อ้ายโขง [yaoi]

ตอนที่ 2 : บทที่ 2 ลูกจระเข้ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,505
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,173 ครั้ง
    26 ม.ค. 64

เรื่อง: อ้ายโขง

เขียน: ผู้ซึ่งหลงรักหญิงสาวในภาพวาด

tag: #อ้ายโขง

E-BOOK เรื่องต่างๆ : MEB

บทที่ 2: ลูกจระเข้

 

 

 

ระหว่างที่เดินไป ปรายมองเห็นบางสิ่ง

 

เหมือนว่ามีอะไรว่ายอยู่ใต้ธารน้ำ

 

หรืออาจจะเป็นปลาก็ได้

 

ทว่าทันทีที่เขาคิด สิ่งที่ค่อยๆโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำกลับเป็นสิ่งที่เขาไม่คาดฝัน

 

...จระเข้...

 

ไม่เคยคิดว่าแถวนี้จะมีจระเข้มาก่อน ใจของชายหนุ่มวูบหล่นลงไป ไม่ทันไรเจ้าตัวต้นเหตุก็ค่อยๆโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำให้เห็น ผิวหนังเข้ม ขรุขระ ดูน่ากลัว ทว่าเพราะการเผยโฉมปรายจึงได้รู้ว่ารูปร่างของมันยังเป็นเพียงแค่ลูกจระเข้ตัวน้อยเท่านั้น

 

เขาเป่าลมหายใจออกจากริมฝีปาก ก่อนจะยกมือขึ้นยีผมช้าๆ

 

“ตกใจหมด แถวนี้มีจระเข้ด้วย”

 

เขาพึมพำอยู่คนเดียวเพื่อคลายความกังวลให้ตัวเอง

 

ดีนะยังเป็นแค่ตัวเล็กๆ

 

แต่การที่มีจระเข้ตัวเล็กได้ก็ต้องมีตัวที่โตกว่านี้สิ

 

คิดได้ดังนั้นปรายก็จ้องเจ้าจระเข้ตัวเปี๊ยกด้านหน้าเขม็ง จากที่กำลังวางใจ ชายหนุ่มกลับมาตื่นกลัวอีกครั้ง

 

เขามองซ้ายมองขวา ราวกับว่าหวาดระแวงว่าจะเจอ‘ตัวพ่อ’ ‘ตัวแม่’ ของเจ้าจิ้งเหลนแห้งๆนี่เข้า

 

ตัวเล็กๆก็ดูน่ารักดีอยู่หรอก ถ้าตัวใหญ่ๆมาคงไม่น่ากอดเท่าไร

 

เขารีบถ่ายรูปเก็บไว้อย่างไม่รีรอ

 

เพราะไม่รู้ว่าจะมีโอกาสอย่างนี้อีกเมื่อไร

 

การพบเจออะไรเช่นนี้โดยบังเอิญเป็นเรื่องพรหมลิขิตนั่นแหละ

 

ต่างจากการตั้งใจไปเพื่อพบเจอ

 

เป็นเรื่องไม่คาดฝัน เขามีเรื่องให้จดจำหนึ่งเรื่องแล้วหลังจากเที่ยวทริปนี้จบไป

 

ปรายไม่รู้ เขาเองก็ไม่ใช่คนที่มีรัศมีของการรังแกสัตว์โลก เขาไม่ใช่คนโหดร้ายหรือหยาบคาย เขาค่อนข้างรักสัตว์ด้วยซ้ำจากการที่เลี้ยงหมาสองตัว นอกจากยืนถ่ายรูปเงียบๆ เขาก็กดรัวชัตเตอร์ไม่หยุด เนื่องจากเขากลัวว่าจะพลาดอะไรบางอย่างไป อีกทั้งชายหนุ่มกลัวจริงๆแหละว่าอาจจะไม่ได้มีแค่เจ้าเปี๊ยกนี่ตัวเดียว

 

ไปๆมาๆจระเข้ก็หน้าตาน่ารักไม่เบา

 

ตอนเด็กๆอะไรก็ดูน่าชังไปซะหมด

 

แววตาของมันวาววับ ยิ่งดูให้รู้สึกดื้อรั้น ทว่าเพราะขนาดตัวที่เล็กจ้อย ปรายกลับมองว่านั่นเป็นแววตาคล้ายกับกี้กี้ เจ้าหมาเตี้ยที่บ้านเขามากกว่า

 

ระหว่างที่จระเข้ตัวน้อยยังคงว่ายเวียนมองมาทางเขาราวกับไม่เคยเห็นมนุษย์มาก่อน ทว่าการว่ายวนของมันกลับดูแฝงไปด้วยความสนอกสนใจและไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ผิดแปลกจากสัตว์ทั่วไปที่จะมีความระแวดระวังภัยจากสิ่งมีชีวิตแปลกหน้า

 

 

เหมือนมันจะคุ้นชินกับมนุษย์

 

 

หรือมนุษย์ไม่ใช่สิ่งที่มันหวาดกลัวต่างหาก...

 

 

 

 

 

 

 

 

ปรายถ่ายรูปจนพอใจ เขาหยุดมองสัตว์ตัวเล็กนั่นอยู่สักพักหนึ่ง

 

อย่างแรกมันค่อยๆว่ายเข้ามาใกล้เขามากขึ้น

 

อย่างที่สองปรายเริ่มมีตระหนักกว่าต่อให้เป็นแค่ลูกจระเข้ แต่ทว่ามันก็ยังเป็นสัตว์กินเนื้ออยู่วันยังค่ำ

 

โซนนี้ไม่ใช่โซนที่คนจะลงไปว่ายน้ำกัน น้ำตรงนั้นดูลึกกว่าที่อื่น ทั้งยังมีรั้วกันไว้ แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีจระเข้จริงๆ

 

ถ้ามันหลุดไปกัดคนจะไม่เป็นอะไรเหรอ

 

ปรายสงสัยทั้งยังคิดว่าแหล่งท่องเที่ยวแถวนี้ไม่ค่อยปลอดภัยสักเท่าไร เขาเดินถอยหลังเมื่อเห็นว่ามันว่ายมาใกล้ๆ เขาชะโงกหน้าลงไปดู ลูกจระเข้ตัวนั้นก็ว่ายวนไปเวียนมาก่อนมันจะผลุบหายลงลงไปใต้น้ำ

 

ดูเหมือนมันก็ไม่ได้คิดที่จะทำร้ายมนุษย์ ปรายจึงไม่ได้ตื่นตระหนกจนเกินหน้าเกินตา เหมือนตอนที่หมาของเขากำลังลุกลี้ลุกลนในขณะที่เขาต้องทำตัวนิ่งๆเข้าไว้เพื่อไม่ให้เจ้ากี้กี้คึกคักไปมากกว่านี้

 

ปรายหวนคิดไปถึงคนรักเก่า

 

เขาคิดถึงเธอมากมายเหลือเกิน

 

แต่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ ที่จะขอกลับไปอยู่ในจุดเดิม เพราะเป็นเขาเองที่รักษาสิ่งที่ดีที่สุดไว้ไม่ได้เอง

 

แค่คิดปรายก็เริ่มน้ำตาชื้น เขาเงยหน้าขึ้น มองเห็นต้นไม้ต้นใหญ่หลายต้น ได้กลิ่นดินกับกลิ่นตะไคร้น้ำ เขาสูดเอาเข้าไปเต็มปอด

 

เขาอยากบอกเธอ ครั้งที่เคยสัญญากันไว้ว่าจะไปที่ต่างๆด้วยกัน สุดท้ายก็เหลือเพียงเขาคนเดียว

 

บางครั้งเราก็มองข้ามระหว่างทาง เอาแต่จะคิดว่าต้องเห็นผลลัพธ์

 

ไม่ได้รู้เลยว่าคนที่ยืนอยู่ข้างๆถูกทำให้โดดเดี่ยวมานานแค่ไหน

 

ก็ไม่แปลกถ้าสุดท้ายเขาเองต้องอยู่คนเดียว

 

ปรายมองว่านี่เป็นผลลัพธ์ที่สมควรแล้ว

 

เธอไม่ผิด เขาเองที่พลาดมองข้ามรายละเอียดเหล่านี้ไป

 

เขาผ่อนลมหายใจเสียยาวเหยียด รู้สึกแน่นหน้าอก ลมหายใจเต็มไปด้วยความเศร้า

 

ปรายยกมือทุบหน้าอก เขากระพริบตาช้าๆ รู้สึกหายใจลำบาก เป็นเพราะความรู้สึกที่สะสมมานาน สุดท้ายเขาก็มาร้องไห้เอาวันนี้

 

วันที่เลิกกัน ปรายไม่ได้ร้องไห้สักแอะ เขาแค่ยืนยอมรับเงียบๆ ปากที่พยายามยื้อกลับบื้อใบ้

 

เขารักเธอมาก รักเธอกว่าใครทั้งหมด เป็นรักแรกและรักเดียว สุดท้ายสิ่งที่ทำให้ปรายเสียใจคือการที่เขาทำมันพังเอง

 

น้ำตาหยดแล้วหยดเล่า ไหลย้อนกลับ แม้ว่าเขาพยายามจะเงยหน้าขึ้นเพื่อส่งมันกลับเข้าไปในดวงตาทั้งสองข้าง

 

เสียงน้ำกระเพื่อมอยู่ใกล้ๆ คล้ายกับมีบางสิ่งว่ายอยู่ เมื่อปรายก้มลงไปดูจึงได้เห็นว่าเป็นจระเข้น้อยตัวเดิม

 

ทีแรกยังคงกลัว แต่เมื่อจนถึงตอนนี้ปรายกลับไม่ได้รู้สึกกลัวเท่าตอนแรกอีกแล้ว

 

เขายกแขนเช็ดน้ำตาเบาๆ

 

“ว่าไงน้อง”

 

ปรายเรียก น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ชายหนุ่มกลืนน้ำลายก่อนจะพยายามปรับอารมณ์ให้เป็นปกติที่สุด

 

เขาถึงขั้นคุยกับจระเข้แล้ว

 

แต่ก็ไม่แปลก เขาคุยกับหมาแมวอยู่บ่อยๆ พวกนั้นก็ดูจะฟังเขารู้เรื่องดีอยู่เหมือนกัน

 

“อยู่คนเดียวเหรอเรา พ่อแม่ไปไหน ไม่กลัวคนแปลกหน้าเหรอ”

 

มันมองหน้าเขา ยิ่งสายตาอย่างนั้นกลับทำให้รู้สึกว่าเขาดูโง่ๆชอบกล

 

ปรายหัวเราะ สุดท้ายก็ทนไม่ไหว เขากลับมาอารมณ์ดีขึ้น อย่างน้อยน้ำตาก็หยุดไหล

 

“มีกันกี่ตัวเนี่ย ทางการรู้หรือเปล่า อย่าไปกัดใครซี้ซั้วนะ”

 

เขาหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายอีกครั้งเมื่อเห็นว่ามันอยู่ใกล้มากขึ้น

 

ชัดจนเขารู้สึกว่าภาพนี้จะมีมูลค่าทางใจไม่เบา

 

อย่างน้อยเขาก็ได้คุยกับจระเข้แล้ว

 

เขากำลังจะหยิบหมูปิ้งในกระเป๋าให้มัน แต่พอคิดอีกทีนึงก็ไม่ได้หยิบออกมา เป็นเพราะว่านึกขึ้นได้ว่าไม่ควรเข้าไปให้อาหารสัตว์ป่ามั่วซั่ว จะเป็นอันตรายกลับมันซะเองเปล่าๆ เนื่องจากสัตว์พวกนี้อาจจะละเลิกนิสัยออกล่าแต่กลับรออาหารจากมนุษย์ แทนที่จะพึ่งพาตัวเองได้

 

สุดท้ายเขาก็ยืนมองเจ้าเปี๊ยกนี่อย่างหนำใจ ก่อนจะโบกมือให้ทีนึงเมื่อคิดว่าควรถึงเวลาจะกลับ

 

“ไอ้หนู ดูแลตัวเองด้วย โอเคนะ อย่ามาใกล้อย่างนี้บ่อยๆนะ เดี๋ยวเจอคนไม่ดี เข้าใจไหม”

 

มันมองเขาทำหน้าเหมือนจะเข้าใจ ปรายสรุปเองว่ามันเข้าใจ

 

มันต้องเข้าใจในความหวังดีของเขาแหละ

 

“เข้าใจไหมครับ ว่ายน้ำเล่นไปเลย แต่อย่ามาใกล้ๆฝั่ง เดี๋ยวถูกจับกินไม่รู้ด้วย”

 

ที่ตลาดนัดเขาเคยเห็นเนื้อจระเข้อยู่ คนเขาคิวซื้อกินแถวยาวไม่เบา

 

เสียงของเขาเหมือนตอนที่คุยกับกี้กี้ สักพักปรายก็เริ่มรู้สึกหมั่นเขี้ยว อยากจะลงไปฟัดกับจระเข้สักรอบ น่าเสียดายที่ไม่มีขนและคงไม่นุ่มเหมือนหมากับแมว

 

เขาแพ้สัตว์ตัวเล็กๆจริง

 

ปรายอารมณ์เบิกบานขึ้น เขาปวดตาเล็กน้อยจากการร้องไห้ แต่ท้ายที่สุดเขาก็รู้สึกโล่งใจ อย่างน้อยเขาก็ได้ระบายออกมา

 

ปรายโบกมือลาให้จระเข้น้อยก่อนจะเดินกลับออกไปตามทางเดิม

 

มันมองชายหนุ่มเดินจากไปจนลับสายตา ไม่นานเมื่อด้านหลังไม่เหลือใครอีก ในลำน้ำที่ดูลึกกว่าจุดอื่น สีเขียวเข้มจากตะไคร้น้ำและต้นหญ้า เสียงลมพัดพาให้ต้นไม้โบกไหวพร้อมๆกัน ก่อนจะมีเสียงนกร้องลั่นป่าพร้อมกับจิ้งหรีด

 

จระเข้ตัวน้อยก็ค่อยๆดำหายไป

 

ใต้น้ำมีฟองอากาศผุดขึ้นมา จากวงเล็กๆกลายเป็นวงใหญ่

 

เงาดำเล็กๆค่อยๆขยายใหญ่ขึ้นทีละน้อย

 

ชิ้นส่วนบางอย่างลอยขึ้นมาอย่างช้าๆ

 

หากดูไกลๆคงไม่แน่ใจ เมื่อมองให้ชัดๆจึงได้รู้ว่าเป็น...แขนของมนุษย์ที่ขาด

 

ก่อนจะผลุบหายไปราวกับมีบางอย่างลากลงน้ำไป

 

สีแดงอ่อนๆค่อยๆขยายเป็นวงกว้าง

 

ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับสู่ความสงบดังเดิม

 

 

 

 

 

TBC

1 คอมเม้นต์เท่ากับ 1 กำลังใจ

tag:#อ้ายโขง

 

อยากให้เรื่องนี้ #อีโรติก หรือ #อีโรติกกกกกกกกกกกกก งับ อิอิ

 

FACEBOOK

TWITTER

E-BOOK เรื่องต่างๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.173K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,034 ความคิดเห็น

  1. #3929 MitsukiCarto (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2563 / 22:58
    ดีนะที่น้องไม่เห็น-_-;;
    #3,929
    0
  2. #3919 แอคหลุมไม่ปรากฎนาม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 02:47
    เจ้าเชื่อเรื่องจระเข้บ่
    #3,919
    1
    • #3919-1 ronnai(จากตอนที่ 2)
      7 ตุลาคม 2563 / 00:05
      เชื่อจ้ะอ้าย
      #3919-1
  3. #3903 PinkChocolate (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 17:02
    อ่ะ น้องตะเข้ไม่ได้น่ารักอย่างที่คิดนะ
    #3,903
    0
  4. #3871 evaw. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กันยายน 2563 / 23:24
    ชั้นช็อค...อุแง้555555555
    #3,871
    0
  5. #3775 Littleapple1000 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 16:00
    น่าติดตามมากค่าาาา ตื่นเต้นๆ
    #3,775
    0
  6. #3760 tanutp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 09:59
    จระเข้นี่มีพลังงงงงงง
    #3,760
    0
  7. #3756 mamamoon4869 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2563 / 23:52
    อีโรติกแบบแขนขาดนิดๆ55555555
    #3,756
    0
  8. #3740 Sistel2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 23:11
    ตะเข้!!!
    #3,740
    0
  9. #3728 HOBInaenaYING (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 22:42
    แงงงงน้อง;-; ไอประโยคที่ว่าไงน้องนี่ซิทคอมมากฮาดี55555
    #3,728
    0
  10. #3721 พระอาทิตย์จมน้ำ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 12:30
    ชั้นตามหาเรื่องแบบนี้มานานมาก บรรยาแบบนี้ และในที่สุดชั้นก็เจอ ขอบคุณไรท์นะคะ สู้ๆนะ แต่งให้จบ มีเล่มก็จะซื้อค่ะ ชอบ
    #3,721
    0
  11. #3713 chickeppp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 14:00
    กรี๊ดดดดดในที่สุดก็เจอแล้ววว อยากอ่านแบบนี้มานานแล้วว
    #3,713
    0
  12. #3673 YanisaCH (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 21:51
    น้อนนนน
    #3,673
    0
  13. #3662 nonocong (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 20:17
    กลัวแล้วจ้า
    #3,662
    0
  14. #3583 cherryjai (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 10:01
    กำลังเป็นจระเข้น้อยน่ารักอยู่เลยย ไงตอนท้ายน้องน่ากัวววว
    #3,583
    0
  15. #3561 Fangfahh (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 07:58
    ฮืออออออ กลัวแล้วววว
    #3,561
    0
  16. #3535 Vivachoco (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 02:47
    ชอคกับตอนท้าย
    #3,535
    0
  17. #3441 aunaunmtyj (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 13:02
    บรรยายจนเห็นภาพเลยยย
    #3,441
    0
  18. #3388 caraked (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 23:32

    เพิ่งเริ่มอ่าน ชอบบรรยากาศแบบนี้มาก ลึกลับ วังเวง มีปริศนา

    #3,388
    0
  19. #3385 pangck (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 22:44
    กลัวนะกลัวจริงๆตอนอ่านอะ
    #3,385
    0
  20. #3371 ku_ro (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 17:34
    พอบรรยายว่าตัวน้อย ในความคิดน่าจะตัวประมาณ 30ซม. ไม่ก็เล็กกว่านี้?? ปรายถึงไม่กลัวปะ
    #3,371
    0
  21. #3352 Chi_Chi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 00:38
    เราไม่ชอบสัตว์เลยไม่ค่อยเกทว่าทำไมปรายไม่กลัวเลย จระเข้นะ แม้จะตัวน้อยก็น่ากลัว น้อยนี่ขนาดเท่าไรหรอ ถ้าเท่าลูกหมาเราก็ว่าน่ากลัวนะ หรือความเศร้าเสียใจมันกัดกินจนทำให้ไม่รู้สึกถึงอารมณ์อื่นๆ
    #3,352
    0
  22. #3349 babania:) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 23:58
    ขนลู้กกกก
    #3,349
    0
  23. #3333 HolyCat (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 10:09
    แขนใคร!!
    #3,333
    0
  24. #3326 MinaMon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 07:48
    ออมจี น้อนที่ไม่น้อน
    #3,326
    0
  25. #3284 เฟิ่งจิ่ว (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 18:07

    รอนะคะ
    #3,284
    0