NP’ s Palette

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 5 #FF6F61 Living Coral

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 มิ.ย. 63

 

ตอนที่ 5

#FF6F61 Living Coral

 

ผมไปส่งพีแคนที่หน้าคอนโด ให้คีย์การ์ดกับกุนแจกับเขาเอาไว้ ก่อนจะวนรถออกมาแล้วตรงไปที่ชมรมทันที ถ้าจัดการงานเสร็จไวเผื่อจะได้รีบกลับมาฝึกให้ แต่ก็นะ ประชุมที่ชมรมยังไงก็ต้องมีดื่มกัน เอาเป็นว่าจะเพลา ๆ ไม่ให้เมามากก็แล้วกัน

“มาแล้ว ๆ” ผมเปิดประตูเข้าไปด้านในพลางเอ่ยปากเรียก มองไปก็เห็นนั่งล้อมวงกันพร้อมเชียว

“พี่เนวี่ วันนี้ผมแวะไปร้านพี่อู๋มา ได้bombay sapphire ที่พี่ชอบมาด้วย” แล้วก็ไม่พูดเปล่า แต่ไอหมอกดันยกขวดขึ้นมาโชว์หน้าตาระรื่น ส่วนพี่อู๋ก็คือเจ้าของร้านเหล้าแถว ๆ นี้ที่รู้จักกับไรย์เป็นการส่วนตัว จริง ๆ เลยก็คือไรย์เคยไปช่วยพี่เขาไว้ตอนมีเรื่องอยู่ครั้งสองครั้ง หลังจากนั้นร้านก็เลยเป็นสปอนหลักของชมรมไปโดยปริยาย

แต่ก็นะ ค่อยมีแรงจูงใจให้อยู่หน่อย

“พี่แกป๋าจังวะ” ผมนั่งลงข้าง ๆ ไอไรย์ ก่อนที่ฟลินท์จะจัดการเตรียมแก้ว รินเหล้าให้ผม

แก้วใหญ่ไปหน่อยมั้ง

“พอแล้ว ๆ ใครเค้ากินทีละขนาดนี้กัน กะมอมฉันให้เมาตายอยู่นี่เลยดิ”

“น่า นิด ๆ หน่อย ๆ เห็นช่วงนี้พี่ดูเครียด ๆ” แล้วไอน้องตัวดีก็ยื่นแก้วมาให้ผม ก่อนที่การประชุมก็เริ่มขึ้น เราคุยกันเกี่ยวกับทริปที่จะจัดขึ้นในเทอมนี้

เนื่องจากว่าทางมหา’ลัยมีกฎเกี่ยวกับการตั้งชมรมอยู่ว่า ในทุก ๆ ปีทุกชมรมจะต้องมีผลงานไปจัดแสดงในงานนิทรรศการชมรมเพื่อรับการประเมิน ว่าจะได้มีต่อในปีหน้าหรือเปล่า เราก็เลยเลือกเป็นการออกทริปต่างจังหวัด แล้วก็หาสถานสงเคราะห์หรือมูลนิธิแถวนั้นสักที่เพื่อเอาของไปบริจาค แล้วก็เก็บภาพบรรยากาศมาโชว์ในงาน

พอคิดแบบนี้แล้วก็อิจฉาพวกพีนัทเหมือนกันนะ

เราสร้างชมรมขึ้นเพราะว่าอยากได้ห้องนี้มาไว้รวมตัวกัน แต่ว่ากลุ่มของไอพีนัทมันค่อนข้างใหญ่แล้วก็มีอิทธิพลมาก ก็เลยได้ห้องมาแบบฟรี ๆ โดยไม่ต้องมายุ่งยากแบบนี้

แต่ก็นะ ได้จัดทริปแบบนี้ก็สนุกดี

“เนวี่ เรสบอกว่ามีญาติมีบ้านพักอยู่เชียงราย สนใจไหม”

“ก็ดีนะ แล้วบ้านเป็นยังไงอะ อยู่พอสิบสามคนหรือเปล่า”

“พอพี่พอ ไว้เดี๋ยวผมหารูปมาให้ดูอีกที แต่ผมเคยไปนะ โคตรสวย”

“โถ ไอเรส รู้ก็รู้วันนี้ประชุม ทำไมไม่เตรียมรูปมาวะ” แล้วจู่ ๆ จินพูดตัดบทขึ้นมา ดูจากท่าก็น่าจะเมาไปเป็นที่เรียบร้อย เหอะ เตรียมหาอะไรทำรอได้เลยเพราะว่าอีกสักสิบนาทีหลังจากนี้สองคงนี้ก็คงจะเถียงกันไม่หยุด แล้วไอเรสก็ดันเป็นคนเดียวที่มีข้อมูลสถานที่ด้วยนะ

“เอาอีกละ”

“เดี๋ยวก็หยุดกันเองแหละ จะไปปิดเทอมเปล่ารอบนี้”

“คงงั้น รอบที่แล้วไปหลังมิดเทอมละเหนื่อยชะมัด”

แล้วเราก็เริ่มคุยกันไปเรื่อย เกี่ยวกับงานบ้าง ไม่เกี่ยวบ้าง แต่ยิ่งเวลาผ่านไปบรรยากาศก็ยิ่งออกทะเล วุ่นวายขึ้นทุกที รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปสักสามชั่วโมงได้แล้ว ตอนนี้สามทุ่มแล้ว จริง ๆ ผมก็เริ่มมึน ๆ ตั้งแต่หมดแก้วแรกที่ไอฟลินท์รินให้แล้ว แต่ก็ยังโดนคะยั้นคะยอให้กินเบียร์เพิ่มอีก

ข้างในร้อนไปหมด

“ไรย์ จะกลับละนะ มีงานต้องเคลียต่อ” ผมหันไปพูดกับไรย์ที่นั่งจิบเบียร์ ดูน้องตีกันอย่างหน้าตาเฉย

“เออ ๆ ได้ เดี๋ยวจัดการที่เหลือเอง ได้นอนอยู่นี่แน่ ๆ ไอพวกนี้ กลับไหวใช่ไหม”

“ไหว ๆ ที่เหลือฝากด้วยละกัน” ผมตบบ่าเขาเบาก่อนจะหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกมา ผมมาหยุดยืนนิ่ง ๆ อยู่หน้ารถสักพัก หายใจเข้าออกยาวเพื่อดึงสติกลับมาให้ได้มากที่สุด แล้วจึงขับรถออกมา

ป่านนี้แล้ว ไม่รู้พีแคนจะยังรอผมอยู่หรือเปล่า

 

พอถึงคอนโด ผมก็มายืนรอที่ล็อบบี้แล้วโทรหาพีแคน “พีแคน ถึงแล้วลงมารับหน่อย” แต่ว่ารู้สึกโลกไม่นิ่งเลย ให้ตายสิ ผมย่อตัวลงนั่งยอง ๆ กับพื้น ขับรถกลับมาเมื่อกี้ไม่ได้ช่วยให้ส่างเท่าไหร่……ปวดหัวชะมัด หึ! คอยดูนะทั้งไอโฟลท ไอฟลินท์ พี่น้องนรกนี่ รอบหน้าจะมอมกลับให้เมาอย่างหมาเลย

“พี่เนวี่! อะไรเนี่ย ทำไมเมางี้” พีแคนทำหน้าตาตื่นเดินเข้ามาหาผม ก่อนจะมาดึงแขนผมให้ลุกขึ้น แต่มันลุกไว ก็เลยเซนิดหน่อย

“ไม่เมา ๆ ขึ้นเหอะ”

“ไม่เมาก็แย่ละ แล้วขับรถกลับมาเองแบบนี้มันอันตรายนะรู้ไหม” ถึงจะบ่นนิดหน่อยแต่น้องก็กำลังจูงมือผมเดินตามไปที่ลิฟท์….เราจับมือกัน และผมละสายตาจากเขาไม่ได้เลย

เพียงชั่วอึดใจผ่านไป เราก็กลับมาถึงห้อง และแน่นอนว่าผมเดินตรงไปที่โซฟาแล้วทิ้งตัวลงนั่งทันที

“พีแคน”

“อะไรพี่” เสียงยังอยู่ที่แถว ๆ หน้าห้องอยู่เลย

“มานี่มา” ผมตบที่นั่งข้าง ๆ ตบ ๆ ๆ ๆ เรียกพีแคนมา

“ครับ?” พีแคนเดินมาหาแล้ว แต่ว่าเขานั่งลงบนพื้นตรงหน้าผม แล้วพิงหลังกับโต๊ะตัวเตี้ย ทำให้เราสองคนกำลังประชัดหน้ากัน…..แล้วก็ไม่รู้ทำไม แต่ว่ารู้สึกว่าหัวใจมันหวิว ๆ รู้สึกว่าเหมือนเคยเห็นภาพแบบนี้มาก่อน

“ขอโทษนะ รอนานไหม”

“ไม่เป็นไร ไม่ได้นานขนาดนั้นหรอก”

“วันนี้ยังอยากฝึกไหม”

“ไว้พรุ่งนี้ก็ได้ พี่เมาอ่ะ”

“พี่ไหว”

“ผมต่อยกระสอบจนเหนื่อยแล้ว คุณหนูมาคุมด้วย โหดมากเลย”

“เหรอ คุณหนูมาช่วยด้วยเหรอ”

“อื้อ”

“พีแคน”

“ครับ”

“เมื่อวันจันทร์พี่ได้ขนมทอฟฟี่จากไรย์ด้วย มันบอกว่าเมื่อก่อนพี่ชอบ พีแคนก็ซื้อให้พี่เพราะอย่างนั้นเหรอ”

“จริง ๆ แล้วผมไม่แน่ใจว่าพี่ชอบไหม แค่จำได้ว่าเรากินด้วยกันบ่อย ก็เลยซื้อมาฝาก ทำไมเหรอ”

“เปล่า แต่พอมาคิดดี ๆ แล้วเมื่อก่อนก็กินบ่อยจริง ๆ นั่นแหละ แรก ๆ ก็ไม่ได้ชอบหรอก แต่พีเคนอ่ะชอบชวนพี่ไปซื้อมากิน ตอนนั้นกินเกือบทุกวันเลย จนพีแคนย้ายไป พี่ก็ยังกินอยู่ กินอยู่ กินอยู่จนร้านคุณยายปิดเลย ฮะ- ไม่รู้ทำไมเหมือนกันแต่ว่าตอนนั้นซึมเป็นส้วมเลย ฮะ- แปลกดีนะ

แล้วก็ไม่เจออีกเลย จนเมื่อวันศุกร์ที่พีแคนซื้อให้ พี่ยังเก็บไว้ในตู้เย็นเลยนะ ยังกินไม่หมดเลย ตอนนี้ก็เลยมีตั้งสองถุงแล้ว”

“ครับ เห็นแล้วล่ะ ตอนแรกคิดเหมือนกันว่าจะถามอยู่ว่ามาจากไหนอีกถุง”

“เอามาจากไรย์”

“ครับ ๆ รู้แล้ว”

“พีแคนเอากระดาษให้หน่อยสิ”

“กระดาษอะไรครับ”

“อะไรก็ได้” พูดจบพีแคนก็ลุกไปหยิบกระดาษที่โต๊ะมาให้ผม เป็นกระดาษเอสี่ ผมพับเป็นเส้นแนวยาวแล้วฉีกออกมา แล้วผมก็เอากระดาษอันนั้นมาพับต่อ พับทบ ๆ ๆ ไขว้กันจนสุด เก็บปลาย แล้วก็บีบ ๆ ได้เป็นดาวมาเม็ดหนึ่ง ก่อนจะยื่นให้พีแคน “ให้”

“หืม? ให้ผมเหรอ”

“อืม” ผมวางดาวกระดาษนั้นลงบนฝ่ามือของพีแคน ตอนนี้ภาพตรงหน้าผมคือภาพของพีแคนที่กำลังมองมา พีแคนยังทำหน้างงอยู่เลย ถึงอย่างนั้นเราสองคนก็ยังมองตากันนิ่ง เป็นบรรยากาศที่ผมรู้สึกคุ้นเคย รู้สึกวางใจ รู้สึกคิดถึง…..

 

◌ ◌ ◌

 

เสียงนาฬิกาปลุกของผมดังขึ้น

ผมงัวเงียลุกขึ้นมาจากเตียง ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดนาฬิกาปลุกในมือถือ…..สิบเอ็ดโมง….นี่ผมตั้งนาฬิกาปลุกไว้สิบเอ็ดโมงเลยเหรอ

ยังอยู่ชุดเดิมอยู่เลย เมื่อคืนเผลอหลับไปตอนไหนเนี่ย แล้วผมได้ไปส่งพีแคนหรือเปล่านะ จำไม่ได้เลย

ผมถอนหายใจออกมายาวก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง พอเดินมาถึงหน้าประตูก็เห็นโน้ตแผ่นหนึ่งแปะอยู่‘ผมกลับแล้วนะ ยืมคีย์การ์ดมาก่อน พรุ่งนี้พี่ก็รอออกพร้อมคนอื่นไปก่อนนะ แล้วไว้เจอกันตอนเย็นครับ’

อ่า ไม่ได้ส่ง

แต่ให้รอออกพร้อมคนอื่นเหรอ ถ้าไม่มีใครมาจะทำยังไง

ฮะ- ยังดีนะที่ผมมีคีย์การ์ดสำรองอยู่ผมหัวเราะขึ้นมาในลำคอเบา ๆ วางโน้ตนั้นไว้บนโต๊ะ แล้วไปอาบน้ำแต่งตัว ก่อนจะออกไปเข้าร้าน ได้เวลาทำงานแล้วล่ะ

 

 

เวลาประมาณห้าชั่วโมงผ่านไป

ห้าชั่วโมงที่ผมทำหน้าที่ทุกอย่างอย่างที่เคย จนกระทั่งเสียงเปิดประตูหลังร้านดังขึ้น จู่ ๆ ผมก็ยิ้มออกมา ผมรีบเคลียออร์เดอร์ที่ค้างอยู่ให้เสร็จ แล้วจึงเดินกลับเข้าไปในห้องพัก ก็เห็นพีแคนกำลังล้างถ้วยในซิงค์อยู่ ผมจึงเอ่ยทัก “ไง จะขังพี่ไว้ในคอนโดเหรอ”

“แต่พี่ก็ออกมาได้หนิ…..อะ ผมคืน” เขาพูดพลางยื่นคีย์การ์ดมาให้

“เก็บไว้เหอะ พี่มีอีกอัน”

“เอ้า! พี่เนี่ย”

“เมื่อคืนพีแคนเป็นคนพาพี่ไปนอนในห้องเหรอ แล้วก็นาฬิกาปลุก?”

“ครับ ก็ผมกลัวพี่ไม่ตื่น เลยถือวิสาสะเอานิ้วพี่ปลดล็อกโทรศัพท์แล้วก็ตั้งไว้ให้ ไม่เป็นไรใช่ไหม”

“ไม่เป็นไรสิ…..ขอบใจ ละก็ โทษที ไม่คิดว่าจะเมา”

“อื้อ รู้แล้ว ว่าพี่อะขี้เมา”

“เหอะ ครับ ๆ”

“ฮะ- เอ้อ แต่เดี๋ยวนี้พี่ยังติดชอบพับดาวให้คนอื่นอยู่อีกเหรอ”

“หืม? พับดาวอะไร”

“ดาวกระดาษไง เมื่อคืนพี่พับให้ผม-…..”

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น ทำให้คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไป เขาพยักหน้าให้ผมหน่อย ๆ ก่อนที่ผมจะเดินกลับไปที่หน้าร้านเพื่อรับลูกค้า ถึงกระนั้นในหัวของผมก็ยังคิด…..คิดย้อนไปถึงเรื่องเมื่อคืน

จำได้ว่ากลับมาแล้วก็มานั่งคุยกับพีแคน แต่อ๊ะ-

 

เดี๋ยวนี้พี่ยังติดชอบพับดาวให้คนอื่นอยู่อีกเหรอ

 

เมื่อกี้พีแคนบอกว่าเดี๋ยวนี้ เหรอ…..แสดงว่าเมื่อก่อนผมก็พับให้เหรอ…..ผมชอบพับให้เหรอ

 

ผมพยายามนึกย้อนกลับไปในอดีต ถึงช่วงเวลาที่ได้อยู่กับเขา…..แล้วภาพของความทรงจำมันก็ค่อย ๆ ซ้อนทับ ทั้งเรื่องขนมทอฟฟี่ ทั้งภาพที่พีแคนนั่งอยู่หน้าและจองมองมา และทั้ง…..ดาวกระดาษ ทำให้ความรู้สึกหลาย ๆ อย่างของผมมันกลับมา

 

ผมพับดาวให้เขาจริง ๆ

 

ทั้งเมื่อคืน…..แล้วก็เมื่อสิบปีที่แล้ว

 

แต่….ทำไม

 

ผมจำไม่ได้นะว่าผมเริ่มคิดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ว่า….ดาวกระดาษ คือสิ่งที่ผมตั้งใจว่าจะพับให้เฉพาะคนที่ผมรู้สึกชอบเท่านั้น

 

ทำไมถึงพับให้พีแคนล่ะ

 

“พี่! ลูกค้ากลับหมดแล้ว” เสียงของพีแคนดังแทรกขึ้นมาในความคิด พอรู้ตัวอีกที…..พอมองไปรอบ ๆ ก็ไม่มีใครอยู่แล้วจริง ๆ ผมหันไปมองเขาที่ยืนเกาะประตูอยู่ข้างหลัง ก่อนจะเดินไปปิดม่าน ปิดประตูร้าน แล้วเก็บแก้วที่เหลือกลับมาวางที่ซิงค์ “เหม่ออะไรเนี่ย”

“คิด ๆ อะไรอยู่เฉย ๆ…..พีแคนจัดการตรงนี้ไปนะ เดี๋ยวพี่เข้าไปเก็บร้าน”

“ครับ” พอพีแคนตอบรับ เราก็ต่างคนต่างไปทำหน้าที่ของตัวเอง ผ่านไปสักสิบห้านาทีผมก็เก็บกวาดร้านจนเสร็จ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา

ต้องพักสักหน่อย

“นี่” เสียงของพีแคนดังขึ้นอีกครั้ง เขายื่นน้ำเปล่าขวดหนึ่งมาให้ ก่อนที่เขาจะเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า…..เขากำลังจ้องมองมา แล้วก็ยิ้มให้

เป็นภาพนี้อีกแล้ว

ภาพนี้ที่ทำให้หัวใจผมเต้นเร็วขึ้น

“ขอบใจ” ผมรับขวดน้ำนั้นมาแล้วรีบยกขึ้นดื่มไปอึกใหญ่

“ส่วนของผมเสร็จแล้วนะ ไปซื้อข้าวแล้วกลับกัน คุณหนูรอแล้ว” เขาพูดแล้วก็ยื่นมือมาให้ ผมหัวเราะขึ้นมาในลำคอก่อนจะจับมือเขาลุกขึ้นแล้วเดินตามไป “แวะซื้อขนมแมวเลียเข้าไปด้วยดีไหม”

“อื้อ ก็เอาสิ”

ผมว่าผมเข้าใจแล้วล่ะ

 

ทั้งความรู้สึกที่เคยเกิดขึ้นเมื่อตอนนั้น

 

ทั้งความรู้สึกที่พึ่งเกิดขึ้น ณ ช่วงเวลานี้

 

ความรู้สึกทั้งหมดที่ผ่านมา….

 

ผมชอบเขา

 

ชอบ

 

ตั้งแต่สิบปีที่แล้ว

 

..........................................................

 

ตัวอย่างตอนที่ 6 #BE4034 Fire Finch

 

“ที่ต้องถามน่ะ ทางนี้มากกว่ามั้ง พี่คิดจะทำอะไร” 

 

“ไว้มีอะไรก็ทักมาถามได้นะ แอดไลน์เอาจากในกลุ่มได้เลย”

 

“นี่! บอกว่าอย่ามายุ่งไง”

 

0 ความคิดเห็น