อ้ายโขง [yaoi]

ตอนที่ 12 : อ้ายโขง l บทที่ 12 เกี้ยวเจ้า [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,695
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,963 ครั้ง
    19 พ.ย. 63

เรื่อง: อ้ายโขง

เขียน: ผู้ซึ่งหลงรักหญิงสาวในภาพวาด

tag: #อ้ายโขง

E-BOOK เรื่องต่างๆ : MEB

บทที่ 12 : เกี้ยวเจ้า

 

ปรายไม่คิดว่าต้องการผลลัพธ์ในทำนองนี้

 

แต่เขาก็อดเลิกคิ้วไม่ได้อยู่ดี

 

ขณะที่เขากำลังกล่าวบางอย่าง ปรายก็ไอออกมา เขารู้สึกเหมือนมีน้ำมูกเล็กน้อยเนื่องจากยังไม่ได้ใส่อะไรสักชิ้นปกปิดร่างกายก่อนหน้านี้

 

“ควรเริ่มอย่างไรดี” มันลูบปลายคาง หางกวัดแกว่งไปทางซ้ายเล็กน้อย ขณะที่นั่งอยู่บนหินด้วยท่าทีเจ้าสำราญ

 

ปรายไม่คาดคิดว่ามันจะพูดเป็นจริงเป็นจัง เขากลอกตา รู้สึกอยากจะนอนพัก

 

เจ้าเปี๊ยกดีกว่าเห็นๆ ไม่พูดมากกวนโอ๊ยเขา

 

แถมยังเชื่องนิดๆ ไม่สิ เชื่องมากๆ

 

ดูยังไงก็น่ารักกว่าไอ้ตัวนี้เห็นๆ

 

แผลของเขาแห้งสนิทแล้ว ยังดีที่มันเป็นแผลเล็กๆ ปรายกำลังสงสัยว่ามันจำเรื่องราวก่อนหน้านี้ไม่ได้จริงๆหรือเปล่า

 

ดูเหมือนจะจำไม่ได้จริงๆ

 

น่าแปลก ไม่แน่ใจว่าเพราะอะไร แต่หรือจริงๆมันจะกลายร่างก็ต่อเมื่อเจอเลือดของมนุษย์เท่านั้น ถ้าเช่นนั้นก่อนหน้านี้ที่มันกินมนุษย์คนอื่นๆ มันก็ควรจะเปลี่ยนร่างด้วยสิ แต่ก็ไม่

 

ดูท่าการเปลี่ยนร่างของมันจะไม่สามารถควบคุมหรือกำหนดตัวแปรได้แน่นอน เขายังไม่แน่ใจ

 

“โดยมากแล้ว ข้าไม่ค่อยได้เกี่ยวพวกนางสักเท่าไร พวกนางเพียงพบข้าก็ตกหลุมรัก ด้วยรูปโฉมของข้า ด้วยคารมของข้า”

 

เขามองมันอย่างระอา วันๆในหัวของจระเข้ตัวนี้น่าจะคิดแต่เรื่องอย่างว่า แต่ก็ไม่แปลก มันเป็นเรื่องพื้นฐานของสิ่งมีชีวิตทั้งนั้นไม่ว่าจะยุคสมัยไหน

 

ก็ไม่เห็นแปลก

 

“แต่ผมไม่เห็นว่าคุณจะน่าหลงรักตรงไหน”

 

“หื้ม” มันเลิกคิ้วตอบ “เจ้าว่าข้าไม่รูปงามหรือ”

 

“ไม่ใช่อะไรที่ผมไม่ชอบ ยิ่งนิสัยคุณผมยิ่งไม่ชอบ”

 

“อ้อ แปลว่าข้ารูปงามแต่เจ้าแค่มิชมชอบ”

 

มันติดใจเรื่องนี้เรื่องเดียว

 

“หิวหรือไม่” จู่ๆมันก็ถามขึ้น ก่อนจะมองไปโดยรอบ “จะว่าไปแล้วที่แห่งนี้ก็มีของที่มนุษย์อย่างเจ้าต้องใช้”

 

ปรายพยักหน้า เขาถาม “คุณไปเอามาจากไหน”

 

“จากพวกที่ข้ากินเข้าไป”

 

ปรายพยักหน้ารับอย่างคิดไว้แล้ว

 

“จะว่าไปแล้วเจ้าก็มิได้ทุบตีข้า ในช่วงที่ข้า...อืม” มันเหมือจะพูดอะไรบางอย่าง ท้ายเสียงจึงแผ่วลงจนปรายไม่ได้ยิน “เจ้าอยากไปข้างนอกรึไม่”

 

ปรายมองมันอย่างไม่ค่อยจะเชื่อนัก มันกล่าวต่อ ขณะที่เดินลงมานั่งข้างๆเขาบนตัว ตัวของมันใหญ่จนคับที่ เบียดชายหนุ่มซะจนน่าอึดอัด “ข้าจะพาเจ้าไปข้างนอกนั่น”

 

“จริงเหรอ คุณจะปล่อยผมไปเหรอ”

 

มันส่ายหน้า ปลายนิ้วข้างหนึ่งแตะบนริมฝีปากของชายหนุ่ม ขณะกล่าว  

 

“ไม่ ข้ามิปล่อยเจ้าหรอก ข้าแค่อยากเอาใจเจ้า”

 

“ถ้าอยากเอาใจผมจริงๆก็ควรปล่อยผมนะ”

 

“ข้าปล่อยเจ้าไป ใจข้าคงสลาย มนุษย์ไม่สงสารข้ารึ”

 

ถ้าตอบว่าไม่สงสาร มันก็จะเป็นความจริงเกินไป ปรายไม่คิดว่าตอนนี้ควรจะขัดใจมันสักเท่าไร เขาไม่ได้ตอบสิ่งใด มันลากปลายเล็บลงบนต้นแขนของปรายช้าๆ ท่าทางหยอกเย้า

 

จู่ๆมันก็ดูแปลก ไม่ได้บ้าเลือดดีเดือดอย่างแรกๆ หรือดูเผด็จการไปเสียทุกอย่างทว่า หรือว่ามันคิดจะ ‘เกี้ยว’ เขาอย่างที่พูดไว้ก่อนหน้านี้จริงๆ

 

“ข้าจะพาเจ้าไปดูความสวยงามที่ไม่มีใครเคยได้พบ ในที่ที่มีเพียงแค่เราสอง”

 

“คุณนอนกับคนตั้งเยอะ จะบอกว่าเราสองคงไม่ได้” ปรายขมวดคิ้ว เขารู้สึกขนลุก จะอ้วกเพราะความเลี่ยนของมัน

 

เจ้าจระเข้ตัวนี้ มันคงมีชีวิตยืนยาวมานานจนไม่รู้จะทำอะไร

 

ไม่ก็ห่างหายกับบางอย่างมานานเกินไปถึงได้ไม่มีอะไรทำขนาดนี้

 

มันหัวเราะ ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ  

 

“เจ้าหึงรึ ไม่ทันไรก็หึงหวง เจ้านี่มันยิ่งกว่าสตรี”

 

ปรายมองไปทางอื่น เขานั่งชันเข่า อย่างน้อยตอนนี้ก็เป็นโอกาสเดียวที่เขาจะได้ออกไป ฉะนั้นเขาจะไม่ว่าไม่ด่ามันจนเกินเลย ไม่อย่างนั้นคงมีต่อยตีกันอีก

 

มันกระซิบ “ข้ามิเคยพาใครไป”

 

“อ้อ พวกนั้นโชคดี”

 

มันยิ้มๆ ก่อนจะลุกขึ้นพร้อมกับลากเขาไปด้วย

 

เมื่อออกมาจากห้องนั้น เขาอยู่ในถ้ำด้านนอก ขณะที่มันเดินไขว้แขนไว้ด้านหลังด้วยท่าทีสำราญใจ

 

“ข้าขอบอกเจ้าก่อนเผื่อว่าเจ้ามีแผนคิดไม่ซื่อ หากข้าพาเจ้าไป เจ้าจะต้องไม่ทุบตีข้าเยี่ยงชายชั่วทุบตีภรรยา”

 

“ได้สิ”

 

“อย่าทำร้ายดวงตาข้าเล่า”

 

“แน่นอน”

 

“ห้ามต่อยข้า”

 

“ได้”

 

“ห้ามดึงผมของข้า ผมสวยๆของข้า”

 

“ได้”

 

รอยยิ้มของมันเผยอยู่ตลอดที่มุมปาก แววตาก็แฝงไปด้วยประกายสนุกสนาน ทันใดนั้นเองมันก็อุ้มปรายขึ้นด้วยสองมือ โอบกอดไว้ในอ้อมแขนด้วยท่าทีสบายๆ

 

ปรายตัวแข็ง ไม่คาดคิดว่ามันจะทำอย่างนี้ ทว่ามีเสียงของมันเอ่ยขึ้นข้างๆหูของเขา  

 

“อย่าเกร็งเล่า”

 

ปรายค่อยๆผ่อนความระวังลง สุดท้ายเขาจึงคิดว่าปล่อยตัวไปเลยให้มันแบกซะเป็นการใช้แรงงานอย่างหนึ่ง ก็สะใจดี

 

“เจ้านี่ตัวเบา ไม่ได้กินอะไรเลยหรืออย่างไร”

 

“วันๆมันมีอะไรให้กินบ้าง”

 

“ถ้ำแห่งนี้คงไม่เหมาะกับมนุษย์สักเท่าไร เช่นนั้นที่ที่ข้าจะพาเจ้าไป มนุษย์อาจจะเหมาะกว่า”

 

“ที่ไหน”

 

“บ้าน”

 

“บ้านใคร”

 

“บ้านของข้า” มันตอบ ปรายเงยหน้าขึ้น มันมองกลับ ดวงตาสบกัน ขณะที่ฝ่าเท้าใหญ่ค่อยๆก้าวลงบนธารน้ำ ลำตัวค่อยๆจมทีละน้อย

 

“สมัยที่ข้าแปลงกายเป็นมนุษย์”

 

 

 

 

 

 

 

จระเข้ก็มีบ้านเหมือนกับคนอื่นเขา

 

ปรายมองมันตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาเลิกคิ้วก่อนจะมองไปตรงหน้า สถานที่ที่มันบอกว่าเป็นบ้านมาก่อน

 

แถมมันยังเคยเป็นมนุษย์อีกด้วย

 

คิ้วของชายหนุ่มยังไม่ลดลง สายตาเลื่อนมองมาที่เจ้าจระเข้ตัวนี้อีกครั้ง

 

เขาออกมาจากถ้ำนั่นได้แล้ว เวลานี้เขาได้เห็นแสงตะวันเต็มตื่น ไหนจะอากาศที่ปลอดโปร่ง ราวกับว่าเขาไม่เคยคิดถึงแสงแดดเท่านี้มาก่อน

 

ในที่สุดก็ได้อยู่ข้างนอกสักที

 

“คุณเคยเป็นมนุษย์ด้วยเหรอ”

 

“ถูกต้อง”

 

“คุณเป็นมนุษย์มาก่อน หรือเป็นจระเข้ก่อนแล้วค่อยเป็นมนุษย์”

 

มันไม่ได้ตอบเขา เมื่อขึ้นมาเหนือผิวน้ำ มันก็ปล่อยเขาเป็นอิสระจากอ้อมแขนของมัน จริงๆแล้วคำนั้นดูจะมากเกินไปสำหรับเหตุการณ์นี้ มันโยนเขาลงซะมากกว่า

 

ปรายสบถไปคำหนึ่ง เขาค่อยๆลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะปัดฝุ่นที่เปรอะตัว

 

ทำตีมึนไม่ตอบคำถามที่น่าสงสัย มันคงแค่ชอบเปรยให้อยากรู้ก่อนจะปล่อยไว้ไม่เข้าไปถกเถียงในเรื่องนั้นๆอีก มันก็แค่อยากทำอะไรก็ทำตามแต่ใจ

 

ต่อให้ปรายอยากรู้แค่ไหน เขาก็ไม่ถามอีก เนื่องจากเขาถือคติ ไม่พูดก็ช่างหัว เขาไม่สนใจอยู่แล้ว เขาสนแค่ว่าจะออกไปจากที่นี่ยังไงมากกว่า

 

ปรายสำรวจ เขามองเห็นว่าป่ารอบด้านนี้ อาจจะพอให้หนีไปได้ แต่ปรายรู้ดีว่าอันตราย เทียบกันแล้วระหว่างที่เขาหลงตายในป่ากับอยู่กับจระเข้อารมณ์แปรปรวน แต่อย่างก็มีของให้กินมีที่ให้นอน อยู่กับจระเข้น่าจะปลอดภัยกว่า ในเรื่องของความหิวโหย

 

การหลงอยู่ในป่าไม่ใช่เรื่องตลกเลยสักนิด ปรายรู้ดีถึงความน่ากลัวของธรรมชาติในข้อนี้

 

อยู่ใกล้ศัตรูก็ยังอยู่ใกล้หูใกล้ตา เขาสรุปแล้วว่าจะกินอิ่มนอนให้หลับก่อนค่อยหาทางหนีที่ไล่

 

มันเดินคล้ายกับว่ากำลังมองย้อนกลับไป ทว่าเมื่อหันกลับมา หางยาวๆของมันก็เกือบปัดโดนเขา ปรายถอยหลังไปเล็กน้อยเพื่อหลบหางของมัน  

 

มันยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะลูบปลายคางด้วยท่าทีครุ่นคิด แต่แววตาเช่นนั้นกำลังเลื่อนอยู่บนใบหน้าของเขา

 

“ข้าว่าที่นี่แหละเหมาะสมที่สุด”

 

“อะไรที่ว่าเหมาะ”  

 

ปรายถาม มันลูบฝ่ามือทั้งสองข้างก่อนจะมองไปรอบๆคล้ายพึงพอใจบางอย่าง

 

“ที่แห่งนี้เหมาะแก่การสืบพันธุ์ที่สุด”

 

“คุณใช้คำดิบไป”

 

มันหัวเราะร่า ก่อนจะพูดคำใหม่ “ที่แห่งนี้เหมาะแก่การครองรักกับเจ้าที่สุด”

 

ไม่มีใครรักกับใครทั้งนั้น

 

ปรายไม่สนใจ เขาเดินผ่านมันเข้าไปใน ‘บ้าน’ ก่อนจะมองดูรอบๆ

 

เขานอนลงบนเตียงเก่าๆ มันไม่ได้เก่าถึงขั้นใช้งานไม่ได้ มันก็แค่ไม่ได้ดูใหม่แค่นั้น

 

“เจ้าอยากรู้หรือไม่เหตุใดข้าจึงเคยอยู่ที่นี่”

 

“ก็คุณเคยเป็นมนุษย์มาก่อนไง”

 

“ยามข้าแปลงกายเป็นมนุษย์ข้าจะมาพักผ่อนหย่อนใจในที่แห่งนี้”

 

“คุณแปลงกายเป็นอะไรก็ได้เหรอ”

 

“ก็ไม่เชิง” มันพูดอย่างลำพอง ท่าทีดูภูมิใจอย่างยิ่ง

 

อยู่มาตั้งนาน แต่ดูไม่ค่อยฉลาด อายุยืนยาวดูแล้วไม่ได้ช่วยอะไรสักเท่าไร

 

“แปลว่าคุณเป็นมนุษย์แล้วก็มาเป็นจระเข้”

 

“ทำไมข้าต้องบอกเจ้า”

 

“งั้นแปลว่าคุณก็เป็นจระเข้แต่แปลงเป็นมนุษย์ได้ด้วย”

 

“…”

 

“ใบ้หน่อย จะเดาถูกได้ไงถ้าไม่ใบ้”

 

“สมองนุ่มนิ่มนะเจ้า”

 

“งั้นเดาว่าคุณคงใช้ที่แห่งนี้เป็นรังรัก ไว้หลอกสาวๆ จากนั้นก็มาพวกเธอมาสวิงที่นี่ จากนั้นก็จับกินเมื่อคุณเบื่อ เผลอๆเธอมีลูก คุณก็ปล่อยให้เธอคลอดลูกแล้วก็จับกินอีกที แม่งเอ๊ย คนอะไรมันจะชั่วได้ขนาดนั้น”

 

ปรายพูดด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ เขากำลังเดาเนื้อเรื่องความหลังของจระเข้แก่ๆตัวนึง ยิ่งเป็นสมัยนั้นคงเดาไปได้หลายทาง แต่คงไม่พ้นเรื่องกามๆสักเท่าไร

 

“ถึงบางอย่างข้าจะฟังไม่ได้ความเท่าไร ทว่าข้าบอกไปแล้วมิใช่หรือว่ามิเคยพาใครมานอกจากเจ้าในเวลานี้”

 

“คนเรามันโกหกกันได้” ปรายบอก  

 

“ช่างต่อล้อต่อเถียง...” มันโน้มลง ลมหายใจเป่ารด “เจ้าไม่กลัวข้าแล้วหรือ”

 

“แบบเหมือนอย่างที่ผมทำเป็นไม่กลัวคุณ เพื่อให้คุณคิดว่าจริงๆแล้วผมกลัว แต่จริงๆแล้วผมอาจจะไม่กลัวจริงๆก็ได้ มันเป็นการหลอกซ้อนหลอกอีกที คุณงงไหม หรือผมอาจจะบอกว่าผมเป็นคนไม่ชอบกินเผ็ด แต่ทุกวันผมก็ยังกินเผ็ด หรือคุณบอกว่าตัวเองอ่อนโยนแต่จริงๆทุกคนทั้งโลกรู้ดีว่าคุณตอแหล นึกออกหรือยัง มันไม่มีเหตุผลหรอก ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจนะ” เขาพูดไปเรื่อยไม่ได้สนเหตุสนผลอะไรทั้งนั้น

 

ไม่ทันไร ระหว่างที่ปรายเผลอเหม่อลอย เขาเพิ่งเห็นว่าเจ้าจระเข้ตัวนี้กำลังนอนอยู่ข้างกาย และยังคล้ายกับว่าจะเขยิบเข้ามาใกล้เกินกว่าปกติ

 

“ทำอะไร” ปรายถาม เขาเลิกคิ้วมองมันด้วยสายตาพิลึกพิลั่น

 

“ข้ากำลังมองเจ้าอยู่” มันกล่าว รอยยิ้มเสแสร้งที่สุด เสแสร้งว่าตัวเองเป็นคนที่อ่อนโยนที่สุด จริงใจที่สุด ซึ่งมันไม่ใช่

 

ให้ตายที

 

กำลังทำอะไรของมัน

 

“ข้ากำลังเกี้ยวเจ้านะ”

 

“แปลว่าที่ผ่านมา สตรีทั้งหลายคงหลงผิดกันเสียหมด” ปรายกล่าว เขาไม่เห็นว่ามันจะเกี้ยวเก่งตรงไหน ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อก่อนผู้ชายมีน้อยเพราะไปรบจนตายกันหมด คนอย่างนี้ไม่น่าขายดี

 

“รู้ไหมข้ากำลังคิดสิ่งใดมนุษย์”

 

“เรื่องลามก”

 

“เจ้ารู้” มันเอ่ยชม ท่าทางปลื้มปีติยินดี “เห็นหรือไม่ เจ้ารู้ใจข้าเช่นนี้ เหตุใดเราจึงไม่เกี่ยวดองกันบัดนี้เลยเล่า”

 

ปรายนอนหงายลงไปอย่างเบื่อหน่าย เขาหลับตา ขณะที่มันกำลังเอ่ยอยู่ข้างหูเขาด้วยความหยอกเย้า

 

“ข้ากำลังคิดว่าเมื่อเห็นเจ้า ข้ามีความคิดหลายอย่างที่พรั่งพรูอยากทำกับร่างกายของเจ้า ข้าอยากจับเจ้าแหวกออกให้เห็นถึงข้างใน จากนั้นข้าจะใช้นิ้วกับเจ้า อาจจะเป็นนิ้วชี้ หรืออาจจะเป็นทั้งหมดนั่น หรือข้าอาจจะทำให้มันชุ่มชื่น ด้วยน้ำลายของข้า ข้าอยากลองใช้ปลาตัวเล็กๆชอนไชเจ้า ให้เจ้ารู้สึกอับอาย ให้เจ้าถูกปลาพวกนั้นทะลวงรักเสียจนมันบาดเจ้า หรือจะใช้ขอนไม้กับเจ้า หรือควรใช้ ‘ตัวข้า’ ยามที่เจ้าบิดเร้าอย่างที่สุดจนทนไม่ได้ ต้องอ้อนวอนขอชีวิตข้า”

 

ปรายฟังแล้วขนลุกไปทั้งตัว ไอ้บ้านี่มันโรคจิตชัดๆ

 

“ไม่หรอก ผมจะชิงตายก่อน ผมไม่อยู่ให้โง่หรอก”

 

“ให้ตายเถิด” มันหัวเราะเสียงดัง ปลายเล็บลากวนบนหน้าอกของชายหนุ่ม ก่อนจะสะกิดไปมา “ข้าเพียงแต่จินตนาการ เจ้าทนมิไหวแล้วหรือ”

 

“ถูกต้อง ฟังนะไอ้โรคจิต ถ้าทำแบบนั้นผมไม่เชื่อว่าคุณจะยังมีหน้าสวยๆอยู่ หรือแม้แต่ผมสวยๆของคุณด้วย”

 

“โอ้” มันยกมือทาบบนอกช้าๆ

 

“ผมจะชกคุณ รู้ไหม ผมเคยชกคนจนฟันหลุดมาแล้ว แต่คุณอาจจะไม่เจ็บก็ไม่เป็นไร ผมจะหั่นผมของคุณ ดวงตาของคุณผมจะจิ้มมันจนบอดเลย จากนั้นไอ้ลูกจระเข้ของคุณที่กำลังถูขาของผมอยู่ตอนนี้ ผมก็จะเหยียบมัน ลองนึกดู แค่ส่วนนั้นถูกเหยียบ เหยียบแบบมิด เหยียบจนละเอียด คุณลองนึกสภาพดูสิ จากนั้นผมก็จะเอาปลายัดก้นคุณดูบ้าง แต่ผมคงไม่มีอารมณ์นะ คุณนึกสภาพคุณที่ถูกปลาเสียบก้นออกไหม แบบว่า ผู้ชายที่ดูแข็งแรง ต้องมานอนน้ำแตกกับปลาซิวปล่อยสร้อย มันคงดูไม่จืดว่าไหม ในขณะที่ผมยืนดูด้วยความสมเพชและxไม่แข็ง ส่วนคุณไม่มีxให้แข็งต่อให้จะอยากแข็งแค่ไหนก็ตาม”

 

 

“ไม่มีสิ่งนั้นอย่างนั้นรึ....”

 

มันคล้ายจะนิ่งไป มือที่ยกทาบอกหยุดชะงักเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆเกาแก้มเบาๆ

 

 

 

 

 

 

TBC

1 คอมเม้นต์เท่ากับ 1 กำลังใจ

tag:#อ้ายโขง

FACEBOOK

TWITTER

E-BOOK เรื่องต่างๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.963K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,952 ความคิดเห็น

  1. #3951 nbbwinkk (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มกราคม 2564 / 10:49
    สวัสดีปีใหม่ค่า แวะมาบอกว่าคิดถึงเหมือนเดิม
    #3,951
    0
  2. #3950 tangpo79 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มกราคม 2564 / 22:12
    สวัสดีปีใหม่นะคะ คิดถึงแล้วค่ะ
    #3,950
    0
  3. #3941 Foxgo_O (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 21:57
    อะไรคือเอาปลายัดตูด โหดเกิ๊น555
    #3,941
    0
  4. #3939 MitsukiCarto (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2563 / 19:23
    รุนแรงงง55555555
    มันจะรักกันยังไงวะ555555
    #3,939
    0
  5. #3927 punpunft (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2563 / 19:54
    สองคนนี้เหมาะสมกันมากรู้ทันกะน5555555 ความคิดแต่ละคนน่กลัวมากด้วย
    #3,927
    0
  6. #3926 แอคหลุมไม่ปรากฎนาม (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 04:18
    อันนั้นไม่ใช่ร่วมรักละ อันนั้นเรื่องฆ่า เอาปลาชอนไชคือเหม้นคาวปลาเกิ๊น
    #3,926
    0
  7. #3918 Tin ww (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 00:52
    โอ้ยยน้อง555555
    #3,918
    0
  8. #3915 BaSic59 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 09:36
    เมื่อไรจะมาาาาาาาาาาา หรือมีต่อในอีบุค แงงงงงงง
    #3,915
    0
  9. #3914 พลอย. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 17:12
    เค้าสองคนจะรักกันได้จริงๆใช่ไหมคะ5555555
    #3,914
    0
  10. #3912 EggsTtk (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 02:51
    ปากร้ายมากแม่5555
    #3,912
    0
  11. #3911 Oooptsy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 17:21
    อยากจะรุ้ตอนสป้าคกันจริงๆเล้ย555555555555555555555
    #3,911
    0
  12. #3910 ่่JAY (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 21:30

    โอ้ยยยย ชั้นละหมั่นไส้คุณพี่จระเข้มาก 55555555555555 คิดไม่ออกเลยว่าจะรักกันยังไง ฮืออออ
    #3,910
    0
  13. #3909 PinkChocolate (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 19:57
    หมั่นไส้ท่ายกมือทาบอกมากกก จริตมาซะ นึกภาพผู้ชายถึกๆ ทำท่าตอแหล นึกถึงคุณแก้วเลยทีเดียว
    #3,909
    0
  14. #3902 แฟนน้องมู่ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 13:09

    5555555555555ตลกมากกกกกกกก ปรายคือปากสุดยอกมาก แทนใจเราไปหมด

    #3,902
    0
  15. #3901 Raindear97 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 09:23
    โอ้โหแม่ น้องปากแจ่มมาก55555555555 นึกภาพว่าเขาจะรักกันยังไงไม่ออกเลยโอ้ยยยยยยย
    #3,901
    0
  16. #3900 BuckyS (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 05:53
    เขาจะรักกันจิงๆหรอคะแม่ น้องปรายเหน็บเก่งมากเลยค่ะ

    นุไม่รุ้จะสงสารพี่เข้รึสมเพชเวทนาดี
    #3,900
    0
  17. #3899 PaphaoonChoi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กันยายน 2563 / 11:06
    หนูคิดทางให้เขารักกันไม่ออกเลยแม่แงงงง
    #3,899
    0
  18. #3898 thanroys (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 กันยายน 2563 / 02:21
    พาพวาดคลุงคะ นุ้มองไม่ออกเลยว่าเขาจะรักกันจะได้จะได
    #3,898
    0
  19. #3897 Rotsanan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 21:53
    สู้ๆน้าา สนุกมากๆเลยค่ะ
    #3,897
    0
  20. #3896 KiebumKim (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 18:29
    ยังมองไม่เห็นหนทางให้เขาได้รักกันเลย555555
    #3,896
    0
  21. #3894 NemoMoji (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 09:24
    น้องโหดมากก5555
    #3,894
    0
  22. #3893 bbam20442 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 08:28
    แงง5555 ขำไม่ไหว ขนาดพี่เข้ยังไปไม่เป็นเลย
    #3,893
    0
  23. #3892 evaw. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 00:50
    ขอร้อง ชั้นชอบนายเอกเรื่องนี้555555555555555555555555555555
    #3,892
    0
  24. #3890 Paparazzi1 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 23:46
    โอ้ย ฮามว้ากกกกกกก ขอบคุณไร้ท์ที่มาต่อค่ะ 🙏🏻
    #3,890
    0
  25. #3877 thongda (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 20:46
    ไรท์หลับไปหนึ่งไตรมาส เพิ่งตื่นมาแต่งนิยายแน่ๆเลย
    #3,877
    0