Stand By Me หัวใจของฉันขอมอบแด่เธอ

ตอนที่ 31 : บทส่งท้าย Ending 1 : Memory

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 712
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    21 ก.ค. 61


บทส่งท้าย


Ending 1 : Memory

มีอะไรอีกไหม?...มีอะไรอีกไหมที่ฉันจะสามารถทำเพื่อเขาได้นอกจากการพร่ำภาวนาไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมายแบบนี้...ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แสงแห่งความหวังที่ฉันสร้างขึ้นมันก็ยิ่งริบหรี่ลงเท่านั้น...มันริบหรี่จนเหมือนกับความความหวังเหล่านั้นมันไม่มีอยู่อีกต่อไป

ฉันเองก็ไม่ได้อยากจะคิดไปในแง่ร้ายหรอกนะ แต่ฉันก็ไม่ได้เข้มแข็งพอที่จะสงบหรือวางใจในเวลาแบบนี้ สถานการณ์แบบนี้ ฉันน่ะ...ฉันไม่สามารถวางใจลงได้เลยแม้เพียงเสี้ยววินาที

....ขอให้เขาปลอดภัย...นี่คือสิ่งเดียวที่ฉันคิดและต้องการในตอนนี้ แค่ให้เราได้กลับมาคุยกันอีกสักครั้งก็ยังดี ให้ฉันได้ขอบคุณ และขอโทษในสิ่งต่างๆที่ผ่านมา...เขาทำดีกับฉันมาเสมอ คอยปลอบฉันในวันที่ฉันไม่เหลือใคร คอยอยู่ข้างๆฉัน...กอดฉัน พาร์ทเนอร์คุณรู้ไหมว่าไม่มีครั้งไหนเลยที่ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัยเวลามีคุณอยู่ข้างๆ

และตอนนี้สิ่งที่เกิดขึ้นมันก็ทำให้ฉันกลัว...กลัวว่าจะต้องสูญเสียเขาไป กลัวการที่จะต้องใช้ชีวิตอยู่ต่อไปโดยไม่มีเขา...พาร์ทเนอร์คุณช่วยบอกฉันหน่อยได้ไหม? ว่าถ้าคุณเป็นฉันในตอนนี้คุณจะทำยังไง แล้วฉันควรจะทำอะไรดี คุณช่วยกลับมาตอบฉันหน่อยได้ไหม...

 

 เวลาผ่านไปอย่างเนินนานและสุดแสนจะทรมาน แต่แล้วในที่สุดประตูบานใหญ่ก็เปิดออกมาพร้อมๆกับคุณหมอที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเราด้วยบรรยากาศที่ตึงเครียด

"พาร์ทเนอร์ล่ะหมอ"คุณเอวานตรงเข้าไปถามคุณหมออย่างคาดคั้น แต่ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมานั้นมีเพียงใบหน้าเศร้าๆเท่านั้น "ตอบมาสิหมอ!"

"ขอโทษครับ ทางเราพยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว...แต่ว่าหัวใจของเขาหยุดเต้นตั้งแต่ก่อนที่เราจะได้ทำการผ่าตัด และเราก็ไม่สามารถกระตุ้นหัวใจของเขาให้กลับมาเต้นได้อีก...เขาเสียชีวิตแล้วครับ"

"กะ...แกว่าไงนะ...ไหนบอกว่าทำอย่างนี้แล้วพาร์ทเนอร์จะรอดไง!"คุณเอวานตรงเข้าไปกระชากคอเสื้อคนตรงหน้าเอาไว้ด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ในขณะเดียวกับที่ร่างกายของฉันมันหมดแรงลงไปดื้อๆจนทรุดลงไปนั่งกับพื้นแล้วทำได้เพียงปล่อยให้น้ำตาและความรู้สึกมันล้นทะลักออกมา

"ไม่จริง...เขายังไม่ตาย..."ฉันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ล่องลอย...นี่มันไม่จริงใช่ไหม? มันเป็นแค่ฝันร้ายใช่ไหม?... ไหนคุณบอกว่าคุณจะไม่ทิ้งฉันให้อยู่คนเดียวไงพาร์ทเนอร์ แล้วทำไมถึง...ทำไม...

"พาร์ทเนอร์..."ฉันค่อยๆลากสายตาขึ้นไปมองคนที่เอ่ยชื่อของเขาออกมาอย่างแผ่วเบา ก่อนที่ฉันจะยันร่างของตัวเองให้ลุกขึ้นเมื่อมีบุรุษพยาบาลคนหนึ่งกำลังเข็นร่างที่ไร้ลมหายใจของเขาออกมาจากห้องผ่าตัด

"พาร์ทเนอร์....คุณลืมตาขึ้นมาสิ...ได้โปรดตื่นขึ้นมาก่อนจะได้ไหม ฮือๆ~"ฉันเข้าไปกอดร่างที่เย็นชืดของเขาเอาไว้แน่นพลางร้องไห้ออกมาไม่หยุด แต่แล้วลมหายใจของฉันมันก็ต้องขาดช่วงไปเมื่อฉันเหลือบไปเห็นคราบน้ำตาบนใบหน้าของเขา...เขาร้องไห้...

"...."

"คุณอย่าทิ้งฉันไปแบบนี้สิพาร์ทเนอร์ อย่าปล่อยฉันเอาไว้คนเดียวแบบนี้....ไหนคุณบอกว่าจะไม่ทิ้งฉันไง...พาร์ทเนอร์ ฉันอยู่ไม่ได้หรอกนะถ้าไม่มีคุณ..."

ฉันยังคงพูดออกไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย แต่ไม่ว่าฉันจะพยายามเท่าไหร่เสียงของฉันมันก็ไม่สามารถไปถึงเขาได้เลยแม่แต่นิดเดียว...นี่ฉันจะต้องเสียเขาไปจริงๆแล้วงั้นหรอ...

"ขอโทษนะครับ แต่เราต้องไปแล้ว"บุรุษพยาบาลพูดขึ้นอย่างเกรงใจก่อนจะเข็นร่างของเขาออกไปจากสายตาของฉันที่ยังคงนั่งร่ำไห้อยู่ตรงนั้นไม่เปลี่ยนแปลง...

 

และแล้วในที่สุดวันคืนอันแสนทรมานก็ผ่านพ้นไปอย่างเชื่องช้า ทุกๆอย่างดำเนินไปด้วยความเจ็บปวด....ไม่ใช่แค่ฉันแต่ทุกๆคนล้วนเจ็บปวดและทรมานกับสิ่งที่เกิดขึ้น...ไม่มีใครยิ้ม ไม่มีใครพูดคุย หรือแม้แต่มองหน้ากันเลยด้วยซ้ำ ทุกอย่างอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ทุกคนยังคงช๊อคกับสิ่งที่เกิดขึ้น...มันเป็นสิ่งเลวร้ายที่กะทันหันเกินไปจริงๆ

หลายคนอาจะบอกว่า ก่อนหน้านี้เราไม่มีเขาเรายังอยู่ได้ แล้วทำไมตอนนี้ถึงอยู่ไม่ได้...ก็แค่กลับไปทำตัวเหมือนก่อนที่เจอเขา...ทำไมถึงทำไม่ได้...ทำไม...ทำไมกัน

...เพราะว่าฉันให้หัวใจเขาไปแล้วยังไงล่ะ

น้ำตาของฉันมันไม่เคยแห้งเหือดทุกครั้งที่คิดถึงเขา ฉันเฝ้าภาวนาทุกครั้งที่ลืมตาตื่นขึ้นมาในแต่ล่ะวัน ขอให้สิ่งที่เกิดขึ้นมันเป็นเพียงฝันร้าย แต่ว่าพระเจ้าไม่เคยฟังคำภาวนาของฉันเลย...ทุกอย่างมันตอกย้ำว่านี่คือความจริง...ความจริงที่ฉันต้องยอมรับ...แต่ฉันก็ไม่เคยทำมันได้เลย

ที่ๆเคยมีเขา ตอนนี้มันไม่มีอีกแล้ว...เสียงของเขาที่คอยพูดปลอบใจและปกป้องฉัน มันไม่มีอีกแล้ว...และก็อ้อมกอดที่แสนอบอุ่นของเขา...มันไม่มีอีกต่อไปแล้ว...

"เมมโมรี่...เช็ดน้ำตาก่อนสิ"เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยของใครบางคนดังขึ้นทำให้ฉันหลุดออกจากภวังค์แห่งความเจ็บปวด และเมื่อฉันเงยหน้าขึ้นไปก็พบกับคนตัวสูงเจ้าของนัยน์ตามรกตที่กำลังยื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้ฉัน

"ขอบใจนะเอฟเลน"ฉันรับผ้าเช็ดหน้ามาจากเขาแล้วเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าออกไปเบาๆ

"เสียใจด้วยนะเมม..."

"อืม..."

"...ฉันรู้ดีว่าต่อให้ฉันพยายามมากเท่าไหร่ฉันก็ไม่มีทางแทนที่หมอนั่นได้ แต่ว่าฉันอยากให้เธอรู้ไว้นะเมมว่าฉันยังอยู่ข้างๆเธอตรงนี้ไม่ได้จากไปไหน...ยังไม่ต้องรักฉันเหมือนที่เธอรักเขาก็ได้ แต่ว่า..."ฉันเงยหน้าขึ้นไปสบตาเขาเมื่อเสียงบทสนทนาขาดหายไปในตอนท้าย ก่อนที่เขาจะพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "...แต่ว่า ฉันรักเธอนะเมม"

"ขอบคุณนะ..."

เราสองคนสบตากันภายใต้ความเงียบงัน...ฉันรู้สึกขอบคุณเขาจริงๆที่ยังคอยอยู่ข้างๆฉันแบบนี้ แต่ว่าหัวใจของฉันมันไม่เหลืออยู่แล้ว...หัวใจของฉันมันแตกสลายไปไม่เหลือชิ้นดีตั้งแต่ที่ลมหายใจของเขาหมดลง...

ฉัน...ไม่เหลือใจให้ใครอีกแล้ว...


...................................................................................................................................................................

The end

ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ...Mistique


แล้วก็ขอฝากเอาไว้ด้วยสำหรับนิยายเรื่องล่าสุด Friend Zone เพื่อนกันแค่นั้นเอง

เป็นนิยายสำหรับคนแอบรัก(แอบมีวายด้วย) แนวมหาลัย โตขึ้นมาอีกหน่อยนะ

แล้วมาตามลุ้นกันว่าพระเอกของเราจะสามารถก้าวผ่านความกลัวแล้วเอาชนะใจเธอได้หรือไม่


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

30 ความคิดเห็น

  1. #24 กาย (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 19:53
    ไม่เอา..จบแบบนี้..ฮือ ๆๆ😢
    #24
    0