก็จะเป็นเพลงที่เป็นฝ่ายเข้ามาง้อ มาเบนความสนใจไปหาเรื่องอื่นเสมอมา...และนั่นก็ทำให้ ปัญหา จริงๆไม่ได้รับการแก้ไข มันถูกซ่อนเก็บเอาไว้เหมือนใบไม้แห้งที่ถูกกวาดเข้าไว้ใต้พรมที่ทับถมขึ้นมา...มากขึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆ ทุกที จนกระทั่งฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเริ่มทนไม่ไหว...

 

            และฝ่ายนั้นก็คือตัวโน้ตเองที่เลือกจะถอยออกมา

 

            “พี่โน้ต...” เพลงเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งด้วยสีหน้าเป็นกังวล “ถ้ามีปัญหาอะไรแล้วยูไม่บอกไอ ไอจะช่วยยูได้ยังไง? เราจะแก้มันได้ยังไง? ในเมื่อไอไม่เคยได้รับรู้อะไรเลย...ยูกำลังแบกอะไรอยู่...ยูบอกไอสิ ไอจะได้ช่วยแบกมัน”

 

            คำพูดเช่นนั้นทำให้น้ำตาของโน้ตร่วงหล่นลงมา และน้ำตาของโน้ตที่ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่ได้เห็นในช่วงนี้นั้นก็ทำให้เพลงรู้สึกอึดอัดจนน้ำตาคลอออกมาไม่ต่างกัน...

 

            ก็แค่อยากจะเดินเข้าไปกอดเอาไว้

 

         ก๊อกๆๆๆ

 

         เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้ทั้งสองสะดุ้งน้อยๆ เมื่อเสียงของสายลมดังขึ้นมาจากข้างนอกอย่างกล้าๆกลัวๆว่า...

 

            “พี่โน้ตคะ...ขอโทษนะคะ คือทางทีมงานออร์กาไนซ์ให้มาตามตัวพี่โน้ตไปรันทรูลองซ้อมกับเครื่องเสียงแล้วน่ะค่ะ!!

 

            เสียงที่ดังออกมาจากด้านนอกนั้นเป็นดั่งระฆังช่วย โน้ตจึงรีบตั้งท่าจะกลับหลังหันไปคว้าประตู เพื่อยืดเวลาที่จะ หนี จากเพลงให้ได้มากขึ้นอีกหน่อย แต่หล่อนก็รู้สึกได้ถึง อ้อมกอด ของคนๆนั้น ที่สวมกอดเข้ามาจากด้านหลังและ คำพูด ทำให้หล่อนไม่สามารถก้าวเท้าเดินต่อไปได้...

 

            “ไอไม่อยากเสียยูไปจริงๆนะ...”

 

            เท้าหนักขึ้นมาเฉยเลย

 

         โน้ตรู้สึกอย่างนั้นเมื่อได้ยินเสียงและคำพูดเช่นนั้นของเพลง น้ำเสียง และ สัมผัส ที่คุ้นเคยมันทำให้เธอไม่อยากผละจากอ้อมกอดนั้นไปไหน...เธอพยายามปาดน้ำตาที่เอ่อคลอขึ้นมา เมื่อฝ่ายนั้นกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น

 

            “เราต้องคุยกันนะ”

 

            เพลงพูดย้ำอย่างนั้น

 

            ก๊อกๆๆๆ “พี่โน้ตคะ ได้เวลาแล้วนะคะ!

 

            เสียงเคาะประตูกับเสียงของสายลมดังมาจากด้านนอก ทำให้เพลงต้องยอมปล่อยอ้อมกอดจากโน้ตเมื่อฝ่ายนั้นขยับตัวน้อยๆเหมือนต้องการให้ปล่อย แต่หล่อนก็ยังไม่ยอมแพ้เสียทีเดียว สาวลูกครึ่งเอื้อมมือไปจับข้อมือของคนที่ตัวเล็กกว่าไว้อีกครั้ง...​

 

            “เพลง...”

 

            “เสร็จงานวันนี้...พี่โน้ตต้องคุยกับเพลงนะ”

 

            คำพูดย้ำอย่างนั้นทำให้นักร้องสาวกล้ำกลืนคำปฏิเสธเอาไว้ในลำคอ หล่อนเม้มปากเบาๆ แล้วค่อยๆพยักหน้า และนั่นก็ทำให้อีกฝ่ายคลี่ยิ้มสดใสออกมาอีกครั้ง

 

            “อืม...แล้วค่อยกลับมาคุยกัน” 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

370 ความคิดเห็น

  1. #124 Slammer15 (@a21189s) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 20:43
    ในที่สุดไรท์ก็กลับมา รอตอนต่อไปจ้า
    #124
    0
  2. #123 noeiss (@noei_ss) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 19:37
    สู้เค้านะเพลง
    #123
    0
  3. #122 Wiee (@whyiend) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 19:27
    เค้าเคยเป็นแบบพี่เพลงเลย สุดท้ายแบบก็แย่และเจ๊ง ฮืออออออ5555555 ปล.พอคุณเพลงแทนตัวเองด้วยชื่อแล้วเรียกเขาว่าพี่คือแบบ งืออคุณเพลงง
    #122
    0
  4. #121 angiee54124 (@angiee54124) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 18:13
    ไรท์รีบมาต่อออออ ขอยาวๆนะคะ555
    #121
    0
  5. #120 carismatic (@carismatic) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 18:12
    ไรท์มาแล้ว มาแบบสั้นๆ ????
    #120
    0
  6. #119 Npong (@0880896778) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 17:48
    ล้อเล่นครับ5555+
    #119
    0
  7. #118 Npong (@0880896778) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 17:48
    ขอคุยกัยไรท์หน่อยว่าหายไปไหนมาาาา
    #118
    0