อ้ายโขง [yaoi]

ตอนที่ 8 : บทที่ 8 แปลงกาย [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,568
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,520 ครั้ง
    26 ม.ค. 64

เรื่อง: อ้ายโขง

เขียน: ผู้ซึ่งหลงรักหญิงสาวในภาพวาด

tag: #อ้ายโขง

E-BOOK เรื่องต่างๆ : MEB

บทที่ 8 : แปลงกาย

 

 

 

 

ปรายมองหน้ามัน เขารู้สึกจั๊กจี้ไม่น้อย ชายหนุ่มใช้มือผลักแก้มของมันออกอย่างไม่ใส่ใจ แต่ทว่าใบหน้านั้นกลับไม่ได้ขยับ ร่างกายมันแข็งแรงราวกับหิน ไม่มีส่วนใดที่โอนอ่อนไปตามเรี่ยวแรงของปรายได้

 

ชั่วชีวิตนี้ปรายไม่คิดมาก่อนว่าตัวเองจะต้องมาพบเจอสถานการณ์ที่พูดได้ยากอย่างเวลานี้มาก่อน

 

เขาถูกผู้ชาย? สัตว์ร้าย? หรือจะตัวอะไรสักอย่างที่ไม่ใช่มนุษย์พูดจาข่มขู่คุกคามได้อย่างไร้ยางอาย

 

มันจับข้อมือของเขาไว้ ปลายนิ้วของมันกดลงบนอุ้งมือของเขาเบาๆ ทว่าแค่การกดเล็กน้อยกลับทำให้รู้ว่าเล็บของมันแหลมคมเพียงใด

 

แค่การกดเบาๆขูดเบาๆปรายก็รู้สึกได้ว่าผิวของเขาเป็นรอยขึ้น หากกดลงอีกสักเล็กน้อยคงมีเลือดหยดออกมา

 

ไม่ควรมีเลือดให้เห็น เป็นเพราะเขากลัวว่ามันจะไปกระตุ้นสัญชาตญาณร้ายของสัตว์ตัวนี้เข้า

 

โดยส่วนมากแล้วการได้กลิ่นเลือดก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกดีเลยสักครั้งไม่ว่าจะสถานการณ์ไหนๆ

 

“ว่าอย่างไร”

 

“อะไร”

 

“เจ้าว่ารสชาติเจ้าจะเป็นเช่นไร”

 

“เค็ม” ปรายเลียริมฝีปากของตัวเอง เขาตอบ “มั้ง”

 

ส่วนใหญ่รสชาติของผิวกับเหงื่อมันก็จะออกเค็มๆอยู่แล้ว

 

ปรายย้อนนึกไปถึงตอนที่เขาเคย ‘ชิม’ ไม่ใช่แค่ผิวของตัวเองแต่เป็นของ ‘เธอ’

 

ใช่ว่าสิ่งที่มันอวดอ้างมาเขาจะไม่เคยผ่านมาก่อน

 

ก็แค่จระเข้แก่ๆที่อวดเรื่องเล่า ไม่มีใครพูดด้วยจนต้องมาคุยกับเด็กรุ่นลูกอย่างเขา

 

แต่โลกนี้มันไปถึงไหนกันแล้ว

 

ปรายคิดไปเรื่อยเปื่อย เขาพยายามคิดให้เลื่อนลอยได้มากที่สุดเพื่อหลบเลี่ยงบรรยากาศที่มันกดดันเข้ามา หากเขาเล่นไปตามเกมของมันเขาอาจจะไม่เป็นตัวของตัวเองจนต้องพ่ายแพ้ไป

 

ปรายไม่ต้องการให้มันคุกคามตัวเองไปมากกว่านี้ เขาพยายามเบี่ยงตัวออก แต่มันก็ไม่ได้ทำตามอย่างที่ชายหนุ่มต้องการ

 

ปรายมองไปที่ลำตัวของมัน ก่อนจะมองไล่ขึ้นมาจนถึงใบหน้าของมันอีกครั้ง เขาถอนหายใจ

 

ทว่าทันทีที่ปรายถอนหายใจ มือของมันก็จับปลายคางของเขาเอาไว้ ทันทีที่ปรายเห็นอีกครั้งใบหน้าตรงหน้ากลับกลายเป็นใบหน้าของคนรักเก่า

 

ดูอย่างไรก็ใช่ ปรายกระพริบตา เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง แต่ทว่ามันกลับสมจริงเสียยิ่งกว่าจริง

 

“ทำได้ไง” ปรายถามคล้ายว่าเหม่อลอย ชายหนุ่มยกมือแตะใบหน้าของเธอช้าๆอย่างอดใจไม่อยู่

 

“หืม”

 

แม้แต่น้ำเสียงนั้นยังเป็นเสียงของเธอ

 

ทว่ามีเพียงสิ่งเดียวที่ไม่อาจลอกเลียนได้

 

แววตา

 

แม้ใบหน้านั้นจะแย้มยิ้มเพียงใด สวยงามเพียงไหน ร่างกายที่อยู่บนตัวเขาจะอ่อนนุ่มเท่าใด ทว่าสิ่งเดียวที่ไม่อาจขโมยมาได้คือดวงตา

 

แววตาของเธอไม่เหมือนยามปกติ มันเป็นแววตาที่ปรายไม่คุ้นชิ้น ความเชิญชวน ดูคล้ายล่อหลอก แววตาเช่นนี้ดูยั่วยวนเกินไป

 

...และ...ลึกลับเกินไป

 

‘มัน’ จับมือของเขาวางไว้บนเนินอกที่เต็งตึง ท่าทางเช่นนั้นทำให้เลือดในกายของชายหนุ่มเริ่มสูบฉีด

 

“แววตาของเจ้า มองอย่างที่บุรุษผู้หนึ่งอยากทำบางอย่างกับสตรีผู้หนึ่ง” มันโน้มลง กระซิบที่ข้างหูของปราย “หรือจะเป็นบุรุษกับบุรุษ?”

 

ปรายชะงัก เขาหยุดมือที่กำลังกอบกุมเนินอกตรงหน้านั้น

 

“หยุดเอาเธอมาล้อเล่น”

 

“ทำไมหรือ ไม่ชอบอย่างนั้นรึ” หญิงสาวตรงหน้าเอียงคอ “ข้าไม่เชื่อว่าเจ้า...จะไม่ชอบ”

 

ปรายครุ่นคิด หากเขาหลงละเมอไปกับกลลวงของมัน ไม่แน่ว่าเขาอาจจะถูกมันกินเข้าจริงๆก็ได้

 

แต่ถ้าหากว่าเขาไม่ได้หลงไปกับการล่อหลอกของมัน แต่เขากำลังจะเล่นกับมันเท่านั้นล่ะ?

 

ถึงอย่างนั้น ร่างกายของปรายก็ยังคงทนต่อแรงธรรมชาติไม่ได้ และมนต์บางอย่างที่เขารู้ดีว่ามันไม่ใช่เรื่องธรรมชาติ ไม่ใช่เรื่องที่จะอธิบายได้ บางส่วนนั้นยังคงขยายขึ้นตามแรงกระตุ้นจากการสัมผัสและภาพที่เห็น

 

สะโพกของ ‘เธอ’ บดลงช้าๆ มือของปรายวางอยู่บนเอวอ้อนแอ้นของเธอ ดวงตาของเขาคล้ายกับกำลังหลงละเมอทว่าส่วนลึกก็ยังคงมีแววต่อต้าน

 

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากทน แต่เพราะรู้ดีว่าเรื่องราวตรงหน้าไม่ใช่เรื่องจริง ปรายจึงพยายามไม่ให้มันเกินเลยจากจุดที่ควรจะเป็นนัก

 

“อุ้ย” มันเอ่ย น้ำเสียงเหมือนเธอไม่ผิดเพี้ยน จริตเช่นนั้นยิ่งแล้วใหญ่ “ดูมือเจ้าสิ ซุกซนไปไย”

 

“คุณ” ปรายถึงกับอดเอ่ยขึ้นมาไม่ได้ “โคตรตอแหล”

 

แม้อย่างนั้น ลมหายใจของเขาก็เริ่มหอบชัน เป็นเพราะมันที่ยังคงไม่หยุดยั่วยวน...

 

มันเอาร่างกายที่ชายหนุ่มชื่นชอบมายื่นให้ตรงหน้า

 

จิตใจที่สับสนเคว้งคว้าง จะอดทนได้นานสักเท่าไหน

 

เสียงหัวเราะกังวานดัง เป็นเสียงหวานที่บาดใจปรายอย่างที่สุด

 

“นางอยู่ตรงหน้าเจ้าแล้ว ทำไมเจ้าจึงผลักไส”

 

“เพราะคุณไม่ใช่เธอ”

 

“เหตุใดจะมิใช่”

 

“เธอก็เป็นเธอ” ปรายเอ่ยด้วยน้ำเสียงยากลำบาก เขากลืนน้ำลาย “ส่วนคุณก็เป็นคุณ”

 

“ข้าเป็นในสิ่งที่เจ้าอยากให้เป็นได้” ปลายนิ้วเรียวค่อยๆไต่บนหน้าอกของเขา

 

มันค่อยๆโน้มลง ปลายลิ้นเลียบนแก้มของปรายเบาๆ เพียงแค่นั้นความวาบหวามทั้งหมดที่ปรายพยายามอดกลั้นไว้ก็ถึงจุดสิ้นสุด

 

ปรายรู้ดีว่าตนเองมีกิเลสที่น่ารังเกียจ แต่ว่ามันกลับไม่อาจห้ามได้ ไม่ ยังไงเขาก็อดใจไม่ได้ อาจจะเป็นเพราะเขาอ่อนแอกว่ามัน สุดท้ายเมื่อความอดทนนั้นหมดลง ชายหนุ่มก็ผุดขึ้นเปลี่ยนเป็นฝ่ายกดร่างนั้นไว้ใต้ร่างของตนเอง

 

ดวงตาสบประสาน แววตาคู่นั้นมองเขาราวกับว่าบนโลกนี้ไม่มีใครอื่นอีก

 

แต่นี่มันผู้ชาย

 

ไม่ใช่คนด้วย

 

บ้าฉิบ

 

ปรายพยายามคิด เขาสะบัดหน้าออก ทว่ามันในร่างของหญิงสาวกลับกอบกุมจุดที่อ่อนไหวที่สุดของชายหนุ่มเอาไว้มั่น

 

“เหตุใดไม่ลองตรองดูเช่นว่า” มันลุกขึ้น โน้มร่างเข้าหาปราย ความนุ่มนิ่มประสานกับร่างของเขา “เมื่อมีความสุขวางไว้ตรงหน้าก็เพียงแค่ไขว่คว้าเอาไว้”

 

“มันจะมีความหมายอะไร” ปรายพูดอย่างสับสน

 

“เจ้าก็แค่ทำสิ่งที่อยากกระทำ ยากตรงไหนหรือ”

 

ริมฝีปากของเธอเคลื่อนลง จากหน้าอกของเขากระทั่งอยู่จุดใต้สะดือ ปลายลิ้นนั้นหยอกเย้าจนชายหนุ่มเขาอ่อนทว่า เขาจับใบหน้าหวานนั่นไว้ ขณะที่อีกฝ่ายยังคงหลงใหล ริมฝีปากยังคงอยู่ในส่วนที่เขาหวงแหนที่สุด จนปรายเกือบรู้สึกถึงการปลดปล่อย ทว่าเขายังคงยั้งตัวเองเอาไว้

 

“คุณ คุณหลอกให้ผู้หญิงหลงรัก แล้วเวลาหลอกให้ผู้ชายหลงรัก คุณก็ทำแบบนี้เหรอ”

 

หญิงสาวตรงหน้าคล้องคอของปรายไว้ เธอนั่งอยู่บนตัวเขา ทว่าน้ำหนักที่โถมทับนั้นกลับหนักผิดปกติกับร่างกายที่บอบบาง

 

“โดยปกติแล้ว หากเป็นบุรุษ”  

 

น้ำเสียงหวานเอ่ยขึ้น สลับกับกลายเป็นน้ำเสียงทุ้มต่ำ ทันใดนั้นเองหญิงสาวตรงหน้าก็กลับกลายเป็นใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ร่างกายเล็กๆแปรเปลี่ยน ดวงตาคู่นั้นแฝงไปด้วยความกระหายเต็มเปี่ยม

 

ความเจ็บแล่นริ้วเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว ชายหนุ่มหน้ามืด...ที่ต้นคอ...เลือดสีแดงฉานพุ่งออกราวกับน้ำที่ไหลริน สลับกับน้ำเสียงหนึ่งที่เอ่ยขึ้นมาอย่างช้าๆ ทว่ากลับให้ความรู้สึกเลือดเย็นเป็นที่สุด

 

 

“ข้าจะกัดมันในคำเดียว”

 

 

 

 

 

 

ปรายไม่คิดว่ามันจะกัดเขาในเวลานี้  

 

เวลาที่ร่างกายกำลังเกิดกิเลสตัณหา มันทั้งปั่นป่วนและสับสนจนไม่อาจตั้งสติใดๆได้

 

ทว่าสิ่งเหล่านั้นเกิดขึ้นแล้ว และเวลานี้สิ่งที่ยืนยันคือความเจ็บปวดพร้อมกับเลือดที่ไหลนองย้อมธารน้ำเป็นสีแดงสด

 

“เย.ดแม่ ไอ้เวรเอ๊ย”

 

ปรายร้องออกมาด้วยความเจ็บ เขาจิกผมของมันขึ้นอย่างไม่ออมแรง แล้วเหวี่ยงร่างนั้นออกไปในทันที

 

สีแดงย้อมริมฝีปากของมัน หยดเลือดค่อยๆไหลเปรอะเปื้อนจากข้างแก้มและริมฝีปาก ไปจนถึงคาง ปรายยกมือกุมต้นคอ ชายหนุ่มหน้ามืดจนล้มลง หยดน้ำกระเซ็นออก ปรายค่อยๆถอยหลังอย่างทุลักทุเล

 

มันเลียเลือดที่ติดอยู่บนริมฝีปากของตัวเองอย่างกระหาย ปลายนิ้วแตะเอาเลือดทุกหยดเลียอย่างนึกเสียดาย ราวกับสัตว์ร้ายที่หมดซึ่งจิตใต้สำนึก

 

ปรายมองภาพนั้นด้วยความพรั่นพรึง ดวงตาของเขามืดลงเป็นช่วงๆ สลับกับภาพที่มันค่อยๆย่างก้าวเข้ามา

 

“ไหนว่า” ปรายถาม น้ำเสียงของเขาติดขัดด้วยความเจ็บปวด “จะเลี้ยงกันไว้ก่อน”

 

มันยิ้ม รอยยิ้มนั้นเผยเขี้ยวที่ดูยาวกว่าปกติ สีแดงของเลือดเขายังคงติดตามเขี้ยวของมัน

 

“ข้าก็เลี้ยงเจ้าอยู่”

 

เลือดของเขาไหลอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ปรายคิดว่าตัวเองกำลังจะตายแน่ๆ ทว่าสุดท้ายแล้วเขาก็ยังอยากมีชีวิตรอดมากกว่าอยู่ดี

 

สุดท้ายแล้วเมื่อใกล้ตาย หากมีสติหลงเหลืออยู่สักเล็กน้อย แค่เพียงเล็กน้อย ก็ยังอยากมีชีวิตมากกว่าอยู่ดี

 

เขาโชคไม่ดีที่ยังมีเสี้ยวหนึ่งที่ยังคงมีสติ

 

ผมของมันหลุดลุ่ย สยายทั่วแผ่นหลังกว้าง รอยปุ่มหนังของจระเข้เข้มขึ้น เผยตามร่างกายของมันยิ่งดูน่าครั่นคราม กล้ามเนื้อทุกส่วนดูตื่นตัว เต็งตึง ราวกับว่ามันกำลังอยู่ในช่วงที่ตื่นตัวและพลังงานล้นปรี่

 

ปรายกลั้นใจ เขาหอบเอาอากาศที่ราวกับว่าเวลานี้หอบเข้าไปเท่าไรก็ไม่ถึงปอด

 

เขาได้กลิ่นความตาย

 

“มานี่” ปรายนอนพิงหินอย่างหมดเรี่ยวแรง แต่เขาก็ยังคงเรียกมันราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นตรงข้ามกับใบหน้าที่ซีดเซียว ความโกรธเกรี้ยวทั้งหมดทั้งมวลถูกกักเก็บไว้ภายในดวงตาคู่นั้น

 

คิ้วเข้มเลิกขึ้น แม้กระนั้นก็ยังคงก้าวย่างเข้ามาอย่างช้าๆตามคำเรียกของชายหนุ่ม ท่าทางของมันดูแปลกใจที่ปรายกระดิกนิ้วเรียกมันเข้าไปหาอย่างไม่เกรงกลัว

 

“น้ำลายคุณ” ปรายเอนหน้าขึ้น เขาเงยหน้ามองมันก็จริง แต่กลับใช้เพียงหางตามองมันเท่านั้น “เลียซะ”

 

รอยยิ้มของมันกดลึกขึ้น มันโน้มลงก่อนจะเชยคางของชายหนุ่มขึ้น ทว่าทางทางนั้นยังคงแฝงไปด้วยการยับยั้งที่แทบยั้งไม่อยู่ ราวกับว่ามันเองกำลังตื่นตัวถึงขีดสุด ท่าทางจึงไม่ได้สุขุมอีกต่อไป

 

“เจ้าสั่งข้าหรือ”

 

มันเอนนอนลงบนผิวน้ำ ทว่าเนื่องจากร่างกายที่ใหญ่โต กับธารน้ำที่ไม่ได้ลึก ทำให้ร่างของมันเผยขึ้นมามากกว่าปรายที่คล้ายจะจมลงทุกขณะ  

 

ชายหนุ่มคล้ายกับกำลังอยู่ในอ้อมกอดของสัตว์ร้าย

 

“ใช่”

 

ปรายมองหน้ามัน ดวงตาของเขาพร่าเลือนทว่าจิตใจห้วงสุดท้ายของเขายังคงแจ่มแจ้งดีว่าตัวเองพูดสิ่งใดออกไป

 

ถ้าน้ำลายมีประโยชน์ก็จงใช้ให้เกิดประโยชน์

 

แววตาสองคู่ประสานกันอยู่ ราวกับว่าไม่มีผู้ใดจะอ่อนลงให้ กระทั่งมันเป็นฝ่ายหัวเราะร่า ปลายลิ้นยาวลากเลียตามไปต้นคอของปราย เก็บหยดเลือดที่ไหลออกราวกับน้ำตกนั้นจนเกลี้ยงเกลา

 

หยดแล้วหยดเล่า

 

“ข้าควรกัดเจ้าอีกคำ จากนั้นก็ค่อยรักษาเจ้า จากนั้นก็กัดอีก วนเวียนเช่นนี้ไปเรื่อยไม่สิ้นสุด” มันกระซิบบอก “เจ้าว่าสิ่งนี้คือสวรรค์หรือไม่”

 

สวรรค์พ่อมึงสิ

 

ทว่าปรายกลับไม่ได้พูดออกไป เขาเพียงกัดฟันแน่น รอให้ความเจ็บปวดนั้นค่อยๆจางหายไป

 

มันเอาแต่เลียหยดเลือดรอบๆ ทว่าแผลยังคงอยู่ ทำให้เลือดไม่หยุดไหล จนกว่ามันจะเลียที่บาดแผลจริงของเขา

 

มันเห็นแววตานั้นก็รู้ได้ทันทีว่าจุดเดือดของชายหนุ่มตรงหน้าถึงขีดสุดแล้ว ความเจ็บปวดจะยิ่งทำให้สติเราหลุดลอย กระทั่งความกลัวก็ยังคงลืมเลือนไป

 

จระเข้ยักษ์หัวเราะชอบใจ เสียงหัวเราะของมันบ่งบอกได้ถึงความเบิกบานและสนุกสนานที่ไม่ได้พบพานมาเนิ่นนาน

 

“ข้าล่ะชอบเจ้าจริงๆ ชอบเสียจนคิดว่ากินไปทั้งหมดนั้นจะอร่อยสักแค่ไหน แต่ก็เสียดายจนไม่อาจทำเช่นนั้นได้ ต้องค่อยๆชิมค่อยๆละเลียดด้วยความไม่อาจตัดใจ รสชาติเช่นนี้สักกี่ร้อยกี่พันปีจึงจะได้พบพาน”

 

มันค่อยๆกดลิ้นลงบนบาดแผลของปราย ชายหนุ่มร้องลั่น แม้จะเตรียมใจไว้แล้วทว่าความเจ็บปวดกลับมากกว่าจนไม่อาจห้ามเสียงได้อีก

 

เขาดิ้นรนอย่างเจ็บปวด ทว่ามันกลับกดร่างของปรายไว้มั่น เรี่ยวแรงนั้นมหาศาล เป็นการจงใจและเปิดเผยเรี่ยวแรงของมันอย่างชัดเจน ไม่ว่าปรายจะดิ้นหรือผลักไสมันก็ไม่เป็นผลอีก

 

“ต้องขอบคุณเจ้าที่เตือนสติข้า” มันเอ่ย ปลายลิ้นเลียบนต้นคอของชายหนุ่มอย่างหลงใหล ก่อนจะจุปาก “เกือบเสียแล้วไหมเล่า”

 

“ใช่ ตะกละนัก” ปรายกัดฟันพูด เขาแทบจะเค้นออกมา

 

มันหัวเราะอย่างชอบอกชอบใจ “ขออภัย ขออภัย”

 

แม้น้ำลายของมันจะบรรเทาความเจ็บปวดและบาดแผล ทว่าก่อนหน้านี้มันยังคงไม่ได้รักษาเขาและยังจงใจกดลิ้นเข้ามาที่แผล ทำให้ปรายหน้ามืดจนเกือบหมดสติไป ทว่าเมื่อมันค่อยๆเลียช้าๆ จนน้ำลายชุ่ม เมื่อมันสัมฤทธิ์ผล ความเจ็บปวดจึงค่อยๆเจือจางลงตามลำดับ

 

ทว่าความเจ็บปวดที่ผ่านมาก็ยังคงหลงเหลืออยู่

 

ใบหน้าของปรายซีดขาว เขานอนอยู่บนอ้อมแขนของมัน ท่าทางทะนุถนอมเช่นนั้นราวกับว่ามันเป็นแม่ไก่ที่กำลังกกไข่ ไม่ใช่จระเข้ที่เพิ่งกินไข่เข้าไป

 

ราวกับว่าความรู้สึกที่ควบคุมไม่อยู่ของมันจะลดลงแล้ว สติของมันเองก็ค่อยๆกลับคืนมาอีกครั้ง เหมือนได้ต่อเวลาให้ปรายได้พักหายใจและต่อเวลาชีวิตของเขาไปอีกสักเล็กน้อย

 

“ก่อนหน้านี้เจ้าด่าข้าหรือ” มันว่า ปรายชะงัก มันจึงค่อยๆกระซิบบอก “เร้าอารมณ์ยิ่งนัก”

 

ปรายจ้องมันเขม็ง ทีแรกเขานึกว่ามันจะหาเรื่องติดใจ ทว่าประโยคถัดมาก็ทำให้ปรายอดใจไม่อยู่

 

“หากเปลี่ยนจาก ‘มารดา’ เป็น ‘เจ้า’ แทนก็คงจะดีมิใช่น้อย”

 

ปรายเริ่มกลับมามีเรี่ยวแรง หมัดซ้ายจึงสวนเข้าไปที่ข้างแก้มของมันเต็มแรง

 

เขารู้ว่ามันกำลังเผลอ จึงทำให้ร่างนั้นเขวไปเล็กน้อย ถึงอย่างนั้นก็ทำให้ฝ่ามือของปรายเจ็บพอๆกัน หรืออาจจะมากกว่า

 

ปรายสบถในใจ เขารู้สึกเหมือนต่อยเข้ากับกำแพงแข็งๆ แต่แลกกับความสะใจก็รู้สึกว่าคุ้มอยู่ ต่อให้ย้อนกลับไปได้ชายหนุ่มก็คงจะตัดสินใจเช่นเดิม ไม่อย่างนั้นถ้าไม่ได้ต่อยสักหมัดก็คงค้างคาใจนอนไม่หลับ

 

“ไอ้มนุษย์เลี้ยงไม่เชื่องอย่างเจ้า” มันคำรามต่ำ ใบหน้าด้านข้างคล้ายจะมีรอยแดงเล็กน้อยคล้ายกับแก้มที่มีเลือดฝาด แม้รู้สึกว่ามันจะไม่เจ็บ แต่ราวกับว่าถูกมนุษย์กระตุกหนวดเข้าจึงทำให้มันเริ่มมีอารมณ์ขึ้นมา

 

มันกุมคอของชายหนุ่ม เรี่ยวแรงแค่เล็กน้อยก็ทำให้ปรายหายใจไม่ออก

 

ทว่าก่อนที่มันจะกลั่นแกล้งเขาไปมากกว่านี้ จู่ๆมันก็มีสีหน้าเจ็บปวดเข้าให้จริงๆ

 

มือของมันคลายออก ราวกับว่ามันกำลังเจ็บปวดอย่างรุนแรง มันกุมศีรษะ ท่าทางไม่มั่นคง ปรายนึกว่าตัวเองจะทำให้มันบาดเจ็บได้ เขามองหมัดของตัวเองอย่างตกตะลึง เขาไม่คิดคิดว่าที่จู่ๆมันก็ดูเจ็บปวดขึ้นมานั้นจะเป็นเพราะฝีมือของตัวเอง

 

ท่าทีของมันคล้ายกับตอนที่มันกำลังกลายร่างจากจระเข้กลับเป็นคน มันคำรามต่ำก่อนจะผลักปรายออก จากนั้นก็ถอยหลังออกไปราวกับว่ามันกำลัง...หวาดกลัว

 

 

...หรือไม่ต้องการให้เขาเห็นบางอย่าง

 

มันถอยไปไม่ได้ไกลก็ล้มลุกคลุกคลานอยู่กลางธารน้ำ

 

 

ร่างตรงหน้าก็อันตรธานหายไป ปรายมองสิ่งนั้นอย่างไม่เชื่อสายตา เขากระพริบตาอยู่นานเหมือนกำลังฝันอยู่ 

 

 

มีฟองอากาศผุดขึ้น 

กระทั่งชายหนุ่มเลื่อนสายตาลง มองบางสิ่งที่อยู่ต่ำลงมาในธารน้ำ

 

 

 

ทันใดนั้นร่างตรงหน้า...จากชายผู้ซึ่งอันตราย

 

...ก็กลับกลายเป็นเพียงจระเข้น้อยตัวหนึ่งที่ดูไร้พิษภัยอย่างสิ้นเชิง...

 

 

 

 

 

 

TBC

1 คอมเม้นต์เท่ากับ 1 กำลังใจ

tag:#อ้ายโขง

FACEBOOK

TWITTER

E-BOOK เรื่องต่างๆ

 

 

 

มีคนแช่งพี่เข้ให้หลงเมรีย เอ๊ย ปราย

หลงแน่ฮะ หลงแน่ ไม่อยากสปอย อิอิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.52K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,008 ความคิดเห็น

  1. #3935 MitsukiCarto (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2563 / 23:55
    เป็นหนูเข้ตัวที่เคยเจอตอนแรกสินะ!~
    #3,935
    0
  2. #3924 แอคหลุมไม่ปรากฎนาม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 03:47
    อ้าว จิ้งเหลนน้ำ
    #3,924
    0
  3. #3906 PinkChocolate (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 18:28
    เอาล่ะ ไดัเวลารังแกคืนบ้างแล้ว
    #3,906
    0
  4. #3887 evaw. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 23:30
    กลายเป็นน้องเข้เฉย5555555 ชั้นชอบการต่อปากต่อคำของปราย555555
    #3,887
    0
  5. #3766 tanutp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 10:19
    อนาถถถ คือแก่แบบทวดแล้ว พันกว่าปี
    #3,766
    0
  6. #3744 Sistel2 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 09:16
    ตะเข้น่าร๊ากกกกก
    #3,744
    0
  7. #3734 HOBInaenaYING (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 18:03
    โง้ย เอ็นดูววว5555
    #3,734
    0
  8. #3718 Diamond-18 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 13:19
    จริงๆคือน้องเข้ที่เจอตอนแรกนี่เอง5555
    #3,718
    0
  9. #3707 jane8416 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 12:07
    เอ้าาากลายเป็นไอตัวเล็กซะแล้ว
    #3,707
    0
  10. #3689 jirpk (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 20:31
    แง๊ หดกลับไปเปนตัวเร้กปุกปิก
    #3,689
    0
  11. #3668 supansa1234567 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 11:07
    ปรายโคตรปากจัดชอบ555555555555
    #3,668
    0
  12. #3647 Pu-ey (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 11:18

    แม่ หนูชอบบบบ
    #3,647
    0
  13. #3621 Vivachoco (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 18:06
    มี3ร่างหรอ
    #3,621
    0
  14. #3601 cherryjai (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 11:28
    แม่ จระเข้ก็มีจริตเหมือนกันน่าา ตอนนี้คือแบบไม่ไหวว ใจสั่นน ชอบบ
    #3,601
    0
  15. #3360 Chi_Chi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 01:27
    ชอบความตอแหลของเจ้าตัวใหญ่ โอ๊ยยย อ่านแล้วอีโรติกมากก
    #3,360
    0
  16. #3353 babania:) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 00:42
    ชอบโครตตอแหลมาก5555555555555555555
    #3,353
    0
  17. #3344 PAlINAP (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 20:21
    เอ้าน้อน555555555
    #3,344
    0
  18. #3343 jidapanew78 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 20:14

    เจ้าน้อนนนนตะเร้กกก555 นางโดนคำสาปอะไรรึเปล่าเดาๆ

    #3,343
    0
  19. #3336 HolyCat (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 10:40
    หนูลูกก555555555
    #3,336
    0
  20. #3330 MinaMon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 08:24
    กลับเปงน้อน55555555
    #3,330
    0
  21. #3305 เฟิ่งจิ่ว (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 21:52
    พ่อเข้น้อยของแม่ 5555
    #3,305
    0
  22. #3288 นอนนอน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 18:24
    55555555555555555555555 หมั้นไส้พี่เข้ว่ะไอน้อนนนน
    #3,288
    0
  23. #3228 tnoonnp- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 08:33
    เอ้าน้อนเข้555555
    #3,228
    0
  24. #3166 kikyo_4004 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 07:05

    ที่สุดเลยยย!!!จากพิเข้กลายเป็นน้อนเข้ไปแล้ว5555555
    #3,166
    0
  25. #2964 sdream27 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 21:56

    ❤️❤️❤️❤️❤️
    #2,964
    0