SF [EXO X SNSD] My Doctor อยากมีเมียเป็นหมอ (Kris X Seohyun :: KrisSeo) -END-

ตอนที่ 2 : My Doctor :: Chapter 02 [NC 18+] (แก้คำผิด)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,436
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    19 มิ.ย. 59


อยากอ่านฉากคัทจงทำตามนี้ให้ครบทุกข้อค่ะ


My Doctor
Chapter 02 [NC 18+]



     Kris's Part

     ติ๊ดดดด

     ผมตัดสายที่โทรหาซอฮยอนเป็นรอบที่ 100 ทิ้ง นี่จงใจไม่รับโทรศัพท์ใช่มั้ยเนี่ย? ผมตั้งใจจะโทรบอกเธอว่าตอนเที่ยงนี้จะไปกินข้าวด้วย ผมเริ่มโทรหาเธอตั้งแต่ตอนที่อยู่ในห้องเรียน จนตอนนี้เรียนเสร็จแล้วเธอก็ยังไม่รับสายสักที หงุดหงิดโคตร ๆ

     "เฮ้ย ๆ ใครกล้าทำให้เฮียคริสวิศวะคิ้วขมวดเป็นปมได้ขนาดนี้ว่ะเนี่ย? อย่างนี้ต้องจัดมันซะหน่อย ใช่มั้ยครับเฮีย?" ไอ้ชานยอลเดินเข้ามาแซวผมพร้อมกับยกแขนหนัก ๆ ของมันขึ้นมากอดคอผมไว้ ตอนนี้พวกผมกำลังเดินออกจากตึกคณะไปหน้าลานเกียร์กันเพราะรถจอดอยู่แถวนั้น

     "เออ เดี๋ยวต้องจัดซะหน่อย" ต้องจัดหนักด้วยครับ ผมบอกซอฮยอนไปแล้วว่าต้องรับโทรศัพท์ผมทุกครั้งที่โทรหา เธอไม่ได้หืออืออะไรกับผมหรอกครับ แต่ผมก็ติ๊งต่างเองว่าเธอรับรู้แล้ว ก็ไม่ได้คัดค้านอะไรนี่

     อย่าสงสัยเลยครับว่าผมได้เบอร์เธอมาได้ยังไง ผมวิศวะคอมฯนะครับ แถมเรียนนานกว่าชาวบ้านเขาอีก เกรดก็ไม่ใช่น้อย ๆ เรื่องแฮคระบบนี่ไว้ใจผมเถอะครับ แถมระบบมหาวิทยาลัยก็โคตรง่อย แปบ ๆ ก็ได้เบอร์เธอมาแล้ว ไม่เห็นจะมีอะไรยาก ถ้าขอดี ๆ คงโดนด่าเปิดเปิงซะก่อน เสียเวลาครับ ใช้ความสามารถที่มีให้เป็นประโยชน์ดีกว่า

     "มันเป็นใครว่ะ? ต้องเรียกกำลังเสริมมั้ย?" ไอ้ชานยอลเข้าใจว่าผมจะไปมีเรื่องกับใครจริง ๆ กำลังเสริมที่มันว่าก็คือพวกเพื่อน ๆ ในคณะนี่แหละครับ พวกเรารักกันดี ช่วยกันทุกเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องตีรันฟันแทง ใครไม่เคยมีรอยแผลนี่ถือว่าอ่อนครับ

     "ซอฮยอน" ผมตัดสินใจบอกมันไป ไอ้ชานยอลกับเซฮุนมันรู้แล้วครับว่าผมกำลังจีบซอฮยอนอยู่ ผมบอกพวกมันเองแหละเพราะไม่ชอบสายตาแซว ๆ ล้อ ๆ ของพวกมัน น่ารำคาญ เลยตัดสินใจบอกตรง ๆ

     "อ๋อ ๆ ที่หงุดหงิดนี่เพราะเมียไม่รับสาย" สมกับที่ผมยอมให้มันเป็นเพื่อนสนิทจริง ๆ มันนี่รู้ดีไปซะทุกอย่าง คงจะสังเกตเห็นผมเอาแต่กดโทรศัพท์ตอนเรียนล่ะมั้ง

     "เออ" จริง ๆ ก็ยังไม่ใช่เมียหรอกครับ แต่ป่วยการที่จะปฏิเสธ เพราะยังไงมันก็เรียกแบบนั้นอยู่ดี จริง ๆ เป็นกันทั้งคณะครับ คำว่าแฟนนี่ตายไปจากพจนานุกรมของเด็กวิศวะฯแล้ว

     "แหม! กูไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนทำให้มึงหงุดหงิดได้เลยนะเนี่ย" ไอ้ชานยอลหยุดเดินทำให้ผมต้องหยุดด้วยเพราะมันกอดคอผมอยู่

     ก็จริงอย่างที่มันว่าแหละครับ เธอเป็นคนแรกที่ทำให้ผมยอมทำอะไรประหลาด ๆ หลายอย่าง เหมือนกับไม่ใช่ตัวผมเลย ทั้งตามจีบ ทั้งตามตื้อ ทั้งยอม ทั้งเอาใจ  ทั้งทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้อะครับ ถ้าเป็นคนอื่นผมยอมทนได้แค่ 3 วินาทีนี่ก็ถือว่าดีนักหนาแล้ว

     แต่นี่ 1 เดือนแล้วนะครับ ใช่ครับ! อ่านไม่ผิดหรอก ไม่ใช่ 1 วัน หรือ 1 สัปดาห์ แต่เป็น 1 เดือนแล้วครับนับตั้งแต่วันแรกที่เจอกันที่ผมเทียวไล้เทียวขื่อแบบนี้

     ทำไมไม่เห็นความพยายามของผมบ้างว่ะ?

     เธอเอาแต่ผลักไสไล่ส่งผมตลอดเวลา ด่าสารพัดเท่าที่จะคิดคำด่าได้ แต่ผมมันพวกหน้าด้านไงครับ ไล่เท่าไหร่ก็ไม่ไปหรอก นอกซะจากวันไหนจะอยากไปเอง

     "แล้วนี่มึงจะไปหาเขา?" ไอ้ชานยอลกอดอกถามผม

     "อืม" ผมตอบรับมันเนือย ๆ แล้วเดินไปขึ้นรถปอร์เช่สีดำของตัวเองแล้วขับออกไป

     ผมขับรถเข้ามาจอดในโรงพยาบาลอย่างรีบร้อน ผมรู้ว่าเธอต้องอยู่ที่นี่แน่ ๆ เพราะแพทย์ปี 4 ไม่ค่อยได้เข้าไปเรียนที่มหาวิทยาลัยแล้ว ส่วนมากจะอยู่ที่โรงพยาบาลมากกว่า

     นั่นไงครับ คนที่ทำให้ผมหงุดหงิดจนแทบระเบิด ตอนขับรถมาผมก็ยังโทรหาเธออยู่ตลอดเวลาแต่ก็ไม่รับสายเลย โทรศัพท์ผมแบตจะหมดแล้วเนี่ย

     "กินข้าวกับผู้ชาย?" ผมมองเข้าไปในร้านอาหารของโรงพยาบาลก็เห็นซอฮยอนกำลังนั่งกินข้าวกับผู้ชายท่าทางเนิร์ด ๆ คนนึงอยู่ แถมหัวร่อต่อกระซิกกันอย่างอารมณ์ดี แม่ม! เห็นแล้วอารมณ์เสียสุด ๆ ทีกับผมนี่ยิ้มให้สักนิดก็ยังไม่เคย

     "ทำไมไม่รับโทรศัพท์?" ผมเดินเข้าไปที่โต๊ะของเธอแล้วถามเสียงเข้ม ซอฮยอนชะงักมือที่กำลังจะตักข้าวเข้าปากแล้วเงยหน้ามามอง พอเห็นว่าเป็นผมเธอก็ทำปากคว่ำทันทีแบบที่เธอชอบทำทุกครั้งเวลาเจอผม

     "ไม่ว่าง" เธอตอบแล้วหันไปงับอาหารในช้อนที่ตักค้างไว้เมื่อกี้พร้อมกับเคี้ยวแก้มตุ่ยโดยไม่สนใจผมสักนิด คำตอบของเธอทำเอาผมโมโหมาก ไม่ว่างรับโทรศัพท์แต่มีเวลามากินข้าวกับผู้ชายเนี่ยนะ

     "ใคร?" ผมถามพร้อมกับตวัดสายตาไปมองไอ้หน้าจืดที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอ มันรีบก้มหน้าหลบสายตาผมทันที

     "แฟนเก่า" ซอฮยอนตอบโดยไม่หันหน้ามามองผมสักนิด แฟนเก่างั้นเหรอ? นี่ชอบอะไรแบบนี้เหรอเนี่ย? ไอ้ผู้ชายคนนี้ผมเดาว่ามันน่าจะเรียนหมอเพราะใส่เสื้อกาวน์เหมือนที่เธอใส่ ดู ๆ ไปแล้วไม่น่าจะสูงเกิน 175 ซม. แถมใส่แว่นหนาเตอะอีกต่างหาก หรือผมต้องเป็นแบบนี้ว่ะเผื่อเธอจะสนใจบ้าง

     "ไปคุยกันหน่อย" ผมพยายามจะฉุดแขนซอฮยอนให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ผมไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้อะครับ มันคลุมเครือ ไม่ชัดเจน ผมอยากเคลียร์กับเธอแต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้เพราะที่นี่เป็นโรงพยาบาล แล้วผมก็กลัวว่าจะทำให้เธอถูกมองไม่ดีด้วยเลยจะพาไปคุยที่อื่น

     "ปล่อย!" ซอฮยอนตวาดเสียงแหลมแล้วสะบัดแขนออกจากมือผม เธอลุกขึ้นยืนจ้องหน้าผมอย่างเอาเรื่อง ไอ้หน้าจืดนั่นก็รีบลุกขึ้นด้วยความตกใจแล้วเดินก้มหน้างุด ๆ ไปหลบอยู่ข้างหลังเธอ

     "ไปกันเถอะซูโฮ" ซอฮยอนหันไปคว้ามือไอ้คนที่ชื่อซูโฮแล้วพาเดินออกไป

     "เธอไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอ? ไปกับแฟนเก่าทั้ง ๆ ที่แฟนใหม่ยืนอยู่ตรงนี้" ผมรู้เลยครับว่าตอนนี้กำลังน้อยใจเธออยู่ น้ำเสียงผมตัดพ้อสุด ๆ

     "เข้าใจอะไรผิดรึเปล่า? เป็นแฟนฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?" ซอฮยอนหันขวับกลับมาถามผมด้วยสายตาเหวี่ยง ๆ

     "อย่างน้อยเธอก็ควรจะสนใจฉันบ้างสิ ฉันโทรหาเธอเป็นร้อย ๆ สาย เป็นห่วงแทบตายกลัวว่าจะเป็นอะไรรึเปล่า เรียนเสร็จก็รีบมาหา แล้วดูสิ่งที่เธอทำกับฉันสิ"

     น้อยใจโคตร ๆ ครับตอนนี้ ผมรู้ครับว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ผมก็เป็นห่วงเธอมาก นึกว่าทำงานหนักจนไม่มีเวลารับโทรศัพท์ หรือไม่ก็เหนื่อยสุด ๆ จนเผลอหลับ กะว่าจะมาหาเผื่อจะช่วยอะไรได้บ้าง อย่างน้อยเวลาเธอด่าผมก็น่าจะทำให้เธอได้ระบายอารมณ์บ้าง แต่ดูสิ่งที่ผมได้กลับมาสิครับ

     "ไม่ได้ขอนี่ รับไม่ได้ก็หายไปจากชีวิตฉันซะสิ คอยมาตามอยู่ทำไมล่ะ? น่ารำคาญ" ซอฮยอนพูดเรียบ ๆ อย่างไม่มีเยื่อใยแล้วเดินออกไป แววตาเธอว่างเปล่ามาก เธอมองผมเหมือนเป็นฝุ่นผงอะไรสักอย่างที่ไร้ค่าอะครับ ตอนนี้ขาผมไร้เรี่ยวแรงจนแทบจะล้มลงไปกองกับพื้นอยู่แล้ว เจ็บหัวใจโคตร ๆ

     ผมแม่งอกหักครั้งแรกในชีวิต T^T

     Seohyun's Part

     พอเห็นสายตาแบบนั้นของคริสฉันก็แอบคิดว่าตัวเองใจร้ายไปหรือเปล่า จริง ๆ ที่ฉันไม่ได้รับโทรศัพท์เขาเป็นเพราะว่าฉันทิ้งมันไว้ในกระเป๋าที่ห้องพักในโรงพยาบาล แล้วช่วงเช้าวันนี้ฉันก็ยุ่งมาก ไม่มีเวลาทำอย่างอื่นเลยเพราะมีเคสอุบัติเหตุใหญ่เข้ามา กว่าสถานการณ์จะสงบลงก็ปาเข้าไปเกือบบ่ายโมงแล้ว เลยต้องรีบมากินข้าวเพราะตอนบ่ายก็ต้องดูแลอีกหลายเคส

     "คนนั้นแฟนใหม่ซอเหรอ?" เสียงซูโฮที่เดินมาข้าง ๆ ดังขึ้นฉันเลยสะบัดหัวไล่เรื่องที่กำลังคิดอยู่ออกไป แต่แปลกที่สายตาแบบนั้นกลับไม่ยอมหายไปด้วย

     นี่ฉันแคร์เขาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?

     "เปล่าหรอก อย่าสนใจเลย" ฉันบอกปัดไปแล้วเดินทิ้งห่างจากซูโฮไปยังห้องพักที่มีไว้ให้นักศึกษาแพทย์ได้ทำกิจกรรมส่วนตัวหรือพักผ่อนตามอัธยาศัย

     ซูโฮเคยเป็นแฟนฉันจริง ๆ แต่นั่นมันเมื่อ 10 กว่าปีที่แล้ว ตั้งแต่เรายังเป็นเด็ก Puppy Love อะไรทำนองนั้น เราเรียนโรงเรียนเดียวกันมาตลอด พ่อแม่ก็เป็นเพื่อนกัน เลยสนิทกันมาก

     "โทรเป็น 100 สาย จริง ๆ ด้วย" ฉันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ เมื่อเข้ามาในห้องพักแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ตอนแรกฉันนึกว่าเขาพูดเว่อร์ อย่างมากก็คงจะแค่ 10 หรือ 20 สาย แต่พอมาเห็นแบบนี้ก็อดสงสารไม่ได้ นี่คงจะโทรต่อเนื่องด้วยสินะเพราะโทรศัพท์ฉันร้อนมาก ในหัวพลันนึกย้อนไปถึงสายตาตัดพ้อแล้วก็น้อยใจสุด ๆ ของเขา

     ตั้งแต่วันที่คริสบอกกับฉันว่าจะจีบเขาก็คอยมาป้วนเปี้ยนอยู่ข้าง ๆ ตลอดเวลา แถมไปได้เบอร์ฉันมาจากไหนก็ไม่รู้ เขาเคยบอกฉันแล้วว่าให้รับโทรศัพท์ทุกครั้งที่เขาโทรหา จะรับแล้ววางเลยหรือรับแล้วไม่พูดอะไรก็ได้ แต่ยังไงก็ต้องรับ ที่ผ่านมาฉันก็ทำแบบนั้นมาตลอดเพียงแต่วันนี้มันยุ่งไปหน่อยเลยไม่มีเวลาได้ดูโทรศัพท์

     แรก ๆ ฉันยอมรับเลยว่ารำคาญผู้ชายคนนี้มาก คนอะไรทั้งดิบ ทั้งเถื่อน เป็นผู้ชายที่เป็นผู้ชายมาก ๆ อะค่ะ ไม่รู้วิธีเอาใจ ไม่รู้ว่าผู้หญิงต้องการอะไร ไม่รู้ว่าผู้หญิงชอบแบบไหน เลยแสดงออกมาในแบบของเขา มันทำให้ฉันขวางหูขวางตาสุด ๆ ทั้งด่าทั้งไล่สารพัดแต่ตานี่ก็ไม่เคยรู้สึกรู้สาอะไร เอาแต่หัวเราะแล้วก็ไม่เคยหายไปไหนเลย จนหลัง ๆ มานี่ฉันเริ่มชินแล้วล่ะ

     หรือจริง ๆ เริ่มผูกพันก็ไม่รู้

     "ซอ ไปห้องฉุกเฉินกันเถอะ บ่ายโมงแล้ว" เสียงซูโฮช่วยฉุดฉันขึ้นจากภวังค์อีกครั้ง ฉันหันไปพยักหน้ารับแล้วถือโทรศัพท์ติดมือออกไปด้วย

     กว่าจะจบวันวุ่น ๆ ของฉันก็ปาเข้าไปเกือบ 4 ทุ่มแล้ว วันนี้คนไข้ที่โรงพยาบาลเยอะมากจริง ๆ ไม่รู้มันเป็นวันอะไรกัน

     "กลับกันเถอะซอ" ซูโฮเดินเข้ามาตบไหล่ฉันเบา ๆ

     "อืม ไปสิ" ฉันพยักหน้ารับแต่ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าโรงพยาบาลเหมือนเดิม ไม่ยอมขยับขาก้าวไปไหนเลย

     "มองหาใครอยู่เหรอ?" ซูโฮหันมาถามฉันด้วยสีหน้างง ๆ ที่เห็นฉันยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ยอมเดินตามเขาไป

     ก็มองหาคนน่ารำคาญอยู่น่ะสิ ปกติเขาจะมารอฉันตลอด รบเร้าจะให้ฉันขึ้นรถไปกับเขาเพื่อจะไปส่งฉันที่คอนโดให้ได้ แต่ฉันก็ไม่เคยยอมสักครั้ง แต่กระนั้นเขาก็ยังขับรถตามรถฉันไปส่งจนถึงคอนโดทุกวันอยู่ดี ห้ามยังไงก็ไม่ฟัง หรือวันนี้ฉันเลิกดึกไปนะเลยรอไม่ไหว

     หรือว่าโกรธจริง ๆ

     ตอนนี้ฉันกลับมาถึงคอนโดตัวเองแล้ว กว่าจะอาบน้ำ หาอะไรทาน ทำอะไรต่าง ๆ เสร็จก็เกือบตี 1 เข้าไปแล้ว ฉันล้มตัวลงนอนบนเตียงนอนพลางหันไปมองโทรศัพท์ของตัวเองที่ไม่มีเสียงเรียกเข้าดังขึ้นมาให้รำคาญเลย ปกติเวลานี้ฉันต้องได้ตัดสายเขาทิ้งนี่นา หรือไม่ก็รับแล้วหลับต่อ

     Rrrrrrrrrr

     นั่นไง! โทรมาจริง ๆ ด้วย ฉันรีบเด้งตัวขึ้นมานั่งขัดสมาธิบนเตียงแล้วคว้าโทรศัพท์มากดรับสายทันที ไม่ได้อยากคุยเท่าไหร่หรอกนะ ก็แค่ไม่อยากให้เสียงมันดังนาน ๆ หนวกหู

     "ฮัลโหล" เป็นครั้งแรกในรอบ 1 เดือนเลยนะที่ฉันยอมรับโทรศัพท์แบบนี้ ปกติจะรับแล้วรีบตัดสายทิ้งหรือไม่ก็รับแล้วเงียบสนิทมากกว่า

     "สวัสดีครับ นี่พี่ชานยอลนะครับ" เสียงอึกทึกดังมาจากปลายสายจนฉันต้องเอาโทรศัพท์ออกห่างจากหูเล็กน้อยเพราะแสบแก้วหูเหลือเกิน แต่เสียงที่พูดกับฉันเมื่อกี้ไม่ใช่คริสนี่

     "ค่ะ" ฉันตอบรับแค่นั้นแล้วพยายามนึกว่าเคยได้ยินชื่อนี้ที่ไหน อ๋อ! ไอ้โรคจิตเคยบอกนี่นาว่าเพื่อนสนิทเขามีอยู่ 2 คน คือ ชานยอลกับเซฮุน

     "น้องช่วยมาพาไอ้คริสกลับหน่อยสิ พวกพี่คุมมันไม่ไหวแล้วเนี่ย เมาแล้วอาละวาดอย่างเดียวเลย ท้าตีท้าต่อยกับชาวบ้านเขาไปทั่ว" พี่ชานยอลตะโกนแข่งเสียงดนตรีกลับมา เขาเมางั้นเหรอ? แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วยเนี่ย? เป็นเพื่อนกันก็ดูแลกันไปสิ

     "อยู่ที่ผับของเซฮุนนะครับ ผับที่น้องเจอกับมันครั้งแรกอะ รีบ ๆ มานะครับ ตู๊ด ๆๆๆ" พี่ชานยอลวางสายไปโดยไม่รอให้ฉันได้ตอบรับหรือปฏิเสธสักคำ

     เมาก็เมาไปดิ ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับฉันเลย นอนดีกว่า

     ตอนนี้ฉันมายืนอยู่หน้าผับของคนที่ชื่อเซฮุนแล้วค่ะ หยุดนะคะ! อย่าเพิ่งคิดว่าฉันเป็นห่วงเขา ก็แค่ห่วงสวัสดิภาพของคนอื่นก็เท่านั้น ไอ้บ้าคริสมันเหมือนชาวบ้านเขาที่ไหนล่ะ

     ฉันเดินเข้ามาชะเง้อชะแง้หาไอ้ตัวปัญหาทันที แต่ก็เป็นไปด้วยความยากลำบากเพราะเหล่าผีเสื้อราตรีแน่นขนัดร้านจนแทบจะมองไม่ออกเลยว่าใครเป็นใคร

     "ทางนี้เลยซ้อ" อยู่ ๆ ก็มีผู้ชายตัวสูงคนนึงเดินมาคว้าแขนฉันให้เดินไปกับเขา เมื่อกี้เขาเรียกฉันว่าไงนะ? ซ้อเหรอ? ฉันชื่อซอต่างหากเล่า

     "นี่ครับ เอากลับไปเลย" ผู้ชายคนนั้นหยุดเดินเมื่อพาฉันมาถึงโต๊ะนึงในโซนวีไอพี เมื่อฉันกวาดสายตามองไปก็เห็นคริสกำลังนั่งคอพับคออ่อนอยู่บนโซฟาโดยในมือยังมีแก้วเหล้าอยู่ เวลาเมาแล้วดูไม่จืดเลยนะเนี่ย

     "นางฟ้ามาโปรดจริง ๆ ครับ พี่กับไอ้เซฮุนไม่ไหวจะเคลียร์กับมันแล้ว เชิญน้องเอากลับไปได้เลย" ผู้ชายคนนึงผุดลุกจากโซฟามาพูดกับฉันด้วยท่าทางเหนื่อยใจ เขาสินะที่ชื่อชานยอล ฉันจำเสียงเขาตอนที่คุยกันในโทรศัพท์เมื่อกี้ได้ แล้วคนที่ลากแขนฉันมาก็คือเซฮุน เห็นเขาเรียกอย่างนั้น

     "ใช่ซ้อ ผมไม่ไหวจะไล่ขอโทษลูกค้าแล้วเนี่ย ใครเดินผ่านเฮียแกก็หาเรื่องเขาไปทั่ว ร้านผมเจ๊งพอดี" ผู้ชายที่ชื่อเซฮุนพูดเสริมขึ้นมาอีกคน

     "ขอโทษนะคะ ฉันชื่อซอ ซอฮยอนน่ะค่ะ" ฉันแนะนำตัวเพราะคิดว่าเขาเข้าใจผิด มาเติมวรรณยุกต์ให้ชื่อฉันทำไมเนี่ย

     "ผมรู้ครับ แต่ซ้อเป็นเมียเฮีย เอ่อ... ผมหมายถึงแฟนน่ะครับ ผมก็เลยเรียกซ้อ ให้เกียรติน่ะครับ" เขาอธิบายเหตุผลที่เรียกฉันแบบนั้น แต่จริง ๆ ไม่ต้องให้เกียรติก็ได้นะ ฉันไม่ได้จะเป็นแฟนของเฮียเขาอยู่แล้วนี่

     "ผู้หญิงแม่งใจร้าย" อยู่ ๆ คริสก็ตะโกนขึ้นมาเสียงดังแล้วพยายามยกแก้วเหล้าที่ตัวเองถืออยู่ขึ้นมาดื่ม แต่เพราะเมามากจนไร้เรี่ยวแรงทำให้เหล้าในแก้วกระฉอกรดตัวเองเกือบหมด

     "น้องเป็นคนแรกเลยนะที่มันยอมทุ่มเทขนาดนี้" พี่ชานยอลหันมาพูดกับฉัน

     "ปกติมันไม่เคยตามตื้อผู้หญิงคนไหนหรอก ทั้งชีวิตมันมีแต่คนพร้อมจะวิ่งเข้ามาหา แต่น้องเป็นคนแรกเลยนะที่ทำให้คนความอดทนต่ำอย่างมันทนจีบได้เป็นเดือนขนาดนี้" พอฟังที่พี่ชานยอลพูดฉันก็เริ่มรู้สึกผิดขึ้นมานิด ๆ เมื่อลองนึกย้อนไปก็เห็นว่าเขาพยายามมากจริง ๆ เป็นคนอื่นคงทนนิสัยเหวี่ยงวีนของฉันไม่ได้นานขนาดนี้หรอก แต่เขาก็ยอมมาได้เป็นเดือน

     ฉันยืนมองเขาด้วยแววตาสงสารบวกกับความรู้สึกผิดที่เป็นสาเหตุให้เขาเมาแบบนี้ ฉันพาตัวเองเดินเข้าไปหาเขาแล้วนั่งลงข้าง ๆ คริสหันมามองฉันคงเป็นเพราะรู้สึกได้ว่าพื้นที่ข้างตัวยวบลง

     "มาทำไม?"  เขาหรี่ตามองเหมือนพยายามปรับโฟกัส พอรู้ว่าเป็นฉันก็เมินหน้าหนีไปทันที

     "กลับได้แล้ว เมามากแล้วเนี่ย" ฉันบอกกับเขาดี ๆ มันแปลก ๆ เหมือนกันนะเนี่ยเพราะปกติถ้าไม่ตะคอกฉันก็ด่าเขาตลอด

     "จะสนใจทำไม? ฉันมันน่ารำคาญนี่" คนเมาไม่ยอมหันมามองฉันสักนิด ถ้าเดาไม่ผิดนี่เขากำลังตัดพ้อฉันด้วยความน้อยใจอยู่ใช่มั้ยเนี่ย

     "เดี๋ยวค่อยคุย กลับก่อนเถอะ" ฉันพยายามข่มอารมณ์พูดกับคริส เขาความอดทนต่ำคนเดียวซะที่ไหนล่ะ ฉันก็ไม่ใช่คนที่ชอบเซ้าซี้เท่าไหร่หรอกนะ

     "ไม่ต้องมายุ่ง!"

     ฉึก!

     เหมือนมีดปักลงกลางใจฉัน ความรู้สึกของคนที่โดนคำพูดแบบนี้มันเจ็บอย่างนี้นี่เองสินะ ฉันเข้าใจความรู้สึกของเขาแล้วล่ะเวลาโดนฉันตะคอกใส่หน้าแบบนี้

     "ตัวรุม ๆ นี่" ฉันเอื้อมมือไปจับแขนเขาเพื่อจะให้หันหน้ามาคุยกันดี ๆ แต่พอได้สัมผัสร่างกายเขาฉันก็รู้เลยว่าอุณหภูมิไม่ปกติ

     "ใช่ครับ ปกติไอ้นี่มันไม่มีทางเมาหรอก ดื่มเป็นโรงงานยังไม่เมาเลย นอกซะจากว่ามันจะป่วยแบบวันนี้" พี่ชานยอลพูดขึ้นมาแล้วเดินมาทรุดตัวนั่งลงข้างคริสอีกฝั่งนึง ฉันแอบเห็นคริสตวัดสายตาค้อนให้พี่ชานยอลด้วย คนเมายู่ปากอย่างขัดใจแล้วเอื้อมมือไปหยิบแก้วเหล้าสีสวยที่วางอยู่บนโต๊ะ

     "พอแล้ว" ฉันคว้ามือเขาไว้ซะก่อน เมาซะขนาดนี้แล้วยังจะดื่มเข้าไปอีก

     "ปล่อย!" คริสพยายามจะสะบัดมือฉันออก แต่เพราะฤทธิ์แอลกอฮอร์ทำให้เรี่ยวแรงเขาหายไปหมดเลยไม่สามารถขัดขืนฉันได้

     "ไม่หยุดใช่มั้ย? งั้นฉันดื่มเอง" ฉันคว้าเอาแก้วเหล้าในมือเขามาอย่างง่ายดายแล้วกระดกดื่มเข้าไปรวดเดียว

     "อย่า!" เสียงห้ามของทั้ง 3 คนดังขึ้นพร้อมกัน แม้แต่คริสเองยังเด้งตัวจากที่เอนตัวไหลไปกับโซฟาขึ้นมานั่งตัวตรงเลย

     "อ๊าส์" รสหวาน ๆ แต่แสบคอของเจ้าเหล้าแก้วนี้ทำให้ฉันต้องหยีหน้าหยีตา รสชาติมันแปลกใหม่มาก ไม่เคยลองมาก่อน

     "นี่อะไรเหรอคะ?" ฉันวางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะแล้วหันไปถามพี่ชานยอลที่นั่งมองฉันอึ้ง ๆ

     "B52" พี่ชานยอลตอบเสียงแผ่ว สีหน้าเขากังวลอย่างเห็นได้ชัด

     B52 งั้นเหรอ? ทำไมฉันจะไม่รู้จักมันล่ะ? ค็อกเทลที่นักดื่มควรลองก่อนตาย อานุภาพมันร้ายแรงสมกับชื่อที่ไปยืมมาจากเครื่องบินทิ้งระเบิดในสงครามเวียดนามนั่นแหละ แต่ปกติมันต้องมีไฟลุกท่วมนี่นาฉันเลยคิดว่าเจ้าแก้วนี้ไม่ใช่ เลยไม่ทันได้ระวัง

     นี่ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย? ปกติแค่พั้นช์ไม่กี่แก้วฉันก็มึนแล้ว แต่นี่ดันกระดกค็อกเทลตัวท็อปเข้าไปเต็ม ๆ

     ตายห่า! ฉันเมาไม่ได้นะ เอาไงดีว่ะ?

     สาเหตุที่ฉันเมาไม่ได้ก็เพราะ....

     ก็เพราะเวลาเมาแล้วฉันมักจะไล่จูบ ไล่ปล้ำ ทุกคนรอบตัวเลยน่ะสิ! ปกติอยู่กับแทยอนแล้วก็ทิฟฟานี่ไงเลยไม่ต้องคิดอะไรมาก ยัยสองคนนั้นคอยดูแลฉันตลอด เวลาฉันเมาพวกมันก็แค่จับฉันขังไว้ในห้องน้ำแล้วปล่อยออกมาในตอนเช้าก็แค่นั้น

     แต่ตอนนี้เอาไงดีว่ะ? ฉันต้องรีบพาตัวเองออกจากตรงนี้ก่อนที่ฉันจะไม่มีสติแล้วควบคุมตัวเองไม่ได้

     "อ๊าย!" ฉันพยายามจะลุกขึ้นเพื่อเดินออกไปให้พ้น ๆ จากคนพวกนี้ก่อนที่เหตุการณ์เลวร้ายจะเกิดขึ้น แต่เรี่ยวแรงของฉันมันหายไปไหนหมดไม่รู้ โลกรอบตัวฉันเริ่มหมุนนิด ๆ จนฉันเสียหลักล้มลงไปนั่งบนตักคริสพอดี เขาเบิกตามองฉันตาโตเลย ท่าทางจะตกใจไม่น้อย ดูเหมือนว่าจะสร่างเมาแล้วด้วย แต่ฉันเนี่ยสิ หนักหัวสุด ๆ

     "ปล่อย จะกลับ" ฉันพยายามแกะมือเขาที่โอบอยู่รอบเอวเพื่อป้องกันไม่ให้ฉันตกลงไปออก แต่มือไม้มันก็อ่อนแรงไปหมด ตอนนี้ภาพทุกอย่างเบลอมากจริง ๆ สติฉันเริ่มหายไปทีละนิด ลืมตาจะไม่ไหวอยู่แล้ว

     "จะกลับได้ไง? เมาขนาดนี้" คริสพูดกับฉันพร้อมกับกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นอีก

     "อืม อย่า..." ฉันครางในลำคอด้วยความขัดใจ ใจอยากจะบอกว่าอย่ายุ่งแต่มันพูดออกไปไม่ได้แล้ว ฉันซบหัวไปบนแผงอกของคริสเพราะมันหนักหัวมากเหลือเกิน

     "เชี่ยชาน ช่วยไปส่งหน่อย" คริสหันไปพูดกับพี่ชานยอล ตอนนี้เปลือกตาฉันหนักมาก มันแทบจะปิดอยู่แล้ว ฉันรู้ตัวเลยว่านี่คืออาการเมาขั้นแรกของตัวเอง จากนี้ไปนี่แหละคือของจริง ให้ตายเถอะ! ฉันจะทำไงดีเนี่ย?

     "เออ ๆ พวกมึงนี่โคตรเหมือนกันเลย ภาระกูจริง ๆ" ฉันได้ยินพี่ชานยอลตอบรับแว่ว ๆ จากนั้นก็รู้สึกว่าคริสจับแขนฉันให้ไปคล้องคอเขาไว้ แล้วร่างฉันก็ลอยขึ้นเหนือพื้น นี่เขาจะพาฉันไปไหนเนี่ย? ไม่ได้นะ ปล่อยฉันไว้คนเดียวเถอะ

     ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองถูกยัดเข้าไปในรถ แต่เป็นรถของใครก็ไม่รู้ จากนั้นก็รู้สึกว่ามีใครบางคนมานั่งข้าง ๆ แล้วดึงตัวฉันให้นอนลงบนตักเขา ใครคนนั้นลูบผมฉันเบา ๆ ด้วย ฉันพยายามจะฝืนความรู้สึกไม่ให้ตัวเองหลับแต่มันก็ทำได้ยากเต็มที

     "ให้ไปส่งไหนว่ะ?" ฉันได้ยินเสียงพี่ชานยอลดังมาจากข้างหน้า เขาคงจะเป็นคนขับสินะ

     "คอนโดกู" ฉันได้ยินแค่นั้นสติก็ดับวูบไป

     Kris's Part

     ตอนนี้ไอ้ชานยอลกำลังขับรถพาผมกับซอฮยอนไปส่งที่คอนโดผมครับ ผมขับรถเองไม่ไหวหรอก รู้ตัวว่าเมาเพราะวันนี้ไม่ค่อยสบายด้วย จริง ๆ ผมรู้นะครับว่าคอนโดเธออยู่ที่ไหนแต่ที่ให้ไอ้ชานยอลไปส่งที่คอนโดตัวเองเนี่ยก็เพราะยัยนี่อยู่คอนโดคนเดียวไง ถ้าเกิดเมาแล้วแผลงฤทธิ์ขึ้นมาใครจะดูแลล่ะ อย่างน้อยอยู่กับผมก็สบายใจกว่า

     "มึงไหวมั้ยว่ะ?" ไอ้ชานยอลถามผมหลังจากขับรถเข้ามาจอดในคอนโดแล้ว

     "ไหวดิ ขอบใจมึงมาก ฝากให้คนขับรถกูกลับมาให้ด้วย" ผมบอกไอ้ชานยอลแล้วล้วงเอากุญแจรถในกระเป๋ากางเกงส่งให้มัน  จากนั้นก็เปิดประตูรถออกแล้วอุ้มตัวซอฮยอนขึ้น

     "เออ ๆ มีอะไรโทรมาละกัน" ไอ้ชานยอลพูดจบก็ขับรถออกไป

     ผมอุ้มซอฮยอนที่เมาหลับไปแล้วขึ้นมาบนห้อง ผมวางเธอลงบนเตียงอย่างเบามือเพราะกลัวว่าจะตื่นขึ้นมา พอจัดแจงถอดรองเท้าแล้วก็ห่มผ้าให้เธอเสร็จผมก็นั่งลงบนเตียงข้างเธอแล้วลูบผมเธอเล่น ตอนแรกก็โมโหไอ้ชานยอลเหมือนกัน ไม่รู้ว่าจะโทรตามเธอมาทำไม แล้วยัยนี่ก็ดันบ้าจี้มาซะด้วย แวบแรกที่เห็นหน้าเธอผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมรู้สึกยังไง ทั้งดีใจ ทั้งเสียใจ ทั้งเศร้า ทั้งน้อยใจ อารมณ์อะไรไม่รู้ตีกันมั่วไปหมดอย่างกับพวกผู้หญิงอาร์ตตัวแม่งั้นแหละ

     ทีแรกตั้งใจไว้แล้วนะว่าจะตัดใจ ผมไม่เคยทุ่มเทอะไรเพื่อใครขนาดนี้มาก่อนเลย แถมทำอะไรไปก็เสียเปล่า ผู้หญิงเขาไม่เห็นคุณค่า ก็เลยไม่รู้จะทำต่อไปทำไม แต่มาวันนี้ผมรู้แล้วล่ะว่าสิ่งที่ทำไปมันไม่ได้ไร้ค่าไปซะทีเดียว อย่างน้อยก็ทำให้เธอแคร์ผมขึ้นมาบ้าง

     "ยัยบ๊องเอ๊ย!" ผมพูดกับคนที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงแล้วยิ้มกับตัวเองเหมือนคนบ้า อะไรจะน่ารักขนาดนี้ว่ะ? ผมไม่รู้หรอกว่าทำไมเธอถึงยอมมาตามผม แถมยังลงทุนคว้า B52 ปลิดชีพไปดื่มเองซะอีก รู้แค่ว่าตอนนี้คิดเข้าข้างตัวเองไปแล้วครับว่าเธอมีใจ ให้ตายยังไงก็คงไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือไปเด็ดขาด

     ผมลูบผมเธอเล่นอยู่พักนึงแล้วก็คิดขึ้นมาได้ว่าควรจะเช็ดตัวให้เธอซะหน่อยเพราะกลัวว่าตื่นมาแล้วจะปวดหัว ขนาดผมที่เป็นสายแข็งเรื่องแอลกอฮอร์เจอตัวนี้เข้าไปก็ยังมึน ๆ เลย คออ่อนแบบเธอก็ไม่น่ารอด ตื่นมาแล้วแฮงค์แน่

     "เช็ดตัวหน่อยนะ" ผมพูดกับเธอเหมือนขออนุญาตทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเธอคงไม่ตื่นขึ้นมาตอบ ผมตั้งใจเอาไว้ว่าจะแค่เช็ดหน้ากับเช็ดแขนขาที่โผล่พ้นเสื้อผ้าของเธอออกมาเท่านั้นครับ ไม่ได้ถึงกับจะเช็ดให้สะอาดทุกซอกทุกมุมหรอก เอาจริง ๆ ว่าผมก็ไม่ไว้ใจตัวเองเหมือนกัน

     "อือ" ซอฮยอนครางออกมาเบา ๆ เมื่อผมเริ่มเช็ดหน้าให้เธอ ใบหน้าหวานส่ายไปส่ายมาเหมือนไม่อยากให้ผมทำแบบนี้ เปลือกตาเธอกระตุกนิด ๆ เหมือนเริ่มรู้สึกตัว

     Seohyun's Part

     หนักหัวสุด ๆ ฉันตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกเย็น ๆ ที่ใบหน้า ภาพตรงหน้ามันเบลอไปหมด ฉันเลยกระพริบตาถี่ ๆ เพื่อปรับโฟกัส พอตาเริ่มชินกับแสงก็เริ่มรู้ว่าตอนนี้ตัวเองนอนอยู่บนเตียง แต่แน่นอนว่ามันไม่ใช่ห้องฉัน

     "นาย" ภาพตรงหน้าเริ่มชัดจนฉันมองออกว่าคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ คือคริส ในมือเขามีผ้าขนหนูชุบน้ำอยู่ นี่สินะสาเหตุที่ทำให้ฉันรู้สึกเย็นจนตื่นขึ้นมา

     "เช็ดตัวก่อน" คริสเอื้อมมือมาเพื่อจะเช็ดหน้าให้ฉัน

     "ไม่เอา" ฉันส่ายหน้าปฏิเสธแล้วพยายามเบี่ยงตัวหลบไม่ให้คริสเอาผ้าชุบน้ำเย็น ๆ นั่นมาโดนตัว ตอนนี้อุณหภูมิในร่างกายฉันมันสูงมากเพราะฤทธิ์แอลกอฮอร์ ฉันเลยไม่อยากรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ มันทรมานอะ จะร้อนก็ร้อนอย่างเดียวดีกว่า เดี๋ยวมันก็เย็นลงเองแหละ

     "..." คริสถอนหายใจแล้วนั่งมองหน้าฉันนิ่ง ๆ ฉันเลยลุกขึ้นมานั่งขัดสมาธิบนเตียงแล้วกอดอกเพื่อแสดงอาการต่อต้านว่ายังไงก็ไม่ยอมเช็ดตัว

     "นายน่ารักจัง" อยู่ ๆ ฉันก็หันไปมองคริสด้วยแววตาหยาดเยิ้ม ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงพูดออกไปแบบนั้น ฉันคิดว่าฉันมีสติครบถ้วนนะ แต่มันควบคุมตัวเองไม่ได้เลย แล้วพูดไม่พูดเปล่า ฉันยังขยับตัวเองเข้าไปหาเขาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แล้วยกวงแขนขึ้นไปคล้องคอเขาไว้ซะนี่

     เอาล่ะสิ! อาการแบบนี้มันเริ่มมาแล้ว แง ๆ T^T ฉันจะทำไงดี? ไม่อยากเป็นแบบนี้เลย แต่มันควบคุมตัวเองไม่ได้จริง ๆ แล้วอยู่กับใครไม่อยู่ ดันมาอยู่กับไอ้หน้าหล่อจอมหื่นอีก ฉันตายแน่

     "อยู่เฉย ๆ ก่อน เช็ดตัวหน่อย เดี๋ยวตื่นมาปวดหัว" คริสพยายามแกะมือฉันที่โอบรอบคอเขาอยู่ออก ดูเหมือนว่าตานี่ก็กำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเองอยู่เหมือนกันนะเพราะฉันเห็นเขาหลับตาแล้วเม้มริมฝีปากแน่น

     ก็ดี ควบคุมตัวเองให้ได้นะ อย่าเคลิ้มไปกับฉันล่ะ ฉันหยุดตัวเองไม่ได้จริง ๆ

     เมื่อคริสพยายามแกะมือฉันออกฉันเลยลดมือลงมาจับแก้มเขาไว้แทนแล้วบีบเล่นเบา ๆ เวลานายนี่ไม่กวนมันก็น่ารักจริง ๆ นั่นแหละ

     "จูบหน่อยสิ" 

     อ๊าก! ฉันอยากจะกัดลิ้นตัวเองตาย ไม่รู้ว่าพูดออกไปแบบนั้นได้ยังไง รู้แค่ว่าตอนนี้มันร้อนไปหมด ฉันอยากระบายความร้อนที่กำลังเกิดขึ้น อยากระบายมันออกให้หมด แล้ววิธีการระบายความร้อนมันไม่ใช่การเช็ดตัว แต่มันคือการแบ่งความร้อนไปให้อีกคนต่างหาก

     ฉันไม่รู้หรอกว่าวิธีการนี้มันถูกรึเปล่า รู้แค่ว่าตอนนี้ฉันประกบปากกับเขาไปแล้ว หัวสมองมันเบลอไปหมด ฉันเกลียดตัวเองเวลาเป็นแบบนี้จริง ๆ

     Kris's Part

     อยู่ ๆ ซอฮยอนก็ขอจูบแล้วยื่นหน้ามาประกบปากกับผมซะงั้น เอาจริง ๆ ว่าผมไม่ได้จูบตอบเธอสักนิดเพราะกำลังช็อคอยู่ครับ ช็อคจนสร่างเมาอะครับ ก็แหงสิ คนที่ด่าผมปาว ๆ อยู่ทุกวันแต่วันนี้ดันกระชากผมไปจูบเนี่ยนะ ไม่ตกใจได้ยังไงกัน

     "หืม พอแล้ว" ผมใช้มือจับหน้าเธอไว้แล้วดันตัวเธอออกแม้จะรู้สึกดีมาก ๆ กับสัมผัสที่เธอมอบให้ก็เถอะ

     ซอฮยอนไม่ได้จูบลึกซึ้งเลยสักนิดครับ เธอแค่แตะริมฝีปากค้างไว้แบบนั้น ดูก็รู้ครับว่าจูบไม่เป็น เผลอ ๆ ที่ผมจูบเธอไปวันนั้นอาจจะเป็นจูบแรกซะด้วยซ้ำไป

     "ไม่พอ" ซอฮยอนส่ายหน้าเบะปากอย่างขัดใจ เหมือนเด็กน้อยอะครับ ผมแม่งใจเต้นรัวเลยตอนนี้

     คือเข้าใจมั้ยครับว่าตัวเธอมันนุ่มนิ่ม แล้วมันก็หอม แล้วมันก็หวานอีก ผมจะอดใจไหวได้ยังไง แต่ในความดิบเถื่อนของผมมันก็ยังมีความเป็นสุภาพบุรุษแฝงอยู่ ไม่อยากรังแกคนเมาอะครับ ผมรู้ว่าตอนนี้เธอไม่เป็นตัวของตัวเอง ทำไปเพราะไม่มีสติ เลยพยายามห้ามใจตัวเองไว้

     "อย่ามองแบบนั้นดิ" บอกตรง ๆ ว่าสายตาเธอตอนนี้โคตรยั่วอะครับ

     โอ๊ย! อิเฮียใจบ่ดี

     "อือ" ซอฮยอนครางอย่างไม่ชอบใจที่ผมไปขัดใจเธอแบบนั้น มือบางแกะมือผมที่ประคองหน้าเธออยู่ออกแล้วเบียดตัวเองเข้ามาใกล้ผมอีกจนแทบจะนั่งตักอยู่แล้ว เธอกอดผมไว้แล้วเอาจมูกโด่งรั้นนั่นมาซุกไซ้อยู่แถวซอกคอผม

     ตายครับแบบนี้ ตายอย่างเดียว

     "นี่จะให้ทำจริง ๆ ใช่มั้ย?" ผมจับหน้าเธอให้เงยหน้ามาสบตา ตอนนี้เธออยู่ใกล้มาก ใกล้จนหน้าอกนุ่ม ๆ นั่นเบียดอยู่กับแผงอกผมอะครับ ผมถามเธอเพื่อขอความแน่ใจ แต่เอาจริง ๆ ว่าถึงเธอปฏิเสธผมก็ไม่ปล่อยแน่ ยั่วซะขนาดนี้ ตอนนี้ผมอึดอัดไปหมดแล้วครับ หมอต้องรับผิดชอบครับ

     ต้องให้ผมฉีดยาครับ!

     "อืม" แววตาเหมือนแมวน้อยเวลาอ้อนให้เล่นด้วยแบบที่เธอกำลังทำอยู่ตอนนี้บอกเลยครับว่าผมแพ้ แพ้มาก มีบ้านขายบ้าน มีรถขายรถครับ ซอฮยอนจับไหล่ผมไว้แล้วพยายามจะดันตัวเองขึ้นมาจูบผม

     หึ! จะรออะไรล่ะครับ?

     จับกดแม่ม!



------------------------------ CUT ------------------------------



คนที่มีสิทธิ์ได้รับฉากคัทคือคนที่คอมเมนต์ครบทุกตอนเท่านั้น
(ถ้ารู้ตัวว่าคอมเมนต์ยังไม่ครบก็กลับไปคอมเมนต์ให้ครบก่อนนะคะ อย่าคิดว่าจะตบตาไรท์ได้เพราะเค้านับตลอด โอเคเนอะ)






     Seohyun's Part

     ฉันปวดหัวมาก ปวดหัวสุด ๆ ฉันตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงตั้งปลุกจากโทรศัพท์ของตัวเองดังขึ้น ฉันพยายามควานมือหาโทรศัพท์เพื่อกดปิดเสียง

     แต่เอ๊ะ! ทำไมมันรู้สึกอึดอัดแบบนี้ อึดอัดจนจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว แถมยังปวดร้าวระบมไปทั้งตัวอีก โดยเฉพาะช่วงล่างอะ เจ็บจนน้ำตาจะไหล

     "อ๊ายยยย!" ฉันกรีดร้องออกมาสุดเสียงทันทีที่ลืมตาขึ้นมาแล้วรู้ว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของใครบางคน

     ใครว่ะ?

     สมองอันหนักอึ้งของฉันประมวลผลอย่างหนักว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น อ๋อ ๆ ฉันจำได้แล้ว ฉันไปตามคริสที่ผับเพราะเพื่อนเขาโทรมาบอก แล้วฉันก็ดื่ม B52 เข้าไป แล้วฉันก็เมา แล้วฉันก็...

     "อ๊ายยยย!" ฉันร้องโวยวายขึ้นมาอีกรอบเมื่อคิดได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น ฉันกัดฟันออกแรงถีบไอ้คนที่ยังนอนหลับสนิทแล้วกอดฉันอยู่อย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร แค่ขยับตัวนิด ๆ ฉันก็เจ็บร้าวไปจนถึงกระดูกแล้ว แต่ยังไงฉันก็ต้องอดทน ต้องทำให้คนที่มันรังแกฉันเจ็บกว่าให้ได้

     "โอ๊ย!" ไอ้บ้าคริสที่ลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นเพราะลูกถีบของฉันส่งเสียงร้องโอดโอยออกมา ฉันคว้าผ้าห่มขึ้นมาพันตัวเองไว้เตรียมเอาเรื่องกับมัน

     "ไอ้เลว!" ฉันฟาดหมอนใส่คริสไม่ยั้งเมื่อเห็นเขาพยายามจะปีนกลับขึ้นมาบนเตียง

     "เป็นบ้าอะไรเนี่ยหมอ?" คริสพยายามยกแขนขึ้นมาปัดป้องระเบิดหมอนที่ฉันรัวใส่เขาไม่หยุด

     "ฉันไม่ได้บ้า! แกสิบ้า ไอ้โรคจิต!"

     "เดี๋ยวนะหมอ ถ้าลืมอะไรไปจะช่วยเตือนความจำให้ หมอเป็นคนขอเองนะ" คริสดึงหมอนจากมือฉันแล้วโยนทิ้งไป เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอยู่ข้างเตียง ท่อนบนเขาเปลือยเปล่าแถมยังเต็มไปด้วยร่องรอยเล็บที่ขีดข่วนจนเป็นรอยแดงไปทั้งตัว ดีนะว่าท่อนล่างเขาใส่บ็อกเซอร์อยู่ ไม่งั้นฉันคงต้องกลั้นใจตายแน่ ๆ

     "ก็ฉันเมาไง เมาอะเข้าใจมั้ย? นายก็รู้นี่ว่าฉันเมา แล้วทำไมยังทำ?" น้ำตาฉันเริ่มเอ่อคลอ ฉันจำได้ว่าฉันเป็นคนเริ่มก่อนจริง ๆ แต่คนมันเมานี่นา ไม่มีสติอะ เขาไม่ควรทำแบบนี้ป่ะว่ะ

     "โห! ยั่วขนาดนั้นใครจะไปทนไหว" ไอ้บ้าคริสเท้าสะเอวพูดกับฉันหน้าตาเฉย

     "ไอ้ชั่ว! ฮึก" ฉันตะโกนใส่หน้าเขาแล้วน้ำตามันก็ไหลลงมาเองอย่างช่วยไม่ได้ จบแล้วชีวิตฉัน อุตส่าห์รักษามาทั้งชีวิตแต่ต้องเสียไปให้คนที่ฉันไม่ได้รักเนี่ยนะ ยิ่งคิดยิ่งแค้นจนน้ำตาไหลท่วมหน้า

     "เฮ้ย ๆ อย่าร้องดิ โอ๋ ๆ เดี๋ยวรับผิดชอบนะ ให้ไปหาพ่อแม่วันนี้เลยมั้ย? แต่งงานเลยก็ได้นะ" ไอ้บ้าคริสหน้ามึนกระโดดขึ้นมานั่งบนเตียงแล้วลูบหัวฉันเหมือนต้องการจะปลอบ เขาดูตกใจไม่น้อยเลยที่เห็นฉันร้องไห้แบบนี้

     "ไม่ต้องมาพูด!" ฉันปัดมือเขาออกแล้วชันเข่าขึ้นมาซบหน้าลงไปร้องไห้ต่อ

     "โอเค ๆ ไม่พูดก็ไม่พูด ลุกไหวมั้ย? เดี๋ยวพาไปอาบน้ำ" คริสยังคงเอื้อมมือมาลูบหัวฉันไม่หยุด แต่ยิ่งเขาพูดฉันยิ่งรู้สึกแย่ มันทั้งอาย ทั้งแค้น ทั้งเกลียด ฉันอยากจะมุดดินหายไปซะให้มันรู้แล้วรู้รอดเสียจริง

     "ฉันเกลียดนาย ไอ้คริส! ไอ้เลว!" ฉันเงยหน้ามาตะคอกเขาทั้งน้ำตา ฉันรู้ว่าเขาอายุมากกว่า แต่ตอนนี้ฉันไม่สนใจลำดับชั้นวรรณะอะไรแล้วล่ะ ขอให้ได้ด่าก่อนเถอะ

     "เรียกใครไอ้?" คริสชะงักมือที่กำลังลูบหัวฉันอยู่ทันที แววตาเขาดุขึ้นเล็กน้อย อีตานี่เคยบังคับขู่เข็ญให้ฉันเรียกพี่ตั้งแต่อาทิตย์แรก ๆ ที่เขาเริ่มตามจีบ แต่ฉันไม่ยอมไง ก็มันไม่น่าเคารพนี่ เขาเลยขอว่าไม่เรียกพี่ก็ได้แต่อย่าหยาบคายก็พอเพราะยังไงเขาก็เป็นพี่

     "ฮึ่ย!" ฉันเม้มริมฝีปากแน่นแล้วสะบัดหน้าหนีเขาอย่างขัดใจ

     "หยุดร้องได้แล้ว สัญญาเลยว่าฟันแล้วจะไม่ทิ้ง รับผิดชอบทุกอย่าง โอเคมั้ย?" คริสจับหน้าฉันให้หันมาสบตาแล้วพูดอย่างใจเย็น เขาไล้มือบนแก้มฉันเบา ๆ เพื่อเช็ดน้ำตาให้ด้วย

     "ไม่โอเค ไม่ อ๊ายยยย!" ฉันกรีดร้องใส่หน้าเขาสุดเสียง แล้วเสียงฉันมันคงจะดังมากจนคริสต้องยกมือขึ้นมาปิดหูตัวเองไว้

     "โอ๊ย! หมอ พอแล้ว จะโวยวายอะไรนักหนาเนี่ย? แค่มีผัวป่ะว่ะ ไม่ตายหรอกน่า" ดูสิคะ คำพูดของมันร้ายกาจแค่ไหน ฉันเกลียดมัน ฉันเกลียดมานนนน! พูดออกมาได้เหมือนเป็นเรื่องปกติ โอ๊ย! ฉันทำกรรมอะไรนักหนานะถึงต้องมาเจอกับคนประหลาดที่เหมือนมาจากกาแล็คซี่อันไกลโพ้นอย่างมันด้วย

     "ไอ้บ้า! ให้ตายยังไงฉันก็ไม่มีวันเอานายมาเป็นผัว" ฉันฟาดฝ่ามือไปบนแผงอกของคริสไม่หยุดจนเขาต้องหลบเป็นพัลวัน อยากฆ่ามันให้ตายคามือจริง ๆ

     "เธอไม่เอาแต่ฉันเอาไปแล้ว หลายรอบด้วย ยังไงก็ต้องเป็นเมียฉันอยู่ดี ทำใจเถอะหมอ" ปากอย่างมันนี่น่าจะเอาปูนมาเทกรอกปากแล้วฉาบปิดไปเลยจริง ๆ



"กรี๊ดดดด!"












ย้ำอีกรอบนะคะว่าเรื่องนี้เน้นฟิน สาระหาไม่ได้จริง ๆ เป็น SF ด้วย ทุกอย่างเลยเร็วไปหมด ไม่สมจริงตรงไหนก็ต้องขออภัยไว้ด้วยนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

981 ความคิดเห็น

  1. #977 Sirinuttanun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 10:05

    อพค น้องซอมาวทำไมทำน้องซอแบบนี้ อพคใจร้าย เอาอีกๆๆๆๆ555+ wuyifannathai@gmail.com

    #977
    0
  2. #971 aerd (@aerd) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 00:29
    เนียนไปซิคร๊า เฮียขา จะเอาเค้าเป็นเมียให้ได้555
    #971
    0
  3. #966 puter28861 (@puter28861) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:24
    รับผิดชอบเลยเฮีย
    #966
    0
  4. #958 Ai-min (@Ai-min) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 21:55
    โอยยฟินน>< เฮียคริสคนหื่น ฟันแล้วรับผิดชอบด้วยนัลล้าคค
    annur0042@gmail.com
    #958
    0
  5. #952 Lll (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 17:22
    อ่านเเล้วฟินค่ะ ชอบมากอยากอ่านตอนคัดเเล้ววว lutsameexaipunya@gmail.com
    #952
    0
  6. #943 aunaun_9514 (@aunaun_9514) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 21:34
    ซออย่าทำร้ายเฮียเลย เฮียของเค้าเป็นคนบอบบาง เฮียขา ถ้าซอรังแกอีกมาหาเค้านะเดี๋ยวเค้าจะปลอบเฮียเอง
    #943
    0
  7. #937 aSIR (@knara627) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 20:11
    โอยย สงสารร555 เฮียโหดไป๊ ขอตอนนี้ยังทันมั้ยอ่ะ knara627@gmail.com
    #937
    0
  8. #934 Chaba (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 09:38
    เขินหนักมากกก
    #934
    0
  9. #928 Mzajang (@Mzajang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 05:59
    ขอไม่สนเซฮุนแล้วได้มั้น
    #928
    0
  10. #918 Oing (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 17:46
    ฉากคัดดดดด
    #918
    1
    • #918-1 Chotika Sungchasit (@teazaza167) (จากตอนที่ 2)
      21 พฤศจิกายน 2560 / 22:05
      โอ๊ยยย ฟินนน อยากอ่านฉากคัดเลยย รักเฮียย taebabu167@gmail.com
      #918-1
  11. #908 Belle_Nolchanok (@Belle_Nolchanok) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 10:31
    อยากได้ฉากคัทมากกกก ฟินมากก จิกหมอนวนไป????
    nolchanok@gmail.com
    #908
    1
    • #908-1 mameaw7579 (@mameaw7579) (จากตอนที่ 2)
      1 กรกฎาคม 2560 / 20:18
      ขออ่านฉากคัดได้ไหมคะกำลังฟินเลยยยยยย
      #908-1
  12. #900 ซอจูคลับ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 16:02
    สนุกอ่ะ ดิบ เถื่อนแต่ขี้น้อยใจ เป็นไปได้ seojoo1997@gmail.com
    #900
    0
  13. #898 PacharamonPang (@PacharamonPang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 14:30
    นุ้งซอเมาได้เข้าทางเฮียมากกก จิกหมอนวนไป Pacharamon. pang@gmail. com
    #898
    0
  14. #894 jaao (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:05
    สงสารเฮียคริสนิดๆ 5555
    #894
    0
  15. #886 Kitty (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 18:58
    จิกหมอนวนไปปปปปปปปป

    เขินไปอิ้กกกกกกกก

    #ทีมเฮียค่ะอิอิ ข
    #886
    0
  16. #879 pummarin2544 (@pummarin2544) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 11:00
    Ops. ขอฉากคัดด้วยค่าา
    ซอ ใจอ่อนบ้างก็ได้
    เริ่มเชื่อใจว่า เฮียแกรักซอจริง
    pummarinsanyachujaree@gmail.com
    #879
    1
  17. #878 pummarin2544 (@pummarin2544) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 10:58
    งิ้วววววววววววววววว
    ซออ ไม่น้าาาา ฮึก ฮึก
    เฮียต้องรับผิดชอบด้วยน้าาา ห้ามทิ้ง ห้ามทำเสียใจ ซอ อย่าไปกังวลลูกก
    #878
    0
  18. #871 lovebts-velvet (@lovebts-velvet) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 10:47
    อือหืออ ซอมีใจให้รึยังเนี่ยเฮียเค้าจะได้รับผิดชอบเเต่ว่าเค้าได้กันเเล้วอ่ะหือ5555
    Warissa1000@gmail.com
    #871
    1
  19. #861 natnicha_w (@natnicha_w) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 14:26
    นุ้งซอจะเมาแบบนี้ไม่ได้น่ะหนู555
    v
    v
    v
    wowMylove@outlook.co.th
    #861
    1
  20. #855 boonyisapetdee (@boonyisapetdee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 23:08
    ทั้งชอบและฟินมากเลยเพิ่งจะมาเอง
    แต่เฮียเจ๋งวะชอบๆรับผิดชอบด้วย


    มาช้าแต่อยากอ่าน
    boonyisapetdee@gmail.com
    #855
    1
  21. #846 จันทกานต์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 18:36
    ชอบมากอะพระเอกนี้ทุ่มสุดตัวมีบ้านขายบ้านมีรถขายรถ5555
    #846
    0
  22. #836 Donus (@duni) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กันยายน 2559 / 23:46
    ฟินมาก เพิ่งได้มาอ่านปกติจะอ่านแต่ ซอฮยอนเซฮุน แต่พอเป็นซอคริสมันน่ารักฟินไปอีกแบบอร๊าย><

    ช้าไปแต่อยากอ่านแงมๆๆ

    dear19952010@hotmail.com
    #836
    3
    • #836-2 Donus (@duni) (จากตอนที่ 2)
      7 กันยายน 2559 / 01:07
      เพิ่งอ่านจบตะกี้ค่า
      #836-2
    • 7 กันยายน 2559 / 01:23
      ส่งฉากคัททั้งของตอนที่ 2 และตอนที่ 6 แล้วค่ะ
      #836-3
  23. #831 Chtichrainny (@Chtichrainny) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 10:08
    เฮียคริสนี่สายเปย์ของแท้เลยค่ะ มีบ้านให้บ้านมีรถให้รถไปอีก



    reen_golf-mike@hotmail.com
    #831
    1
  24. #828 Xing_ZBY (@Xing_ZBY) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 18:27
    55555+ รับผิดทุกอย่างเฮียคิดเจ๋งจิง
    ซอ เกลียด เฮีย
    ttnam831@gmail.com
    #828
    1
  25. #823 Ttrex (@Ttrex) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 23:12
    ตื้อๆจริงอะไรจริงเฮียคริส cdinosaur.trex@gmail.com
    #823
    1