อ้ายโขง [yaoi]

ตอนที่ 9 : อ้ายโขง l บทที่ 9 เลี้ยงเชื่อง [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,892
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,449 ครั้ง
    22 พ.ค. 63

เรื่อง: อ้ายโขง

เขียน: ผู้ซึ่งหลงรักหญิงสาวในภาพวาด

tag: #อ้ายโขง

E-BOOK เรื่องต่างๆ : MEB

บทที่ 9 : เลี้ยงเชื่อง

 

 

 

ปรายมองมันสลับกับมองผืนน้ำที่เต็มไปด้วยสีแดงฉาน

 

ถ้าเขาเองไม่เคยได้เห็นจระเข้ยักษ์กับอมนุษย์ก่อนหน้านี้ เขาอาจจะคิดว่าตัวเองคงฝันไปแล้วจริงๆ

 

แต่ทว่าก็ไม่ใช่เพียงแค่ตาฝาด

 

ปรายมองหลังมือที่คล้ายจะมีเลือดออกซิบๆกับต้นคอที่เวลานี้แทบไม่เหลือร่องรอยของบาดแผลเหวอะหวะจากการถูกกัด

 

ปรายค่อยๆเดินเข้าไปดูให้แน่ใจ เหมือนกับเวลาเขาสงสัยว่าผีมีจริงหรือเปล่า การเข้าไปพิสูจน์ดูให้เห็นจะๆย่อมเป็นเรื่องที่ท้าทายความเชื่องมงายไม่น้อย

 

แต่นี่ไม่เกี่ยวกับว่างมงายหรือไม่ ทว่าปรายก็ไตร่ตรองดูแล้วว่าเขาเองสามารถรับมือกับสถานการณ์ได้

 

อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดไป

 

เสียงเจื้อยแจ้วเงียบไป อย่างไม่น่าเชื่อว่าก่อนหน้านี้จะมีการปปะทะคารมกัน ชายครึ่งคนครึ่งมนุษย์หายไป เหลือไว้เพียงจระเข้ตัวกระจิดริด

 

ปรายใช้เท้าเขี่ยมันเบาๆ จากนั้นเมื่อไม่เห็นปฏิกิริยาใดๆเขาจึงลองจับต้นคอของมันไว้แน่นๆแล้วชูขึ้นดู

 

 

มันมองเขาตาแป๋ว

ดวงตาคู่นั้นดูไม่มีพิษมีภัยสักเท่าไรเมื่อเทียบกับเจ้าตัวโตในตอนแรก อย่างน้อยเทียบกันแล้วตัวนั้นก็อันตรายกว่าเห็นๆ

 

ตัวเท่าลูกแมว

 

ปรายล็อกคอมันแล้วเดินขึ้นมาจากน้ำอย่างทุลักทุเล เมื่อพ้นธารน้ำ เขาไม่ไว้ใจมันจึงได้ล็อกคอเอาไว้อย่างนั้นเพื่อไม่ให้มันวิ่งไปไหนเพ่นพ่านจนเขาหาไม่เจอ

 

ปรายลองเขย่ามันแล้วดูปฎิกริยาของเจ้าจระเข้น้อย มันทำหน้าตามึนงงอยู่สักพัก ทว่าไม่นานดวงตาก็กลับมาใสแป๋วดังเดิม

 

หน้าตาดูโง่ๆ ไม่เหมือนตอนตัวใหญ่สักนิด

 

หรือสมองของมันเล็กลงตามขนาดตัวไปด้วย

ปรายนั่งครุ่นคิดอยู่สักพัก คนกับจระเข้มองตากันไม่กระพริบ

 

ทันใดนั้นเองท้องของชายหนุ่มก็ร้องขึ้นมา

 

ปรายถึงเพิ่งตระหนักว่าตัวเองลืมหิวไปนานขนาดไหน

 

เขามองจิ้งเหลนที่อยู่ในมือ สลับกับท้องของตัวเอง เมื่อเงยหน้าขึ้นจึงเห็นว่ามันก็กำลังมองตามสายตาของเขาอยู่เช่นกัน

 

“นี่”

 

ปรายเรียก เขามีแผนอยู่ในหัวตั้งนานแล้ว มันขึ้นมาคร่าวๆอย่างรวดเร็ว ประการแรกเขาจะต้องหนีไป ทว่าประการที่สองข้อแม้ก็คือเขาจะต้องปลอดภัย ประการที่สามเวลานี้เขาหิวอย่างมาก

 

ส่วนตัวแปรเวลานี้ก็คือจระเข้ตัวนี้อาจจะเป็นอันตรายกับเขาได้ต่อให้มันตัวเล็กก็ตาม

 

ปรายตบหัวมันเบาๆหลังจากเขาเขย่าตัวของมัน

 

“ไอ้เด็กเวร คิดว่าแน่”

 

ปรายว่า เขาอุตส่าห์เอ็นดูมันในตอนนั้นใครจะไปคิดว่ามันจะจับเขามาทรมานทรกรรมอยู่ที่นี่

 

มันมองหน้าเขา แววตาดูคล้ายจะขุ่นเคือง สองตาคู่นั้นดูแวววาวเต็มไปด้วยหยดน้ำที่ค่อยๆเอ่อขึ้นมา

 

ถ้าต้องแร่เนื้อเถือหนัง ปรายไม่ถนัดทำเรื่องอย่างนั้นสักเท่าไร สุดท้ายเขาจึงพับเก็บการกินเนื้อจระเข้ลงไปก่อน

 

เขาใช้ผ้าหุ้มตัวของมันเอาไว้ มันเองก็นิ่งไม่ขยับ ร่างแข็งค้างอยู่เฉยให้ปรายจับ

 

เขาเดินสำรวจรอบถ้ำ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอันตรายจึงลองเดินออกไปตามทิศทางลม

 

ไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้มันกลายเป็นร่างนี้ แต่ทว่านี่คงเป็นจุดอ่อนของมันที่เขาได้พบโดยบังเอิญพอดี

 

หรือมันจะควบคุมการเปลี่ยนร่างไม่ได้?

 

จะเพราะเลือด หรือเพราะเขาต่อยมันหนักไปหน่อย อะไรก็ช่าง เวลานี้ปรายกำลังลิงโลดอย่างที่สุดเป็นเพราะเขากำลังจะเป็นอิสระในเร็วๆนี้

 

อย่างน้อยย่อมมีหวังกว่าตอนที่มันยังเป็นร่างคนกับจระเข้ยักษ์

 

แต่เมื่อเขาเดินไปจนสุดทาง กลับพบว่าทางนั้นเป็นแค่ทางตัน ถ้ำแห่งนี้ไม่มีทางออก

 

ปรายเดินวนเวียนอยู่นาน กระทั่งเขาเริ่มหงุดหงิดด้วยความหิว เขาจึงชูจระเข้ในมือขึ้นแล้วถาม

 

“ทางออกอยู่ไหน”

 

มีเพียงแววตาใสๆที่ตอบกลับมา ไม่มีเสียงหรือการสื่อสารอื่นใด ปรายคิดว่าบางทีมันอาจจะเป็นสัตว์ไปโดยสัญชาตญาณแล้วจริงๆ

 

กระทั่งมันเริ่มขัดขืน ดิ้นไปดิ้นมาบนการจับของเขา ปรายจึงล็อกคอมันแน่นขึ้น เขากดเสียงต่ำ

 

“หรืออยากโดนย่าง หื้อ”

 

ดวงตาของมันสื่อสารได้ชัดเจนที่สุด ไม่รู้เพราะอะไร เขาจึงมองไปตามสายตาของมัน มันหันไปที่ถ้ำจุดหนึ่ง ตรงนั้นมีพุ่มหญ้าปิดลงมา ปรายลองแหวกหญ้าจุดนั้นดู จึงพบว่าด้านในมีทางเข้าไปต่อ

 

ในนั้นแทบจะเหมือนไว้ให้คนอยู่มาก่อน หรืออาจจะเป็นที่ที่มันใช้เวลากลายร่างเป็นมนุษย์กับหญิงสาวที่มันเกี้ยวพามา

 

ปรายนั่งลง เขาลองวางมันบนหินที่ดูเหมือนเป็นโต๊ะ ก่อนจะดูว่ามันหนีไปไหนหรือไม่

 

มันไม่หนี ทั้งยังมองหน้าเขา ดวงตาคู่นั้นกระจ่างใส

 

“ไปหาปลามาให้หน่อย หิว”

 

ปรายสั่ง เขาดูปฎิกิริยาของมัน ก่อนจะเห็นว่ามันค่อยๆเดินลงแต่ทำท่าจะเดินตกจากหินก้อนใหญ่ เมื่อเทียบกับขนาดตัวของมันในเวลานี้ เดาว่าระยะห่างดูจะสูงเกินไป ถ้ามันร่วงตกลงไปคงได้ไส้แตกซะก่อนที่เขาจะได้กินปลา

 

ปรายคว้าคอของมันไว้ทัน ก่อนจะพามันเดินออกไปที่ด้านนอก ตรงจุดธารน้ำที่เขากับมันมีเรื่องกันก่อนหน้านี้

 

เวลานี้น้ำด้านนอกใสสะอาด ราวกับไม่เคยมีกลิ่นคาวเลือดใดๆมาก่อน

 

ปรายรู้สึกว่าเรื่องนี้อัศจรรย์เกินไป แต่การที่ได้เห็นจระเข้เปลี่ยนเป็นคน เรื่องที่น้ำจะใสไม่ใสนั้นก็คงเกิดขึ้นได้อยู่แล้วสำหรับที่แห่งนี้

 

เขาค่อยๆปล่อยมันลงน้ำ มันหันมามองหน้าเขา มีเพียงดวงตากับช่วงหัวที่พ้นเหนือน้ำ

 

หน้าตาของมันดูโง่ๆอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ เหมือนฝากหมาไปซื้อเหล้าหน้าปากซอย หวังว่ามันจะฉลาดเหมือนกับกี้กี้ของเขา

 

“จับปลามา”

 

ราวกับมันรับฟัง ก่อนจะมุดหายไปใต้ธารน้ำ ปรายลองดูว่ามันจะว่ายไปทางไหน เขาจึงค่อยๆลอบมองเพื่อจำทาง ทว่าจุดที่มันไปกลับลึกมาก ปรายจึงไม่คิดจะตามมันเข้าไปเพราะกลัวอันตราย

 

อีกทั้งเขาอาจจะเป็นตะคริว หรือหมดแรงซะก่อนก็ได้

 

ปรายกลับไปในถ้ำที่มีเครื่องนอน สักพักเขาก็หลับไปด้วยความอ่อนเพลีย มีเรื่องมากมายที่ดูดพลังของเขาไปเกือบหมด ที่ยังยืนอยู่ได้ก่อนหน้านี้คงเป็นเพราะการอยากมีชีวิตรอดเท่านั้น

 

กระทั่งรู้สึกได้ถึงความเปียกชื้นบางอย่างหยดลงบนใบหน้า ทำให้เขาสะดุ้งตื่นขึ้น

 

ไอ้เปี๊ยกที่เขาสั่งไปก่อนหน้านี้กลับมา เขาเห็นปลาวางอยู่บนหินหลายตัว ส่วนมันอยู่บนตัวของเขา เท้าของมันเปียกน้ำเล็กน้อย ดวงตากำลังจ้องมองเขาอยู่ ใบหน้าระหว่างเขากับมันไม่ห่างกันมากนัก

 

ในทีแรกปรายเกือบปัดมันออกไปด้วยความตกใจ ทว่าเขากลับชะงักอย่างที่ไม่ได้ตอบสนองนอกจากนิ่งค้าง กระทั่งสุดท้ายจึงลองยื่นมืออกไปตบบนหัวของมันเบาๆ

 

ดวงตาของมันปรือขึ้น คล้ายกับรอเวลานี้ กระทั่งปรายลองบางอย่างอย่างอดใจไม่อยู่

 

 

 

เขาเกาคางของมันเบาๆ มันหลับตาเล็กน้อย ใบหน้าเชิดขึ้นเข้าหาสัมผัสของปราย

 

ดูเหมือน 'มัน' จะชอบใจไม่น้อยเลยทีเดียว

 

 

 

 

 

 

 

ปรายกำลังคิดว่านี่เป็นการเสแสร้งหรือไม่

 

เขายังไม่เชื่ออย่างสนิทใจ

 

เมื่อเห็นอีกฝ่ายดูจะทิ้งสามัญสำนึกอื่นๆไปโดยปริยาย ปรายจึงลองหยั่งเชิงเจ้าจระเข้ตัวนี้ไปเรื่อยๆ

 

“ชอบให้เกาคางเหรอ” ปรายถาม เขาอุ้มมันขึ้นจากตัวเองก่อนจะเดินไปดูปลาที่มันนำมาให้

 

เขายังคงไม่ไว้ใจจึงจับที่คอของมันเพื่อไม่ให้มันหันมาแว้งกัดได้ ปรายวางมันลงบนโต๊ะหิน เขามองดูปลาที่มันจับมา สภาพมีรอยกัดเล็กๆแต่ไม่ได้เสียเนื้อปลาไปเท่าไร สุดท้ายเมื่อมองไปที่มันอีกครั้งเขาก็ทำเป็นว่ามันอาจจะไว้ใจได้ในระดับหนึ่งเพื่อไม่ให้มันสงสัยเขาเช่นกัน

 

ถ้ามันยังคงไม่กลับร่างเร็วๆนี้ย่อมดีกว่า

 

ปรายไม่แน่ใจว่าสิ่งไหนจะไปกระตุ้นการกลับร่างเดิมของมัน หรือจริงๆแล้วเขายังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าร่างไหนกันแน่ที่เป็นร่างที่แท้จริงของมัน

 

ยังไงซะเขาชอบให้มันตัวเท่านี้จะดีกว่า

 

ปรายเดินไปหยิบคบไฟด้านนอกมาจุดเพื่อย่างปลา ทุกอย่างทำไปอย่างไม่สะดวกนัก เอาแค่ให้เขาอิ่มก็พอ หลังจากนั้นน่าจะคิดอะไรออกได้มากขึ้นกว่าที่เป็นอยู่

 

ระหว่างที่เขากำลังจะกิน มันก็กำลังนอนจ้องขายหนุ่มอยู่

 

สายตาเช่นนั้นออกจะโจ่งแจ้ง ปรายรับรู้ได้ทันทีที่ว่ามีตัวอะไรสักอย่างกำลังให้ความสนใจแก่เขาอย่างยิ่ง

 

ก่อนหน้านี้เขาว่ามันก็ได้กินไปไม่น้อยแล้ว แทบเอาเขาหมดตัวทีเดียว มันยังจะตะกละ

 

“จะกินด้วยเหรอ ยังไม่อิ่มหรือไง”

 

ปรายถาม เขาแกะเนื้อปลาเป็นชิ้นเล็กๆให้มันอย่างไม่ใส่ใจ  

 

ถ้าอยากกินก็กิน ปรายแบ่งให้มันไปเล็กน้อยเพราะเขารู้สึกว่าไม่ควรปล่อยให้มันหิวจนมาระรานเขาในด้านอื่น  

 

ไม่ว่าคนหรือสัตว์เวลาหิวมักจะขาดสติทั้งนั้น

 

จริงๆแล้วเขาควรฆ่ามันเพื่อไม่ให้มันกลับมาทำร้ายเขาได้อีก

 

ทว่าพูดถึงเรื่องการฆ่าชีวิตสักชีวิต พอมาถึงสถานการณ์จริงกลับไม่ง่ายดายอย่างนั้นหากไม่ไม่ใช้ความขาดสติหรือยามคับขันเข้าช่วยเพื่อจะได้ตัดสินใจได้ง่ายขึ้น

 

ทว่าเวลานี้มันกลับกลายเป็นแค่ลูกจระเข้โง่ๆเท่านั้น

 

ก็ฆ่าเลยถ้าตัวแค่นี้

 

ปรายมองมันที่กำลังจ้องตัวเองหลังจากกินเศษเนื้อปลาเสร็จ มันเดินเข้ามาหาเขาอย่างช้าๆด้วยขาสั้นๆของมัน เมื่อเห็นว่าเขากำลังมองตอบ มันก็ใช้หัวของมันไถเข้ากับมือของเขา

 

ปรายเลิกคิ้ว เขามองท่าทีของมันด้วยความรู้สึกบางอย่าง ถ้าไม่ใช่เขายังจำได้ว่าตอนที่มันตัวใหญ่มันทำอะไรกับเขาไว้บ้าง เขาคงยีหัวเจ้าเปี๊ยกนี่ไปหลายๆทีแล้ว

 

แต่เป็นเพราะยังจำได้ ไอ้อาการออเซาะที่เห็นอยู่ปรายจึงกัดฟันอดทน ไม่ให้พ่ายแพ้กับความตอหลดตอแหลของมัน

 

ตอแหล ดูยังไงก็กำลังตอแหล

 

เหมือนเจ้ากี้กี้ หมาที่บ้านของเขา

 

ไม่ใช่ว่าสัตว์จะโกหกหรือแสดงละครไม่เป็น เขาเลี้ยงหมามา พอจะได้เห็นการแสดงละครของพวกมันอยู่บ้าง ต่อหน้าก็เป็นอีกอย่าง พอลับหลังเราก็เป็นอีกอย่าง เจ้าพวกนี้มันร้ายเกินกว่าที่มนุษย์อย่างเราจะรู้

 

แต่ถึงอย่างนั้นปรายก็ยังแอบตบหัวมันเบาๆ

 

เห็นหน้ามันเคลิ้มๆ คอเชิดขึ้นในขณะที่ดวงตายังคงปรือขึ้น ปรายเห็นดังนั้นก็รู้สึกว่ามันดูจะได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเกินไปจนหน้าเกินตาจนหมั่นไส้ ทีตอนเขามันกลับระรานอย่างหน้าไม่อาย

 

ปรายกินอิ่มแล้ว เขาเดินไปล้างมือพร้อมกับล้างตัว หลังจากนั้นจึงมองไปรอบๆเพื่อสำรวจ เป็นไปได้ว่าทางออกอาจจะอยู่ใต้น้ำที่เจ้าจระเข้ตัวนั้นมันดำลงไปหาปลามาให้เขา

 

ปรายสะบัดมือก่อนจะยืดตัว เขาเดินอยู่สักพักก่อนจะตัดสินใจลงไปในธารน้ำอีกครั้งเพื่อมองหาทางออก

 

ในนี้มีทางจริงๆ ทว่าเหมือนเป็นถ้ำน้ำที่มีอุโมงค์ให้ไปต่อ แต่กลับมีหลากหลายทาง

 

ปรายไม่กล้าไปต่อ เขารู้ตัวดีว่าตนเองไม่อาจจะกลั้นหายใจจนว่ายเพื่อเข้าไปมากกว่านี้แน่ๆ

 

ถึงในนั้นจะดูมีทางไป แต่ปรายไม่รู้ว่ามันลึกขนาดไหน

 

เขารีบกลับขึ้นมาเมื่ออากาศหายใจกำลังจะหมดลง เขานอนฟุบอยู่ข้างธารน้ำ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นชันคางอย่างครุ่นคิด

 

ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้นก็เจอกับเจ้าจระเข้ตัวน้อยที่กำลังยืนจ้องอยู่ใกล้ๆ

 

ปรายสะดุ้ง เขามัวแต่อยู่กับตัวเองและหาทางขบคิดมากเกินไปจนลืมไปว่ามีมันอยู่ด้วยอีกตัวหนึ่ง

 

“คุณนี่ว่ายน้ำเก่งจริงๆ” ปรายเอ่ย เขายังคงอยู่ในน้ำเพราะรู้สึกคุ้นชินกับอุณหภูมิด้านล่างจึงยังไม่อยากขึ้นไป

 

“ถามอะไรหน่อย” ปรายว่า เขาเท้าคาง มองจระเข้ตัวเล็กที่ขณะนี้ดูไร้พิษภัย “ทางออกอยู่ไหน”

 

เขาทำเป็นลืมไปว่ามันเป็นคนที่ขย้ำคอของเขา ทั้งยังเตะต่อยกันมายกใหญ่ก่อนหน้านี้ ตอนนี้ไอ้เปี๊ยกนี่เป็นแค่ลูกตะเข้ตัวนิดเดียวที่ดูยังไงก็ไม่ต่างจากสัตว์เลี้ยงสักเท่าไร

 

เขาลอบสังเกต ดูแววตาของมันที่คล้ายกับจะไม่เข้าใจในคำถามของเขาแม้แต่น้อย ดูเหมือนมันเลือกคำถามที่จะเข้าใจซะด้วย

 

“แล้วอย่างนี้เวลาผมหิว ผมก็ต้องรอคุณอย่างเดียวเหรอ” ปรายบอก เขารู้ว่ามันตอนที่เป็นมนุษย์ มีมนต์ขลังบางอย่างที่ไม่อาจมองข้ามได้ ขนาดแค่เรื่องที่เขาไม่ควรเกิดอารมณ์สุ่มสี่สุ่มห้า เขายังห้ามตัวเองไม่ได้

 

อะไรที่ดูไม่เข้าท่า มันก็ดันเกิดขึ้นมา

 

แต่ตอนนี้มันถอดเขี้ยวเล็บอยู่ ฉะนั้นปรายจะยอมคุยกับเจ้าจระเข้ตัวนี้ดีๆสักรอบ

 

มันอ้าปาก สะพักก็หุบปาก จากนั้นก็เดินเข้ามาต้อยๆมองหน้าของปรายอย่างใกล้ชิด

 

“ถ้าจะเข้ามาใกล้ขนาดนี้” ปรายดันคางของมันออก ผิวหนังของจระเข้ให้ความรู้สึกไม่ค่อยปลอดภัยสักเท่าไร อาจจะเพราะรูปลักษณ์ของมัน

 

ชายหนุ่มมองมันอย่างเฉยชา เขาเอนหลังพิงกับขอบดิน ร่างกายท่อนล่างแช่น้ำจนคุ้นชิน คล้ายกับว่ากำลังพักผ่อนในสถานการณ์เช่นนี้

 

เมื่อปรายไม่สนใจ สายตายังทอดมองวิวทิวทัศน์เท่าที่มีอยู่ ภายในใจไม่อาจทราบว่ากำลังครุ่นคิดสิ่งใด

 

เจ้าจระเข้น้อยเมื่อเห็นเพียงแผ่นหลังของชายหนุ่ม มันจึงเดินมาข้างๆ ก่อนจะงับปากลงที่แขนเสื้อของชายหนุ่ม แรงงับนั้นไม่รุนแรง แทบไม่รู้สึกอะไร นอกจากจะรู้สึกว่ามีฟันแข็งๆนิดหน่อยแตะกับผิวเนื้อของเขา

 

ปรายไม่ได้สนใจ กระทั่งมันเดินไปทางขวาของเขา จากนั้นก็ใช้ปากงับที่แขนเสื้ออีกข้าง ก่อนจะปล่อย

 

“ว่าไง”  

 

หางตาของชายหนุ่มมองไปเล็กน้อย เขาเห็นมันกำลังพยายามทำอะไรสักอย่าง เหมือนตอนที่หมาของเขามักจะทำเวลาที่เขากำลังเล่นเกมหรือไม่ก็ทำงานอยู่หน้าจอคอม

 

มันมองตอบ รออยู่นานเพื่อที่จะให้ปรายมองตนเอง แววตาเช่นนั้นทำให้ปรายสงสัยว่ามันกำลังต้องการอะไร เขาลองเดาสุ่ม แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เขาจึงอุ้มมันขึ้นมาก่อนจะค่อยๆปล่อยมันลงในน้ำ ตรงตักที่เขากำลังแช่อยู่

 

สิ่งนี้เป็นการทดสอบ เขาแค่กำลังทดสอบว่ามันกำลังหลอกลวงหรือไม่ก็เท่านั้น

 

ทนได้ก็ทนไป ดูสิว่าจะทนได้สักเท่าไร

 

ปรายลูบลำคอของมัน เขารู้ว่ายิ่งลูบผ่านตรงนี้มันจะยิ่งเงยหน้าขึ้นมองเขาเท่านั้น

 

“ไม่เบานี่”  

 

ปรายว่า ก่อนจะจุปากเหมือนตอนเล่นกับหมาที่บ้าน เสแสร้งหรือไม่ ไม่รู้ เขาเกาคางของมัน พักยกเรื่องที่เคยต่อยตีกับมันไปก่อน ด้วยความที่มันตัวเล็กไปหน่อย ทั้งยังหน้าตาซื่อบื้อจนน่าบี้เล่นอยู่เหมือนกัน

 

มันลอยอยู่เหนือร่างของเขา ดวงตาปรือขึ้นเล็กน้อยจนดูเหมือนจะหลับไป 




ขณะที่ใต้ผิวน้ำสี่ขาสั้นๆกำลังพยายามกวัดแกว่งไปมาเพื่อลอยตัว

 

 

 

TBC

1 คอมเม้นต์เท่ากับ 1 กำลังใจ

tag:#อ้ายโขง

FACEBOOK

TWITTER

E-BOOK เรื่องต่างๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.449K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,952 ความคิดเห็น

  1. #3936 MitsukiCarto (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2563 / 00:06
    นี่หมาหรือเข้55555
    #3,936
    0
  2. #3925 แอคหลุมไม่ปรากฎนาม (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 03:54
    55555555555555555ขำคอมเม้นที่ด่าว่าตอแหลอะ
    #3,925
    0
  3. #3907 PinkChocolate (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 18:47
    ตอแหลมาก
    #3,907
    0
  4. #3888 Paparazzi1 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 23:33
    อีพี่โหมดกีกี้ แบ้วนะ 😆
    #3,888
    0
  5. #3767 tanutp (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 10:23
    ทำไมกลายเป็นตอละเข้ไปด้ายยยยยยยย
    #3,767
    0
  6. #3745 Sistel2 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 09:36
    น่ารักอ่าาาาาาา เข้น้อยยยย
    #3,745
    0
  7. #3708 jane8416 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 12:18
    ดุ้กดิ้กๆเหลือเกิน
    #3,708
    0
  8. #3690 jirpk (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 20:39
    น่ารักจังเลยน้องงง น้องชื่ออะไร น้องชื่ออะไร
    #3,690
    0
  9. #3678 more than x (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 04:48
    แงวเท่านั้นนนนน
    #3,678
    0
  10. #3669 supansa1234567 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 11:31
    ขาเ-่ยนๆ5555555
    #3,669
    0
  11. #3649 Pu-ey (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 11:27
    เอ็นดูววว
    #3,649
    0
  12. #3624 Vivachoco (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 18:28
    ทำไมถึงเปลี่ยนน้า
    #3,624
    0
  13. #3602 cherryjai (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 11:39
    เอาซะหมาเป็นจระเข้เลยยัยน้อง
    #3,602
    0
  14. #3449 aunaunmtyj (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 13:58
    น่ารักเชียวววว
    #3,449
    0
  15. #3361 Chi_Chi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 01:36
    ตลกที่มองจระเข้เป็นหมาได่ ยัยน้องปรายสู้ฟัดมาก
    #3,361
    0
  16. #3345 PAlINAP (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 20:26
    แง้พิเข้น่ารักมากตะเร้กตะน้อยยยย
    #3,345
    0
  17. #3307 เฟิ่งจิ่ว (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 22:08
    พ่อเข้น้อยของแม่น่ารักมากกกกก
    #3,307
    0
  18. #3290 นอนนอน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 18:49
    เป็นเด็กไปเลยก็ดีนะคะโตแร้วประสาทแดกมาก ปวดหัว55555555555555555
    #3,290
    0
  19. #3230 tnoonnp- (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 08:42
    อย่าเปลี่ยนร่างอีกเลย
    #3,230
    0
  20. #3179 huzz1a (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 23:18
    อย่าโตเลยยย ตะเข้น้อยดีอล้ววว
    #3,179
    0
  21. #3167 kikyo_4004 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 07:21
    โอ้ยยน่ารักไปเลยนะอิพี่เข้55555
    #3,167
    0
  22. #3155 Byunpulloy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 21:48
    หมาหรือเข้คะ แยกไม่ออกแล้ว
    #3,155
    0
  23. #3134 katooyaoi9080 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 16:29
    อยู่ดีดีก่อเปลี่ยนเป็นน้อนเข้
    #3,134
    0
  24. #3129 dang24 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 08:25

    ว้าว ดีใจมาแย้ววววววววววว แต่ แล่เนื้อ นะ

    #3,129
    0
  25. #2965 Aonsung1 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 22:35

    จากพิเข้เป็นอัยต้าวเข้
    #2,965
    0