(Fic) สามีแห่งชาติ The Series [Season1]

ตอนที่ 6 : ปลาแห้งกับแตงโม - EP 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,847
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    15 ส.ค. 59

ปลาแห้งกับแตงโม
EP 5

            รถ Ferrari สีแดงของนักแข่งรถสาวมาจอดเทียบท่าเอาที่ร้านขายประตูรั้วเหล็กอัลลอยด์แถวๆเลียบทางด่วนใกล้กับหมู่บ้านจัดสรรของพิมพ์ชนก ทำให้คนที่นั่งหน้างอมาตลอดทางเลิกคิ้ว เมื่อเจ้าของรถทำท่าผายมือเชิญให้หล่อนเดินลงไปเลือกดูประตูที่จะเอามาเปลี่ยนแทนที่ประตูรั้วเหล็กเก่าของตนเอง

            “ประตูรั้วบ้านคุณกว้างเท่าไหร่ รู้ไหม” ดาวิกาหันมาถาม เมื่อพนักงานร้านเข้ามาต้อนรับด้วยสีหน้ายิ้มแย้มสอบถามว่าพวกหล่อนต้องการอะไร และประตูขนาดไหนที่จำเป็น ทำให้พิมพ์ชนกหน้าแดงขึ้นมาอีก

            “ม..ไม่รู้” พูดเหมือนเด็กกำลังสารภาพผิด อีกฝ่ายเพียงแต่เอามือไว้ข้างหลังแล้วก้มลงมองรองเท้าผ้าใบของตนเองเท่านั้น ทำให้ดาวิกาหัวเราะเบาๆ

            “ประมาณ 4.5 เมตรน่ะค่ะ แต่ไม่แน่ใจนะคะ ไม่ทราบว่ามีบริการช่วยวัดและติดตั้งไหมคะ” ดาวิกาหันไปบอกฝ่ายนั้น ทำให้พนักงานสาวพยักหน้า แล้วรายงานว่าอาจจะต้องใช้เวลาในการติดตั้งสักหน่อย

            “ขอที่อยู่ด้วยค่ะจะได้ให้ช่างไปช่วยจัดการเปลี่ยนให้ถูก” พนักงานสาวหันมาบอกดาวิกา

            “อ้า คุณ บอกที่อยู่ไปสิคะ” ดาวิกาหันมาบอกพิมพ์ชนก ทำให้ฝ่ายนั้นหน้าแดงเล็กๆ แล้วก้าวออกมาข้างหน้า “21/2 หมู่บ้านคริสตัลพาร์คค่ะ” หล่อนตอบแค่นั้น ทำให้ฝ่ายนั้นรีบจดแล้วพยักหน้า

            “ไม่ทราบว่าอยากได้รั้วแบบไหนคะ” ฝ่ายนั้นบอกแล้วหยิบแคทตาล็อกมาแบให้ทั้งสอง

            “เอ้า คุณ เลือกเลย” ดาวิกาบอกหันมาบอกพิมพ์ชนกเช่นนั้น ทำให้พนักงานสาวอมยิ้ม

            “น่ารักจังเลยนะคะ ตามใจคุณแฟนด้วย”

            “ไม่ใช่นะคะ! ไม่ใช่แฟน!พิมพ์ชนกร้องลั่นออกมา เมื่อพนักงานสาวแซวด้วยความเข้าใจผิดเช่นนั้น และนั่นก็ทำให้ดาวิกาหัวเราะออกมา “เขาขี้อายน่ะค่ะ” ดาวิกาแกล้งรับสมอ้างเล่นไปตามนั้น ทำให้พนักงานสาวเลิกคิ้ว “อ้อ เพิ่งจีบกันใหม่ๆสินะคะ เข้าใจค่ะ...” “คุณปลา!” “อ้า... เลือกรั้วสิคะ”

            เธอแกล้งตีเนียนยอมรับว่า จีบ พิมพ์ชนก โดยไม่สนใจเสียงตัดพ้อของอีกฝ่ายแล้วทำทองไม่รู้ร้อน ชี้ชวนให้พิมพ์ชนกหันมาสนใจดูแบบประตูรั้วบ้าน และนั่นก็ทำให้คนตัวเล็กกว่าชักสีหน้าด้วยความหมั่นไส้ แต่ด้วยความที่ไม่อยากเสียเวลาแก้ความเข้าใจผิด เธอจึงรีบจิ้มรั้วแบบที่ใกล้เคียงกับแบบเก่าของบ้านตัวเอง

            “เรียบร้อยแล้วค่ะ ยังไงทางช่างน่าจะต้องใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงในการจัดการนะคะ” พนักงานสาวบอกแล้วยกมือไหว้ทั้งสองคน ก่อนที่พิมพ์ชนกจะ ยิ้มเชิงพาณิชย์ ตอบอีกฝ่าย แล้วปั้นปึ่งกระฟัดกระเฟียดเดินหนีดาวิกากลับมาที่รถแทบจะทันที ทำให้ดาวิกาต้องรีบโบกมือลาพนักงานสาวแล้วเดินตามอีกฝ่ายไปติดๆ

            “โธ่คุณ แกล้งเล่นหน่อยเดียวเอง...” ดาวิกาว่า เมื่อพิมพ์ชนกเข้ามานั่งหน้างอในรถไม่พูดไม่จา

            “ขับรถไป! ฉันจะกลับบ้าน” พิมพ์ชนกว่าด้วยน้ำเสียงตึงๆ 

            “จะรีบกลับไปทำไม... กลับไปก็ยังเปิดประตูเข้าบ้านไม่ได้หรอกน่า”

            “ฉันปีนรั้วได้!” พิมพ์ชนกว่าอย่างดื้อดึง ทำให้ดาวิกาส่ายหัวเบาๆ

            “โธ่ คุณโม คุณก็รู้ว่ามันไม่จำเป็น... ไปหาอะไรทานกับฉันก่อนเถอะนะคะ ยังไงมันก็อีกตั้งนาน ไปนั่งตากแอร์ เย็นๆ กินอะไรสบายๆ กลับบ้านไป ประตูบ้านเสร็จพอดี ไม่ดีหรอคะ” ดาวิกาว่า

            “ฉันจะไปกินอะไรกับคุณได้ยังไง กระเป๋าตังค์ฉันก็ไม่ได้เอามา...” พิมพ์ชนกโวยวายเช่นนั้นเพราะตัวเองโยนกระเป๋าข้ามรั้วเข้าไปไว้ในบ้านก่อนที่จะปีนรั้ว และนั่นก็ทำให้ดาวิกาเลิกคิ้ว

            “นี่คุณคิดว่าฉันจะให้คุณจ่ายหรือไง?” ดาวิกาว่า

            “ฉันรู้ว่าคุณจะเลี้ยง แต่ฉันไม่ให้คุณเลี้ยง คุณไม่ต้องมาจ่ายให้ฉันหรอกค่ะ ฉันก็พอมีอันจะกิน!” พิมพ์ชนกว่าเสียงแข็งอย่างดื้อดึง ว่าแล้ว ดาวิกานึกในใจ อีกฝ่ายบ้านมีฐานะแน่ๆ เพราะคนที่จะอยู่บ้านในหมู่บ้านจัดสรรราคาแพงแบบนี้ได้ก็ต้องไม่ธรรมดา

            “ฉันไม่ได้ดูถูกว่าคุณไม่มีอันจะกิน ฉันแค่อยากจะเลี้ยงขอโทษคุณ ที่ทำให้คุณต้องเจอเรื่องแย่ๆวันนี้ก็แค่นั้นเอง...” ดาวิกาพยายามอธิบายด้วยเสียงอ่อน และนั่นก็เป็นอีกครั้งในวันนี้ที่แววตาของพิมพ์ชนกอ่อนลง

            “อืม..” เธอส่งเสียงอ้อมแอ้มตอบออกมาอย่างไม่แน่ใจ “ก็ได้”

            “เย้” ดาวิกาส่งเสียงออกมาอย่างดีใจ และนั่นก็ทำให้พิมพ์ชนกเผลอยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู แต่เมื่ออีกฝ่ายหันมามองหล่อนก็หุบยิ้มฉับ แล้วเสมองออกไปนอกหน้าต่าง ทำให้ดาวิกาเผลออมยิ้มออกมาอย่างหมั่นไส้และส่ายหัว ก่อนจะใส่เกียร์เดินหน้ารถให้ Ferrari สีแดงพุ่งทะยานออกไปยังอีกที่หมายหนึ่ง...

...

            คอมมิวนิตี้มอลล์ขนาดกลางที่ตั้งอยู่เลียบทางด่วนใกล้บริเวณหมู่บ้านจัดสรรของพิมพ์ชนกเป็นสถานที่ที่ดาวิกาเลือกพาหล่อนมา ทานข้าว ด้วยกันในวันนี้ แต่เมื่อดาวิกาหันไปมองพิมพ์ชนก หล่อนก็ต้องแปลกใจ เมื่ออีกฝ่ายก้มตัวลงต่ำแล้วปิดหน้าตัวเองราวกับหลบอะไรบางอย่างอยู่

            “หลบอะไรน่ะคุณ?” ดาวิกาเอ่ยถามอย่างงุนงง ทำให้พิมพ์ชนกเงยหน้าขึ้นมามองเขา

            “หลบคนน่ะคุณ ก็ไอ้รถซูเปอร์คาร์ของคุณมันล่อสายตาซะขนาดนี้ ใครๆเขาก็คงอยากเห็นหน้าคนขับ ตั้งแต่คุณขับรถเข้ามาก็มีแต่คนชะเง้อหน้ามามอง ฉันอาย...” คำตอบของพิมพ์ชนกทำให้ดาวิกานิ่งอึ้งไป ตั้งแต่เคยออกเดทมา ผู้หญิงหลายๆคนก็มักจะนิยมชมชอบรถซูเปอร์คาร์ของเธอกันทั้งนั้น หลายๆคนชอบเธอเพราะเธอขับมันซะด้วยซ้ำ

            แต่ผู้หญิงคนนี้ไม่... ดาวิกาคิดในใจ ประหลาดและก็น่าน้อยใจที่เธอพูดออกมาว่า อาย... ที่นั่งรถแบบนี้

            “ฉันไม่ชอบสายตาผู้คนที่มองมาเยอะๆน่ะ มันอึดอัด ฉันไม่ได้โทษที่คุณขับเฟอร์รารี่หรอกนะ” เห็นดาวิกาดูซึมๆไป พิมพ์ชนกก็รีบอธิบายเหตุผลของตัวเอง ทำให้ดาวิกามีสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย หล่อนจึงคลี่ยิ้มแล้วเชิญชวนให้พิมพ์ชนกลงจากรถไปด้วยกัน แต่ความอึดอัดของพิมพ์ชนกก็ไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น เมื่อทั้งสองนั่งลงที่ร้านอาหาร และกำลังจะเริ่มทานอาหารก็มีบรรดาแฟนคลับของดาวิกามาทักทาย และขอถ่ายรูปอีกฝ่าย รวมทั้งสายตาที่พนักงานทั้งร้านมองตรงมาเป็นตาเดียว ซึ่งดาวิกานั้นออกจะชินแล้ว ส่วนพิมพ์ชนกนั้นถึงกับกินข้าวไม่อร่อยเลย

            “ไม่ต้องสนใจสิคุณ ก็ใช้ชีวิตไปตามปกติ...” ดาวิการู้สึกได้ถึงความอึดอัดของอีกฝ่าย เธอจึงพยายามปลอบใจแล้วบอกพิมพ์ชนกเช่นนั้น ทำให้ฝ่ายนั้นยิ้มแหยๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองเธอ

            “ขอโทษนะคุณ แต่ฉันทำใจยากจริงๆน่ะค่ะ มันอาจจะปกติสำหรับคุณนะ แต่สำหรับฉัน มันเหมือนถูกลากมานั่งกินข้าวกลางสปอตไลท์เลย...” พิมพ์ชนกว่าแล้วก้มหน้าก้มตาทานข้าวต่อ ทำให้ดาวิกากลืนอาหารอย่างยากลำบากเมื่อเห็นท่าทางไม่ค่อยสบายใจของอีกฝ่ายเช่นนั้น

            “กลับกันเถอะ” ดาวิกาว่า เมื่อเห็นว่าพิมพ์ชนกทานเสร็จแล้ว ทำให้อีกฝ่ายทำตาปริบๆ เมื่อนักแข่งรถสาวชื่อดังควักกระเป๋าวางเงินเอาไว้ แล้วรีบพาหล่อนเดินออกมาจากร้านด้วยกันแทบจะทันที

...

            “ขอโทษนะคุณ...” ดาวิกาเอ่ยขึ้นมาเสียงอ่อน เมื่อทั้งสองอยู่ในรถกันสองคนเป็นที่เรียบร้อย ทำให้พิมพ์ชนกหันมามองเธอ แล้วเลิกคิ้ว “ที่ทำให้ลำบากใจ” หล่อนว่าเช่นนั้น ทำให้พิมพ์ชนกเลิกคิ้ว

            “เฮ้ยคุณ ไม่เป็นไรเลย” พิมพ์ชนกมีท่าทีอ่อนลงทันที เมื่อเห็นสีหน้ารู้สึกผิดจริงจังของดาวิกาอย่างนั้น

            “คุณเป็นคนดัง ใครๆก็คงสนใจ มันเป็นเรื่องปกติน่ะ” พิมพ์ชนกว่า ทำให้ดาวิกายิ้มแหยๆ ให้หล่อน

            “ฉันก็ไม่เคยคิด ว่าชื่อเสียงของฉันจะทำให้ใครอึดอัดมาก่อน จนกระทั่งมาเจอคุณ...” ดาวิกาว่า ทำให้พิมพ์ชนกเลิกคิ้วแล้วส่ายหัว “เฉพาะฉันละมั้ง! ใครๆก็คงภูมิใจ ได้เดินข้างๆคนดัง แต่ฉันเป็นพวกแอนตี้สังคมน่ะคุณ ไม่ค่อยชอบให้คนมาสนใจเยอะๆเท่าไหร่...ฉันเป็นพวกแปลกน่ะ” พิมพ์ชนกว่าเช่นนั้น ทำให้ดาวิกาเลิกคิ้ว

            “ไม่แปลกนะ...” ดาวิกาบอกเช่นนั้นแล้วมองพิมพ์ชนกนิ่งๆ ก่อนจะยิ้มออกมา “ไม่แปลกเลย”

            สายตาแบบนั้นทำให้เกิดความรู้สึกประหลาดแปลกๆในใจของพิมพ์ชนก ซึ่งหล่อนเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่นั่นก็ทำให้หล่อนเกิดอาการใบหน้าร้อนวูบวาบ ต้องหลบสายตาดาวิกา มองออกไปไกลๆ นอกรถ และอากัปกริยาแบบนั้นก็ทำให้นักแข่งรถสาวเผลอยิ้มออกมา หล่อนไม่พูดอะไร เพียงแต่บึ่งรถออกจากที่จอดรถนั้นและตรงกลับไปยังหมู่บ้านจัดสรรที่พิมพ์ชนกอยู่เพื่อไปส่งเจ้าของร้านกาแฟสาวให้ถึงบ้านเสียที...

...

            เมื่อกลับมาถึงบ้าน ก็พบกับประตูรั้วบ้านที่ซ่อมเสร็จสวยงาม ทำให้พิมพ์ชนกเผลอยิ้มออกมาอย่างพอใจ และรอยยิ้มที่กลับคืนมาสู่ใบหน้าของหญิงสาวก็ทำให้นักแข่งรถสาวเผลอยิ้มออกมาบางๆ

            “ขอบคุณมากนะคุณ...” “เรียกปลาเถอะค่ะ” พิมพ์ชนกที่อารมณ์ดีแล้วหันมาขอบคุณดาวิกา แต่หล่อนก็ถูกขัดไว้ด้วยคำพูดของนักแข่งรถสาวที่พยายามลดระดับความสุภาพระหว่างกัน ทำให้พิมพ์ชนกยิ้ม

            “ขอบคุณนะปลา...” พิมพ์ชนกกล่าวเช่นนั้น “แล้วก็ขอโทษ ที่เราวีนใส่ปลา”

            คำพูดเช่นนั้นทำให้ดาวิกาเผลอยิ้มออกมา

            “ไม่เป็นไร เราก็ขอโทษที่ขับรถชนรั้วบ้านโม...” ดาวิกาบอกเช่นนั้น ทำให้พิมพ์ชนกยิ้มแล้วโบกมือลา

            “เรา...ไปแล้วนะ” หญิงสาวบอกเช่นนั้น และกำลังจะเปิดประตูรถลง

            “เดี๋ยว...โม” ดาวิกาเรียกอีกฝ่ายเอาไว้ ทำให้พิมพ์ชนกหันมามองเธอ

            “พรุ่งนี้ เรามาหาโมอีกได้มั้ย...” คำพูดนั้นทำให้พิมพ์ชนกนิ่งอึ้งไปพักหนึ่ง

            “มาหาเราที่นี่เนี่ยนะ” คำถามย้ำนั้นทำให้ดาวิกามีสีหน้าเขินๆ แต่ก็พยักหน้า

            “อื้ม”

            “ที่ร้านง่ายกว่าป้ะ เราอยู่ร้านทั้งวันอยู่แล้ว” พิมพ์ชนกว่า ทำให้ดาวิกานิ่งอึ้งไป... เออ จริงด้วย

            “เอ้อ นั่นสิเนาะ แฮะๆ” ดาวิกาหัวเราะแห้งๆ ทำให้พิมพ์ชนกยิ้ม แล้วค่อยๆก้าวลงรถไป

            “ยินดีที่ได้รู้จักนะ... เพื่อนใหม่” พิมพ์ชนกกล่าวเช่นนั้น แล้วเปิดประตูรถลงไป ทำให้ดาวิกายิ้มค้าง

แต่เดี๋ยวนะ...

            เพื่อนใหม่

            คำว่า เพื่อน ก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของดาวิกา เฮ้ย ไม่ใช่สิ! ดาวิกานึกในใจ ไม่ได้อยากเป็นเพื่อน คิดได้อย่างนั้นก็รีบกดกระจกรถลงแล้วอ้าปาก แต่ไม่ทันแล้วเพราะอีกฝ่ายเดินหายลับเข้าบ้านไปเสียแล้ว

            นักแข่งรถสาวได้แต่ถอนหายใจและส่ายหัว งานยากซะแล้วสิ เธอนึกในใจ ด้วยความที่มีดีกรีเป็น สามีแห่งชาติ เธอมักจะเคยชินกับการที่เข้าหาใครแล้วฝ่ายนั้นก็จะ รู้ กลายๆทันทีว่าเธอ สนใจ แบบไม่ใช่เพื่อน แม้ที่ผ่านมาดาวิกาจะไม่เคยได้คบกับใครจริงๆจังๆ แต่หล่อนก็มีโอกาสได้ลองคุยกับหลายๆคน ยิ่งลงทุนพาไปกินข้าวและหยอดอะไรขนาดนี้ ก็คงจะพอรู้ความนัยแล้ว แต่ไม่ใช่กับพิมพ์ชนก อีกฝ่ายดูช่างไม่ได้รู้อะไรบ้างเลย

            ทำไงดีวะ ทำไงดี

            ดาวิกาเพียงแต่คิดอยู่ในใจ ก่อนจะกดโทรศัพท์แล้วไลน์ขอความช่วยเหลือจากพวกพี่ๆก๊วนสามีแห่งชาติ ด้วยหวังว่าแต่ละคนจะมีความคิดเห็นอะไรต่างๆกันไป ที่จะช่วยให้เธอสามารถแก้ปัญหาเรื่องนี้ได้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

780 ความคิดเห็น

  1. #92 wie (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 21:19
    ฮรือออ นึกถึงตัวเองเลยค่ะ เคยเจอคล้ายๆแบบนี้

    นี่ก็ปากไวถามเขากลับว่าใครเพื่อนแกกก .__.
    #92
    0
  2. #86 มิลค์กี้191 (@ok-lets) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 08:32
    สรุปคือปลาจะจีบโม ไวไฟมากกกก 5555 โมนี่ก็ไม่รู้ไรเลยยย
    #86
    0
  3. #77 ma-milk (@ma-milk) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 03:01
    ว่าจะอ่านผ่านๆ แต่ก็อ่านทุกตอน จนใกล้ตามทันละ

    จริงๆ ไม่ชิปคู่นี้ แต่เพราะชอบงานเขียนของไรท์ เลยตามอ่านทุกตอน 
    ไม่ต้องคิดว่าตัดละครคือใคร แต่คาแรคเตอร์ของตัวละคร มันทำให้เราสนใจความเป็นไปของเขา 

    ก็เลยกลายเป็นว่า ชอบ งานเขียน โดยไม่สนใจว่า ตัวละครจริงๆ คือใคร 

    คุณปลาดาวกับคุณแตงโมน่ารักดีนะคะ คามสัมพันธ์ค่อยๆ มันน่ารัก แบบไม่เร่งรีบ ยิ้มไปเรื่อยๆ 
    เออ สุดท้ายว่าไม่อิน ก็อินจนได้ มาบอกไว้ และไปอ่านต่อละ อิอิ

    ป.ล. แนะนำคุณปลาดาวว่าปรึกษาได้ทุกคนเว้นอิคุณพี่ซีนะ ไม่น่าจะได้เรื่อง 5555 
    #77
    0
  4. #76 🌝 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 01:25
    อ่านทันทุกตอนนะคะ ว่างอ่านตลอดจริงๆค่ะ 555555555
    #76
    0
  5. #74 FarinMonkey (@zantan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 00:46
    ขอมาหาโมที่บ้านตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกัน นี่โมจ๋าคนอยากเป็นเพื่อนเขาทำแบบนี้เหรอ...
    #74
    0
  6. #73 YoSChi (@koyoty_13) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 00:42
    บอกว่าไม่ชิปไง แต่อ่านแล้วทำไมเขิน ไม่ชิป ไม่ชิปปป ไม่ไหวแล้วเว่ยยย
    #73
    0
  7. #72 pmnik (@iampeanut) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 00:39
    อัพอย่าเนนื่องชอบเรื่องนี้จัง เอาใจช่วยปลาดาว
    #72
    0
  8. #71 cakeptmhy (@CAKEPTM) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 00:36
    ปรึกษาใครก็ได้นะคุณปลา แต่อย่าปรึกษาคุณซีนางเลย นางคงบอกให้ฉุดไม่ก็ปล้ำไปเลยงี้ - -
    แต่คุณโมไม่รู้ตัวจริงอะ จริงอะ สงสัยมาก 5555555555555
    #71
    0