(Fic) สามีแห่งชาติ The Series [Season1]

ตอนที่ 3 : ปลาแห้งกับแตงโม - EP 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    13 ส.ค. 59

ปลาแห้งกับแตงโม
EP 2

            จนแล้วจนรอด ก็ไม่มีเสียงโทรศัพท์มาจากบ้านเจ้าทุกข์ผู้ที่เธอขับรถไปชนไว้เสียจนประตูรั้วยุบเช่นนั้น เมื่อดาวิกาตื่นเช้าขึ้นมาหล่อนก็เฝ้ามองโทรศัพท์ด้วยความที่ยังรู้สึกผิดในใจ รั้วพังระดับนั้นค่าซ่อมคงไม่ถูกเลย และก็ไม่แน่ใจว่ามันจะยุบร้ายแรงจนเขาไม่สามารถเปิดประตูบ้านได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ด้วยความที่ตนเองก็มีกิจวัตรประจำวันที่จำเป็นต้องทำ ทำให้หล่อนไม่มีเวลามานั่งเฝ้าโทรศัพท์ทั้งวัน

            ดาวิกาจึงกระโดดขึ้นสายพานวิ่ง พลางเปิดช่องกีฬาแข่งรถดูไปด้วย เสร็จแล้วก็อาบน้ำแต่งตัว ทานอาหารเช้า และตั้งท่าจะชงกาแฟ ตายแล้ว กาแฟหมด หล่อนนึกในใจแล้วโทษตัวเองที่ไม่ได้ตรวจเช็กและซื้อมาตุนไว้ตั้งแต่แรก ไม่เป็นไร เดี๋ยวสายๆไปหากินเอาข้างนอกก็ได้มั้ง เธอคิดในใจ แล้วหยิบกุญแจรถคันโปรด

            “ว้า ไม่ได้แล้วสิ” ดาวิกาพึมพำกับตัวเอง เพราะสภาพรถที่เลอะไปเมื่อวานทำให้เธอต้องโทรเรียกศูนย์บริการคู่ใจมาช่วยลากไปล้างทำความสะอาดภายใน “เอาให้เอี่ยมนะคะ” เธอบอก “อย่าให้เหลือกลิ่นเลย” แล้วก็เปลี่ยนมาหยิบกุญแจรถอีกคันที่ไม่ค่อยได้ขับ เป็น Ferrari สีแดง ซึ่งเป็นหนึ่งในคันแรกๆที่เธอซื้อมา แต่พักหลังๆก็ชักอายที่จะขับ เพราะไม่ว่าจะขับไปไหนก็มีแต่คนมองว่าเป็นรถที่แถมจากกิจการขายตรงที่ชอบเอารถหรูมาล่อให้คนเข้าไปทำงานด้วย ทำให้เธอไม่ค่อยขับคันนี้ แต่วันนี้มันจำเป็นละนะ

            แล้ว Ferrari สีแดงก็พุ่งทะยานออกจากบ้านของดาวิกา เพื่อตรงไปสู่สนามแข่ง ซึ่งการซ้อมแข่งรถในรอบเช้ากำลังรอดาวิกาอยู่ เมื่อถึง เธอก็วัดความดัน ตรวจสอบความพร้อมของร่างกาย ก่อนที่จะลงสนามแข่ง เมื่อเปลี่ยนชุดเป็นนักแข่งเรียบร้อยแล้ว ดาวิกาก็ได้กลับมาอยู่บนสนามที่คุ้นเคย และเร่งความเร็วอย่างสนุกสนานอีกครั้งหนึ่งจนลืมเวลา...

            “วันนี้ทำเวลาได้ดีมากนะปลา ถ้ายังรักษาระดับแบบนี้ได้ อีกไม่นานต้องทำลายสถิติโลกได้แน่” พี่เด่น โค้ชของเธอบอกอย่างพอใจ หลังจากเธอถอดหมวกกันน็อคออกมา ทำให้ดาวิกายิ้มอย่างมีชัย เธอปาดเหงื่อเล็กน้อยเพราะในสนามนั้นค่อนข้างร้อน ต้องดื่มน้ำอยู่หลายอึกใหญ่

            “งั้นเดี๋ยวปลาออกไปหาอะไรกินก่อนนะคะพี่เด่น” เธอบอก เพราะยังต้องมีการซ้อมจับเวลาช่วงบ่ายอีก ทำให้ผู้เป็นโค้ชพยักหน้า แล้วโบกมือเป็นเชิงให้ไป ก่อนที่เขาจะหันไปสนใจนักแข่งคนอื่นๆต่อ ทำให้ดาวิการีบรุดเดินออกมาหารถของตนเอง แล้วขับออกไปหาร้านอาหารใกล้ๆแถวนั้น

...

            “ไม่มีกาแฟเหรอคะ” ดาวิกามีน้ำเสียงผิดหวังเล็กน้อย เมื่อทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วพยายามจะสั่งกาแฟเพื่อมาดื่มตบท้าย ทดแทนคาเฟอีนที่หายไปตอนเช้า เพราะตอนนี้เธอเริ่มจะง่วงนิดๆ แต่ทางบริกรก็ได้แต่ปฏิเสธอย่างสุภาพว่าทางร้านไม่มีกาแฟเสิร์ฟ ทำให้เธอได้แต่ถอนหายใจ “ไม่เป็นไรค่ะ” แล้วเดินออกมาจากร้านทั้งๆที่ท้องอิ่มแล้ว แต่เธอจำเป็นต้องหาคาเฟอีนเพื่อทดแทนส่วนที่หายไปของวันนี้ให้ได้ ก้มมองนาฬิกาแล้วก็พบว่าคงจะอีกสักพักใหญ่ๆที่จะถึงคิวซ้อมของตัวเอง เธอจึงตัดสินใจไปขับวนหาร้านกาแฟแถวๆนั้น

            “นี่ก็ได้มั้ง?” ดาวิกาเขม้นตามอง ร้านเล็กๆที่อยู่ในซอกหลืบของซอยแคบๆแถวสนามซ้อมนั้น เป็นร้านกาแฟที่เล็กจนถ้าหากไม่สังเกตดีๆก็คงไม่รู้ว่ามีร้านกาแฟอยู่ที่นี่ แต่ด้วยความที่ดาวิกากำลังตั้งใจหาร้านกาแฟเป็นพิเศษ เธอจึงมองเห็นมัน ยิ่งพอเห็นว่าร้านมี ที่จอดรถ สำหรับลูกค้าร้าน ก็ทำให้ดาวิกาคลี่ยิ้มออกมาแล้วรีบตบเกียร์พุ่งเข้าไปจอดตรงกลางลานจอดรถที่มีรถจอดอยู่ไม่กี่คันแทบจะทันที

...

            ร้านกาแฟเล็กๆ เงียบๆ ชื่อร้าน Watermelon Tree เป็นร้านสไตล์ฮิปสเตอร์แบบที่มักจะเห็นๆตามเชียงใหม่ ที่มีการตกแต่งแบบ ปูนเปลือย สีเขียว และจักรยาน อะไรทำนองนั้น แต่ดาวิกาไม่ได้สนใจการตกแต่งร้านสักเท่าไรนัก หล่อนตรงเข้าไปสั่งกาแฟที่เค้าท์เตอร์ทันที

            “อเมริกาโน่ เย็น แก้วนึงค่ะ” ดาวิกาว่า ทำให้หญิงสาวผู้กำลังเฝ้าแคชเชียร์อยู่ด้วยสีหน้าบึ้งตึงเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร

            ยิ้มเชิงพาณิชย์ ดาวิกาแอบคิดในใจยิ้มๆ เมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาวหน้าตาน่ารักคนนั้น ที่ดูจะ น่ารัก ขึ้นทันทีเมื่อยิ้ม แม้ว่ามันจะเป็นการยิ้มเพื่อต้อนรับลูกค้าอย่างเธอก็ตาม

            “ไม่ทราบว่าลูกค้ามีแก้วมาเองหรือเปล่าคะ ถ้าเกิดมีแก้วมาเอง ได้ส่วนลด 5% นะคะ” ตามสูตรร้านกาแฟรักษ์โลก ดาวิกาคิดในใจยิ้มๆ แล้วส่ายหัวเบาๆ ทำให้ฝ่ายนั้นยิ้มแล้วพยักหน้า

            “ต้น!! ต้น!! อเมริกาโน่เย็นแก้วนึง” หญิงสาวแคชเชียร์ตะโกนเรียกบาริสต้า ทำให้เด็กหนุ่มร่างสูงหน้าตี๋ที่ถูกเรียกว่า ต้น นั้นรีบหยิบผ้ากันเปื้อนขึ้นมาใส่แล้วจัดแจงชงกาแฟโดยด่วน

            “ร้านน่ารักดีนะคะ” ดาวิกาเอ่ยชมฆ่าเวลา ทำให้ฝ่ายนั้นหันมายิ้มเขิน

            “จริงหรอคะ โมว่ามันยังไม่ค่อยลงตัวเท่าไหร่เลย” หญิงสาวแทนตัวว่า โม ตอบเช่นนั้นด้วยรอยยิ้มเขินๆ แต่ท่าทีไม่ค่อยมั่นใจของเธอทำให้ดาวิกาเผลอยิ้มออกมาบางๆ ผู้หญิงไม่มั่นใจก็น่ารักแปลกๆดีนะ เธอคิด

            “คุณโม...เอ่อ เป็นเจ้าของร้านเหรอคะ” ดาวิกาถามเช่นนั้น ทำให้ฝ่ายนั้นยิ้ม แล้วพยักหน้า

            “จริงๆ เป็นร้านของสองคนค่ะ แตงโม กับ ต้นไม้ เลยชื่อ Watermelon Tree ไงคะ” หล่อนว่าเช่นนั้นแล้วชี้ไปยังบาริสต้าหนุ่ม ทำให้ดาวิกาเลิกคิ้ว รู้สึกเสียดายแปลกๆ เธอก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องรู้สึกเสียดาย ที่รู้ว่าผู้หญิงตรงหน้าเหมือนจะมี แฟน แล้ว

            “น่ารักจัง เป็นหุ้นส่วนกับแฟนด้วย” อย่างไรก็ตามดาวิกายังรักษามารยาทแล้วเอ่ยชื่นชมเช่นนั้น

            “อู๊ย ตายแล้ว ไม่ใช่ค่ะคุณ! ต้นไม้เป็นน้องชายแตงโมเอง ร้านนี้เป็นร้านที่พ่อกับแม่เราลงทุนช่วยเปิดให้แล้วให้โมกับต้นดูแลน่ะค่ะ” หญิงสาวหน้าแดงเถือกแล้วรีบปฏิเสธทันที ทำให้ดาวิกาอ้าปากค้าง...แล้วยิ้ม

            เธอยิ้มอะไรก็ไม่รู้... รู้แต่ว่าอยากยิ้ม มันดีใจ และก็ โล่งใจอย่างประหลาด ที่ผู้หญิงตรงหน้ายังโสด...

            คิดอะไรเนี่ยดาวิกา!

            กว่าจะรู้ตัวว่ายืนมองเขาจนอีกฝ่ายรู้ตัว แล้วเผลอเกาหูเกาหัวเขินๆ ไปอีก

            “เอ้อ ถ ถ้ายังไง รบกวนคุณลูกค้านั่งรอก่อนนะคะ จะได้ไม่เมื่อย” เจ้าของร้านคนสวยว่า ทำให้ดาวิกายิ้มแล้วรีบส่ายหัวเป็นเชิงว่าไม่เป็นไร แต่หล่อนก็คะยั้นคะยอ

            “นั่งรอก่อนเถอะนะคะ เก้าอี้ตรงนี้สบายๆ มีหนังสือให้อ่านเล่นด้วยค่ะ อ้อ อยากลองชิมเค้กไหมคะ โมทำเองเลยน้า...” หล่อนเจื้อยแจ้วไปเรื่อยตามประสาแม่ค้าขายของ ทำให้ดาวิกาเผลอคลี่ยิ้มออกมา

            “ทำเค้กด้วยเหรอคะ มีแนะนำบ้างมั้ย” เธอถามด้วยความที่ไม่อยากให้อีกฝ่ายเสียน้ำใจที่อุตส่าห์เสนอให้

            “ถ้าเป็นวันนี้ก็จะมีเป็นเค้กส้ม เค้กมะพร้าวค่ะ เพิ่งมาใหม่ๆ เค้กใบเตยก็มีนะคะ” เจ้าของร้านสาวขายของสุดฤทธิ์ ทำให้ดาวิกายิ้มแล้วรีบโบกมือ

            “เอาที่คุณชอบ...” ดาวิกาว่า “แล้วก็กินกับอเมริกาโน่อร่อย”

            คำพูดนั้นทำให้แม่ค้าสาวจอมเจื้อยแจ้วเงียบไปพักหนึ่ง แล้วใบหน้าก็ขึ้นสี... เขิน ดาวิกาไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายเขินอะไร อาจจะรู้แล้วว่าเธอเป็นนักแข่งรถชื่อดัง? อาจจะเขินที่ถูกเธอมองด้วยสายตาอย่างนั้น? แต่จะเป็นอะไรก็ตาม อีกฝ่าย เขิน และก็ น่ารักมาก

            “ถ้าเป็นโมชอบก็คงเค้กส้มค่ะ...” “งั้นเอาเค้กส้มค่ะ” ดาวิกาตอบเช่นนั้น ทำให้เจ้าของร้านสาวยิ้มแป้น แล้วรีบพยักหน้า ก่อนจะเดินกลับไปจัดแจงหยิบเค้กส้ม กับอเมริกาโน่เย็นที่เสร็จพร้อมเสิร์ฟแล้วนำกลับมาเสิร์ฟให้หล่อน ทำให้ดาวิกายิ้มอย่างขอบคุณอีกครั้ง เมื่ออีกฝ่ายยิ้มเขินๆแล้วโค้งให้ ก่อนจะถอยไป เพราะตั้งใจจะให้หล่อนได้อยู่เป็นการส่วนตัว

            “คุณแตงโม เดี๋ยว...” “พี่ปลา ดาวิกาใช่ไหมคะ!?” น้ำเสียงตื่นเต้นของเด็กสาวดังกลบเสียงที่ดาวิกาตั้งใจจะเรียกเจ้าของร้านสาวคนนั้นให้อยู่คุยกันต่อ ทำให้หล่อนต้องรีบเงยหน้าขึ้นมอง ส่วนเจ้าของร้านสาวก็มีสีหน้าตกใจเล็กน้อย เมื่อมีคนเข้ามากรี๊ดกร๊าดตื่นเต้นและขอถ่ายรูปกับดาวิกาเช่นนั้น ซึ่งนักแข่งรถสาวก็ไม่ได้ขัด เพียงแต่ยิ้มและลุกขึ้นยืนถ่ายรูปกับบรรดาแฟนคลับอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่พวกหล่อนจะแยกย้ายกันไป

            “คุณ... คุณลูกค้าเป็นดาราเหรอคะ โมขอโทษจริงๆ โมจำคุณไม่ได้เลย” เจ้าของร้านสาวรีบกล่าวอย่างเหนียมอายเมื่อพบว่าอีกฝ่ายเป็นคนดัง และหล่อนก็เปิ่นเป๋อจำเขาไม่ได้ เอาจริงๆก็ไม่ได้รู้จักเลยด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร และนั่นก็ทำให้ดาวิการีบโบกมืออย่างรวดเร็ว

            “ไม่ ไม่ใช่ดาราค่ะ ไม่แปลกหรอกค่ะที่คุณโมจะไม่รู้จัก คือ...ปลาเป็นนักแข่งรถน่ะค่ะ แต่คนบางกลุ่มเขาจะรู้จักปลาในฐานะอื่น” ดาวิกาว่าแล้วยิ้มขันออกมาเมื่อนึกถึงฉายาที่ได้รับเมื่อตอนต้นปี

            “ฐานะอื่นหรอคะ?” เจ้าของร้านสาวรีบเอ่ยถาม ทำให้ดาวิกาเกาหัวตัวเองเขินๆ

            “เขาโหวตให้ปลาเป็นหนึ่งในสี่ สามีแห่งชาติ ของปีที่แล้วน่ะค่ะ” ดาวิกาบอกแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ ทำให้เจ้าของร้านสาวทำตาโต หล่อนอ้าปากค้างนิดๆ เหมือนจะพูดอะไร แล้วก็ไม่ได้พูด เพียงแต่ยิ้ม

            “อ้อ...เข้าใจแล้วค่ะ” หล่อนเองก็พอเคยได้ยินมาบ้างถึงตำแหน่ง สามีแห่งชาติ ที่ถูกครองโดย ผู้หญิง ชื่อดังจากหลากหลายวงการของเมืองไทยเมื่อปีที่แล้ว แต่ด้วยความที่เป็นคนไม่ได้สนใจข่าวสาร และไม่ได้สนใจพวกคนเด่นคนดังสักเท่าไรนัก ทำให้แตงโม หรือ พิมพ์ชนก สาวสวยเจ้าของร้าน ไม่ได้คุ้นเคยกับใบหน้าของดาวิกานัก

            “เอาจริงๆ ร้านคุณโมน่ารักมากนะคะ แต่คนไม่ค่อยรู้จักเท่าไหร่ ถ้าเกิดปลาจะขอถ่ายรูปเช็กอินลงไอจีเพื่อเป็นการช่วยโปรโมท จะได้มีคนมากันเยอะๆจะดีไหมคะ” ดาวิกาเอ่ย เพราะอยากช่วยอีกฝ่ายจริงๆ ทำให้พิมพ์ชนกรีบยกมือห้าม แล้วส่ายหัวเบาๆ

            “ม..ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ คุณปลา ขอบคุณมากๆนะคะ” หล่อนว่าเช่นนั้น ทำให้ดาวิกาเลิกคิ้ว

            “คือโมตั้งใจให้เป็นแบบนี้น่ะค่ะ โมชอบให้ร้านเราคนน้อยๆ คนที่มาที่นี่จะได้รู้สึกเหมือนพักผ่อนจริงๆ” พิมพ์ชนกว่า ทำให้ดาวิกาเลิกคิ้ว มิน่าละ หล่อนนึกในใจ เพราะรถ Ferrari คันยาวของตัวเองนั้นก็ยังจอดได้สบายในลานจอดรถสำหรับลูกค้าร้าน Watermelon Tree แห่งนี้ เพราะแทบจะไม่มีรถมาจอดแถวนี้เลย ราวกับต้องเป็น โชค ของคนที่ขับรถวนหาร้านกาแฟจริงๆ ถึงจะได้มาเจอร้านของพิมพ์ชนก

            อย่างนี้มันจะไปรวยอะไรว้า... ดาวิกาเผลอนึกในใจ เมื่อฝ่ายนั้นได้แต่ยิ้มแหยๆ ให้หล่อนแล้วขอตัวกลับไปจัดการทางด้านหลังเค้าท์เตอร์ แต่เขาอาจจะรวยอยู่แล้วก็ได้นี่หว่า หล่อนคิดในใจ เพราะอีกฝ่ายก็บอกอยู่ว่าร้านนี้นั้นเป็นทุนของพ่อแม่ และให้ลูกสาวลูกชายมาบริหาร ก็แปลว่าทางบ้านน่าจะมีฐานะอยู่ประมาณหนึ่ง

            แต่คิดไปก็ปวดหัว ดาวิกานึกในใจ ก่อนจะถอนหายใจ แล้วตัดสินใจเอนหลังจิบกาแฟเย็นๆ แล้วชิมเค้กส้มรสอร่อยฝีมือของพิมพ์ชนกซึ่งเปรี้ยวอมหวานตัดกับรสขมของอเมริกาโน่ได้ดีจนหล่อนเผลอยิ้มออกมาอย่างพอใจ อร่อย ดาวิกาคิด บรรยากาศก็ดี แถมเจ้าของร้านก็ยังน่ารัก หล่อนคิดมาถึงตรงนี้ หัวใจก็สั่นนิดๆ...

เห็นทีคงต้องกลายเป็นลูกค้าประจำซะแล้วสิเรา...

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

780 ความคิดเห็น

  1. #66 YoSChi (@koyoty_13) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 23:56
    โอยยยย ฉันจะไม่ชิปคู่นี้ได้ไงกันนะ? ฮื่ออออ ทาสสสส
    #66
    0
  2. #55 มิลค์กี้191 (@ok-lets) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 21:10
    เท่ห์มากเลยค่าพี่ปลา หลงรักคนน่ารักแล้วซี
    #55
    0
  3. #44 Isara A. (@isara67) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 17:33
    อยากเห็นดาวิใส่ชุดแข่งรถ วรั๊ยยยยย
    #44
    0
  4. #42 RyoJin2911 (@RyoJin2911) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 17:06
    เข้ามาอ่านสองตอน ฉันก็ปวดหัวกะอิคุณซีแทนทุกคนละค่ะ 55555
    #42
    0
  5. #41 cakeptmhy (@CAKEPTM) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 16:21
    แหม่ นี่สงสัยน้องเล็กขี้อายอย่างคุณปลาดาวจะได้สละโสดคนแรกแล้วละมั้ง ไรท์หมีอัพฟิคเร็ว จนตามอ่านไม่ทันเลยค่ะ 55555555555
    #41
    0
  6. #37 🤔 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 13:07
    จะเป็นลูกค้าประจำนี่ไม่ใช่เพราะติดใจเค้กหรือกาแฟใช่มะคะ

    ติดใจยิ้มการตลาดของเจ้าของร้านก็บอก
    #37
    0
  7. #35 Mirin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 12:09
    รอติดตามอยู่นะคะ ชอบคู่นี้จังเลย คุณเจ้าของร้านกาแฟน่าร้ากกกก
    #35
    0
  8. #34 pmnik (@iampeanut) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 11:54
    สนุกๆ รอตอนคนอื่นๆนะค่ะ ชอบๆ
    #34
    0
  9. #33 นักเดินทาง' (@natanonaun) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 11:06
    นี่คุณปลาเค้าดูถ่อมตัวตอนพูดว่าตัวเองเป็นสามีแห่งชาติ นี่ไม่อยากจะนึกถ้าพาคุณซีมา จะอวยตัวเองขนาดไหน 55555
    #33
    0