อ้ายโขง [yaoi]

ตอนที่ 4 : บทที่ 4 ชิ้นเนื้อ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,057
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,271 ครั้ง
    26 ม.ค. 64

เรื่อง: อ้ายโขง

เขียน: ผู้ซึ่งหลงรักหญิงสาวในภาพวาด

tag: #อ้ายโขง

E-BOOK เรื่องต่างๆ : MEB

บทที่ 4 : ฝันมลาย

 

 

 

 

ปรายตื่นขึ้น

 

รอบทิศทางมืดทึบ มีเพียงแสงไฟสลัวๆจากคบเพลิงอยู่ตรงข้ามกับจุดที่เขานอนอยู่

 

ชายหนุ่มพยุงตัวเองช้าๆ รู้สึกหนักอึ้งไปทั้งร่าง

 

เขายังไม่ตาย

 

เขายังไม่ตายแน่ๆ

 

ปรายมองมือของตัวเอง ราวกับว่าเขาแค่ต้องการแน่ใจว่าเขายังมีชีวิตอยู่จริงๆ

 

เมื่อสำรวจร่างกาย เขาพบว่าขาของตัวเองมีผ้าพันอยู่

 

ในนี้เป็นถ้ำ เหมือนเป็นถ้ำโล่งๆ ถ้ำที่สูงใหญ่ ทั้งหมดทั้งมวลราวกับหลุดจากภาพวาดในนิทานปรัมปราสักเรื่องหนึ่ง เขาได้ยินเสียงน้ำไหลอยู่ไกลๆ ภายในถ้ำมีทางน้ำไหลเป็นเส้นเล็กๆ แปลว่าเขาเองก็อยู่ติดกับแม่น้ำ

 

ไม่น่าเชื่อด้วยซ้ำว่าเขาจะรอดมาได้

 

แต่เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

 

ทั้งๆที่เขาจำได้ว่าตัวเองถูกจระเข้ลากลงมา เขาต่อสู้กับมันแต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ เขายอมรับความตาย น่าแปลกที่เขาตกใจแค่เพียงวูบเดียวเท่านั้น

 

หรือเขาอยากตายจริงๆ

 

แต่สรุปก็ไม่ได้ตาย

 

ปรายค่อยๆลุกขึ้น เขาพบว่าขายังคงเจ็บอยู่เล็กน้อยทำให้เดินได้ไม่สะดวกนัก ทว่าเขายังไม่แน่ใจว่าใครกันแน่ที่ช่วยชีวิตของเขาไว้

 

เขาไม่พบใครเลย กระทั่งเขาตัดสินใจเดินสำรวจรอบๆนี้ดูจึงพบว่ามีทางต่อออกไปอีกหลายจุด แต่ทว่าเขาไม่แน่ใจว่ามันไปสิ้นสุดถึงจุดไหนกัน

 

ปรายไม่กล้าเดินต่อเพราะกลัวหลงทาง

 

เขาชั่งใจ ก่อนจะมองหาเศษหินบนพื้นเขาหยิบมันขึ้นมาเพื่อไว้ขูดตามผนังถ้ำเพื่อจำทาง

 

ทันทีที่เขาเดินไปหยิบคบเพลิงก็พบเรื่องที่น่าตกตะลึงเรื่องหนึ่ง

 

เขาไม่ทราบว่าตัวเองไม่เห็นได้อย่างไร แต่ทันทีไฟสว่างไสวอยู่ตรงหน้า เขาก็พบกับจระเข้ตัวใหญ่กำลังนอนหลับอยู่ ชายหนุ่มใจหล่นวูบ เขาเสียหลักล้มลงไปด้านหลัง แต่เพราะความตื่นกลัวนั่นเองที่ทำให้เขาพยายามทำเสียงดังให้น้อยที่สุดกระทั่งลมหายใจยังค่อยๆผ่อนออก

 

มันหลับสนิท ร่างกายยาวปิดทาง ผิวของมันเข้มจนแทบกลืนไปกับสีของถ้ำและความมืดมิด

 

ขาของชายหนุ่มสั่น เป็นครั้งแรกที่เขาก้าวเท้าไม่ออก ปรายกระพริบตา หัวใจเต้นเป็นจังหวะจนหวาดกลัวว่ามันจะดังเกินไปในถ้ำแห่งนี้

 

ราวกับหลงไปในสัตว์ยุคโบราณ

 

เป็นครั้งแรกที่เขาพบเห็นจระเข้ที่ตัวใหญ่ขนาดนี้

 

มันไม่ควรมีอยู่แล้วในยุคปัจจุบัน

 

เขาไม่รู้ว่าตัวเองรอดมาได้ยังไง ขนาดตัวและปากของมัน ควรที่จะกัดเขาได้ในคำเดียวด้วยซ้ำ

 

มนุษย์คนหนึ่งคงเป็นแค่เศษเนื้อเมื่อเทียบกับสัตว์ร้ายตัวนี้

 

ปรายทำอะไรไม่ถูก เขายอมรับว่าตัวเองคุมสติไว้ไม่อยู่ ยิ่งมันอยู่ใกล้แค่เพียงเอื้อม

 

อยู่ตรงหน้า ราวกับว่าทุกอย่างเป็นฝันอย่างนั้น

 

ทว่ามันไม่ใช่

 

มันมีชีวิต

 

มันมีลมหายใจ

 

มันนอนนิ่งสนิท ราวกับว่าเป็นเพียงส่วนหนึ่งของถ้ำแห่งนี้ ทว่าเขารู้ว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าแค่กำลังหลับใหลและพร้อมตื่นมา‘กิน’ เขาได้ทุกเมื่อ

 

เขาไม่ทันได้คิดว่าเหตุใดตัวเองถึงยังอยู่รอดปลอดภัย ทั้งยังมีไฟจุดอยู่ในห้องนี้

 

มันแค่หลับไปเฉยๆ ไม่ได้กินเขา ทั้งๆที่ควรทำอย่างนั้น

 

แต่ไม่ได้หมายความว่าปรายจะปลอดภัย

 

ชายหนุ่มค่อยๆรวบรวมสติ เขาลุกขึ้นช้าๆ สายตาจ้องไปที่สัตว์ตรงหน้าอย่างไม่วางตา

 

เมื่อเขาเริ่มย่องเดิน สายตาก็จ้องมันตามทุกฝีก้าว

 

เขาเจ็บแปลบที่แผลเดิม ทว่าได้แต่จำกัดฟันอดทน ไม่ว่าจะเจ็บแค่ไหน หรือหวาดกลัวแค่ไหน

 

แต่ก็ห้ามหลุดส่งเสียง

 

ความหมายเดียวคือหากมันตื่นขึ้นมา ชีวิตของเขาเองก็คงต้องจบลงอย่างแน่นอน

 

แม้จะมีข้อมูลหลายอย่างที่ขัดแย้ง

 

ทำไมเขาไม่ตาย ทำไมบาดแผลกลับมีแค่ตรงขา ทั้งยังไม่รุนแรงเท่าที่ควร แต่กระนั้นปรายก็คิดแค่ว่าการรอดตายมาได้เป็นเรื่องที่ปาฏิหาริย์ที่สุด

 

เขารู้สึกว่าลมมาจากทางนั้น ทางที่มันกำลังนอนขวางอยู่

 

แปลว่าทางออกไปด้านนอกจะต้องเป็นจุดนี้แน่

 

ปรายหยิบคบไฟไปวางไว้ที่จุดเดิม เขาค่อยๆย่องไปข้างๆผนังถ้ำ

 

เขาค่อยๆเดินเลาะผนัง ก่อนจะลองเดินเข้าไปใกล้จระเข้ตัวนั้นที่นอนอยู่

 

ก้าวไปได้ก้าวหนึ่ง เขาก็มองมันอีกครั้งอย่างชั่งใจ

 

มันยังคงนิ่งสงบ ราวกับหินที่แน่นิ่งไม่เคลื่อนไหว

 

นอกจากขาที่เจ็บ ปลายเพิ่งรู้ว่าตนเองปากแตก จากการที่เผลอเม้มเบาๆ ปากของเขาก็มีเลือดซึมออกมา

 

ชายหนุ่มยกมือแตะดูอย่างส่งๆ ก่อนจะเลียปากเพื่อเช็ดเอาเลือดที่ไหลออกไป

 

ทันทีที่มีกลิ่นเลือด เจ้าตัวที่คิดว่ากำลังหลับอยู่ก็ขยับขึ้น มันส่งเสียงคำรามเบาๆ

 

ใจเขาหล่นลง ปรายแทบหยุดหายใจ

 

เขาจ้องมันอยู่อย่างนั้น รอดูดวงตาที่ปิดสนิทว่าจะเปิดขึ้นตอนไหน

 

นานหลายนาที ทว่าในใจคล้ายกับว่าเป็นวัน ชายหนุ่มตื่นกลัวจนมือไม้สั่น แต่เพราะสัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้เขาต้องอดทนทำทุกอย่างเพื่อให้พ้นจากอันตราย

 

ร่างกายของเขาเฉียดใกล้มัน ใกล้เสียจนเขามองเห็นรอยปุ่มหยักและผิวหนังขรุขระของมัน

 

ทันทีที่ปรายกำลังจะขยับต่อ ทันใดนั้นเองเปลือกตาที่หลับสนิทมาตลอดก็ลืมขึ้นอย่างกะทันหัน

 

มันจ้องมองเขา เขาเองก็จ้องมองมันพร้อมๆกัน

 

ไม่ใช่ว่าไม่กลัว แต่เพราะเขาเองกลัวจนก้าวขาไม่ออก

 

ดวงตาคู่นั้นที่ทำให้เขารู้สึกว่ามันมีอะไรแตกต่างยิ่งกว่าสัตว์อื่นๆ

 

ราวกับว่ามันกำลังรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่

 

ไม่ทันได้คิดต่อ ปรายสบถ เขากำหินที่เก็บได้ในตอนแรกขว้างเข้าไปใส่ดวงตาของมันที่น่าจะเป็นจุดอ่อน หินก้อนนั้นโดนเข้าอย่างจัง

 

มันคำรามลั่น สะท้อนไปทั่วทั้งบริเวณนั้น ชายหนุ่มร้องลั่นเช่นเดียวกัน ก่อนจะรีบหลบหางที่ฟาดเข้ามาตรงจุดที่เขายืนอยู่

 

ร่องรอยดินและหินบุบลงเป็นรอยหางของมัน ถ้าหากเขาหลบไม่พ้น คงไม่ใช่แค่หินที่แตกละเอียดอยู่ตรงนั้น

 

ชายหนุ่มวิ่งโดยทันที ทว่าเพราะขาที่บาดเจ็บทำให้ทุกอิริยาบถเชื่องช้ากว่าที่ควรเป็น

 

เขารู้ทันทีว่าด้านหลังมันกำลังตามมาอย่างรวดเร็ว ทว่าก็ไม่คิดว่าจะเร็วถึงขั้นที่เขาออกตัวได้แค่ไม่กี่ก้าวเท่านั้น

 

มันใช้หางตีชายหนุ่มอีกครั้ง ครั้งนี้ถูกเข้าที่หลังของปรายอย่างไม่มีหลบหลีก เขาทรุดลง ก่อนจะถูกเงาดำบดบังเหนือร่าง

 

ร่างของมันอยู่เหนือเขา ปรายขยับไม่ได้อีก เขาเจ็บไปทั้งกาย

 

ชายหนุ่มหายใจแทบไม่ออก ยิ่งรัศมีบางอย่างเข้ามาใกล้จนทำให้เขาอึดอัด

 

เต็มไปด้วยคความหวาดกลัว ทว่าในความหวาดกลัวของเขากลับแฝงไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ปรายรู้สึกว่าตัวเองกำลังมาพ่ายแพ้ให้กับสัตว์ร้ายและโลกนี้ช่างไม่ยุติธรรม

 

ตาขวาของมันบาดเจ็บ

 

ดูเหมือนมันไม่ได้กินเขาในทันทีทว่ากลับจดจ้องเหมือนมองเหยื่อตัวหนึ่งเท่านั้น

 

มันคล้ายกำลังจะเล่นกับเขาก่อนกิน

 

ลูกบ้าอะไรไม่ทราบ ทำให้ปรายมองมันกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว ในเมื่อจะต้องตาย เขาก็จะตายอย่างมีศักดิ์ศรีที่สุด

 

‘มาสิไอ้เวร’

 

ชายหนุ่มสบถอีกครั้ง เขาด่ามันมากมายหลายคำด้วยความเจ็บแค้น

 

ทั้งเจ็บและจุกจนขยับไม่ได้ แต่เมื่อทุกอย่างคล้ายจะหยุดชะงักไป ปรายก็หาจังหวะอีกครั้งตอนที่มันดูเหม่อลอย เขากำดินที่อยู่บนพื้นขึ้นก่อนจะปาใส่เข้าไป

 

มันคำรามต่ำ น้ำเสียงคล้ายรำคาญใจ ก่อนปากจะอ้าออก

 

มันงับแขนของเขา ดูคล้ายไม่ออกแรง เพียงเท่านั้นก็เผยรอยเลือดเบาๆจากการถูกขบ

 

ปรายคลานหนีไปด้านหลัง มันใช้แรงที่มากกว่ากัดเสื้อของชายหนุ่มเอาไว้แล้วยกขึ้น

 

เสื้อผ้าของเขาฉีกขาด ไม่นานก็กลิ้งตลบลงมา ทว่าไม่ทันไรมันก็งับปากลงมาที่ขาอีกข้างของชายหนุ่ม

 

กางเกงถูกฉีกขาไปอีกข้าง ความหนาวเหน็บยิ่งมากขึ้นเมื่อไร้อาภรณ์

 

ปรายไม่อยากจะเชื่อในสายตาแต่ทว่า

 

หรือมัน...

 

มันคิดจะกินเขาทั้งเป็น

 

 

 

 

 

 

 

เขาแทบเปลือยเปล่า เหลือเพียงกางเกงที่ขาดวิ่นไม่สมส่วน ในขณะที่สัตว์ร้ายตรงหน้ากำลังจ้องมองเขา

 

มันแทบไม่กระพริบตา ราวกับว่าไม่มีสักวินาทีที่จะเผลอไผลให้เขาหาจังหวะได้

 

เมื่อการจดจ้องดำเนินไป เขานึกถึงเรื่องราวต่างๆในชีวิตตั้งแต่เด็กยันโต เขาเห็นภาพหลายอย่างในชีวิต หลายอย่างที่เขาไม่ได้ทำ สุดท้ายชายหนุ่มตะโกนร้องแล้วกระโจนเข้าใส่ตัวมัน

 

เสียงคำรามของเขาก้องไปทั่ว มันสะท้อนไปตามผนังถ้ำ

 

เขาล็อกคอของมัน ก่อนจะถูกเหวี่ยงไปมา ทว่าเมื่อเกาะบนตัวมันได้ เขาก็ใช้หินทุบลงไปไม่ยั้ง

 

เขาทุบจนหินแตก เหลือเพียงฝ่ามือเขาจึงใช้หมัดทุบเข้าใส่มันจนเลือดออก

 

เสียงของจระเข้คำรามต่ำ มันพยายามสะบัดตัวชายหนุ่มให้หลุด ปรายเกาะหนังของมันก่อนจะใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดทุบเข้าที่ดวงตาของมัน

 

มันร้องด้วยความเจ็บปวด เช่นเดียวกับปรายที่หมดเรี่ยวแรง เขากระเด็นลงไปนอนที่พื้น หลังนิ้วเป็นรอยแตกทั้งหมดเนื่องจากผิวหนังของมนุษย์ไม่ได้แข็งแรง ทั้งยังอ่อนนุ่มกว่าหนังของจระเข้มากนัก

 

มันคงคิดไม่ถึงว่าสุดท้ายเขายังคงมีเรี่ยวแรง ทว่าจระเข้ตัวนี้มีบางสิ่งที่ไม่เหมือนสัตว์ทั่วๆไป

 

แววตาของมันดูรอบรู้หลายสิ่ง ไม่ใช่เพียงแต่มีความรู้สึกแต่ยังมีความนึกคิด

 

ปรายนอนหมดเรี่ยวแรง แต่เมื่อเขาเงยหน้าจึงได้รู้ว่าจุดที่เขากระเด็นมาเป็นทางออกพอดิบพอดี

 

ระหว่างที่มันยังคงเจ็บปวดกับดวงตา ปรายรีบคลานออกไปตามทางออกอย่างช้าๆ

 

สุดท้ายเขาก็กระเสือกกระสนเมื่อเห็นว่ามีทางนี้ทางเดียวที่พอจะเป็นแสงสว่างให้เขารอดชีวิต

 

ด้านหน้าเป็นธารน้ำเล็กๆ ปรายล้มลุกคลุกคลานไปตามทาง ตัวเขาเปรอะเปื้อนเต็มไปด้วยเลือดและดิน

 

บาดแผลฉีกจนเลือดซึม เขาล้มลงตรงธารน้ำเล็กๆในถ้ำ ทำให้แอ่งน้ำตรงนั้นขุ่นดำ ดินฟุ้งขึ้นจากน้ำใสๆ

 

เขาได้ยินเสียงของมันร้อง ก่อนจะเสียงความเคลื่อนไหวตามมาข้างหลัง มันคงรู้ตัวแล้วว่าเขาใช้จังหวะนี้หนีออกมา

 

ทว่าเมื่อเขารีบใช้แรงทั้งหมดเดินต่อไปกลับพบว่าทางตรงนี้มีทางแยกสองทาง ทางและทั้งสองทางนี้มีอากาศด้วยกันทั้งคู่ ปรายต้องใช้ความคาดเดา สุดท้ายเขาจึงตัดสินใจวิ่งไปทางซ้าย

 

เขาพยายาวิ่งกระทั่งไม่ทันได้ระวังจู่ๆพื้นตรงหน้าก็หายไป กลายเป็นทางมืดๆ เสียงน้ำดังขึ้น

 

เขากำลังตกน้ำ!

 

ปรายไม่คิดว่าตัวเองจะซวยซ้ำซวยซ้อนขนาดนี้

 

เขาทั้งขำทั้งโกรธ

 

เขาว่ายน้ำเป็น แต่ตอนนี้เขากลับหมดเรี่ยวแรง

 

ขณะที่คิดว่ากำลังจะจมลง ปรายหลับตาลงช้าๆ เขาไม่ชอบหนีทั้งยังไม่อยากหนีอีกแล้ว

 

ตายในนี้ก็ดีเหมือนกัน

 

เมื่อคิดว่าตัวเองน่าจะตายก่อนที่มันจะตามมาทัน บางอย่างก็ตามน้ำลงมา

 

สัตว์ตัวที่ว่ามันกำลังคาบเขาไว้ในปากก่อนจะพาว่ายไปที่ไหนสักที่

 

เมื่อขึ้นมาเหนือน้ำ ปรายก็หอบหายใจ แม้ว่าเขาจะยอมตายแต่ร่างกายก็หอบเอาอากาศเข้าอย่างไม่ลดละ

 

เขาปรือตา เห็นภาพด้านบนคุ้นตา จึงทำให้รู้ว่าเมื่อแหล่งน้ำตรงนี้เชื่อมต่อกัน เขากลับมาอยู่ที่เดิมที่เขาตื่นขึ้นมาในตอนแรก

 

การได้อยู่ในปากจระเข้วูบหนึ่งทำให้รู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยเอาซะเลยทว่ากลับกลายเป็นว่ามันแค่คาบเขาเอาไว้เฉยๆ ไม่ได้กัดลงมา

 

มือของเขาขยับไม่ได้ ทั้งยังเจ็บระบมไปหมด

 

มันมองหน้าเขา เขาก็มองหน้ามัน สุดท้ายปรายไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร และไม่เข้าใจว่าเจ้าจระเข้ตัวนี้ต้องการอะไรกัน แต่ทางที่เดาได้ง่ายที่สุดมันก็คงต้องกินเขา ไม่ใช่เหรอ...

 

ปรายไม่รู้ว่าควรซาบซึ้งหรือควรมีความรู้สึกเช่นไร ราวกับว่าท่าทีดุร้ายของมันในทีแรกที่เขามองกลับกลายเป็นว่าเขาตีความผิดไปตั้งแต่ต้น

 

ขณะที่ทุกอย่างยังคงเงียบ ปรายเห็นดวงตาของมันหลี่ลงเล็กน้อยคล้ายกับว่ากำลังบาดเจ็บอยู่จากผลงานที่เขาทำไว้

 

หลังจากที่ทั้งคนทั้งจระเข้มองหน้ากันอยู่ จู่ๆมันก็ร้องขึ้น เสียงคำรามต่ำๆราวกับว่ามันกำลังเจ็บปวด

 

ไม่ทันไรแสงบางอย่างก็สว่างจ้าขึ้น ปรายหลับตาเพราะแสงนั้นจ้าจนเกินไป เขายกมือบดบังภาพตรงหน้า

 

ทันทีที่แสงสว่างหายไป มีสิ่งที่ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่า

 

 

จระเจ้ยักษ์ที่อยู่ตรงหน้าเขาหายไปในพริบตา

 

สิ่งที่เหลืออยู่กลับกลายเป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่งเท่านั้นเอง

 

 

 

 

 

TBC

1 คอมเม้นต์เท่ากับ 1 กำลังใจ

tag:#อ้ายโขง

FACEBOOK

TWITTER

E-BOOK เรื่องต่างๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.271K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,008 ความคิดเห็น

  1. #3931 MitsukiCarto (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2563 / 23:16
    สายบวกจริงๆเคะเรา
    #3,931
    0
  2. #3883 Paparazzi1 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 22:58
    ตื้นเต้นๆๆ
    #3,883
    0
  3. #3880 itohrabynum (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 22:52
    น้อนเจ็บตาพี่ปรายอย่าทำน้องงงง
    #3,880
    0
  4. #3875 evaw. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 16:11
    เราก็แปลงกายมาดีๆแต่แรกก็จบมั้ยพ่อเข้ 55555555555555555 สู้รัดฟัดเหวี่ยงมาก 555555
    #3,875
    0
  5. #3777 Littleapple1000 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 16:10
    อย่าทำน้องแรงงง
    #3,777
    0
  6. #3762 tanutp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 10:04
    น้องหาทางรอด ถูกต้องแล้วงงวววง
    #3,762
    0
  7. #3758 mamamoon4869 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 00:03
    มารุนแรงไปติ้ดนึงนะพี่ ไมไม่แปลงร่างแต่แรกกด ปรายจะได้ไม่กลัวววว5555
    #3,758
    0
  8. #3730 HOBInaenaYING (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 23:00
    พ่อมาแล้วววว
    #3,730
    0
  9. #3714 chickeppp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 14:18
    ห้าวสุดเลยปราย สุดยอดดด
    #3,714
    0
  10. #3675 YanisaCH (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 22:02
    เป็นนี่คงช็อคไปอีกรอบ
    #3,675
    0
  11. #3585 cherryjai (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 10:15
    ในที่สุดก็เป็นคนแร้วว
    #3,585
    0
  12. #3537 Vivachoco (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 03:02
    กลัวแทนปราย ถ้าเป็นตัวเองตื่นมาแบบนี้คงกลัวจนปสดแล้ว
    #3,537
    0
  13. #3487 Fokkop (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 01:11
    น้องถือว่าใจเย็นมาก ถ้าเป็นเราตื่นมาเจอจระเข้ใหญ่ขนาดนั้นคงสำลักน้ำตายตังแต่ลากลงมาแล้วล่ะ555555
    #3,487
    0
  14. #3355 Chi_Chi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 00:54
    น้องงงงงงงเก่งมากกกก แต่อย่างที่บอกเราไม่ชอบสัตว์แต่ก็อดเจ็บที่ตาเหมือนกับเจ้าเข้น้อยไม่ได้

    คำผิด จระเจ้ยักษ์ที่อยู่ตรงหน้าเขาหายไปในพริบตา >> จระเข้
    #3,355
    0
  15. #3350 babania:) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 00:14
    คุนปรายสุ้กะจระเข้อย่างเต่มที่555555555555
    #3,350
    0
  16. #3286 เฟิ่งจิ่ว (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 18:09
    เป็นคนแล้วววววว

    ฮื่อออ~~~
    #3,286
    0
  17. #3267 นอนนอน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 13:55
    โอ้ยมันส์มาก555555 เปนคนแร้วกิ๊ดดดดดด

    สาาาหนุกกกกก
    #3,267
    0
  18. #3176 huzz1a (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 22:32
    เป็นฉันก็กลัวตื่นมาต้องมาเจอจรเข้สัตว์กินเนื้อตัวใหญ่ขนาเนั้น
    #3,176
    0
  19. #3160 kikyo_4004 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 22:27
    ถ้าเป็นชั้นคงสำลักน้ำตายเพราะกลัวจระเข้ไปแล้วววฮื่ออออT∆T
    #3,160
    0
  20. #3145 nbbwinkk (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 02:49
    กลัวจริงๆนะคะ🥺 กลัวจระเข้มากแง แง ถ้าเป็นเราจระเข้คงไม่เจ็บตัว เพราะเราจะ กรี๊ด กรี๊ด กรี๊ด เท่านั้น
    #3,145
    0
  21. #2921 อยากเป็นแม่เธอ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 11:59
    อ้ยยยเป็นคนแล้วววว แต่ดุเดือดมาก น้องปรายรุนแรงมาก555555555 แต่ถ้าเป็นนี่นี่ก็สติแตกเหมือนกันถ้าตื่นมาเจอจระเข้
    #2,921
    0
  22. #2900 Pony10 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 04:17
    แปรงร่างแล้ววว รุนแรงกันมาก55555
    #2,900
    0
  23. #2884 rosemxry (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 01:04
    แอบสงสารน้อนเข้นะ คงจะเจ็บอะ555555
    #2,884
    0
  24. #2876 พี่รักน้องยองแจ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 23:39
    กรี๊ดดดดดดดดมาแล้ว!!
    #2,876
    0
  25. #2872 orart2 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 22:44
    ระเบิดตู้ม!!!
    #2,872
    0