คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย ? (!) เขาเป็นใคร? (จบแล้ว!) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 พ.ค. 56 / 14:35


© Tenpoints!

เขาเป็นใคร?


     บนถนนที่ว่างเปล่า รถสปอร์ตสีดำคันหรูพุ่งทะยานด้วยความเร็วท่ามกลางความมืดของรัตติกาลที่ปกคลุมโค้งแล้วโค้งเล่า มีเพียงแสงไฟหน้ารถเท่านั้น ที่ส่องเห็นได้แค่ระยะทางสั้นๆ

     ผมออกจากบ้านสวนที่ต่างจังหวัดช้าไป ทั้งที่มีประชุมที่ฮ่องกง มันเป็นเพราะความประมาทของผมแท้ๆ ไฟลต์บินของผมคือเวลาเที่ยงคืนตรง  หน้าปัดนาฬิกาดิจิตอลตอนนี้บอกเวลา 11.20  ผมเพิ่มความเร็วขึ้นอีก เพราะใจของผมตอนนี้ร้อนรุ่มเหลือเกินโชคยังดีที่ตอนดึกสงัดแบบนี้ ไม่มีรถวิ่งสัญจรเลยแม้แต่คันเดียว ผมนึกถึงธุรกิจพันล้านกับชีวิตของพนักงานในบริษัทอีกหลายร้อยชีวิต ภาระหน้าที่ที่ผมต้องแบกไว้ ภาพของพ่อแม่ก่อนสิ้นลมที่ฝากฝังบริษัทลอยเด่นในมโนภาพ ทำให้ผมกัดฟัน และเพิ่มความเร็วขึ้นอีกอย่างท้านรก จะทันไหมนะ...โค้งข้างหน้าเป็นโค้งอันตรายและมีถนนอีกเส้นมาบรรจบเป็นทางสามแพร่งพอดี มีศาลที่โคนต้นไทร ผมชะลอความเร็วลง ทันใดนั้น!รถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งพุ่งตัดหน้ารถของผมด้วยความเร็วสูง ผมตกใจแทบสิ้นสติ

ปี๊นนนนนนนนนนนน   เอี๊ยดดดดดด!!!!!

     เสียงแตรท่ามกลางดึกสงัด และเสียงล้อที่บดเสียดกับพื้นถนนดังลั่น รถคันหรูยังคงทำหน้าที่ของมันได้ดี มันจอดสนิทอยู่ตรงนั้นเอง  โครมมมม!!!! รถมอเตอร์ไซค์คันนั้นพุ่งเข้าชนศาลจนไม่เหลือชิ้นดีและปะทะเข้ากับต้นไทรอย่างแรง ชีวิตของคนๆ หนึ่งย่อมสำคัญกว่า ถึงจะช่วยเด็กคนนี้ก็ยังพอมีเวลาที่จะขับไปที่สนามบินให้ทัน ผมได้สติ รีบลงจากรถไปดูทันที รถมอเตอร์ไซค์มีสภาพยับเยิน พบร่างหนึ่งอยู่ไม่ไกลนัก จึงรีบวิ่งเข้าไปดู และดึงหมวกนิรภัยออก ภาพที่เห็นคือเด็กผู้ชายวัยรุ่น อายุราวๆ 12-13 ปีเลือดโทรมกาย เขายังมีลมหายใจอยู่ แต่เป็นเพียงลมหายใจที่แผ่วเบา ผมช้อนร่างนั้นขึ้นไปใส่รถคันหรูโดยไม่รังเกียจเลือดที่จะเปรอะเปื้อนรถ ผมเหลือบมองกระจกหลังด้วยความกังวล ผมต้องรีบไปที่โรงพยาบาลในเมืองให้เร็วที่สุด ไม่เช่นนั้น เขาอาจไม่รอด 11.30 ผมเหลือบมองนาฬิกาดิจิตอล และพบว่าผมขับรถวนมาที่เดิม...ศาลต้นไทรและทางสามแพร่งนี้ หลายรอบแล้ว ผมสะบัดหัวไล่ความคิดชวนขนหัวลุก ผมคงเหนื่อยมากเกินไป ผมตั้งสติอยู่ที่การขับรถอีกครั้ง 11.40 คุณพระช่วย! ผมขับรถกลับมาที่เดิม วนอยู่อย่างนี้กว่าสิบนาทีแล้ว ผมเป็นห่วงคนเจ็บมากที่สุด ตอนนี้เส้นด้ายชีวิตที่เปราะบางใกล้จะขาดของเขาฝากไว้ที่ผม มันไม่ธรรมดาเสียแล้ว! ผมหลับตาและพนมมือขึ้น ถ้าผมได้ล่วงเกินอะไร ผมขอขมาด้วย ปล่อยผมไปเถอะ...

     ในที่สุดผมก็เข้ามาในเขตตัวเมือง โรงพยาบาลอยู่ข้างหน้า ผมขับรถตรงไปที่ห้องฉุกเฉิน บุรุษพยาบาลเข็นเตียงมาที่รถทันที 11.50 ผมมีเวลาไม่มาก จึงให้นามบัตรไว้กับทางโรงพยาบาล เหลือเวลาอีกสิบนาที ผมตรงไปที่สนามบินก็พบว่าสายไปเสียแล้ว ผมเช็คอินไม่ทันผมขับรถวนหาโรงแรมนอน แล้วพรุ่งนี้ค่อยคิดว่าจะเอายังไงต่อไปกับชีวิตและธุรกิจที่เสียหาย ผมเหนื่อยเหลือเกิน

 8.30

 ตื๊ดดดดดด   ดดดด  “ฮัลโหล” ผมรับโทรศัพท์ด้วยความงัวเงีย

“บอสคะไฟลต์บินของบอสเมื่อคืน คือ...เครื่องบินลำนั้นตกเมื่อตอนตีสี่นี่เองค่ะ ไม่มีใครรอดเลยซักคน”

ผมลงมาที่รถ เปิดประตูหลังแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ไม่มีร่องรอยคราบเลือดใดๆทั้งสิ้น มีเพียงนามบัตรของผมที่จำได้ว่าให้กับทางโรงพยาบาลไว้ตกอยู่ที่เบาะ ผมติดต่อกลับไปที่โรงพยาบาลทันที                                           “สวัสดีครับ ผมอยากทราบอาการของเด็กผู้ชายที่ผมพาไปส่งเมื่อคืนที่ห้องฉุกเฉินน่ะครับ เวลาประมาณห้าทุ่มกว่า ไม่ทราบชื่อ”

“ขอลักษณะด้วยค่ะ” เสียงจากทางโรงพยาบาลถามกลับมา

“เด็กผู้ชายวัยรุ่นอายุประมาณ 12-13 ปีครับ อาการสาหัสมาก”  

“เดี๋ยวทางเราจะเช็คให้นะคะ กรุณารอสักครู่ค่ะ...คุณคะ เมื่อคืนไม่มีคนบาดเจ็บตรงกับลักษณะที่คุณบอกเลยค่ะ”  เสียงในสายพูดขึ้น    

ผมงงมาก เพราะผมช่วยเด็กคนนั้นไว้จนพลาดไฟลต์บิน            

“ช่วยเช็คอีกครั้งเถอะครับ”

“ไม่มีเลยค่ะ เมื่อคืนมีผู้หญิงวัยกลางคนหัวใจล้มเหลวเข้าห้องฉุกเฉินเพียงคนเดียวค่ะ”

“ครับ ขอบคุณครับ”

     ผมไม่รู้ว่าเด็กผู้ชายคนนั้นเป็นใครและช่วยผมทำไม แต่ถ้าเมื่อคืนผมตัดสินใจเลือกธุรกิจพันล้าน ผมคงตายไปแล้ว...

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ★Fenella ★ จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น