อ้ายโขง [yaoi]

ตอนที่ 5 : อ้ายโขง l บทที่ 5 ชายหนุ่ม [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,962
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,117 ครั้ง
    13 พ.ค. 63

เรื่อง: อ้ายโขง

เขียน: ผู้ซึ่งหลงรักหญิงสาวในภาพวาด

tag: #อ้ายโขง

E-BOOK เรื่องต่างๆ : MEB

บทที่ 5: ชายหนุ่ม

 

 

 

 

ปรายไม่อยากจะเชื่อสายตา

 

เขาเพิ่งเสี่ยงตายกับจระเข้ตัวหนึ่ง ทว่าเวลานี้จระเข้ตัวนั้นกลับกลายเป็นแค่มนุษย์

 

ผู้ชายตรงหน้า ร่างสูงใหญ่ ผิวขาวซีด ทั่วทั้งร่างมีเกล็ดขึ้นคล้ายกับจระเข้ สิ่งที่ยิ่งช่วยยืนยันว่าเมื่อสักครู่เขาไม่ได้ตาฝาดก็คือหางที่ยาวโผล่ออกมาพร้อมเกล็ด

 

แม้จะคล้ายคลึงกับมนุษย์แต่ร่างกายบางส่วนราวกับผสมผสานเข้ากับสัตว์เลื้อยคลาน

 

เขานอนอยู่ที่เดิม หมดเรี่ยวแรงที่จะหนีไปนานแล้ว

 

ชายตรงหน้านั่งคุกเข่าลงข้างหนึ่ง มืออีกข้างกอบกุมดวงตา ผมดำขลับยาวสลายถึงสะโพก

 

ดวงตาข้างนั้นที่ปรายทำไว้กับจระเข้จนมันบาดเจ็บ

 

บาดแผลอยู่จุดเดียวกันไม่ผิดเพี้ยน อีกทั้งยังแววตาคู่นั้นที่ค่อยๆมองตรงมาที่เขา

 

แววตาเดียวกันกับจระเข้ตัวนั้นไม่ผิดแน่

 

ปรายอยากจะพูดบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เงียบลง อีกฝ่ายเดินตรงเข้ามา ร่างเกือบทั้งร่างปกคลุมด้วยเกล็ดหนัง แม้กระทั่งฝ่ามือยังคงมีเล็บยาวแหลมมากกว่าคนปกติทั่วไป เกล็ดเหล่านั้นคลุมเกือบทั้งกาย ชายหนุ่มผู้นี้ไม่ได้สวมอาภรณ์สักชิ้น มีเพียงเกล็ดของจระเข้เท่านั้นที่ปกปิดร่างกายส่วนล่าง

 

ไม่รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็นอย่างไร จะมิตรหรือศัตรู ทว่าเห็นได้ชัดว่าเขาในตอนนี้เป็นฝ่ายเสียเปรียบ

 

แม้จะมีร่างคล้ายมนุษย์แต่เมื่อยิ่งเดินเข้ามา ยิ่งทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายร่างกายใหญ่โตไม่ธรรมดา

 

นอกจากบาดแผลที่ดวงตา

 

ปรายยังเห็นรอยยจ้ำแดงๆทั่วคอและแผ่นอกกว้างของอีกฝ่าย

 

ต้องเป็นร่องรอยตอนที่ต่อสู้กันเมื่อสักครู่นี้แน่

 

คิดได้ดังนั้นเขาจึงยิ่งเหงื่อตก เขาไม่คิดว่าเขาจะต่อยจนอีกฝ่ายบาดเจ็บได้ แต่อย่างน้อยมือของเขาก็เจ็บเหมือนกัน

 

ดูจากแววตาของอีกฝ่ายที่หรี่ลง การย่างก้าวดูมั่นคงไม่ธรรมดา

 

ปรายสรุปว่าสถานการณ์ในเวลานี้อีกฝ่ายน่าจะเห็นเขาเป็นศัตรู

 

 

 

 

 

 

อีกฝ่ายเข้ามาจนกระทั่งปรายเห็นใบหน้านั้นได้ชัดเจน

 

ดวงตาคู่นั้นดูลึกลับ

 

อีกฝ่ายยืนอยู่เหนือเขา แววตาและการกระทำคล้ายว่ากำลังมองต่ำลงมา ราวกับว่าเขาเป็นแค่สัตว์ตัวเล็ก

 

ชายคนนั้นค่อยๆนั่งยองๆ ก่อนจะมองดูเขาที่นอนหมดสภาพด้วยแววตาสงสัย น่าแปลกใจที่กลับเป็นแววตาเหมือนเด็กที่กำลังสงสัย จากนั้นก็แปรเปลี่ยนไปดูมีความสนุกแฝงอยู่

 

กระนั้นเอง เมื่ออีกฝ่ายยกมือแตะดวงตาที่บาดเจ็บก่อนจะเลียปลายนิ้ว จากนั้นก็จ้องมองเขาที่เป็นตัวต้นเหตุ

 

ปรายกลืนน้ำลาย ลำคอเขาแห้งผาก เขาหิวน้ำ ทั้งเหนื่อยอ่อน ทั่วทั้งร่างยังเจ็บระบม

 

ใบหน้าของอีกฝ่ายคมคายเกลี้ยงเกลา ช่วงอกกว้าง กล้ามเนื้อชัดเจนทุกสัดส่วน

 

ปรายกำลังนึกถึงความเป็นไปได้ หากเขาสู้กับมันในร่างมนุษย์ ดูแล้วเขาอาจจะเป็นฝ่ายแพ้ แต่การต่อสู้จริงๆแล้วอาจอยู่ที่ชั้นเชิง หากเขาใช้จุดให้ถูก ก็อาจจะล้มอีกฝ่ายได้อย่างแน่นอน

 

ปรายคิดอย่างถี่ถ้วน แม้ภายนอกจะวางตัวนิ่งเฉย เขาไม่ได้หายใจแรงด้วยซ้ำราวกับว่าเวลานี้ทุกๆอย่างยังถูกหยุดไว้ หากมีอะไรไปกระทบสักเล็กน้อย สถานการณ์ที่นิ่งเงียบในเวลานี้อาจจะเปลี่ยนไป

 

ระหว่างที่มันกำลังจ้องเขา ปลายนิ้วลูบคางอย่างเผลอไผล ปรายใช้จังหวะนั้นเองหาโอกาสสวนหมัดเข้าไปที่ข้างขมับของชายผู้นั้น

 

อยากถูกจุดนั้นจะทำให้มึนงง หรือบางรายอาจสลบไป ทว่าก่อนที่ทุกอย่างจะเป็นดั่งใจ กลับกลายเป็นว่าชายคนนั้นจับมือของเขาเอาไว้ทัน

 

ปรายคิดว่าตัวเองเร็วแล้วเท่าที่เร็วได้ แต่อีกฝ่ายหยุดเขาได้เร็วกว่า ทั้งยังทำให้ปรายรู้ว่าเรี่ยวแรงของมันมีไม่น้อยเลย

 

ไม่ใช่แค่เรี่ยวแรงของผู้ชายอย่างเขาสู้ไม่ได้ แต่เป็นการเปรียบเทียบระหว่างแรงมนุษย์กับแรงของสัตว์ต่างหาก

 

หัวใจของเขาเต้นขึ้นมาทันที มันจับมือเขาเอาไว้ดูราวกับไม่ได้ใช้พละกำลังอะไรมากมาย แต่ปรายรู้ดีว่าตัวเองขยับออกจากการแรงนั้นไม่ได้ง่ายๆ

 

ปรายรวบรวมเรี่ยวแรงยกมืออีกข้างหวังจะสู้ต่อ ทว่ามันก็จับไว้ได้อีก ทันใดนั้นเองเขาก็ถูกยกขึ้นอย่างง่ายดาย

 

มันหิ้วเขาขึ้น ดูเบาๆอย่างบอกไม่ถูก เรี่ยวแรงของฝ่ายนั้นยิ่งทำให้ปรายเหงื่อตก

 

ไม่เคยเจอคนที่พละกำลังมหาศาลอย่างนี้มาก่อน

 

“ไม่คิดจะคุยกันดีๆหน่อยหรือ”

 

เป็นครั้งแรกที่ปรายได้ยินเสียงของมัน

 

เขาไม่คิดว่ามันจะพูดภาษามนุษย์ได้ด้วยซ้ำ

 

ที่น่าแปลกคือน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าปกติ

 

ผิดกับนิสัยดุร้ายที่เขาพบในทีแรก

 

ไม่น่าเชื่อว่าสัตว์ร้ายเช่นนั้นจะมีน้ำเสียงโทนสุภาพได้กว่าที่คิด

 

“คุยอะไร”

 

ปรายบอก ขณะที่ดวงตามองไปทั่ว เขารู้สึกว่าตัวเองถูกหิ้วเป็นเด็ก เมื่อมองจากปลายเท้า ยิ่งรู้สึกว่าตัวเขาเองอยู่ห่างจากพื้นเกินไป

 

แปลว่าคนๆนี้มีสติ มีการรับรู้อย่างมนุษย์ ถ้าหากว่าพูดคุยอาจจะดีกว่าตอนเป็นจระเข้

 

ปรายไม่ใช่ฝ่ายได้เปรียบอยู่แล้ว สุดท้ายจะทำอะไรผลลัพธ์ย่อมเป็นฝ่ายนั้นที่เลือกได้มากกว่าเขา

 

“เจ้านี่เรี่ยวแรงมากนัก”

 

“อ้อ” ปรายพยักหน้า“คุณก็แรงเยอะดี”

 

สถานการณ์ในเวลานี้พิลึกพิลั่น แต่อย่างน้อยปรายก็รู้สึกว่าเขาน่าจะไม่ตายในเร็วๆนี้

 

“ปล่อยผมลงได้หรือยัง”

 

“เจ้ายืนไหวงั้นรึ”

 

“ไหว”

 

มันปล่อยเขาทันทีอย่างไม่มีการบอกกล่าว ปรายลงไปนอนจุกแต่ยังดีที่เขาไม่เป็นอะไรมาก

 

“คุณทำร้ายผม”

 

“ถูกต้อง” ชายคนนั้นตอบ ใบหน้าเชิดขึ้นคล้ายกับว่ากำลังภาคภูมิใจ ท่าทางกวนเท้าอย่างมาก

 

“ผมทำร้ายคุณกลับเป็นเรื่องธรรมดา”

 

อีกฝ่ายเดินไปนั่งบนแท่นหิน ทุกอย่างดูเข้ากันราวกับว่าทุกอย่างนั้นเป็นของมันมาเนิ่นนาน ไม่เว้นกระทั่งถ้ำแห่งนี้ หางที่มีเกล็ดปกคลุมแกว่งไปมาตามการก้าวเดิน เมื่อนั่งลง เข่าข้างหนึ่งก็ชันขึ้น ท่าทางเจ้าสำราญลอยชาย ราวกับว่าก่อนหน้านี้เป็นแค่เพียงการละเล่นอย่างหนึ่งเพื่อความสนุกสนานเท่านั้น

 

“ตอนนี้สถานะของเจ้าก็คืออาหารของข้า”

 

“อืม” ปรายพยักหน้าอย่างเข้าใจ“แล้วทำไมไม่กิน”

 

“ว่าจะเลี้ยงไว้”

 

“ยังไงนะ” ปรายถาม

 

เล็บที่ทั้งยาวและแหลมคม ชายคนนั้นกำลังสำรวจฝ่ามือของตัวเองด้วยท่าทีสบายๆก่อนจะกล่าว

 

 

“ข้าว่าจะเลี้ยงเจ้าไว้เล่นๆ ตอนนี้ยังไม่อยากกิน ทางที่ดีก็อยู่เฉยๆเสีย อย่าทำสิ่งใดให้ข้ารำคาญใจ”

 

 

 

 

 

 

ปรายหรี่ตาลง เขากำลังจะโต้ตอบแต่อีกฝ่ายก็พูดขึ้นก่อน

 

“ไม่พอใจรึ เจ้าสู้ข้าได้งั้นรึ”

 

“ก็พอได้”

 

ไม่คาดคิดว่าปรายจะตอบกลับเช่นนั้น มันหัวเราะขึ้นอย่างสำราญใจ

 

“สภาพเจ้ากับข้า แค่นี้ก็บ่งบอกว่าใครคือผู้ชนะที่แท้จริง”

 

“รำคาญ พูดมาก มาสู้กันอีกทีเอาไหม”

 

มันจุปาก ก่อนจะยกฝ่ามือ สำรวจเล็บของตัวเองอย่างไม่ใส่ใจสักเท่าไร

 

ปรายไม่ชอบแพ้ ยิ่งเรื่องการต่อสู้เขารู้สึกว่าตัวเองเก่งมาตลอดเพียงแต่เขามักไม่หยิบเอามาใช้เพราะถ้าเป็นการต่อสู้จริงๆบางวิธีการอาจทำให้ถึงตายได้ ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ทว่าจากเจ้าจระเข้ที่อยู่ตรงหน้า ต่อให้เขาเตะถูกจุดอีกฝ่ายก็คงไม่ตายง่ายๆ รวมไปถึงการต่อสู้ในทีแรกเป็นการวัดเป็นตายว่าเขาจะรอดหรือถูกกิน

 

“ไม่ธรรมดา เจอข้าไม่กลัว ยังพะวงหาแต่หญิงคนรัก”

 

เขาไม่คิดว่ามันจะยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด และยิ่งไม่คิดว่ามันจะรู้เรื่องนี้

 

ปรายมีสีหน้าแปลกใจ ยิ่งย้อนนึกก็ยังนึกไม่ออกว่าเผลอพูดเรื่องนี้ออกไปตอนไหน

 

มันรู้ได้ยังไง

 

เมื่อพูดถูกจุด จระเข้ตัวนั้นก็หัวเราะ มันกล่าวต่อ“หญิงงาม”

 

“ข้าเคยได้ชิมหญิงงามมาก่อน”

 

มันเคาะนิ้วเป็นจังหวะ เล็บยาวลากบนหินลากเป็นรอยยาว

 

ชายหนุ่มนิ่วหน้า รู้สึกได้ถึงการก้าวล้ำเส้นขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่พอใจ ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองไม่ควรเปิดเผยเรื่องราวอะไรกับมันอีกเพราะรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย

 

“เจ้าทำให้ข้าพลาดหญิงสาวก่อนหน้านี้ไป การที่เจ้าต้องชดใช้ด้วยตัวของเจ้า ย่อมเป็นเรื่องที่สมควรกระทำ”

 

“ทำไมไม่กินปลา กินอะไรก็ได้ในน้ำ” ปรายถาม เขาไม่ได้คิดจะกวนอีกฝ่าย เขาแค่สงสัย มันก็มีเนื้ออย่างอื่นตั้งมากมาย

 

“ไอ้มนุษย์บัดซบนี่” มันว่าเขา เสียงกังวานดัง น้ำเสียงนั้นไพเราะราวกับกำลังว่าเรื่องสวยงามทว่ากลับไม่ใช่ “อย่างข้านี้ควรต้องลดตัวไปกินสัตว์เดรัจฉานหรือ”

 

มันว่าอย่างนั้น เขาจึงคิดในใจ แล้วตัวมันเองไม่ใช่หรือไง

 

ว่าแล้วมันก็หัวเราะ ก่อนจะโบกมือพัดเข้าหาตัวอย่างสำราญ

 

“คงคล้ายอย่างที่มนุษย์อย่างเจ้าเลี้ยงสัตว์ เจ้าเลี้ยงไว้ทำไมเล่า”

 

มันกำลังจะบอกว่าเลี้ยงเขาไว้เล่นๆ อย่างสัตว์เลี้ยง?

 

ไม่น่าเชื่อว่าปีนี้จะเป็นปีที่ดีที่สุดในชีวิตของเขา หลังจากเลิกกับคนรัก เขายังได้ค้นพบสิ่งมีชีวิตที่ประหลาดที่สุดอีก แถมมันยังอันตรายที่สุดอีกด้วย

 

มันไม่ต่อล้อต่อเถียง เมื่อลุกขึ้นก็เดินเข้ามา ปลายเท้าของมันอยู่ตรงหน้าเขา มันยกเท้าขึ้นก่อนจะเขี่ยแขนของเขาออก ปรายนอนหงาย มันมองไปที่บาดแผลของเขาตามตัว

 

ดูเหมือนเขาล้อเล่นกับมันมากเกินไป บรรยากาศเมื่อครู่แปรเปลี่ยนไปแล้ว เวลานี้ดูท่ามันจะไม่เปิดช่องให้เขาพูดอะไรอีก ชายหนุ่มรู้สึกได้จากบรรยากาศรอบตัว

 

เขาเงียบปาก มองมันที่กำลังสำรวจตัวเองด้วยสายตาคมกริบ

 

เขาเห็นสายตาของมัน มองมาที่ฝ่ามือของตัวเอง ปรายจึงกำหมัดแน่น เขาเองก็มองมันคืนเช่นเดียวกัน

 

เมื่อเห็นว่าปรายมอง มันก็มองไปตามสายตาของชายหนุ่ม กระทั่งหยุดลงที่ลำคอของตัวมันเอง มันก็ยกมือแตะต้นคอและแผ่นอกของตัวเองเบาๆ ก่อนจะหัวเราะ ท่าทางเหล่านั้นแฝงไปด้วยเลศนัย

 

“ทำไมหรือ” มันเอ่ย“ฝีมือเจ้า”

 

ปรายเหงื่อตก หรือจู่ๆมันคิดจะแค้นเขาเรื่องที่เขาทำร้ายมันเขา

 

ไหนจะดวงตาคู่นั้น

 

ปรายมอง ดวงตาสีเหลืองเข้มของมัน ดวงตาที่ไม่เหมือนของมนุษย์ทว่ากลับเป็นแบบเดียวกับจระเข้ไม่ผิดเพี้ยน

 

อยู่ใกล้แค่นี้ เขายิ่งรู้สึกตัวเล็ก เขาไม่เคยรู้สึกถูกกดดันขนาดนี้มาก่อน

 

ไม่ใช่เพียงแค่ขนาดของร่างกายและพละกำลัง แต่มันหมายถึงอำนาจต่อรองที่เขาไม่มีในเวลานี้

 

เท้าของมันยกขึ้น เขี่ยเสื้อที่ขาดวิ่นของเขาเบาๆ เป็นการกระทำที่เหยียดหยาม แต่ปรายก็อดทนอดกลั้นไว้ คราบเลือดเริ่มแห้งกรัง จับตัวกับเสื้อผ้าขาดๆที่หลงเหลืออยู่ ก่อนมันจะบอกให้เขาถอดกางเกงออก

 

ปรายไม่คิดจะทำตาม แต่สุดท้ายเมื่อแรงกดดันบางอย่างที่ไม่สามารถสู้ได้ เขาจำใจจะต้องทำ

 

มันนั่งลง ก่อนจะคร่อมเข้าไว้ แค่เพียงเท่านั้นชายหนุ่มก็รู้สึกอึดอัดจนแทบไม่อาจหายใจ

 

ปลายลิ้นของมันบรรจงเลียไปตามบาดแผลของเขาตั้งแต่ต้นขารวมไปถึงหลังมือที่บาดเจ็บ

 

เขารู้สึกชุ่มชื้นทั้งยังเหนียวหนึบ ความรู้สึกชาๆริ้วขึ้นทีละน้อยจากความเจ็บที่ถูกกัดเลียไปตามบาดแผลตามร่างกาย

 

เวลาที่มันกระทำกับเขา เนิ่นนานจนไม่รู้เท่าไร แต่สำหรับปรายกลับรู้สึกว่านานยิ่งกว่า

 

ชายหนุ่มหน้าแดงก่ำ เกิดมาเขายังไม่เคยเลียแผลตัวเอง เขารู้สึกขยะแขยงอย่างบอกไม่ถูกแต่ไม่สามารถทำอะไรได้

 

สุดท้ายเมื่อความอดทนหมดลง ปรายใช้มือผลักไหล่ของมัน แต่มันกลับไม่สะทกสะท้านซ้ำยังบดลิ้นลงมาที่ต้นขาของเขามากขึ้น

 

ทว่าทันทีที่มันค่อยๆเงยหน้า ปลายลิ้นละจากร่างกายของเขา ปรายก็รีบยันท้องของมันออก ราวกับว่าเขามีเรี่ยวแรงกลับมา มันจับข้อเท้าของเขาไว้ได้ทัน เรี่ยวแรงที่อยู่ตรงข้อเท้านั้นทำให้เขาขยับตัวไม่ได้อีก

 

“ข้าช่วยเจ้า ยังจะเนรคุณ มนุษย์นี่ช่างเลี้ยงไม่เชื่อง”

 

เมื่อมองไปที่บาดแผลเดิม เขาก็พบว่าเวลานี้มันหายไปเสียสนิท

 

หลังมือของเขาไม่มีรอยเลือดปริซึมอีก ราวกับว่ามันไม่เคยได้รับบาดเจ็บจากสิ่งใดมาก่อน

 

เห็นสีหน้าของชายหนุ่มที่กำลังตื่นตะลึง มันก็เลียที่ข้อเท้าของปรายเบาๆ เขี้ยวของมันกดลงช้าๆ เกิดหยดเลือดขึ้นบนผิวของเขา มันจึงใช้ปลายลิ้นเลียต่อ ดวงตาแฝงไปด้วยความกระหาย

 

 

“ข้าคิดถูก”

 

มันเอ่ย ราวกับว่ากำลังอดทนต่อบางอย่าง แววตาคู่นั้นขยายออก ยิ่งมองเห็นแววตาชัดขึ้นเหมือนตอนที่มันกำลังสู้กับเขาเมื่อตอนที่เป็นจระเข้

 

 

“เจ้า...รสชาติไม่เลว”

 

 

 

 

 

 

TBC

1 คอมเม้นต์เท่ากับ 1 กำลังใจ

tag:#อ้ายโขง

FACEBOOK

TWITTER

E-BOOK เรื่องต่างๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.117K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,952 ความคิดเห็น

  1. #3932 MitsukiCarto (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2563 / 23:25
    แดกเป็นแวมไพร์เชียวนะพี่เข้
    #3,932
    0
  2. #3921 แอคหลุมไม่ปรากฎนาม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 03:09
    แง อย่ากินน้อง
    #3,921
    0
  3. #3884 Paparazzi1 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 23:12
    น่ากลัวววว เค้าไม่เอาตอนจบแบบอัปลักษณ์นะตะเอง เสียวมาก 😆
    #3,884
    0
  4. #3878 evaw. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 22:10
    พ่อเข้ แกช่างน่ากลัว โอ้ย5555555555555
    #3,878
    0
  5. #3778 Littleapple1000 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 16:15
    แซ่บจริงพ่อคุณ
    #3,778
    0
  6. #3763 tanutp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 10:08
    เสพสมละค่อยกินละเป่าน้า
    #3,763
    0
  7. #3759 mamamoon4869 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 00:10
    จะกินเค้านี้กินแบบไหนนิพี่เข้
    #3,759
    0
  8. #3742 Sistel2 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 23:46
    อยากกินละสิ
    #3,742
    0
  9. #3732 HOBInaenaYING (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 17:34
    ตบท้ายด้วยความอร่อย อิอิ
    #3,732
    0
  10. #3704 jane8416 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 11:41
    โอ้ยมันช่าง...ลุ้นมากกก
    #3,704
    0
  11. #3687 jirpk (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 15:48
    อ่านไป เกร็งไปปป แส้บทาก
    #3,687
    0
  12. #3646 Pu-ey (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 10:59
    อมกๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #3,646
    0
  13. #3589 cherryjai (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 10:27
    มันแส้บมากกกก น้องนี่ก็ไม่ยอมจระเข้เลยนะ
    #3,589
    0
  14. #3546 Vivachoco (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 05:26
    มีหางด้วยนึกถึงตอนแกว่ง
    #3,546
    0
  15. #3445 aunaunmtyj (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 13:24
    งุ้ยยยยย เขินและขำพร้อมกัน คู่นี้สู้กันดีจริงๆ
    #3,445
    0
  16. #3356 Chi_Chi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 01:04
    ชอบตอนเลียข้อเท้าาา แงววววว
    #3,356
    0
  17. #3335 HolyCat (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 10:24
    โดนกินแน่เรยยย
    #3,335
    0
  18. #3328 MinaMon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 08:05
    อิแม่ จระเข้แมนมาก ไม่ไหวแร้ว
    #3,328
    0
  19. #3287 เฟิ่งจิ่ว (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 18:10
    พ่อเข้น้อยหนูหลอกแม่นะลูก

    พอตัวใหญ่แล้ววางมาดมาก พ่อคุณ 5555
    #3,287
    0
  20. #3270 นอนนอน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 14:17
    อมก อย่ากินน้องเรยน้าค้า
    #3,270
    0
  21. #3177 huzz1a (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 22:43
    แงวกลัวจรเข้แต่อยากอ่านอยากรู้ว่าจะเป็นยังไงต่อ
    #3,177
    0
  22. #3146 nbbwinkk (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 02:58
    กลัวแล้วค้าบบบบบบบ😭
    #3,146
    0
  23. #2954 pacific60cm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 21:16
    กลัวแล้วค่า🥺
    #2,954
    0
  24. #2950 malin964 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 16:54
    จะฟินรึจะกลัวก่อน เลือกอันแรกค่ะ
    #2,950
    0
  25. #2934 molyarat (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 17:57
    โอ้ยยยชอยบบบบ
    #2,934
    0