อ้ายโขง [yaoi]

ตอนที่ 10 : บทที่ 10 เขินอาย [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,353
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,613 ครั้ง
    26 ม.ค. 64

เรื่อง: อ้ายโขง

เขียน: ผู้ซึ่งหลงรักหญิงสาวในภาพวาด

tag: #อ้ายโขง

E-BOOK เรื่องต่างๆ : MEB

บทที่ 10 : เขินอาย

 

 

 

 

ปรายมองความพยายามของมัน มองตาใสๆนั่นที่กำลังเป็นเคลิ้มไม่น้อย

 

ดูเหมือนมันจะแสดงละครเก่งทีเดียว

 

มันคงคิดว่ามันน่ารักมากมั้ง

 

ปรายกระแอมในลำคอเบาๆ ก่อนจะมองมันที่ลอยน้ำอยู่ตรงหน้าตนเอง ดูเหมือนจระเข้จะชอบเล่นน้ำ โดยเฉพาะกับลูกจระเข้

 

ก็คงต้องเป็นอย่างนั้น ปรายรู้สึกว่าการที่มันลอยตัวไม่สนใจว่าก่อนหน้านี้ตัวเองเคยกัดใครไปแล้วบ้างก็ยิ่งทำให้มันดูไร้เดียงสา

 

ผ่านไปหลายวัน ปรายยังคงลองหยั่งเชิง เจ้าจระเข้น้อยตัวนี้ก็ยังคงไม่ขยายตัวจากการชุบน้ำหรือแม้แต่จะพูดได้ ปรายไม่รู้สาเหตุ คงได้แต่คาดเดาไปต่างๆนานา คนเดียวที่จะรู้คงมีแค่มันเท่านั้นว่าเพราะเหตุใด

 

“หิวแล้ว ไปจับปลาให้หน่อย”

 

ปรายบอก เป็นอีกครั้งที่เขาสังเกตการว่ายน้ำของมันที่หายลงไปใต้ธารน้ำลึก ไม่น่าเชื่อว่าสถานที่แบบนี้จะมีร่องรอยการไปต่อได้มากมายจนน่าพิศวง

 

มันจบปลาให้เขาทุกครั้ง ปรายกินจนเบื่อแต่ก็ต้องจำใจ เขารู้สึกว่าบางทีมันน่าจะรู้จักร้านสะดวกซื้อไม่ก็น้ำอัดลม เขาโคตรอยากกินอะไรหวานๆซ่าๆ ให้ตาย อยู่ในนี้มันน่าเบื่อชะมัด

 

ปรายมองมันที่ทุกครั้งเมื่อขึ้นมาจากน้ำพร้อมอาหาร มันจะเดินเข้ามามองหน้าเขาพร้อมกับขาสั้นๆ คอเชิดขึ้นเล็กน้อยเพื่อเงยหน้ามองชายหนุ่มที่ตัวสูงกว่าตน

 

มันจะไม่เลิกจ้องปรายและเดินตามจนกว่าเขาจะเกาคางของมัน

 

“ตอนคุณตัวใหญ่ ไม่ยักจะน่ารักเท่านี้” ปรายว่า “ถ้าทำตัวน่ารักแบบนี้ตั้งแต่แรก ก็ว่าจะพากลับไปเลี้ยงอยู่”

 

ปรายมักจะแช่น้ำเล่น เขารู้สึกว่าน้ำที่นี่ค่อนข้างให้ความรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก อย่างน้อยมันก็เป็นสิ่งเดียวที่จะช่วยผ่อนคลายเขา เจ้าจระเข้ลอยตัวอยู่เหนือน้ำ มันกำลังหลับตา ในขณะที่ปลายนิ้วของปรายกำลังลูบเบาๆผ่านลำคอและกระเดือกของมัน

 

เขาดูจนแน่ใจแล้วว่ามันจะไม่มีอาการผิดปกติ ปรายไม่อยากให้มันต้องอารมณ์เปลี่ยนแปลงหรือหุนหัน เขากลัวว่ามันจะตัวใหญ่ขึ้นมาอย่างกระทันหัน ส่วนใหญ่แล้วปรายจะระแวงเรื่องการเปลี่ยนร่างของมัน

 

“ไม่เคยมีใครลูบคางคุณอย่างนี้ใช่ไหมล่ะ”

 

มันจ้องเขา ท่าทางเกียจคร้านก่อนจะหลับตา ขณะที่ยังคงยืดคอให้ปรายอีกครั้ง

 

ดูเหมือนมันจะสบายเกินไปจริงๆ

 

อีกทั้งยังไม่ยุติธรรมสักเท่าไรที่เขาทำดีกับมันในยามที่มันอ่อนแอ ไม่เหมือนตอนที่มันทำกับเขาก่อนหน้านี้สักนิด

 

วันต่อมา ปรายลองแอบตามมันไปใต้น้ำ ระหว่างที่มันจะออกไปหาปลาให้เขา ปรายค่อยๆว่ายน้ำตามไป

 

คราวก่อนทางมันซอกแซกเกินไป อีกทั้งปรายกลัวว่าอากาศจะหมดก่อนทำให้เขาไม่กล้าว่ายสุ่มสี่สุ่มห้า

 

เขาเห็นมันค่อยๆว่ายไปใต้หินคล้ายอุโมงค์ ขณะนั้นเองที่เหมือนมันจะหันกลับมา ปรายจึงรีบหลบตัวอยู่ข้างหลังหินอีกก้อน

 

มันว่ายไปลึกขึ้น ปรายเริ่มไม่แน่ใจว่าควรตามต่อไปหรือไม่ ทั้งลึกและมืดขึ้นเรื่อยๆถึงขั้นที่สายตาของมนุษย์เริ่มมองไม่สะดวกอีกต่อไป

 

มีฟองกาศผุดขึ้นเล็กน้อย ปรายเริ่มรู้สึกว่าไม่สามารถตามต่อไปได้อีก ขายหนุ่มกระวนกระวาย สุดท้ายได้แต่พยายามจำทางทั้งหมด อย่างน้อยก็มีความคืบหน้า เขารีบว่ายน้ำกลับทางเดิมเพื่อขึ้นไปด้านบนหาอากาศ

 

ทว่าระหว่างที่กำลังกลับไป ปรายก็รู้สึกเกร็งที่ปลายนิ้วเท้า ตะคริวกินที่เท้าขวาของเขา ชายหนุ่มขมวดคิ้ว ในใจร่วงหล่นลงด้วยความวิตก

 

บ้าฉิบ

 

ปรายสำลักอากาศ เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองจะว่ายต่อไปได้นานเท่าไร ทว่าร่างกายของเขากำลังค่อยๆจมลง ไม่เหมือนในทีแรก

 

เขาไม่คิดว่าตัวเองจะมาเกิดตะคริวได้ในตอนนี้ เป็นเพราะก่อนหน้านี้เขาคิดว่าตัวเองวอร์มร่างกายดีแล้วแต่เรื่องไม่คาดฝันก็ยังเกิดขึ้นได้อีก

 

ปรายเริ่มกลืนน้ำ ด้วยเพราะสติค่อยๆขาดลง ทันใดนั้นเองเขาก็พบว่ามีตัวอะไรบางอย่างว่ายมาอยู่ใกล้ๆเขา

 

เป็นมัน

 

เจ้าลูกจระเข้ว่ายมาวนอยู่ตรงหน้าปราย ท่าทางของมันดูไม่เหมือนยามปกติ ดูร้อนใจเมื่อเห็นว่าเขากำลังหมดสติ

 

กระทั่งมันใช้ปากเล็กๆงับไปที่แขนเสื้อของปราย ก่อนจะลากชายหนุ่มไปอย่างรวดเร็วด้วยเรี่ยวแรงมหาศาล

 

ไม่นานปรายก็ขึ้นมาเหนือน้ำได้

 

เขาฟุบไปที่ข้างโขดหิน ก่อนจะลากตัวเองขึ้นมา ในท้องเต็มไปด้วยน้ำ ปรายสำลักพยายามอ้วกออกมา

 

เขานอนลงอย่างหมดเรี่ยวแรง แต่ที่ไม่คาดคิดก็คือจระเข้ตัวแค่นั้นกลับมีเรี่ยวแรงลากเขาขึ้นจากน้ำได้

 

ตัวมันแค่นั้นเอง

 

ปรายยังคงไอเป็นช่วงๆ เขานอนหงาย มือวางบนท้องอย่างหมดเรี่ยวแรง

 

กรทั่งจู่ๆก็รู้สึกได้ถึงบางอย่าง น้ำหนักเบาๆ เนื้อตัวเปียกแฉะ มันไต่ขึ้นมาจากต้นขาก่อนจะเป็นหน้าท้อง กระทั่งอยู่บนอกของชายหนุ่ม

 

ปรายยังคงหลับตาและยังรู้สึกแปลกๆที่ได้จระเข้ช่วยไว้

 

แต่ว่าเรี่ยวแรงของมันไม่เห็นจะสัมพันธ์กับขนาดของร่างกายสักนิด

 

บ้าน่า

 

เจ้าตัวที่ยังอยู่บนอกของปรายยังคงขยับ ปรายรับรู้ได้ถึงฝ่าเท้าเล็กๆและผิวหนังลื่นหยาบ กระทั่งรู้สึกได้ถึงบางอย่างแตะลงที่ปากของตน

 

ปรายลืมตา เขามองจนตาเข ก็ยังเห็นเป็นภาพเดิมไม่ใช่ภาพหลอน

 

แววตาของมันแฝงไปด้วยความกระวนกระวาย แต่ยังคงใสแจ๋วเหมือนน้ำในธาร ขณะที่ฝ่าเท้าเล็กๆที่มีเล็บแหลมตะกุยอยู่บนหน้าอกของชายหนุ่มอย่างร้อนรน

 

เห็นปากยาวๆวางอยู่บนปากของตัวเอง เจ้าจระเข้ตัวนั้นกำลังวางปากของมันลงบนปากของเขา

 

ได้กลิ่นคาวแปลกๆเหมือนสัตว์น้ำ คล้ายกับกลิ่นของลำธารผสมกับสีของต้นไม้เขียวขจี

 

 

 

 

 

 

ปรายเลิกคิ้ว เขามอง ‘มัน’ ที่กำลังตะกุยอยู่บนหน้าอกของตัวเอง

 

ปากจระเข้

 

พอมาอยู่ใกล้ๆก็ไม่ช่วยให้คุ้นชินสักเท่าไรเลย

 

เขาไม่ค่อยชอบกลิ่นของจระเข้สักเท่าไร กลิ่นของมันเหมือนสัตว์น้ำ ยิ่งย้ำเตือนว่ามันยังคงเป็นเพียงแค่สัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่งเท่านั้น

 

ปรายหยิบมันออก เขาวางมันไว้ข้างกาย ก่อนจะนอนแผ่หลาแล้วไม่ได้พูดสิ่งใด เขาแค่ต้องการพักหายใจเพียงเท่านั้น

 

ทว่าไม่ทันไร บางอย่างก็กระดุกกระดิกเข้ามาใกล้ๆชายหนุ่ม สักพักมันก็ค่อยๆไต่ขึ้นมาบนตัวของปรายก่อนจะนอนนิ่งอยู่บนหน้าอกของเขา

 

ปากของมันวางอยู่ใกล้ปลายคางของปราย ขณะที่ดวงตาทั้งสองข้างมองมาที่ชายหนุ่ม เขาเองก็มองมัน ก่อนจะมองไปข้างๆที่วางมันไว้แล้วกลับมามองมันที่ตอนนี้อยู่บนตัวของเขา

 

ถึงจะดูกวนส้นตีนไปหน่อย แต่เพราะมันอุตส่าห์ลากเขาขึ้นมาจากน้ำ ปรายจึงไม่ได้ว่าอะไร เขายอมให้มันนอนทับตัวเองต่อไปไม่โยนมันลงไปอีก

 

“ตัวเล็กแค่นี้ทำไมแรงเยอะนัก” ปรายถามด้วยความสงสัย “แล้วเมื่อกี้จะทำอะไร จะงับปากผมเหรอ”

 

มันจ้องเขา ท่าทางดูไม่มีพิษมีภัย หมาที่บ้านเขาน่าจะดูเฝ้าบ้านได้ดีกว่ามันด้วยซ้ำ

 

ปรายสงสัย ทีแรกเขาคิดว่ามันจะมีเรี่ยวแรงแค่ตามขนาดตัว ทว่าพอเกิดเหตุการณ์คับขันนั้นขึ้น มันกลับลากเขากลับไปได้อย่างสบายๆ

 

“คุณช่วยผมทำไม”

 

ปรายถาม เขามองหน้าเจ้าจระเข้น้อย จริงๆแล้วเขาถามไปอย่างนั้นเพียงแต่กำลังแสดงละครว่าอยากรู้อย่างจริงจัง

 

เหมือนเวลาถามเด็กนั่นแหละ

 

“ผมรู้คุณโกหกอยู่ คุณพูดได้”

 

“...”

 

“ที่ผมจมน้ำก็เพราะจะตามคุณไปนั่นแหละ”

 

“...”

 

“ที่ผมจมก็เพราะคุณนะ”

 

“...”

 

“ไม่ต้องมาทำเป็นไม่รู้เรื่อง”

 

“...”

 

“ไม่เชื่อหรอก บอกตรงๆ”

 

“...”

 

“ทำเป็นไม่รู้เรื่องเหรอ ทำเหมือนอยู่นะ หมาที่บ้านก็เป็นอย่างนี้เหมือนกัน ยกเว้นตอนผมหันหลัง”

 

“...”

 

“คุณน่ารักไม่ได้เท่ากี้กี้ของผมเลย”

 

ท่าทางของมันก็ดูไม่ต่างไปจากเด็ก เขาได้ยินเสียงร้องหงิงๆเบาๆ ไม่ค่อยคล้ายหมาเท่าไร แต่มันก็คล้ายเสียงหงิงๆจริงๆ แต่โดยส่วนมากหลังจากมันขยับเล็กน้อยมันก็จะนอนนิ่งๆคล้ายกับหิน เหมือนจระเข้ที่ขี้เกียจขยับ

 

ปรายมองสำรวจ ไม่ว่าจะมองจุดใด เขาก็รู้สึกว่ามันดูใสซื่อซะจนไม่ค่อยน่าเชื่อถือเท่าไร

 

ซื่อซะจนเชื่อไม่ลง

 

ปรายเกากระเดือกของมัน ท่าทางของมันเปลี่ยนไปนุ่มนิ่มอ่อนระทวยในทันที มันชอบปลายนิ้วของเขา ชอบให้สัมผัสเช่นนี้

 

“ขอบคุณที่ช่วย”

 

ว่าเสร็จปรายก็ลุกขึ้น เขาโน้มใบหน้าลง ริมฝีปากสัมผัสบนหัวของมัน ดวงตาของมันหลับลงจากการถูกกดทับด้วยสัมผัสที่นุ่มนิ่มยิ่งกว่า

 

และอบอุ่นยิ่งกว่า

 

ทันทีที่ความอบอุ่นนั้นละออก มันเงยหน้ามองชายหนุ่มช้าๆ

 

ดวงตาทั้งเล็กจ้อยทว่าสว่างไสวในความมืด ปรายมองเห็นประกายบางอย่างในแววตาคู่นั้นของมัน

 

ตัวมันนิ่งงัน เหมือนแข็งเป็นหินไปเสียอย่างนั้น ปรายจึงอุ้มมันขึ้นหลังจากที่นั่งมาได้สักพัก เขาควรจะกลับเข้าไปในห้องของมัน อย่างน้อยก็ต้องหาที่อบอุ่นกว่านี้ ไม่อย่างนั้นอาจจะเป็นหวัด

 

อย่างน้อยถ้าเขาแกล้งทำดีกับมัน อาจจะดีกว่าเป็นศัตรู จนกว่าปรายจะออกไปจากที่นี่ได้ เขาจะต้องแสดงละครต่อไปเรื่อยๆ

 

แต่จริงๆแล้วเขาก็แทบไม่ได้แสดงอะไรมากมาย แค่เป็นตัวของตัวเองได้มากกว่ตอนที่อยู่กับมันตอนร่างยักษ์ ตอนนั้นเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและระแวดระวังจนไม่เป็นตัวเองสักเท่าไร

 

อย่างน้อยตอนมันตัวเล็ก ก็ยังช่วยเขา ถึงแม้จะลบล้างเรื่องที่มันทำก่อนหน้านี้ไม่ได้ ก็ช่างมัน ปรายถือว่ายังอยู่ในช่วงสงบศึก เขาเองก็ยังต้องพึ่งพามัน ก่อนที่จะพึ่งพาไม่ได้อีก หากมันกลายร่างเปลี่ยนไปอีก

 

เขาวางมันลงบนโต๊ะหิน ปรายถอดชุดที่เปียกออก ก่อนจะวางทิ้งลงบนพื้น เขาจำได้ว่ามีเสื้อผ้าเก่าๆไว้เปลี่ยนอยู่ ไม่รู้ว่าคนที่เคยใส่มาก่อนหน้านี้จะตายหรือยัง คิดว่าไม่น่าจะเหลือรอดมาจนถึงทุกวันนี้

 

ปรายใช้ผ้าแห้งเช็ดตัว แต่เมื่อเห็นมา เขาก็เห็นดวงตาใสแจ๋วที่กำลังจ้องตัวเอง

 

ปรายเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่า เขาไม่ต้องการให้ตัวเปียกจึงถอดเสื้อผ้าทั้งหมด เขาเลิกคิ้ว มองมันกลับคืนอย่างสงสัย

 

“ทำไม?” ปรายว่า เขานั่งลงบนเตียงก่อนจะเช็ดต้นคอและเส้นผมอย่างช้าๆ “อยากเช็ดตัวด้วยไหม?”

 

ปรายลุกขึ้น เขาเดินเข้าไปหามันที่อยู่บนโต๊ะหิน ก่อนจะใช้ผ้าเช็ดบนหัวกับตรงส่วนใบหน้าของมันเบาๆ

 

“ทำเป็นมอง” ปรายคุยกับมัน เขามีความสามารถที่จะคุยคนเดียวได้ เพราะเขาทำบ่อยตอนคุยกับหมากับแมว สุดท้ายก็เลยไม่รู้สึกแปลกที่จะต้องพูดออกมาเรื่อยเปื่อย “ที่นี่เหมือนจะอยู่ยากแต่จริงๆก็ไม่ยาก ยังดีที่มีของที่จำเป็นแอบอยู่ในห้องนี้ มาพากี่คนแล้วล่ะ อืม ถ้าภาษาสมัยนี้ ต้องบอกว่าห้องเชือดสินะ”

 

และดูเหมือนจะเชือดได้ทุกความหมาย

 

มันยังคงมองเขาอย่างที่ทำอยู่บ่อยๆ ทำเป็นเหมือนว่าเข้าใจ ปรายคิดว่ามันคงเข้าใจ ถึงหน้าตามันจะดูเซ่อซ่าไปหน่อย แต่เพราะเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าปกติ มันคงคิดว่าเขากำลังชม

 

โดยปกติแล้วพวกหมากับแมวจะรับรู้ด้วยน้ำเสียง ด้วยท่าทางของมนุษย์ ถ้าเราพูดด้วยน้ำเสียงที่ดี ทุกอย่างก็จะดีต่อให้ประโยคนั้นหยาบคายไปสักหน่อยก็ตาม แต่เพราะสัตว์พวกมันไม่รู้ความหมาย พวกมันรู้เพียงแต่ลักษณะที่ดูนุ่มนวลหรืก้าวร้าวก็แค่นั้น

 

ปรายรู้สึกว่าเจ้าจระเข้น้อยเชื่องเกินไป เชื่องเสียจนเขากลัวว่าตัวเองจะลืมความเหี้ยมโหดที่มันทำไว้จนเผลอเอามันกลับไปเลี้ยงเขาสักวัน

 

น่าเสียดาย

 

เขาเองก็เพิ่งรู้ว่าจระเข้ ‘น่ารัก’ อยู่เหมือนกัน

 

มันเชิดหน้าขึ้น ได้ยินเสียงเล็บกับฝีเท้าบนหิน แววตาเช่นนั้นทำให้ปรายรู้ว่ามันกำลังอยากได้อะไรบางอย่าง

 

“ทำไม อยากได้อะไรเหรอ” ปรายถาม หรือว่ามันจะหิวแล้ว “หิวเหรอ?”

 

เขามีเศษปลาที่เหลืออยู่จึงลองป้อนมัน แต่มันกลับส่ายหน้า ไม่ยอมเอาเข้าปาก ปากยาวๆนั้นปิดสนิท ปรายจึงกินเอง เมื่อเห็นว่ามันยังคงเชิดหน้า มองปรายราวกับต้องการบางอย่าง ท่าทางเช่นนั้นไม่ต่างจากตอนที่หมาของเขาหิวข้าวเลยสักนิด

 

แต่ในเมื่อมันไม่หิวข้าวแล้วมันต้องการอะไรกันแน่

 

ปรายโน้มลง เขาถามมัน

 

“ทำไม จะเอาอะไรน่ะเรา”

 

ปรายลูบหัวของมันก่อนจะเกาคาง เนื่องากคิดว่ามันคงอยากให้เขาลูบหัว ทว่าทันทีที่ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้มัน เจ้าจระเข้ตัวนั้นก็เผยความต้องการที่มันพยายามจะสื่อมาโดยตลอด

 

มันเอาหัวของมันดันคางของปราย ถูช้าๆจนกระทั่งปรายต้องอุ้มมันขึ้น เขาลองแตะปากลงบนหัวของมัน แล้วลูบกระเดือกของมันก่อนจะแกว่งแขนไปมาโดยที่มีมันอยู่ในอ้อมอก

 

มันถึงได้เลิกจ้อง ก่อนจะเอาปากมุดหนีเข้าไปในแขนของเขา มันไม่จ้องตาอีก หลบซ่อนใบหน้าเอาไว้แม้ว่าปรายพยายามจะดึงมันกลับออกมาเท่าไร

 

 

 

ราวกับ...เขินอาย

 

 

 

 

 

 

TBC

1 คอมเม้นต์เท่ากับ 1 กำลังใจ

tag:#อ้ายโขง

FACEBOOK

TWITTER

E-BOOK เรื่องต่างๆ

 

ขอบคุณทุกคอมเม้นเลยงับ

แอบไปปวดหลังมา ใครคิดถึงพี่เข้ตอนตัวโตบ้าง อิๆๆ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.613K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,006 ความคิดเห็น

  1. #3937 MitsukiCarto (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2563 / 00:16
    อยู่แบบตัวเล็กๆก็ดีเหมือนกันนะ~
    #3,937
    0
  2. #3889 Paparazzi1 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 23:37
    ตัลล้ากน้า
    #3,889
    0
  3. #3768 tanutp (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 10:27
    โถถถถถถถถถ เข้หรือหมาปอม
    #3,768
    0
  4. #3746 Sistel2 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 12:01
    โอ๊ย ตายแล้วๆๆๆ
    #3,746
    0
  5. #3735 HOBInaenaYING (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 23:57
    ฮั่นแหนนนนน
    #3,735
    0
  6. #3709 jane8416 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 12:26
    โอโหสุดมากไอโหดไปไหนแล้ว
    #3,709
    0
  7. #3691 jirpk (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 20:46
    ขี้อ้อนมากกก น่ารักที่สุด ลืมภาพคนตัวโตไปเลย
    #3,691
    0
  8. #3679 more than x (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 04:59
    ลืมแล้วสิ้นคนที่เคยกัดคอเลือดกระฉูดโดนจุ้บหัวพร้อมโอ๋ๆเรานี้งื้อออกมาโดยไม่รู้ตัว55555
    #3,679
    0
  9. #3670 supansa1234567 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 11:46
    น้องเหมือนหมาน้อยขี้อ้อนมากเลย
    #3,670
    0
  10. #3625 Vivachoco (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 18:35
    เดี๋ยวววววว555555ทำไมเปนหน้ามือหลังมืองี้
    #3,625
    0
  11. #3367 imyousglx (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 10:36
    น้อนนนนน
    #3,367
    0
  12. #3362 Chi_Chi (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 01:43
    ทำไมมถึงกล้าจุ๊บจระเข้ คนไม่รักสัตว์อย่างเราก็ยังคงไม่เข้าใจจจ
    #3,362
    1
    • #3362-1 Rain asashi(จากตอนที่ 10)
      5 มิถุนายน 2563 / 09:48
      จระเข้ตอนตัวเล็ก ๆ น่ารักมากเลยนะคะ 5555
      #3362-1
  13. #3331 MinaMon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 08:39
    อยู่แต่ในร่างนี้ได้ไหม5555555
    #3,331
    0
  14. #3294 นอนนอน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 19:34
    น้อนมาก น้อนมันซื่อจริงๆใช่ไหมคะ แบบหลังมือกับหน้าเท้ามาก5555555555
    #3,294
    0
  15. #3233 tnoonnp- (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 08:51
    น้อนเชื่องจนไม่อยากให้เปลี่ยนร่างแล้ว
    #3,233
    0
  16. #3180 huzz1a (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 23:27
    น้อนนเข้ อย่าเปนพี่เข้เลยถือว่าขอ
    #3,180
    0
  17. #3173 W. YM (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 11:58
    น้อนมาก แงงงงง
    #3,173
    0
  18. #3172 Kanokwan Praekeo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 23:10

    น้อนนนนนน
    #3,172
    0
  19. #3171 Foxgo_O (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 15:21
    น้องงง จะตะมุตะมิเกินไปแล้วววว
    #3,171
    0
  20. #3170 ป้าลูกหมู (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 13:14

    ลืมตัวที่เอาหางฟาดไปเลยอ่ะ อยาจะจับฟัดแก้มเลยทีเดียว

    #3,170
    0
  21. #3168 kikyo_4004 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 07:35

    หู้ยยย น่ารักรักบ๋องแบ๋วเกินไปแล้ว
    #3,168
    0
  22. #3164 EaSyPiG (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 23:50
    ทะมุทะมิมากกก
    #3,164
    0
  23. #3163 Maryp (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 23:33
    ขอโทษนะคะ อันนี้เรื่อง อ้ายโขง หรือ อ้ายต้าวหมาน้อยยยยยยย เอ็นดูน้องงงงงงง ฮืยยยยย ควัมชั่วช้าในช่วงแรกถูกลืมเลือนไปหมดแล้วรูกกก 555555
    #3,163
    1
    • #3163-1 VIVO(จากตอนที่ 10)
      30 พฤษภาคม 2563 / 06:00
      655566566
      #3163-1
  24. #3157 anjima2545 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 21:55
    หูยยยน้องเข้เขิลด้วย5555. นี้พี่เข้หรือน้องหมา แหมเชื่องมากจ้ส
    #3,157
    0
  25. #3156 Byunpulloy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 21:53
    ไอยะ จระเข้เขินว่ะแก
    #3,156
    0