SF [EXO X SNSD] My Doctor อยากมีเมียเป็นหมอ (Kris X Seohyun :: KrisSeo) -END-

ตอนที่ 5 : My Doctor :: Chapter 05 (แก้คำผิด)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,503
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    19 มิ.ย. 59

My Doctor
Chapter 05



     Seohyun's Part

     "ซอ ทำได้จริง ๆ ใช่มั้ย?"

     "อืม ได้ดิ"

     ยูราถามฉันอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ เธอเป็นเพื่อนในคณะของฉัน สนิทกันพอสมควรแต่ไม่เท่ากับแทยอนและทิฟฟานี่ วันนี้เรามีถ่ายการทำ CPR กันค่ะ มันเป็นงานกลุ่ม อาจารย์ให้โจทย์แต่ละกลุ่มแตกต่างกันออกไป โจทย์ที่กลุ่มเราได้คือต้องถ่ายวิดีโอเพื่อเผยแพร่การปฏิบัติการช่วยฟื้นคืนชีพ หรือการทำ CPR ให้ถูกต้อง

     กลุ่มฉันมี 3 คนค่ะ คือ ฉัน ยูรา แล้วก็ซูโฮ วันนี้เราจำลองสถานการณ์ขึ้นมาว่าซูโฮเป็นคนจมน้ำ ยูราเป็นคนไปตามคนมาช่วย ส่วนฉันเป็นคนช่วยเหลือ ซึ่งฉันต้องทำการปั๊มหัวใจและผายปอดให้ถูกวิธีเพื่อช่วยชีวิต

     "แฟนแกไม่ว่าใช่ป่ะ?"

     "ไม่ว่าหรอก"

     "โอเค ๆ งั้นเริ่มถ่ายกันเลยดีกว่า"

     ฉันตอบออกไปแบบนั้นทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้ถามคริสสักคำ เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำค่ะว่าฉันต้องทำอะไรแบบนี้ แต่ฉันคิดว่าคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง ก็มันเป็นงานนี่นา แถมซูโฮก็เป็นเพื่อนสนิทมาก ๆ ของฉันด้วย คงไม่มีอะไรเสียหาย

     เราเริ่มถ่ายกันโดยผลัดกันถ่ายเองภายในกลุ่ม กล้องที่ใช้ก็คือกล้องโทรศัพท์มือถือธรรมดาเนี่ยแหละค่ะ ซึ่งทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี ใช้เวลาไม่นานพวกเราก็ถ่ายเสร็จ ไม่ได้มีอะไรยุ่งยากตรงไหน

     วันต่อมา

     "ซอ วิดีโอที่เราถ่ายเมื่อวาน ฉันให้เพื่อนช่วยตัดต่อให้แล้วนะ เมื่อกี้มันไลน์มาบอกว่าอีกไม่กี่นาทีก็เสร็จแล้ว" ยูราเดินมาตบไหล่บอกฉันด้วยความร่าเริง วันนี้พวกเรามีเรียนที่คณะค่ะ นี่ก็เพิ่งเรียนเสร็จ ทุกคนกำลังทยอยเดินออกจากห้องเลคเชอร์กัน

     "จริงดิ เร็วจัง" ฉันยิ้มอย่างอารมณ์ดี พวกเราเพิ่งถ่ายวิดีโอกันไปเมื่อวานนี้เอง ยูราบอกว่ามีเพื่อนที่ตัดต่อได้เลยขอให้ช่วย มาวันนี้ก็ได้ผลงานออกมาแล้ว ทำงานเร็วดีเหมือนกันนะเนี่ย

     "ใช่ เพื่อนฉันมันเรียนวิศวะคอมฯอะ ของพวกนี้เลยเป็นเรื่องง่าย ๆ"

     "ว่าไงนะ? เพื่อนแกเรียนอะไรนะ?" ฉันชะงักฝีเท้าแล้วหันขวับไปถามยูราด้วยความตกใจ

     "วิศวะคอมฯไง ไว้ใจได้ มันทำออกมาดีแน่นอน" ยูรายิ้มพร้อมกับพยักหน้าด้วยท่าทางมั่นใจ

     "..." ฉันพูดอะไรไม่ออกเลยค่ะ ได้แต่ภาวนาว่าเพื่อนยูราคงไม่ใช่เพื่อนคริสหรอกมั้ง คือฉันยังไม่ได้บอกเรื่องเมื่อวานกับคริสอะค่ะ ยังหาจังหวะไม่ได้

     "เดี๋ยวฉันกลับก่อนนะ ถ้าเพื่อนฉันมันทำเสร็จเมื่อไหร่จะส่งให้ดู" ยูราโบกมือบ๊ายบายให้ฉันแล้วเดินออกไป ฉันได้แต่ยืนค้างอยู่ที่เดิม ในหัวคิดวนแค่ว่าจะทำยังไงถ้าคริสบังเอิญรู้เรื่องนี้จากเพื่อนยูรา ทุกอย่างยุ่งเหยิงแน่

     "คริส!" เมื่อฉันหมุนตัวกลับเพื่อจะเดินไปหาคริสที่กำลังรออยู่หน้าคณะก็ต้องตกใจเมื่อเห็นเขากำลังเดินล้วงกระเป๋าเข้ามาหาซะเอง หน้าตาเขานิ่งเรียบ แววตาไม่บ่งบอกอะไรทั้งสิ้น นั่นยิ่งทำให้ฉันใจไม่ดี

     ไม่สิ! จริง ๆ แล้วมันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้ เขาอาจจะแค่อารมณ์เสียที่ต้องรอนานก็ได้มั้ง ใจเย็นไว้ซอฮยอน

     "รอนานมั้..."

     "มันอยู่ไหน?" ฉันเดินเข้าไปหาคริสเพื่อจะถามว่ารอนานมั้ยแต่เขาก็ตัดบทขึ้นมาซะก่อน เขาถามด้วยเสียงเย็นเฉียบเหมือนพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ ท่าทางไม่ปกติแบบนี้แปลว่ารู้แล้วสินะ

     "ใคร?" ฉันพยายามทำใจดีสู้เสือ เผื่อว่าบางทีเขาอาจจะไม่ได้พูดถึงเรื่องที่ฉันกำลังคิดอยู่ก็ได้

     "คนที่จูบกับเธอมันอยู่ไหน!?" คริสตวาดใส่หน้าฉันเสียงดังจนฉันสะดุ้ง แววตาเขาวาวโรจน์เหมือนกับว่ามีไฟลุกท่วมอยู่ในนั้น โชคดีนะว่าตอนนี้มันเย็นมากแล้วแถวคณะเลยไม่มีใครเลย เพื่อน ๆ ฉันก็เดินออกไปกันหมดแล้ว ไม่งั้นคนแถวนี้ต้องมามุงแน่ ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น

     "เอ่อ..." สมองฉันประมวลผลอย่างหนักเพื่อหาทางหยุดยั้งไม่ให้เขาใช้ความรุนแรง

     "..." คริสจ้องหน้าฉันนิ่ง ๆ เขาหายใจถี่พร้อมกับขบกรามแน่น ตอนนี้หัวใจฉันเต้นระรัวจนเจ็บหน้าอกไปหมด

     "มะ ไม่ได้จูบซะหน่อย" ฉันปฏิเสธตะกุกตะกัก รู้ว่าพูดไปแบบนี้ก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น แต่ตอนนี้ฉันคิดอะไรไม่ออกจริง ๆ

     "อย่ามาเฉไฉ!" เป็นอีกครั้งที่เขาตะคอกเสียงแข็งกร้าว ท่าทางเขาน่ากลัวมากจนฉันแทบหยุดหายใจ

     "คือ..." ฉันรู้เลยว่าตอนนี้ตัวเองกำลังเบ้หน้าอยู่เพราะอยากร้องไห้เต็มที นี่ฉันจะทำไงดีเนี่ย

     "ถ้าฉันรู้เองมันตาย!" ตอนนี้หน้าตาเขาน่ากลัวมาก คริสดูท่าทางโกรธจัดจนหน้าแดงไปหมดตามแรงอารมณ์ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนอย่างเห็นได้ชัด

     "ซอ ได้ดูวิดีโอที่เราถ่ายรึยัง? เขาตัดต่อเสร็จแล้วนะ ยูราส่งมาให้ดูเมื่อกี้นี้เอง  เร็วมากเลย" ซูโฮวิ่งเข้ามาหาฉันอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับยื่นโทรศัพท์มือถือให้ฉันดู ฉันได้แต่หลับตาแล้วเม้มริมฝีปากแน่น คริสตวัดสายตามองซูโฮตาแข็งกร้าวแล้วกำหมัดแน่น

     "อย่า!" ฉันรีบเข้าไปคว้าแขนเขาไว้ซะก่อนเมื่อเห็นว่าคริสกำลังจะเดินเข้าไปประชิดตัวซูโฮ ซูโฮเองดูจะงง ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย

     "อย่าปกป้องมัน! ยิ่งเธอทำมันยิ่งจะตายเร็วขึ้น" คริสพูดกับฉันทั้งที่ยังจ้องหน้าซูโฮเขม็ง ฉันพยายามส่งสายตาบอกให้ซูโฮออกไปก่อนแต่เขาก็ดูเหมือนจะไม่รับรู้อะไรเลย

     "ฉันอธิบายได้"

     "ไม่ใช่ตอนนี้!" คริสสะบัดแขนออกจากมือฉันแล้วพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อซูโฮซึ่งนั่นทำให้เขาตกใจมากจนโทรศัพท์ในมือร่วงลงพื้น

     "จูบกับเมียกูไปกี่ครั้ง?" คริสถามเสียงเย็น แววตาซูโฮสั่นระริกด้วยความกลัว ฉันเห็นแล้วสงสารมากจริง ๆ ซูโฮไม่ใช่คนที่คริสควรจะมีเรื่องด้วยเลย เขาบอบบางยิ่งกว่าฉันซะอีก

     "อะ อะไรกันครับ? จูบอะไร? แล้วเมียคุณคือใคร?" ซูโฮถามเสียงสั่น

     "อย่ามากวนตีน! เมื่อวานมึงประกบปากกับยัยนี่ไปกี่ครั้ง!?" คริสตวาดใส่หน้าซูโฮเสียงดังจนซูโฮหลับตาปี๋ด้วยความกลัวจัด

     "สะ สอง สองครั้งครับ แต่เราไม่ได้จูบกั..."

     พลั่กกกก

     ซูโฮส่ายหน้าปฏิเสธแล้วพยายามจะอธิบายแต่คริสก็ไม่ฟังเลย เขาปล่อยหมัดหนัก ๆ ไปที่ใบหน้าของซูโฮเต็มแรงจนซูโฮล้มลงไปกองกับพื้น แต่ถึงอย่างนั้นคริสก็ยังไม่ยอมหยุด เขาก้มลงไปกระชากคอเสื้อแล้วรัวหมัดใส่ซูโฮไม่ยั้งจนเลือดกำเดาไหล

     "พอแล้ว ขอร้อง" ฉันพุ่งตัวเข้าไปกอดแขนเขาไว้ คริสหยุดชะงักไปแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือที่กำคอเสื้อซูโฮฮยู่

     "..." คริสไม่พูดอะไรแต่หันมาจ้องหน้าฉันนิ่ง ๆ

     "หยุดเถอะนะ เขาเจ็บพอแล้ว" ฉันมองเขาด้วยแววตาอ้อนวอนพร้อมกับปรายตาไปมองซูโฮด้วยความเป็นห่วง ฉันรู้สึกแย่มากที่เป็นต้นเหตุให้เพื่อนเจ็บตัวแบบนี้

     "อย่าเป็นห่วงมัน!" คริสแผดเสียงลั่นพร้อมกับหายใจถี่ ๆ

     "โอเค ๆ ไม่ห่วง กลับกันเถอะนะ" ฉันพยักหน้าอย่างรวดเร็วแล้วพยายามจะดึงตัวเขากลับ

     "มึงจะเป็นเพื่อนก็เป็นไปแต่อย่าล้ำเส้นอีก ไม่งั้นมึงจะไม่เหลือชีวิตอยู่บนโลกนี้แน่" คริสโยนตัวซูโฮลงพื้น ตอนนี้ซูโฮดูท่าทางสะบักสะบอมมาก ฉันมองเพื่อนแล้วน้ำตาเริ่มเอ่อคลอ เขาไม่น่าจะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้เลย

     "อยากให้มันตายใช่มั้ย?" คริสถามฉันเสียงขุ่นเมื่อเห็นว่าฉันยังคงยืนมองซูโฮอยู่

     "ไม่ใช่ ๆ เรากลับกันนะ" ฉันรีบดึงแขนเขาเดินออกไปทันทีเพราะไม่อยากให้เขาทำอะไรรุนแรงอีก ทั้ง ๆ ที่ฉันอยากอยู่ดูแลซูโฮแต่รู้ว่าถ้าทำแบบนั้นเรื่องมันจะยิ่งแย่ลง เดี๋ยวหลังจากนี้ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อไถ่โทษแน่นอนแต่ตอนนี้ต้องหยุดคริสก่อน

     คริสขับรถพาฉันกลับมาที่คอนโด วันนี้เขาขับรถเร็วมากจนฉันนั่งตัวเกร็งไปหมดเพราะกลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุ แล้วตลอดทางเขาก็ไม่ยอมพูดอะไรกับฉันสักคำ หน้าตายังดูโกรธแค้นเหมือนพร้อมจะฆ่าคนได้ตลอดเวลา

     "มันจำเป็น" ฉันบอกคริสเมื่อเข้ามาในห้องกันแล้ว

     "มันไม่ได้จำเป็น" คริสเดินไปเท้าสะเอวหยุดอยู่กลางห้อง เขาไม่หันมามองฉันสักนิด

     "ก็มันเป็นงาน ฉันเรียนหมอนะ ในอนาคตฉันก็ต้องทำแบบนี้ มันเป็นหนึ่งในวิธีช่วยชีวิตคน" ฉันพยายามอธิบายอย่างใจเย็น จริง ๆ ฉันไม่ได้จูบกับซูโฮเพราะความพิศวาส แต่มันเป็นการเป่าปากเพื่อสาธิตการช่วยชีวิตก็เท่านั้น ไม่ได้มีอะไรลึกซึ้งหรือเกินเลยไปกว่านั้นเลย

     "อันนั้นมันเป็นหน้าที่ฉันเข้าใจ แต่นี่ไม่ใช่ เธอปฏิเสธได้แต่เธอเลือกที่จะไม่ทำ หรือไม่ก็ทำกับผู้หญิงก็ได้ แต่เธอก็เลือกที่จะไม่ทำอีกนั่นแหละ มันมีทางเลือกตั้งหลายทางแต่เธอไม่ยอมเลือก กลับเลือกที่จะทำแบบนี้แล้วจงใจปิดบังฉัน" คริสหันมาพูดกับฉันเหยียดยาว เขาไม่ได้ขึ้นเสียงสักนิด แววตาดูปวดร้าวมาก

     "..." ฉันได้แต่มองตาเขานิ่ง ๆ สิ่งที่เขาพูดมันก็ถูก ฉันคิดน้อยไปจริง ๆ ฉันคิดแค่ว่าซูโฮเป็นเพื่อนฉัน มันไม่น่าจะมีอะไรเสียหาย เราบริสุทธิ์ใจต่อกัน แต่ลืมคิดไปว่าฉันกำลังทำลายความไว้ใจของคริส ฉันไม่ยอมบอกเขาก่อนจนเรื่องมันบานปลายขนาดนี้

     "..." คริสก็เอาแต่ยืนมองหน้าฉันนิ่ง ๆ ท่าทางเขาดูสงบลงแต่แววตาฟ้องทุกอย่างว่าเขาไม่โอเคกับสิ่งที่ฉันทำจริง ๆ

     "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง"

     "แต่เธอก็ไม่ได้บอก ถ้าฉันไม่บังเอิญรู้เองเธอก็คงจะปล่อยให้มันผ่านไปใช่มั้ย?"

     "ไม่ใช่อย่างนั้น" ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปกปิดไม่บอกเขาแต่แค่ยังไม่มีโอกาสบอกเท่านั้นเอง

     "ขอโทษ" ฉันเอ่ยคำขอโทษอย่างแผ่วเบา ฉันผิดเองจริง ๆ นั่นแหละที่ไม่คิดถึงใจเขาก่อน คิดแค่ว่ามันเป็นเรื่องเล็ก ไม่ได้สำคัญอะไร ทั้ง ๆ ที่เขาให้ความสำคัญกับฉันมากขนาดนี้

     "..."

     "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นแต่..." ฉันกำลังจะอธิบายแต่คริสก็เมินหน้าหนีไป เขาหันหลังให้ฉันแล้วเดินออกไปหยุดอยู่ที่ระเบียงห้อง

     "..."

     "นายจะไม่ฟังคำอธิบายของฉันใช่มั้ย?" ฉันเดินเข้าไปถามเขา

     "..."

     "ถ้านายไม่พูดฉันจะไปแล้วนะ" คริสไม่ยอมตอบอะไรจนฉันอึดอัด ฉันรู้ว่าตัวเองผิดแต่ก็ขอโทษไปแล้วนี่ ไม่ยอมพูดอะไรแบบนี้ฉันก็เสียใจเป็นเหมือนกันนะ

     "ถ้าเธอไปฉันจะกลับไปกระทืบมัน" คริสพูดขึ้นมาโดยที่ยังไม่ยอมหันหน้ากลับมามองในขณะที่ฉันกำลังจะเดินไปที่ประตูห้อง

     "ก็อยู่ด้วยแล้วไม่ยอมพูดด้วย" ฉันหันไปบอกเขา จริง ๆ ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องเสียใจกับท่าทางเย็นชาแบบนี้ของเขาด้วย รู้แค่ว่าฉันไม่อยากให้เขาโกรธ อยากให้เขากลับมากวนให้ฉันรำคาญแบบเดิมมากกว่า

     "ทำไมไม่บอกก่อน?" คริสหันหน้ากลับมาพูดกับฉันแต่แววตาเขายังเจ็บช้ำเหมือนเดิม เขาคงผิดหวังมาก ๆ ที่ฉันทำแบบนี้

     "ถ้าบอกจะให้ทำ?"

     "ก็ไม่"

     "นั่นไง"

     "เธอก็รู้อยู่แล้วว่าฉันไม่ให้ทำ เธอก็รู้อยู่แล้วว่าถ้าทำแล้วฉันจะโกรธ แปลว่าเตรียมใจรับผลของมันไว้แล้วใช่มั้ย?" คริสเดินกลับเข้ามาในห้องแล้วก้าวเท้ามาประชิดตัวฉัน

     "แล้วต้องทำยังไงถึงจะหายโกรธ?"

     "จูบฉัน" ฉันกะอยู่แล้วว่าคำตอบของคริสต้องเป็นเรื่องแบบนี้ ฉันยืนมองหน้าเขาอย่างชั่งใจ ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากทำให้เขาหายโกรธแต่ฉันกำลังสับสนว่าฉันควรจะต้องง้อเขาขนาดนี้จริง ๆ เหรอ เขาสำคัญกับฉันมากจนฉันต้องยอมเปลืองตัวแบบนี้รึเปล่า

     "นั่นไง แล้วเธอก็ทำไม่ได้" คริสแค่นยิ้มด้วยแววตาผิดหวังแล้วเดินไปที่ประตูห้องเหมือนกำลังจะออกไปข้างนอก

     "จะไปไหน?"

     "สนใจด้วยเหรอ?"

     "ถ้านายไปฉันจะเกลียดนาย!" ฉันตวาดไล่หลังเขาไป ไม่รู้ว่าทำไม แต่ฉันไม่อยากให้เขาไปไหน เรายังเคลียร์กันไม่รู้เรื่องเลย ฉันไม่อยากให้มันคาราคาซังแบบนี้

     "ถึงอยู่ก็ไม่รักอยู่แล้วนี่" คริสพูดเสียงเบาแต่มันก็ดังพอที่จะทำให้ฉันได้ยินแล้วเจ็บปวดแบบนี้ เขาพูดจบก็เดินออกไปทิ้งให้ฉันยืนมองตามหลังไปด้วยหัวใจที่เจ็บแปลบเหมือนมีใครเอาไฟมาช็อต

     "ใครบอกล่ะ?"

     Kris's Part

     ผมทิ้งซอฮยอนไว้ที่คอนโดคนเดียวแล้วเดินออกมาด้วยความร้าวราน จริง ๆ ผมไม่อยากอยู่ห่างจากเธอสักวินาทีแต่วันนี้ผมเจ็บมากจริง ๆ ผมทนมองหน้าเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ ผมไม่ชอบแววตาว่างเปล่าของเธอที่ไม่เคยเห็นผมอยู่ในสายตาเลย ผมทุ่มทั้งใจให้เธอไปหมดแต่ก็ไม่เคยได้อะไรกลับมา ทุกอย่างที่ผมทำให้เธอมันดูไร้ค่าไปหมดจนเธอไม่แคร์ผมขนาดนี้

     "มึงก็เกินไปเชี่ยคริส" ไอ้ชานยอลว่าผม ตอนนี้ผมมาอยู่ที่ร้านไอ้เซฮุนครับ ตอนแรกไม่ได้อยากเล่าให้พวกมันฟังหรอก แต่พวกมันคงเห็นท่าทางไม่ปกติของผมแล้วพากันเซ้าซี้จนน่ารำคาญ ผมเลยบอกไปจะได้หยุดซักไซ้กันสักที

     "เกินไปยังไงว่ะ?" ผมหันไปถามมันด้วยความไม่เข้าใจ ผมทำเกินไปตรงไหน จริง ๆ อยากจะอาละวาดมากกว่านี้ด้วยซ้ำ แต่ผมเห็นว่าไอ้ผู้ชายคนนั้นมันเป็นเพื่อนสนิทซอฮยอนมาตั้งแต่เด็ก แถมมันก็ดูไม่มีพิษมีภัยอะไรด้วย หน้าตาติ๋ม ๆ ต่อยไปแล้วเสียดายหมัดชิบหาย มันดูไม่คู่ควรที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของผมเลย จริง ๆ มันน่าจะโต้กลับหน่อยนะผมจะได้ซัดมันให้น่วมกว่านี้ ไม่ต้องรู้สึกผิดด้วยที่ทำเหมือนรังแกคนไม่มีทางสู้

     "ที่ซอฮยอนไม่บอกไม่ใช่เพราะอยากปิดบังหรอก แต่เธอแค่ไม่อยากให้มึงคิดมากไง" ไอ้ชานยอลบอกผมอย่างใจเย็น จริง ๆ ประเด็นที่เธอไปประกบปากกับไอ้หน้าจืดนั่นเป็นประเด็นรองไปแล้วล่ะ ประเด็นหลักที่ผมไม่ชอบใจคือทำไมเธอไม่บอกผม ทำไมถึงปล่อยให้ผมรู้เองจากคนอื่นทั้ง ๆ ที่ควรจะรู้จากเธอ

     "ใช่ เฮียลองคิดในมุมของซ้อนะ ถ้าเฮียไม่รู้นี่มันจะสบายใจกว่าป่ะ ซ้อแค่ไม่อยากทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ แล้วเฮียแม่งเหมือนชาวบ้านเขาที่ไหน ซ้อเลยคิดว่าไม่บอกหรือบอกทีหลังน่าจะดีกว่า" ไอ้เซฮุนเสริมขึ้นมาอีกคน 

     "เข้าข้าง" ผมเบะปากใส่พวกมันแล้วหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาดื่ม

     "พวกกูไม่ได้เข้าข้าง แต่อยากให้มึงลองเอาใจเขามาใส่ใจเรา จริง ๆ มึงก็บอกเองว่าซอฮยอนย้ำอยู่ทุกคำว่าไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง แค่ยังไม่บอก แต่มึงก็ไม่ใส่ใจจะฟังเธอไง"

     "จริงเฮีย ถ้าซ้อไม่แคร์เฮียจริง ๆ คงจะไม่ขอโทษแล้วก็พยายามอธิบายทั้งที่เฮียไม่ยอมฟังหรอก"

     "เข้ากันดีจริง ๆ นะพวกมึง" ผมฟังที่พวกมันพูดแล้วคิดตาม ผมไม่เหมือนคนทั่วไปจริง ๆ นั่นแหละ เธอเลยต้องใช้เวลาทำใจก่อนจะบอกผมนานหน่อยถ้าเธอคิดจะบอกอะนะ แต่ถ้าเธอแคร์ผมจริงทำไมต้องลังเลที่จะง้อผมตามวิธีที่ผมบอกด้วยล่ะ อันนี้ผมไม่เข้าใจเลย

     ผมนั่งดื่มกับพวกมันต่อสักพักก็ปลีกตัวออกมาก่อน ผมคิดถึงเธอมากจริง ๆ แม้ตอนนี้จะยังโกรธอยู่ก็เถอะ เธอมีอิทธิพลต่อชีวิต ต่อหัวใจ ต่อความรู้สึกของผมมากนับตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน แล้วมันก็มากขึ้นเรื่อย ๆ จนผมคิดไม่ออกเลยว่าถ้าไม่มีเธออยู่ข้าง ๆ ผมจะอยู่ได้ยังไง

     ผมกลับมาถึงคอนโดก็ตี 1 กว่าแล้วครับ ทั้งห้องปิดไฟมืดไปหมด ซอฮยอนคงหลับแล้ว ผมเดินเข้าไปในห้องนอนเงียบ ๆ โดยไม่เปิดไฟสักดวง อาศัยความเคยชินน่ะครับ ผมทรุดตัวนอนบนเตียงข้างเธอแล้วค่อย ๆ แทรกตัวเข้าไปในผ้าห่มแล้วกอดเธอไว้จากด้านหลัง ซอฮยอนนอนขดตัวแล้วร่างกายก็สั่นเทาเหมือนว่ากำลังหนาวอยู่

     "หายโกรธแล้วเหรอ?" ซอฮยอนถามขึ้นมาโดยไม่มีความงัวเงียใด ๆ ทำให้ผมรู้ว่าเธอยังไม่หลับ 

     "อยากกอด ไม่ได้แปลว่าหายโกรธ" ผมบอกแล้วก้มลงจูบขมับเธอ เอาจริง ๆ ว่าผมก็ยังโกรธอยู่นะ แต่ไม่รู้ดิ รู้แค่ว่าอยากกอด อยากอยู่ใกล้ ๆ ก็มันคิดถึงอะ แม้จะยังไม่เข้าใจในหลายเรื่องก็เถอะ

     "ทำไมตัวเย็นแต่เหงื่อเยอะขนาดนี้เนี่ย?" ผมสัมผัสได้ถึงเม็ดเหงื่อชื้น ๆ บนใบหน้าทั้งที่ตัวเธอเย็นเฉียบ

     ผมลุกจากเตียงไปเปิดไฟโดยไม่รอฟังคำตอบ พอไฟสว่างผมก็เห็นว่าหน้าเธอซีดมากจนไม่มีสีอื่นปะปนเลย ซอฮยอนนอนขดตัวอยู่ในผ้าห่มแล้วกอดตัวเองแน่น

     "ทำไมหน้าซีดแบบนี้?" ผมเดินกลับไปที่เตียงอีกครั้งแล้วนั่งลงข้าง ๆ เธอก่อนจะเอื้อมมือไปเช็ดเหงื่อเม็ดพราวที่ผุดอยู่ทั่วใบหน้าสวย

     "ไปโรงพยาบาลดีกว่า" ผมดึงผ้าห่มที่คลุมตัวเธออยู่ออกแล้วอุ้มตัวซอฮยอนขึ้นมา ผมไม่น่าปล่อยเธอไว้คนเดียวทั้งที่เธอไม่สบายแบบนี้เลย

     "ไม่ต้อง" ซอฮยอนส่ายหน้าปฏิเสธ เสียงเธอแผ่วเบามากจนผมใจไม่ดี เธอนิ่วหน้าเหมือนว่ากำลังเจ็บปวดอยู่ตลอดเวลา

     "ได้ไงล่ะ ไม่สบายขนาดนี้" ผมอุ้มเธอเดินออกจากห้องนอนไป

     "ไม่ได้เป็นอะไร" ซอฮยอนดิ้นเล็กน้อยเพื่อทำให้ผมรู้ว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ

     "พูดมาได้ไงว่าไม่เป็นอะไร รู้รึเปล่าว่าตัวเองหน้าซีดเป็นไก่ต้มไปหมดแล้ว" ผมไม่เข้าใจว่าเธอเรียนหมอแต่ทำไมต้องมีปัญหากับการไปโรงพยาบาลด้วย 

     "เป็นเมนส์เฉย ๆ ไม่ได้เป็นไรมาก" ซอฮยอนบอกออกมาแบบนั้นผมเลยใจชื้นขึ้นมานิดนึง นึกว่าเธอไม่สบายหนักซะอีก แต่ยังไงผมก็ยังไม่สบายใจอยู่ดี เพราะอาการของเธอตอนนี้มันดูน่าเป็นห่วงมาก 

     "แต่ยังไงก็ไปโรงพยาบาลหน่อยเถอะ"

     "จะมาเถียงฉันทำไมเนี่ย? ฉันเรียนหมอนะ บอกว่าไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไรสิ" เสียงหวานเข้มขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ยังแผ่วเบาอยู่ ซอฮยอนเริ่มไม่ชอบใจแล้วล่ะที่ผมเอาแต่ขัดใจเธออยู่แบบนี้

     "แต่..."

     "อย่าพูดเยอะได้มั้ย? ฮอร์โมนยิ่งไม่ปกติอยู่ หงุดหงิด ปวดท้องด้วย" ซอฮยอนมองผมตาขุ่นแล้วซบหน้าลงกับอกผมด้วยท่าทางเพลีย ๆ

     "โอเค ๆ ไม่ไปก็ไม่ไป งั้นต้องทำยังไง?" ผมพาเธอกลับเข้าไปในห้องนอนแล้ววางร่างบางลงบนเตียงอย่างเบามือ

     Seohyun's Part

     "หยิบยาในกระเป๋าให้หน่อย แล้วไปหาน้ำอุ่นให้ด้วย" ฉันบอกคริสเสียงแผ่ว ตอนนี้มันปวดท้องมากจริง ๆ ไม่อยากทำอะไรเลย ขยับตัวยังลำบาก

     "ได้ ๆ" คริสตอบรับแล้วหายออกไปจากห้อง ฉันเลยหลับตาลงเพราะง่วงมากเหลือเกินแต่มันก็นอนไม่หลับ อยากลุกไปหยิบยามากินเพื่อบรรเทาอาการปวดแต่ก็ไม่มีแรงพอ นี่ถ้าเขาไม่กลับมาฉันก็ไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าจะผ่านพ้นคืนนี้ไปได้ยังไง

     "หมอ ตื่นก่อน กินยาเร็ว" คริสเขย่าตัวฉันเบา ๆ เพื่อปลุก ฉันไม่รู้เลยว่าเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาส่งแผงยาเมฟีนามิก แอซิดให้ นี่คงจะอ่านจากฉลากยาสินะถึงหยิบมาถูก

     "ใช่ยานี้มั้ย?" คริสถามฉันเพื่อความแน่ใจอีกที ฉันพยักหน้ารับช้า ๆ แล้วพยายามลุกขึ้นมานั่งเพื่อกินยาโดยมีคริสช่วยประคอง ฉันแกะยาเม็ดออกมาจากแผงแล้วส่งยาเข้าปากก่อนจะรับแก้วน้ำจากเขามาดื่มเพื่อกลืนยาลงไป

     "จะทำอะไรเนี่ย?" ฉันนอนลงบนเตียงอีกครั้งแล้วคริสก็หันไปหยิบผ้าชุบน้ำอุ่นบิดหมาดมาเช็ดตัวให้ฉันใหญ่เลย

     "ก็เอาน้ำอุ่นมาเช็ดตัวไง" เขาบอกโดยที่ยังไม่หยุดเช็ดผ้าอุ่น ๆ นั่นไปตามใบหน้าฉัน

     "ไม่ต้อง เอาผ้ามานี่" ฉันคว้าผ้ามาจากมือเขาแล้วเปิดเสื้อตัวเองขึ้นเพื่อจะเอาผ้าชุบน้ำอุ่นนั่นวางไว้บนหน้าท้องเพื่อช่วยบรรเทาอาการปวดอีกทางหนึ่ง จริง ๆ ถ้ามีถุงน้ำร้อนก็น่าจะดีกว่านี้แต่ตอนนี้ก็แก้ขัดไปก่อนก็ได้

     ฉันหลับตาลงโดยที่คริสยังนั่งมองฉันอยู่แบบนั้นไม่ยอมลุกไปไหนเลย แววตาเขาดูเป็นห่วงฉันมากจนความรู้สึกผิดในใจฉันมันมากขึ้นอีกเท่าทวีคูณ ทำไมถึงดีกับฉันขนาดนี้นะ

     "อย่าโดนตัว" ฉันบอกทั้งที่ยังหลับตาอยู่เมื่อสัมผัสได้ว่าเขากำลังลูบผมฉัน จริง ๆ ฉันไม่ได้รู้สึกแย่หรอกที่เขาทำแบบนี้ แต่ตอนนี้มันแค่รู้สึกไม่สบายตัวมากกว่าเลยไม่อยากให้มีอะไรมาโดนตัวทั้งนั้น

     "รู้ตัวใช่มั้ยว่ายังมีความผิดอยู่" คริสหยุดลูบผมฉันแล้วทรุดตัวลงมานอนข้าง ๆ แทน เขายกหัวฉันขึ้นแล้วดึงหมอนออกก่อนจะใช้แขนตัวเองให้ฉันหนุนรองคอแทนหมอน

     "อือ" ฉันตอบรับเขาสั้น ๆ รู้หรอกน่าว่าตัวเองผิด

     "แล้วจำได้รึเปล่าว่าบทลงโทษที่ฉันเคยบอกคืออะไร?" คริสพูดออกมาแบบนี้ทำเอาฉันแอบกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ ทำไมฉันจะจำไม่ได้ล่ะ เขาเคยบอกว่าอย่าให้ผู้ชายโดนตัวอีก ไม่งั้น... ไปหาอ่านเองเถอะค่ะ ฉันไม่อยากรื้อฟื้น

     "..." ฉันเงียบไปแล้วแกล้งหลับ จริง ๆ ฉันก็อยากเคลียร์ตอนนี้นะแต่คิดไปคิดมาก็ไม่เอาแล้วดีกว่า พรุ่งนี้ค่อยหาทางเอาตัวรอดใหม่

     "ไม่ต้องมาแกล้งหลับ" คริสเขย่าแขนที่ฉันหนุนอยู่เบา ๆ อีตานี่รู้ได้ยังไงว่าฉันไม่ได้หลับจริง เขาจะรู้ทันฉันมากเกินไปแล้วนะ

     "ว้าย!" เมื่อฉันไม่ยอมตื่นคริสเลยก้มลงมาซุกไซ้อยู่ที่ซอกคอฉัน เขาดึงผ้าชุบน้ำอุ่นออกจากตัวฉันไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้แล้วเอามือหนานั่นมาลูบวนที่หน้าท้องฉันแทน

     "จะทำอะไร?" ฉันลืมตามามองอย่างตกใจแล้วพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีผลักหน้าเขาออก

     "ลงโทษไง" คริสเลื่อนหน้าขึ้นมาสบตากับฉันอย่างแนบชิดจนปลายจมูกเราติดกัน ลมหายใจร้อน ๆ ของเขาที่เป่ารดอยู่ทำให้ฉันได้กลิ่นแอลกอฮอร์จากเขา

     "ไม่ได้" ฉันส่ายหน้าปฏิเสธเมื่อรู้ว่าเขาต้องการอะไร

     "ทำไมไม่ได้?" คริสเริ่มไล้จมูกคมนั่นไปตามกรอบหน้าฉันอย่างแผ่วเบา มือที่ลูบวนหน้าท้องฉันอยู่ก็เริ่มเลื่อนสูงขึ้นเรื่อย ๆ กลิ่นแอลกอฮอร์จากตัวเขาพร้อมกับสัมผัสที่ทำให้ฉันรู้สึกหวิว ๆ ที่ช่องท้องเริ่มทำให้สติฉันเลือนหายไปทีละนิด

     "เป็นประจำเดือนอยู่" ฉันรวบรวมสติที่เริ่มจะแตกกระเจิงแล้วจับมือคริสไว้ก่อนที่เขาจะสัมผัสร่างกายฉันมากกว่านี้ เขาชอบทำให้ฉันเคลิ้มกับสัมผัสของเขาไปซะทุกทีจนตอนนี้กลายเป็นว่าฉันเริ่มชอบที่จะอยู่ใกล้เขามากขึ้นเรื่อย ๆ

     "แล้วไง?" คริสมองฉันอย่างขัดใจ แม้จะถามเหมือนไม่แคร์แต่เขาคงพอจะรู้บ้างแหละว่าสถานการณ์ตอนนี้มันไม่ควรที่จะทำอะไรแบบนั้น

     "อย่ามาตลก" ฉันเอื้อมมือ 2 ข้างไปจับหน้าเขาไว้แล้วตบแก้มเขาเบา ๆ

     "แล้วเป็นกี่วันอะหมอ?" คริสถามแล้วก้มลงมาซุกไซ้ฉันอีกครั้ง เขาชอบนัวเนียฉันมากจริง ๆ ทำทุกครั้งที่มีโอกาสจนฉันไม่ไหวจะห้าม นี่ถ้าฉันเป็นขนมเขาคงกลืนกินฉันเข้าไปแล้วแน่ ๆ

     "7 วัน" บางคนอาจจะเป็นมากหรือน้อยกว่านี้ แต่ฉันมักจะเป็นสัปดาห์นึงพอดีเป๊ะ ต้องแอบขอบคุณร่างกายตัวเองนะเนี่ย อย่างน้อยก็ยืดเวลาให้ฉันหาทางเอาตัวรอดไปได้อีกระยะหนึ่ง



"ห๊ะ? อาทิตย์นึง โกหกป่ะเนี่ย?"













ตอนหน้าเป็นตอนจบแล้วนะคะ แต่อย่าเสียใจไป เดี๋ยวจัดเต็มความหวานพร้อมกับฉากคัทแซ่บ ๆ ให้แน่นอน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

981 ความคิดเห็น

  1. #980 Sirinuttanun (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 12:33

    อพค จะผ่าไฟแดงหรอออ ไม่ได้ๆๆๆไม่ดี แต่ถ้ามีเงินจ่ายค่าปรับก็โอเคร อิอิ wuyifannathai@gmail.com

    #980
    0
  2. #974 aerd (@aerd) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 07:50
    7วัน อันตราย555 สมน้ำหน้าเฮียไม่มีเหตุผล
    #974
    0
  3. #961 Ai-min (@Ai-min) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 23:04
    เฮียใจเย็นๆ แค่7วันเองเฮีย หึงได้โหดดมากเว่อร์><
    annur0042@gmail.com
    #961
    0
  4. #955 Lll (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 17:42
    7วัน ตายเเล้วเฮียจะทำยังไงละชอ lutsameexaipunya@gmail.com
    #955
    0
  5. #946 aunaun_9514 (@aunaun_9514) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 21:42
    เฮียใจเย็นๆก่อนนะคะมันเป็นงาน แต่ก็หมั่นไส้เฮียนะคะ ดีค่ะ รอไปเลยหนึ่งอาทิตย์
    #946
    0
  6. #942 aSIR (@knara627) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 21:32
    โอ้ยย เฮียเอ๋ยย เขาแค่ทำงานส่งโว้ยย สมน้ำหน้ารอไปนะเฮียอาทิตย์นึง555
    #942
    0
  7. #931 Mzajang (@Mzajang) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 06:01
    ไม่โกหกเฮีย แต่เฮียขี้หึงชะมัด
    #931
    0
  8. #923 Chotika Sungchasit (@teazaza167) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 22:27
    เฮียหึงหนักมาก แต่ก็อดหวงเมียไม่ได้
    #923
    0
  9. #911 Belle_Nolchanok (@Belle_Nolchanok) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 10:35
    เฮียขี้หึงจัง55555 แต่ชอบการเขียนของไรต์อะ มันสนุก อ่านแล้วฟินมากกก คำผิดก็แทบจะไม่มีเลย
    nolchanok@gmail.com
    #911
    0
  10. #905 ซอจูคลับ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 22:33
    เฮียขี้หึงชะมัด สงสารซูโฮจุง seojoo1997@gmail.com
    #905
    0
  11. #904 ซอจูคลับ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 22:32
    เฮียขี้หึงชะมัด สงสารซูโฮจุง seojoo1997@gmail.com
    #904
    0
  12. #890 jeerananjeeranan (@jeerananjeeranan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 18:52
    เฮียมีหึง55555
    #890
    0
  13. #882 pummarin2544 (@pummarin2544) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 11:42
    ทำไมรุสึกสะใจ
    รอไปเฮีย แค่อาทิตย์เดียวว5555
    แต่ก็ยังดีที่ทั้งเฮีย ทั้งซอ มีสติก่อนไม่งั่นได้ลูกก่อนวัยอันควรแน่
    #882
    0
  14. #874 lovebts-velvet (@lovebts-velvet) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 12:04
    ฮรือออ เป็น7วัน เฮียไม่เฉาตายเลยหรอี่ะ555
    #874
    0
  15. #865 natnicha_w (@natnicha_w) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 15:10
    เฮียน่ารัก 
    #865
    0
  16. #857 boonyisapetdee (@boonyisapetdee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 23:54
    เฮียหึงอะไรขนาดนั้น
    สงสารซูโฮอะ
    #857
    0
  17. #850 จันทกานต์ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 19:25
    โอ้ยหึงโหดมากอะเฮียอย่างว่านะรักมากก็เลยหึงโหด555แต่เฮียแกก็น่ารักมากนะ
    #850
    0
  18. #849 จันทกานต์ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 19:24
    โอ้ยหึงโหดมากอะเฮียอย่างว่านะรักมากก็เลยหึงโหด555แต่เฮียแกก็น่ารักมากนะ
    #849
    0
  19. #839 Donus (@duni) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 00:41
    คริสขาอย่าหึงมาก สงสารผู้ชายที่เข้าใกล้ซอ เง้ออ 
    #839
    0
  20. #834 Chtichrainny (@Chtichrainny) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 12:47
    เฮียหึงโหดมากก ซูโฮก็น่าสงสารเป็นคนซื่อที่ซื่อเกินไป๊บางที น้องซอนี่เกือบไม่รอดล่ะ ดีนะยังมีเวลาทำใจอีก 1 อาทิตย์
    #834
    0
  21. #826 Ttrex (@Ttrex) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 00:15
    สงสารซูโฮ คริสนี่ก็ไม่ได้ฟังใครอธิบายก่อนเลยยยยย ฉุนเฉียวเกิ๊นนน
    #826
    0
  22. #817 Luve Seo (@luveseo2) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 23:35
    จะมาอยากนัวเนียอะไรตอนนี้คะเฮียคริส ทนไปก่อนนะ อีก7 วัน
    #817
    0
  23. #810 Love_SH (@Love_SH) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 21:08
    ดราม่าหนักตอนนี้ เฮียขี้หึงสุดๆสงสารซอฮยอนเลย แล้วเมียไม่สบายแกก็ยังหื่น ถถถถถ
    #810
    0
  24. #802 vvhannz (@vvhannz) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 08:42
    ปจด.ช่วยชีวิต 555555555 อดทนนะเฮีย 7วันเองงงง
    #802
    0
  25. #795 Poiployy (@Poiployy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 18:36
    เฮียอดเลยครัช สงสารซูโฮเลยเพราะแรงหึงหวงของเฮียคริสแท้ๆ Ploy.yy2011@gmail.com
    #795
    1