อ้ายโขง [yaoi]

ตอนที่ 6 : อ้ายโขง l บทที่ 6 เลี้ยงคน [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,261
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,505 ครั้ง
    13 พ.ค. 63

 

เรื่อง: อ้ายโขง

เขียน: ผู้ซึ่งหลงรักหญิงสาวในภาพวาด

tag: #อ้ายโขง

E-BOOK เรื่องต่างๆ : MEB

บทที่ 6: เลี้ยงคน

 

 

 

แววตากระหายเลือดของมันทำให้ขนทุกเส้นบนตัวของปรายลุกขึ้น

 

แม้มันจะสื่อสารอย่างมนุษย์ได้แต่สัญชาตญาณสัตว์ป่าบางครั้งกลับมากกว่า

 

บางครั้งดูเหมือนมันเองก็ควบคุมตัวเองไม่อยู่

 

ร่างกายที่ร้อนวูบกลับต้องรู้สึกเย็นวาบเมื่อเขารู้สึกถึงอันตรายที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกขณะ

 

มันอันตราย

 

อันตรายอย่างมากด้วย

 

มันสามารถทำร้ายชีวิตอื่นได้อย่างหน้าตาเฉย และที่สำคัญที่สุดมันกิน‘มนุษย์’ กินจริงๆ ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เขาเห็นมาแล้วว่ามันทำเรื่องร้ายกาจอะไรได้บ้าง

 

ปรายมองไปที่ขาของตนเอง บาดแผลของเขาหายไป หยดเลือดเองก็หายไป เหลือเพียงแต่น้ำลายของมันที่ชุ่มอยู่

 

ดวงตาของมันค่อยๆอ่อนลง กระทั่งมันเลียขาของเขาจนพอใจ มันจึงผ่อนลมหายใจออกช้าๆ

 

ท่าทีของมัน เขาต้องยอมรับว่าความสง่างามของมัน ไม่ว่าจะในร่างของจระเข้หรือมนุษย์นั้นไม่ใช่เรื่องที่ปฏิเสธได้ ทว่าความรู้สึกเหย่อหยิ่งนั้นก็แฝงไปด้วยความกระหายอย่างดิบๆ

 

ความขัดแย้งในตัวเองของมันทำให้เขาใจเต้น

 

ปรายขมวดคิ้ว

 

มันไม่ได้ปล่อยเขา ยังคงนั่งคร่อมอยู่ ยกปลายเท้าเขาขึ้นอย่างอาลัย ราวกับเห็นขนมที่ถูกใจแต่ยังไม่สามรถนำออกมากินได้ในเวลานี้

 

มันเลียปลายเล็บ ก่อนจะหัวเราะเมื่อเห็นเขาจ้องมองอยู่

 

“ขออภัย...ขออภัย” มันกล่าวทำทีว่าตนเองหน้าบาง “ข้าเสียมารยาท”

 

เขามองไปที่บาดแผลของตัวเอง

 

มันเอ่ย มองไปตามสายตาของเขา

 

“น้ำลายของข้ามีฤทธิ์มาก”

 

ปรายยังคงไม่เลิกขมวดคิ้ว มันกล่าวต่อ

 

“ขอบคุณข้าเสียสิ”

 

“ไม่เห็นต้องขอบคุณ” ปรายตอบ เขาขยับตัว ถอยออกมาจากมัน แล้วรีบใส่กางเกงกลับเข้าไป แม้มันจะเหลืออยู่แค่นี้ก็เถอะ“ใครทำอะไรไว้ก็ควรรับผิดชอบ”

 

น่าจะจับไปอยู่โรงพยาบาล ถ้าน้ำลายมีประโยชน์ขนาดนี้ ไม่รู้ว่าถ้าโลกภายนอกรู้เข้า สภาพเจ้าจระเข้นี่จะเป็นอย่างไร

 

ต้องโดนขังโดนล็อกคอ ไม่ได้ขยับแน่

 

“สตรีทั้งหลายชอบน้ำลายของข้ามาก” มันบอก“พวกนางมักบอกให้ข้าทำพวกนางอีก สุดท้ายข้าก็ทนไม่ได้กินพวกนางไปทั้งตัวทุกครั้งไป” มันพูดอย่างสำราญใจ

 

เขาไม่แน่ใจว่ามันกินอย่างไงของมันกันแน่

 

“เจ้าเล่าชอบหรือไม่”

 

“ก็ดูมีประโยชน์ดี”

 

ถ้าทำงี้ได้แต่แรกก็ควรทำตั้งนานแล้ว ไม่ใช่ปล่อยให้เขาเจ็บตั้งนาน

 

“หรือติดใจลิ้นของข้ามากกว่า”

 

ปรายไม่ตอบ เขาลองขยับข้อมือ

 

“เจ้ากำลังโกหกอยู่ ไม่เช่นนั้นส่วนนั้นของเจ้าคงไม่ชี้หน้าข้าอยู่อย่างนี้”

 

เขาก้มมอง แต่รู้สึกไม่เห็นด้วยกับมัน

 

“ร่างกายจะเป็นยังไงมันก็แค่กลไกลอย่างหนึ่ง ไม่ได้หมายความว่าเราต้องเป็นไปตามนั้น”

 

ปรายตอบอย่างนิ่งสงบ เขาไม่ได้หน้าแดงเขินอายหรือรู้สึกกระดาก อย่างน้อยเขาก็พยายามไม่เป็นอย่างนั้นอยู่ อีกอย่างเขารู้สึกเคร่งเครียดเกินกว่าจะล้อเล่นกับมันได้

 

เขารู้สึกเหนื่อยอ่อน แต่ยังดีที่บาดแผลเหล่านั้นไม่ได้ซ้ำเติม อย่างน้อยที่สุดมันก็หายไป ชายหนุ่มเดินผ่านจระเข้ที่ยืนขวางอยู่ หากปรายสูงเท่ามันเขาคงชนไหล่มันได้ แต่เขาทำได้แค่เดินชนตัวมันไปเท่านั้น

 

มันเลิกคิ้ว มองดูท่าทางของเขาที่ไม่ได้มีความเกรงกลัวสักเท่าไร อีกทั้งยังเดินชนแล้วข้ามหน้าข้ามตาไปเสียเฉยๆ...

 

“มนุษย์ นี่เจ้า...”

 

ปรายนั่งลงบนหินที่มันเคยนั่งก่อนหน้านี้ก่อนที่เขาจะค่อยๆล้มตัวนอน

 

“ก็พูดเองว่าจะเลี้ยงไว้”

 

เขาง่วงจนหงุดหงิด ง่วงจนไม่สนใจอะไรอีก

 

“พักรบก่อน”

 

“...อืม..” มันลูบปลายคาง คล้ายมีคำพูดอยู่ในปาก

 

ในเมื่อมันบอกว่าจะไม่กินเขา จะเลี้ยงไว้มันก็คงไม่ได้พูดเล่น อย่างน้อยเขาก็ยังคงมีเวลาอยู่ ถ้าเขายิ่งหวาดกลัวเขาจะยิ่งไม่มีอะไรต่อรองกับมันเลย นอกเสียจากว่าเขาจะยอมอยู่เฉยๆแต่ไม่ได้หมายความว่าจะต้องลดตัวลงให้อ่อนแอ

 

งั้นเขาก็ขอพักผ่อนก่อน จะได้มีแรงลุกขึ้นมาหาวิธีหนีออกไปจากที่นี่

 

เขาไม่เคยฆ่าใคร แต่ถ้ามันจำเป็น...ไม่แน่ก็อาจจะต้องลงมือ

 

 

 

มันเดินเข้ามา คิ้วเข้มเลิกสูง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย มันสรุปเองเออเอง มองชายหนุ่มที่นอนหันหลังอยู่

 

สลับกับส่วนนั้นที่ยังคงผงาดง้ำ

 

ตรงข้ามกับใบหน้าบูดบึ้งที่ดูคล้าย...แง่งอน

 

 

 

 

 

 

ปรายนอนหลับไป ทีแรกเขากะว่าจะระวังภัยไว้ตลอดแต่สุดท้ายก็ทนความง่วงไม่ไหว

 

เขาหลับสนิทเลย

 

มาสะดุ้งตื่นอีกทีตอนที่หลับจนอิ่ม จนมีสติว่าตัวเองกำลังอยู่ในถ้ำจระเข้ไม่ใช่ที่บ้าน

 

ชายหนุ่มยีหัว เมื่อตื่นขึ้นก็รีบลุกขึ้นดูสถานการณ์รอบๆตัวอย่างระวัง

 

เขาเห็นมันกำลังนอนอยู่ แต่มันในทีนี้กำลังเป็นจระเข้ตัวใหญ่

 

ตัวใหญ่จริงๆ

 

จระเข้ตัวนั้นหลับสนิทเช่นเดียวกัน

 

มันนอนอยู่ตรงข้ามเขา บนธารน้ำเล็กๆที่ดูคล้ายจะถูกตัดขาดเนื่องจากตัวของมันคล้ายกับเป็นหินก้อนยักษ์ที่ขวางทาง

 

เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าจะมีใครออกตามหาเขาหรือเปล่า

 

ทางครอบครัวของเขา หรือคนรักเก่าของเขาจะสงสัยบางไหมว่าเขาหายไป

 

บางทีเขาก็อยากจะรู้ว่าถ้าหากเขาหายไปจริงๆขึ้นมา เธอจะเสียใจไหม

 

ปรายกำลังวาดฝันว่าตัวเองจะได้เห็นน้ำตาของคนรัก ทว่าสุดท้ายเขาก็รู้สึกว่ามันน่าสมเพชเกินไป แต่ทำยังไงได้ในเมื่อความรักทำให้เขาพ่ายแพ้ทุกอย่าง

 

เขาลุกขึ้นนั่งบนหินก้อนใหญ่ จากจุดนี้ทำให้ปรายดูเหมือนเป็นคนเลี้ยงจระเข้มากกว่าจะเป็นอาหารของมัน

 

ในนี้หนาวมาก ยิ่งเสื้อผ้าเขาเหลือชิ้นเท่านี้ยิ่งทำให้ปรายรู้สึกย่ำแย่

 

ทว่าเมื่อมองไปใกล้ๆเขากลับเห็นว่ามีเสื้อผ้าวางกองไว้อยู่

 

เขาลองลุกขึ้น ก้าวเดินไปหนึ่งก้าวก็ลอบมองจระเข้ตัวเดิมว่ามันจะลืมตาขึ้นมาไหม เมื่อเห็นว่ามันยังคงหลับเขาจึงค่อยๆเดินต่อไปเพื่อหยิบเสื้อผ้า

 

เสื้อผ้าเก่าๆ ดูไม่สะอาดเท่าไร เมื่อลองดมดู เขาได้กลิ่นเลือดจางๆ

 

ก็ไม่แน่ว่าเสื้อผ้าพวกนี้อาจจะเอามาจากคนที่มันกินก็ได้...คนที่ตายไปแล้ว

 

ปรายคิดให้ทุกอย่างเป็นแง่ร้ายที่สุด อย่างน้อยๆเขาจะได้วางแผนรับมือไว้ได้แต่เนิ่นๆ

 

เขาไม่อยากประมาท หรือคิดในแง่ดีว่าตัวเองอาจจะมีคนมาช่วยทัน เขาต้องคิดให้มันเลวร้ายที่สุดถึงขั้นที่ว่าเขาอาจจะไม่รอด หรือถ้าเขารอดเขาจะต้องฆ่าอมนุษย์ตัวนั้น

 

ยิ่งคิดยิ่งทำให้คิ้วขมวดลง ปรายหลับตา นวดขมับเบาๆเพื่อลดความตึงเครียด

 

อย่างน้อยก็ต้องใส่ ไม่อย่างนั้นเขาคงได้ป่วยตายก่อน

 

หรือจริงๆป่วยก็เป็นทางเลือกที่ดี

 

ชายหนุ่มคิดขณะที่สวมเสื้อผ้าอย่างลวกๆ

 

เขาเริ่มหิวแล้ว ไม่ใช่ว่ามันเอาเขามาขังไว้ให้อดตายหรอกนะ

 

หรือจริงๆมันอาจจะไม่ได้ต้องการเลี้ยงเขาไว้จริงๆจังๆขนาดนั้น

 

ไม่แน่ว่าถ้ามันตื่นขึ้นมาอาจจะกินเขาเลยก็ได้

 

ยังไงเขาก็เสียเปรียบ

 

ปรายยังคงทึ่งกับสรรพคุณของน้ำลายเจ้าจระเข้ตัวนี้ไม่หาย

 

เขาไม่อยากจะนึกว่าถ้าเขาออกไปพร้อมกับน้ำลายของมันสักหลายๆขวด เขาจะรวยแค่ไหน

 

มีของดีขนาดนี้ไม่รู้จักเอามาใช้ กลับไม่พัฒนาอุดอู้อยู่แต่ในถ้ำ

 

ถ้ามันรู้จักพรีเซนต์ตัวเองสักหน่อยอาจจะไม่ต้องมาคอยนั่งกินเนื้อดิบๆอย่างนี้ ไปอยู่ข้างนอกคงได้รวยตาย ขายแค่น้ำลายให้พวกเศรษฐีก็ไม่รู้จะรวยยังไงแล้ว อยากจะกินไก่กี่ตัวก็เอาเลย ได้ทั้งเล้าแน่

 

จะว่าไปจระเข้ตัวนี้มันก็โง่ไม่เบา

 

ปรายนั่งคิดไปเรื่อยเปื่อย เขาหลุดขำออกมา

 

ยิ่งคิดว่าจระเข้ตัวนี้โง่ เขาก็ยิ่งขำ ยิ่งรู้สึกว่ามันน่ากลัวแค่เพราะตัวใหญ่เฉยๆ

 

ก็แค่ตัวใหญ่กว่าแค่นั้น

 

ปรายเดินสำรวจรอบๆ โดยหลีกเลี่ยงที่จะอยู่ใกล้ทางออก มันนอนอืดขวางทางอยู่ และอีกอย่างเขาไม่ต้องการให้มันตื่นขึ้นมาในเวลานี้

 

สถานที่แห่งนี้สวยมาก

 

เขายังไม่ได้มองให้ดีมากก่อน แต่กระนั้นเวลานี้เมื่อยิ่งได้สำรวจดูอย่างเต็มตา ก็ยิ่งทำให้รู้ว่าที่แห่งนี้สวยงามขนาดไหน

 

ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะได้มาเห็นด้วยตาตัวเอง

 

และยิ่งไม่น่าเชื่อว่าสถานที่แบบนี้มนุษย์จะอาศัยอยู่ได้

 

ปรายเดินไปตามธารน้ำ เดินไปจนกระทั่งเขาเห็นแหล่งกำเนิดของน้ำทั้งหมดในถ้ำแห่งนี้ มันมาจากน้ำตกในถ้ำที่ต่อออกไปจากด้านนอก

 

ยิ่งสวยเข้าไปใหญ่

 

ปรายถอดชุดออก เขาเห็นแสงสว่างเล็กน้อยลอดเข้ามา แม้จุดนั้นจะสูงมากแต่ก็เป็นอีกทางหนึ่งที่จะสามารถออกไปเห็นข้างนอกได้ หรือไม่แน่ช่องตรงนั้นเขาสามารถใช้มันหนีออกไปได้

 

แต่มันสูงเกินไป

 

ปรายเหลือตัวเปล่า เขาลงไปแช่ในน้ำ น้ำใสจนเห็นร่างกายทั้งหมดของตัวเอง ชายหนุ่มมองไปที่มือกับขาที่ไม่มีรอยแผลใดๆ เขานั่งเฉยๆก่อนจะหลับตา เอนตัวพิงหินที่ข้างธารเอาไว้

 

คิดไปคิดมาเขาก็ดันไปนึกถึงเรื่องหนึ่ง เรื่องที่เขาฝันถึงคนรักเก่า

 

ทีแรกเขากำลังจะคิดถึงเรื่องนี้แต่เนื่องจากมีสถานการณ์เข้ามาให้ตกใจจนไม่ทันได้นึกแต่ตอนนี้เมื่อมานั่งย้อนดูจึงทำให้รู้สึกว่าฝันในคืนนั้นมันช่างแปลกประหลาด

 

ฝันคล้ายจนนึกว่าเรื่องจริง

 

หรือเขาจะหมกหมุ่นกับเธอเกินไป

 

ยิ่งรู้สึกเสียดาย เขาน่าจะขอเธอแต่งงานให้รู้แล้วรู้รอด

 

ไม่รอให้นึกเสียดาย ไม่รอให้ชีวิตมีเรื่องไม่คาดฝันเสียก่อน

 

ยิ่งทำให้รู้ว่าชีวิตคนเราสั้นแค่นี้เอง

 

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยฝันถึงเธอ แต่ว่าฝันในครั้งนั้นมันหวาบหวิว ทั้งยังเขารู้สึกว่าตัวเองค่อนข้าง...เปียกแฉะ

 

ปรายขมวดคิ้ว

 

เขารู้สึกว่านี่มันค่อนข้างบ้าไปหน่อยแต่ว่าเขาแข็ง

 

เขาแข็งจริงๆ

 

บ้าเอ๊ย...

 

เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรที่จู่ๆมันก็ย้อนกลับมา ความรู้สึกทั้งหลาย ความฝันนั้นหรือแม้แต่สัมผัสที่คล้ายจะคุ้นเคยแต่อีกนัยก็เหมือนจะไม่ใช่...เธอ

 

แต่จะไม่ใช่เธอได้ยังไง

 

มันจะเป็นใครไปได้อีก...

 

ปรายค่อยๆเหยียดขาออก เขาเอนหลังพิงหินจนสบายตัวก่อนจะใช้มือนวดเบาๆ จู่ๆมันก็เกิดขึ้นมาอย่างที่เขาก็ห้ามไม่อยู่ เขาเคยพูดเองว่าร่างกายจะเพียงแค่เป็นไปตามกลไกแต่เราจะไม่ทำตามมันก็ได้ ใช่ เขาเคยพูดอย่างนั้น

 

แต่ตอนนี้ใจเขาเองก็ดันไม่เชื่อฟัง

 

 

สุดท้ายเขาก็ทำมัน

 

ทำมันลงไปอย่างที่รู้ทั้งรู้ว่าสถานการณ์ในเวลานี้อันตรายเพียงใด

 

 

 

 

TBC

1 คอมเม้นต์เท่ากับ 1 กำลังใจ

tag:#อ้ายโขง

FACEBOOK

TWITTER

E-BOOK เรื่องต่างๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.505K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,952 ความคิดเห็น

  1. #3933 MitsukiCarto (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2563 / 23:33
    ให้พี่โขงช่วยมั้ยจ๊ะน้องจ๋าาา~
    #3,933
    0
  2. #3922 แอคหลุมไม่ปรากฎนาม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 03:19
    จอเข้เนียนปะเนี่ย เข้าฝันเขาปลอมเปนหยิงงามอ่อ
    #3,922
    0
  3. #3905 PinkChocolate (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 17:49
    ทำลงไปได้
    #3,905
    0
  4. #3885 Paparazzi1 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 23:16
    ทำไมชั้นฮากับน้องปราย 🤣
    #3,885
    0
  5. #3764 tanutp (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 10:11
    โถพี่ปรายยยยยย คิดถึงเทอคนไหนกันนน
    #3,764
    0
  6. #3743 Sistel2 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 23:55
    ตะเข้มันร้ายยยย
    #3,743
    0
  7. #3705 jane8416 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 11:48
    อร้ากกกก
    #3,705
    0
  8. #3613 Vivachoco (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 16:10
    กลัวพี่เข้แทนปราย
    #3,613
    0
  9. #3596 cherryjai (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 11:11
    ใจไม่ดีเต้นบุ๋งเรยคุรน้องงงง
    #3,596
    0
  10. #3358 Chi_Chi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 01:11
    โอ๊ยน่องงงงงงอันตรายมากกกก อันตรายต่อตัวมากกกก
    #3,358
    0
  11. #3271 นอนนอน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 14:28
    อันตราย!!!! กริ๊ด
    #3,271
    0
  12. #3162 ฟูฟี้ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 22:54
    น่าจะให้พี่เข้ช่วย.....อรุ่ม
    #3,162
    0
  13. #3161 kikyo_4004 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 22:50
    โหหห อันตรายลูกก!!!
    #3,161
    0
  14. #3147 nbbwinkk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 03:05
    อ้ายโขงจะมองมาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์เพียงใด
    #3,147
    0
  15. #2924 อยากเป็นแม่เธอ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 12:45
    น้องปรายหยุดเดี๋ยวพี่เข้มา!!!
    #2,924
    0
  16. #2912 orart2 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 10:34
    ลืมตาเจอพี่เข้มองยุนี้คงอึงอ่ะ
    #2,912
    0
  17. #2902 Pony10 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 04:32
    น้องงง เดะพี่เข้ตื่น5555
    #2,902
    0
  18. #2889 rosemxry (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 01:19
    โอ้ยหนู ถ้าพี่เข้ตื่นขึ้นมา..
    #2,889
    0
  19. #2854 orio0024th (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 17:49
    ตะหมูกบาน
    #2,854
    0
  20. #2785 JiSAna (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 07:27
    แลงมากกกก ขอล้งงง
    #2,785
    0
  21. #2750 จิ้งจอกสีเทา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 02:03
    ปรายลูก..
    #2,750
    0
  22. #2641 wwmmm (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 15:07
    ปรายยย ใจเย็นๆได้ไหมหืมมมม
    #2,641
    0
  23. #2618 คนอะไรทำไมบวมจัง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 10:53
    อมก555555 นุ้งปรายย ใจเย็นนน
    #2,618
    0
  24. #2595 ThippySlippy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 23:23
    สุดยอดด5555
    #2,595
    0
  25. #2336 071727 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 14:47

    -เข้จะแปลงร่างมาเป็นนักถ้ำมองแล้ว

    #2,336
    0