(Fic) สามีแห่งชาติ The Series [Season 2]

ตอนที่ 14 : ตัวโน้ตกับบทเพลง - EP 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,398
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    8 พ.ค. 60

ตัวโน้ตกับบทเพลง

 

EP 3

 

            “พี่โน้ตขาดเหลืออะไรอีกหรือเปล่า เดี๋ยวเต่ากับผักบุ้งออกไปซื้อให้ได้นะ” เต่าเอ่ยขึ้นมาอย่างนั้น เมื่อทั้งเต่าและผักบุ้งกลับมาถึงบ้านของผักบุ้งที่โน้ตมาขออาศัยอยู่ด้วยชั่วคราวในตอนนี้ รุ่นพี่สาวผู้เป็นนักร้องนั้นกำลังนั่งอยู่บนโซฟาบ้านผักบุ้งด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อน

 

            “ไม่เป็นไรหรอก ผัก เต่า...เดี๋ยวพี่ออกไปซื้อเอง” โน้ตว่าอย่างนั้น เพราะยังมีพวกสบู่ แชมพู ยาสีฟันอะไรที่หล่อนนั้นไม่ได้หยิบติดมือมาด้วย เพราะหล่อนใช้ร่วมกันกับเพลง

 

            “เดี๋ยวผักเรียก Uber ให้นะ ซูเปอร์มาร์เก็ตที่ใกล้ที่สุดอยู่ตั้งปากซอยทองหล่อนโน่นแน่ะ พี่โน้ตเดินไม่ไหวแน่ๆอะ” ผักบุ้งว่าอย่างนั้น แล้วกดโทรศัพท์ ทำให้โน้ตคลี่ยิ้มอย่างขอบคุณ

 

            “ขอบคุณมากๆนะผัก...” หญิงสาวเอ่ยเช่นนั้นแล้วน้ำตาก็คลอๆออกมา ทำให้ทั้งผักบุ้งที่กำลังกดโทรศัพท์อยู่แลเต่าที่นั่งอยู่ข้างๆนั้นมองหน้ากันอย่างเป็นกังวล เพราะพี่โน้ตนั้นไม่ค่อยจะแสดงความรู้สึกอะไรออกมาเท่าไหร่ แต่การที่ศิลปินสาวร้องไห้ต่อหน้าคนอื่นอย่างนี้ก็อาจจะแปลว่าหล่อน อดทน มาจนไม่ไหวแล้วจริงๆ

 

            “ผักเองก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าพี่โน้ตกับเพลงมีปัญหาอะไรกัน...” ผักบุ้งว่าอย่างนั้น “แต่คนรักกัน คุยกันเองน่าจะดีที่สุดนะพี่” ผักบุ้งว่าอย่างนั้น และโทรศัพท์ของหล่อนก็สั่นครืดๆขึ้นมา ทำให้ผักบุ้งหันมายิ้มให้กับโน้ต

 

            “ผักว่า Uber พี่น่าจะมาแล้วละ...ว๊ายตายแล้ว คุณเจน!!

 

            ผักบุ้งร้องออกมาอย่างนั้น เพราะหล่อน ลืม คนที่ชวนหล่อนออกมาเดทไว้ที่หอศิลป์กรุงเทพฯ ไปเสียสนิทใจ เพราะเมื่อครู่นั้น เต่า เจ้าฟรีแลนซ์แสนซึนของเธอนั้นเพิ่งจะมาสารภาพรักว่าต้องการ เลื่อนสถานะ แถมยังมีเรื่องปัญหาของโน้ตกับเพลงเข้ามาต่ออีก ทำให้หล่อนลืมเสียสนิทว่าทิ้งเขาไว้ที่นั่น...​และชื่อของคุณเจนนั้นก็ทำให้เต่าหน้างอขึ้นมานิดๆ แต่ก็ไม่ว่าอะไร ปล่อยให้ผักบุ้งลุกไปคุยโทรศัพท์กับอีกฝ่าย...

 

            และเสียงรถหน้าบ้านนั้นก็ดังขึ้น...

 

            “เต่าว่า Uber พี่โน้ตมาแล้วละ” เต่าบอกอย่างนั้น และนั่นก็ทำให้โน้ตเพียงเลิกคิ้ว หล่อนเดินออกไปหน้าบ้าน และเห็นรถคันสีเทาๆนั้นจอดรออยู่ หล่อนจึงเปิดประตูด้านหลังและขึ้นรถทันทีโดยไม่ได้สนใจว่าคนขับเป็นใคร...​

 

            “ไปท็อปส์ ซูเปอร์มาร์เก็ตค่ะ”

 

            โน้ตเอ่ยอย่างนั้น และนั่นก็ทำให้คนขับนั้นหันมามองเธอ แล้วคลี่ยิ้ม

 

            “โอเคค่ะ”

 

            เสียงที่คุ้นเคยอย่างนั้นทำให้โน้ตมีสีหน้าตึงขึ้นมาทันที เมื่อรู้ว่า ใคร เป็นคนขับรถนั้น หล่อนรีบคว้าประตูรถ แต่เพลงก็กดล็อกประตูเอาไว้ แล้วรีบออกรถเสียก่อน...​

 

            “ไปเอารถใครมา!

 

            โน้ตโวยวายใส่เพลงด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ เมื่อฝ่ายนั้นถอนหายใจเบาๆ

 

            “ก็ยืมพวกที่บริษัทมา...รู้ไงว่าถ้าเป็นรถไอ ยูคงไม่ยอมขึ้น”

 

            เพลงบอกอย่างนั้น ทำให้โน้ตรู้สึกเสียรู้เสียแล้วว่าพวกผักบุ้งคงจะรู้กันกับเพลงเป็นแน่แล้ว ทำให้หล่อนเพียงนึกในใจอย่างคาดโทษผักบุ้งหน่อยๆ ส่วนเพลงก็เอ่ยถามหล่อนว่า...​

 

            “หนีไอมาทำไม...”

 

            คำถามเช่นนั้นทำให้โน้ตกอดอกแล้วหันหน้าหนีออกนอกหน้าต่าง

 

            “ไอเหนื่อย ยังไม่อยากคุยกับยูตอนนี้”

 

            โน้ตว่าอย่างนั้น ทำให้เพลงถอนหายใจเบาๆ แล้วเพียงแต่ขับรถต่อไป

 

            “แต่ไออยากคุยกับยูนี่นา...”

 

            “ยูเพิ่งจะมาอยากคุยอะไรกับไอตอนนี้!?

 

         โน้ตว่าทั้งน้ำตาเช่นนั้น และนั่นก็ทำให้เพลงตกใจไม่เบา...หล่อนหันกลับมามองคนรักอย่างเป็นกังวล และโน้ตก็เพียงแต่กอดอกหันหน้าหนีหล่อน แล้วพยายามเช็ดน้ำตาตนเอง ทำให้เพลงถอนหายใจอย่างปวดใจ...

 

            เพลงจึงเพียงแต่ขับรถไปส่งโน้ตถึงที่ซูเปอร์มาร์เก็ต เพื่อให้หล่อนได้ซื้อของใช้ที่จำเป็น และพอออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต ขากลับ ฝ่ายนั้นก็ยืนยันเสียงแข็งจะโบกแท็กซี่กลับเองอีก ทำให้เพลงต้องรีบไปดึงแขนคนดื้อดึงเอาไว้กับตัวเอง

 

            “ไอไม่บังคับให้ยูกลับไปกับไอตอนนี้หรอก...” เพลงบอกเช่นนั้นอย่างอ่อนใจ

 

            “ถ้ายูอยากไปอยู่กับผักบุ้ง ไอก็จะไปส่งยูบ้านผักบุ้ง”

 

            เพลงบอกอย่างนั้น ทำให้โน้ตนิ่งไปสักพัก...แล้วเม้มปาก ก่อนที่หล่อนจะเดินกลับขึ้นไปนั่งรถที่เพลงยืมพวกที่บริษัทมาเหมือนเดิม และเพลงก็ขับรถพาหล่อนกลับไปยังบ้านผักบุ้ง

 

            ทั้งสองเงียบกันไปตลอดทาง

 

            “พี่โน้ต...ไอ...”

 

            “อย่าเพิ่งพูดเลยว่ะเพลง ไอยังไม่อยากฟัง”

 

            คำพูดนั้นของโน้ตทำให้เพลงต้องเก็บกลืนคำพูดเหล่านั้นเอาไว้ในลำคอ เมื่อถึงหน้าบ้าน โน้ตก็ตั้งท่าจะลงจากรถ เมื่อเพลงรีบเอ่ยขึ้นมาว่า...

 

            “พี่โน้ต...” หล่อนเรียกอย่างนั้น และน้ำตาก็ค่อยๆไหลรินออกมา น้ำตาของเพลงนั้นทำให้โน้ตใจอ่อนลงไม่น้อย หล่อนเงยหน้ามองขึ้นฟ้า พยายามกลั้นน้ำตาของตัวเอง แล้วเอ่ยออกมาว่า...​

 

            “ว่ามา...”

 

            “เพลงไม่เคยอยากเลิกกับพี่”

 

            ออร์แกไนเซอร์สาวว่าอย่างนั้น แล้วเช็ดน้ำตาตัวเองเบาๆ

 

            “ถ้าพี่กลับไปคิดทบทวนมาอีกทีแล้ว เรายังใจตรงกันอยู่...” เพลงว่า “ก็ให้โอกาสเพลงอีกครั้งนะ” ฝ่ายนั้นบอกเช่นนั้นและนั่นก็ทำให้โน้ตปาดน้ำตาตนเองอย่างนั้น

 

            “แต่ไออยากเลิกกับยูแล้วว่ะ...” โน้ตว่าอย่างนั้น

 

            “ไอไม่ไหวแล้ว”

 

            คำพูดนั้นทำให้เพลงเจ็บไปทั้งใจ

 

            “เอางี้...” เพลงพยายามกลั้นน้ำตาแล้วเอ่ยออกมา “ยังไงเราก็ต้องไป Wonderful Moon ด้วยกัน” เพลงว่า “ให้ทริปนี้เป็นทริปที่เราจะได้อยู่ด้วยกันเป็นครั้งสุดท้าย” หล่อนบอกอย่างนั้นแล้วเงยหน้าขึ้นมองโน้ตด้วยสายตาเจ็บปวด

 

            “ถ้ายูอยู่กับไอ แล้วไม่มีความสุขขนาดนั้นจริงๆ ไอจะปล่อยให้ยูไป ไม่รั้งยูไว้อีกเลย”

 

            คำพูดเช่นนั้นทำให้โน้ตนิ่งอึ้งไปสักพัก

 

            “ไอไม่แน่ใจว่าจะไป...”

 

            โน้ตบอกออกมาอย่างนั้น ทำให้เพลงยิ่งร้องไห้

 

            “โอเค...”

 

            คำว่า โอเค ไม่เคยแปลว่า โอเค จริงๆ

 

            “แต่ไออยากให้ยูไปจริงๆนะ”

 

            เพลงบอกอย่างนั้น แล้วคลี่ยิ้มให้โน้ตฝืนๆเป็นครั้งสุดท้ายขณะที่เช็ดน้ำตาตนเอง โน้ตมองเพลงอย่างสงสาร สั่นไหวไปทั้งใจ หล่อนเองก็ลังเล ทั้งรักทั้งเหนื่อย ที่ผ่านมากับเพลงนั้นก็มีทั้งขึ้นและลงมาตลอด...​แต่ตอนนี้หล่อน เหนื่อย มากกว่ารัก...

 

            ได้แต่หวังว่าช่วงเวลาที่ได้ห่างกันไป มันจะทำให้หล่อนหาย เหนื่อย ขึ้นมาบ้าง

 

            “ขอเวลาไอคิดหน่อยนะ”

 

            โน้ตว่าอย่างนั้น แล้วค่อยๆก้าวลงจากรถ หล่อนเหลือบหันมองอีกฝ่ายเป็นครั้งสุดท้ายก็เห็นดีเจเพลง คาริสา นั่งร้องไห้ฟุบอยู่กับพวงมาลัยรถยนต์คันนั้นจนตัวโยนอย่างน่าสงสาร...และภาพนั้นก็ทำให้หล่อนต้องยิ่งรีบก้าวเท้าหนีออกมาด้วยใจที่หนักอึ้งไม่แพ้กัน 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

370 ความคิดเห็น

  1. #105 Wiee (@whyiend) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 09:50
    คำว่าโอเคไม่เคยแปลว่าโอเค ;___; เวลาที่มันเหนื่อยมากกว่ารักคือแย่อะ แย่ตรงที่มันยังรักเนี่ย ฮือ แล้วดูซิ คุณเจนของเค้าโดนลืม สงสารรรรร
    #105
    0
  2. #101 Fur (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 01:11
    โห เหมือนเห็นตัวเองกับแฟนเก่า
    #101
    0
  3. #100 LiTTlEVaM (@littlevam) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 18:37
    ปวดใจ...
    อารมณ์โน้ตคงแบบทั้งรักทั้งเหนื่อย ยิ่งเป็นคนโดนกระแสลบจากเรื่องคบกันอีกด้วยนะ
    ส่วนเพลงก็รักมากแหละ แต่ด้วยงานที่ต้องพบปะคนเยอะ แล้วเป็นคนแบบเรื่องที่ไม่สำคัญก็คือไม่สนใจ
    แต่บังเอิญว่าเรื่องไม่สำคัญของเพลงมันสำคัญกับโน้ตในช่วงเวลาที่อ่อนไหวแบบนี้ไง
    มันก็ไม่มีใครผิดไม่มีถูกทั้งคู่นะ แค่อาจจะต้องปรับตัวหันมาคุยกันมากขึ้น ใส่ใจรายละเอียดกันมากขึ้น
    #100
    0
  4. #99 noeiss (@noei_ss) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 18:17
    เศร้าอ่ะสงสารทั้งคู่
    #99
    0