ตอนที่ 32 : Act III : ตอนที่ 12 ไร้ปรานี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5739
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 847 ครั้ง
    4 ก.พ. 62

     สถานการณ์จริงแตกต่างไปจากที่คาดไว้  การประชุมขุนนางช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิของราชรัฐไพม์จึงตึงเครียดเป็นอย่างมาก

     "พวกโจรที่เคยเงียบหายไป  อยู่ๆ ก็โผล่มาอาละวาดตอนนี้..." ขุนนางคนหนึ่งเอามือสอดประสาน  วางศอกกับโต๊ะ  สีหน้าเคร่งเครียดอย่างมาก

     "เลือกจังหวะได้แย่มาก" ขุนนางอีกคนกล่าวเสริม

     "คงเพราะปีนี้เราจัดเก็บภาษีมากกว่าปีก่อน?" อีกคนเสนอความคิดเห็น

     "หรืออาจเพราะเราเกณฑ์กำลังพลจากคนหนุ่มจำนวนมากด้วย  มีส่วนหนึ่งที่แอบหลบหนีไป  คิดว่าคงกลายเป็นโจรในตอนนี้" ขุนพลคนหนึ่งของกองทัพไพม์กล่าว

     "ช่างเป็นสามัญชนที่ไร้ค่าและยังก่อปัญหา" ดยุคลังค์กล่าวด้วยสีหน้ารังเกียจ "ก่อนจะไปสั่งสอนพวกลาน่า  ข้าคิดว่าเราควรจัดการปัญหาภายในเสียก่อน"

     "ข้าเห็นด้วย" กษัตริย์ของราชรัฐไพม์กล่าว  และนั่นคือมติของที่ประชุมในครั้งนี้

     - เลื่อนการโจมตีรัฐอิสระลาน่าออกไปก่อน  จนกว่าจะจัดการปัญหาโจรและเสบียงที่ขาดแคลนภายในได้ -

     กระนั้นพวกเขาก็ใช้เวลาไม่นานนัก  เมื่อเห็นทหารกลุ่มใหญ่ออกกวาดล้าง  พวกโจรก็รีบหนีอย่างรวดเร็ว  เหลือทิ้งไว้แต่เพียงซ่องโจรเปล่าๆ  เป็นที่น่าเจ็บใจสำหรับทหารของราชรัฐไพม์พอสมควร  เนื่องจากไม่สามารถเด็ดหัวเจ้าพวกตัวปัญหานี้ได้  สร้างความกังวลว่าพวกมันจะออกมาอาละวาดสร้างความปั่นป่วนในช่วงที่ทำสงครามครั้งใหญ่นี้หรือไม่

     เมื่อถึงช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ  ย่างเข้าสู่ฤดูร้อน  พลรบกว่าสองแสนนายก็เริ่มออกเดินทางจากค่ายทหารจุดต่างๆ เพื่อไปโจมตีรัฐอิสระลาน่า  หลังกษัตริย์ได้ส่งสาส์นแสดงความไม่พอใจและท้ารบไปให้อีกฝ่ายเรียบร้อยแล้ว  ซึ่งหนังสือตอบรับจากรัฐอิสระลาน่าสร้างความโกรธเกรี้ยวให้กษัตริย์และบรรดาขุนนางที่ได้รับฟังเป็นอย่างมาก

     'ลัวร์ ฟา ลังค์  ในฐานะตัวแทนของรัฐอิสระลาน่า  ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะได้ทำสงครามกับท่าน  หากราชรัฐไพม์แพ้  ผู้คนจำนวนมากของราชรัฐไพม์จะเสียชีวิต  และดินแดนบางส่วนของราชรัฐไพม์จะตกเป็นของรัฐอิสระลาน่า  ขอให้ท่านเตรียมใจให้พร้อม'

     ด้วยเหตุนี้  แม่ทัพและขุนพลทั้งหลายจึงถูกย้ำเตือนให้ได้รับชัยชนะในศึกครั้งนี้แต่เพียงอย่างเดียวเท่านั้น  ทำลายลาน่าให้ย่อยยับ!  หยุดความอวดดีของเจ้าเด็กเปรตนั่นเสีย!!

     ทว่า  สภาพความเป็นจริงแตกต่างจากที่พวกเขาวาดฝันเอาไว้  เมื่อเส้นทางการเดินทัพเต็มไปด้วยอุปสรรค  ทั้งดินถล่ม  หลุมลึก  แผ่นดินยุบ  กองหินที่เกลื่อนไปทั่วฐานของภูเขา  และไหนจะน้ำท่วมเจิ่งนองบริเวณใกล้แม่น้ำ  ความแปรปรวนที่ไม่อาจคาดเดาของสภาพอากาศที่อยู่ๆ ก็วิปริตขึ้นมา  พรากชีวิตพลรบจากราชรัฐไพม์จำนวนมาก  เสบียงส่วนใหญ่หล่นหาย  หรือไม่อาจขนย้ายระหว่างทาง 

     เมื่อเดินทางไปถึงยังจุดนัดหมายเพื่อทำการรบกับรัฐอิสระลาน่า  พลรบของราชรัฐไพม์ก็เหลืออยู่เพียงเจ็ดหมื่นนาย  ในสภาพอิดโรยและหิวโหย  สามัญชนที่ถูกเกณฑ์มาส่วนใหญ่หากไม่หนีหายไประหว่างทาง  ก็เสียชีวิตก่อนถึงสนามรบ

     "ก็ยังอุตส่าห์ดั้นด้นมาตายที่นี่จนได้นะ" เสียงเล็กๆ ของเด็กชายดังก้องสนามรบ  พร้อมกับหุ่นรบเวทตัวหนึ่งที่เดินออกมาโดยมีทหารของฝั่งรัฐอิสระลาน่าปิดทางให้อย่างยิ่งใหญ่

     หุ่นรบเวทตัวนี้แตกต่างจากหุ่นรบเวทตัวอื่น  มันทาย้อมไปด้วยสีขาวเจิดจ้าที่สามารถสกปรกได้ทุกย่างก้าวในสนามรบ  ข้างลำตัวมีลวดลายสีดำเปรอะอยู่  เป็นหุ่นรบเวทที่มีลำตัวเพรียวบางเป็นอย่างมาก  ดูไม่แข็งแกร่งพอจะรับแรงกระแทกจากการต่อสู้ระหว่างหุ่นรบเวทด้วยกันเองได้  ในมือถือแท่งสั้นๆ สีขาวเช่นเดียวกับสีของหุ่นรบเวท  ข้างหลังมีแท่งยื่นกางออกมา  โดยรวมแล้วดูตลกและอ่อนแออย่างยิ่ง

     "แต่ว่า...จะเหลือคนส่งสารไว้คนหนึ่งก็แล้วกัน"

     หุ่นรบเวทยกมือข้างหนึ่งขึ้น  ลำแสงสีแดงพุ่งออกมาจากแท่งสีขาวในมือของหุ่นรบเวทอย่างรวดเร็ว  มันเผาไหม้ขาข้างหนึ่งของขุนพลภายใต้ความปกครองของดยุคแห่งลังค์  ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนไม่มีใครตั้งตัวได้ทัน  นายทหารคนนั้นกรีดร้องและตกจากม้าลงไปกลิ้งเกลือกด้วยความเจ็บปวดบนพื้น

     "เอ้า!  เบิ่งตาดูให้ดีๆ  จะได้เอาไปเล่าให้ผู้นำตระกูลลังค์ได้ถูก"

     แท่งสีขาวในมือหุ่นรบเวทถูกชี้มายังกลุ่มทหารของราชรัฐไพม์ที่กำลังอยู่ในสภาพย่ำแย่  ลำแสงสีแดงถูกปล่อยออกมาจากมันราวกับฝนห่าใหญ่  พรากทุกชีวิตบนเส้นทางผ่านอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ใครจะตั้งตัวทัน  ไม่มีแม้กระทั่งคนที่สามารถหันหลังหนีไปจากทุ่งสังหารนี้ได้  แม้กระทั่งการขยับก้าวเท้าออกไปสักก้าวหนึ่งก็เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

     "ระวังจะไม่มีแผ่นดินให้อยู่!  ฮะ ฮ่าๆๆๆๆ !!"

     เสียงหัวเราะแหลมเล็กแสนอำมหิต  และการกระทำอันไร้ปรานีนั้น  ได้สลักลึกในจิตใจของคนที่ถูกไว้ชีวิตเพียงหนึ่งเดียวของราชรัฐไพม์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 847 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #1523 ยูววว (@sakura_k) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:48
    ...น้องอีโวเป็นจอมมารไปแล้ว...
    #1523
    0
  2. #1237 seobabyz (@seobabyz) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:32
    โหดมากเด้ออออ
    #1237
    0
  3. #828 vviiwwyy (@vviiwwyy) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 21:58
    โอ้ยยย ชอบบบ โหดดี
    #828
    0
  4. #210 El Dorado Bz (@loli-bee) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 14:39
    น้องโหดแบบจิตๆ
    #210
    0
  5. #176 KemintraSaprang (@KemintraSaprang) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 17:36
    น้องโหดมาก
    #176
    0
  6. #165 ตัวหนอนสายรุ้ง (@4ymmbik) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 15:42

    น้องอย่างโหดเลย ใครจะเอาน้องอยู่ล่ะนี้

    #165
    0
  7. #162 pompomy (@pompomy) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 14:45

    ทหารกลัวแล้วววว~ 555
    #162
    0
  8. #158 Mihoro Ki U (@Mihoro_Ki-U) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 07:57
    อยากเห็นน้องตอนหึงชะมัด
    #158
    0
  9. #157 shino13 (@shino13) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 06:41
    โหดมากอะ
    #157
    0
  10. #156 KTNxBKL (@KTNxBKL) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 05:58
    สุดๆ ความน้อง 5555555
    #156
    0
  11. #155 Rimini (@tomkamcham) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 02:37
    โหดมาก แต่ทำมันนนนนนนนน!!
    #155
    0
  12. วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 01:29
    สะใจๆ ฆ่ามันนน
    #154
    0
  13. วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 01:14
    ตบหัวมันเลยรู๊กกกก
    #153
    0
  14. #152 Diabolus (@charnid) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 01:00

    สุดยอดครับ รออยู่เลย ผู้นำตระกูลคงไม่มีเงาหัวแล้วมั้ง

    #152
    0