Stand By Me หัวใจของฉันขอมอบแด่เธอ

ตอนที่ 14 : บทที่ 13 ครอส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 478
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    9 ต.ค. 57


บทที่13
ครอส


“เดินไม่ดูทางเลยนะครับ กำลังคิดถึงใครอยู่งั้นหรอ...เมมโมรี่”

“....!”ฉันช็อคไปสักพักเมื่อคนตรงหน้าเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยและเยือกเย็น จนมันทำให้ฉันรู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งร่างด้วยความหวาดกลัว ฉันพยายามรวบรวมสติก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปหาคนตัวสูงเจ้าของผมสีไวน์ แล้วไปสบตาสีควันเทาที่จ้องลึกลงมาภายในนัยน์ตาของฉัน “...ครอส”

“หึ! ก็ยังจำฉันได้นินึกว่าจะลืมกันไปแล้วซะอีก เพราะรู้สึกว่าตั้งแต่ที่เธอย้ายมาอยู่ที่นี่ก็มีแต่ผู้ชายมาล้อมหน้าล้อมหลังเต็มไปหมดเลยไมใช่หรือไง! มีความสุขมากนักสิ!”ครอสบีบต้นแขนของฉันไว้แน่นราวกับว่าจะทำให้กระดูกของฉันแหลกคามือเขาไปอย่างนั้น

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ทำไมฉันถึงต้องกลับมาเจอเขาที่นี่อีก!

“ใช่! ฉันมีความสุขที่ไม่มีนายเข้ามาวุ่นวาย ขอร้องล่ะเลิกมายุ่งกับฉันสักที ให้ฉันได้มีชีวิตอย่างสงบสุขบ้าง!

“ฝันไปเถอะ ลืมไปแล้วหรือไงว่าที่ฉันต้องกลายเป็นแบบนี้มันเพราะใคร ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ! จำไว้นะเมมโมรี่ ว่าฉันจะไม่มีวันปล่อยเธอไป...เธอเป็นของฉัน ถ้าฉันไม่ได้เธอ ใครก็อย่าหวังว่าจะได้เธอไป อ่อ แล้วก็อย่าคิดนะว่าไอแฟนประธานนักเรียนของเธอจะหยุดฉันได้เหมือนกับที่หยุดพวกสวะพวกนั้นคนอย่างมัน ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก”

“นี่นายเป็นคนทำให้เกิดเรื่องเมื่อวาน!?”

“ถ้าใช่แล้วจะทำไม ไม่ต้องห่วงหรอกเมมเพราะว่านี่มันก็แค่เริ่มต้น หลังจากนี้ต่างหากที่จะเป็นของจริง เตรียมตัวรับมือเอาไว้ได้เลยอีกไม่เกินหนึ่งอาทิตย์ เธอได้เจอดีแน่ แล้วฉันจะทำให้เธอเจ็บปวดจนพูดไม่ออกเลยล่ะ หึ!”เขาแสยะยิ้มที่เต็มไปด้วยความมุ่งร้าย ก่อนจะปล่อยให้ร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของฉันทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้นพร้อมกับหยดน้ำตาที่เริ่มหลั่งริน แล้วเดินจากไปอย่างหน้าตาเฉย....

ทั้งๆที่คิดว่าการที่ฉันย้ายโรงเรียนมาแบบนี้จะทำให้หนีเขาพ้นแล้วแท้ๆ แต่มันก็ไม่ใช่ ทำไมเขาถึงต้องกลับมาทำร้ายฉันแบบนี้อีก ฉันรู้ว่าตอนนั้นฉันผิดที่หลอกใช้เขาแต่สิ่งที่เขาทำมาตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมามันยังไม่สาแก่ใจเขาอีกหรือไง จะต้องให้ฉันเจ็บปวดอีกแค่ไหนหรือว่าจะให้ฉันตายไปเลยเขาถึงจะพอใจ

“เมมโมรี่ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า...”ฉันหันไปพาร์ทเนอร์ที่กำลังตรงมาหาฉันด้วยความรีบร้อน หลังจากที่เห็นฉันนั่งร้องไห้อยู่ที่พื้นอย่างไร้ซึ่งการควบคุม “อย่าร้องไห้นะครับ ไม่เป็นไรนะผมอยู่นี่แล้ว”เขากอดฉันเอาไว้ด้วยอ้อมกอดที่อบอุ่นพลางปลอบโยน

“ฮือๆ~”ฉันปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาไม่หยุดในอ้อมกอดของเขา ฉันคิดไม่ออกเลย ฉันไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อไป จะต้องรับมือกับครอสยังไง ฉัน...ไม่อยากเจอเรื่องแบบนี้เลย

“กลับบ้านกันนะครับ”เขาค่อยๆพยุงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของฉันให้ลุกขึ้นแล้วเดินกลับเข้าไปในที่ที่ฉันพึ่งเดินจากมา

“ฉันไม่อยากเจอเขาแล้ว ไม่เอาแล้ว...ฮือๆ~”

“ไม่เป็นไรนะครับ ไม่ร้องไห้นะครับคนดีของผม”เขาส่งยิ้มที่อ่อนโยนมาให้ฉันพลางเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของฉันอย่างเบามือจนทำให้จิตใจที่สับสนของฉันเริ่มสงบลง เขากุมมือฉันเอาไว้ก่อนจะดึงฉันเข้าไปอยู่ในอ้อมอกที่อบอุ่นของเขาอีกครั้ง “เล่าให้ผมฟังได้ไหมครับ ว่ามันเกิดขึ้น”

ฉันพยักหน้าให้พาร์ทเนอร์ก่อนจะเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟัง รวมถึงเรื่องที่ฉันย้ายโรงเรียนมาที่นี่ก็เพื่อหนีเขาและสิ่งที่เขาทำกับฉันมาตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา

“หรอครับ งั้นหลังจากนี้ก็อยู่ใกล้ๆผมเอาไว้นะ ผมจะดูแลคุณเองจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณเด็ดขาด ไม่ต้องกลัวนะเมมผมจะไม่ทิ้งคุณเอาไว้คนเดียวแน่นอน”

“อื้อ ขอบคุณนะ”เราสองคนกุมมือกันเอาไว้แน่นจนความอบอุ่นของเขามันแผ่เข้ามาภายในจิตใจของฉัน และมันทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันไม่จำเป็นจะต้องกลัวอะไรอีกแล้วถ้าหากว่ายังมีเขาอยู่ข้างๆ ทุกคำพูดและการกระทำของเขามันทำให้ฉันรู้ว่าเขาจะไม่มีวันทิ้งฉันไปไหนจริงๆ และมันก็ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกหลงรักเขามากขึ้น มากขึ้น อย่างไม่มีที่สิ้นสุดเลย

 

-วันต่อมา-

ตืด~ ตืด~ ฉันก้มมองโทรศัพท์มือถือที่สั่นไม่หยุดตั้งแต่เมื่อกี้ ฉันไปมองหน้าพาร์ทเนอร์ที่นั่งอยู่ข้างๆก่อนจะเปิดขึ้นเพื่อดูข้อความด้านใน

ฉันมองเธออยู่ เธอเป็นของฉัน เธอเป็นของฉัน เธอเป็นของฉัน

ฉันรีบปิดข้อความนั้นด้วยความกลัวที่เพิ่มขึ้น นี่มันเรื่องอะไรกันอีกเนี่ย ครอสมีเบอร์โทรศัพท์ของฉันได้ยังไงกันเพราะนอกจากเพื่อนสนิทฉันก็ยังไม่เคยให้เบอร์นี้กับใครเลยนะ

“มีอะไรหรือเปล่าครับเมม ทำไมทำหน้าอย่างนั้น”พาร์ทเนอร์ที่สังเกตเห็นสีหน้าของฉันที่เปลี่ยนไปท้วงถามขึ้น ฉันจับมือของเขาเอาไว้แน่นเพื่อลดความกลัวที่กำลังก่อตัวหลังจากที่ส่งโทรศัพท์ไปให้เขา

“...”

“ผมขอเก็บโทรศัพท์ของคุณไว้นะ ระหว่างนี้ใช้ของผมแทนไปก่อนล่ะกันครับ ไม่ต้องกลัวนะเมม”เขาเก็บโทรศัพท์ของฉันเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของตัวเองพลางยื่นโทรศัพท์ของเขามาให้ฉัน

“อื้อ เอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะ”เจ้าของนัยน์ตาสีน้ำข้าวจ้องมองมาที่ฉันอย่างอ่อนโยนและทรงเสน่ห์จนทำให้หัวใจของฉันเริ่มเต้นแรงแต่ในขณะเดียวกันมันก็ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูกเลย

 

-วันพฤหัสบอดี-

ตอนนี้เวลาได้ล่วงเลยไปเกือบอาทิตย์แล้ว และเนื่องจากที่ครอสมาประกาศกร้าวเอาไว้เมื่อวันนั้นว่าจะมาทำร้ายฉัน พาร์ทเนอร์ก็เลยตามฉันไปเรียนทุกวันเพราะกลัวว่าถ้าหากฉันอยู่คนเดียวแล้วครอสจะมาทำร้าย และมันก็เหมือนจะได้ผลเมื่อตอนนี้สิ่งที่ครอสทำอยู่ก็มีเพียงแค่มาวนเวียนอยู่รอบๆตัวฉันโดยที่ยังไม่ได้ลงมือทำอะไร

แต่มันกลับไม่ทำให้ฉันรู้สึกดีสักเท่าไหร่ ถึงจะรู้สึกว่าปลอดภัยจากครอสก็เถอะ แต่เพราะพาร์ทเนอร์ต้องตามมาเรียนกับฉันทุกวันในขณะที่งานของเขาก็ยังเท่าเดิม เผลอๆอาจจะมากขึ้นด้วยซ้ำ มันก็เลยทำให้เขาต้องแบกรับภาระที่หนักขึ้นเรื่อยๆจนเขาดูอ่อนล้าไปอย่างเห็นได้ชัด และมันก็เริ่มทำให้ฉันกลัวว่าถ้าเขายังทำแบบนี้ต่อไปแบบนี้ร่างกายของเขาอาจจะรับไม่ไหวเหมือนกับตอนที่มีเรื่องตอนนั้นก็ได้

“ปะ...ประธานครับ มีคนทะเลาะกันอยู่ที่โรงอาหารครับ”เด็กคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้าในห้องทำงานของพาร์ทเนอร์ในขณะเขากำลังเร่งเคลียงานของวันนี้ให้เสร็จจะได้รีบกลับบ้าน แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นแบบนั้นซะแล้ว

“งั้นช่วยไปเรียกจุนที่ห้องกรรมการนักเรียนให้ไปจัดการก่อนนะครับ แล้วเดี๋ยวผมจะรีบตามไป”พาร์ทเนอร์พูดกับเขาพลางเก็บแฟ้มงานบนโต๊ะให้เข้าที่ เด็กหนุ่มพยักหน้านิดหน่อยก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

“คุณจะไปหรอ ไม่เป็นอะไรแน่นะ”มือเล็กจับแขนของคนตัวสูงเอาไว้ก่อนที่เขาจะเดินออกไป ฉันไม่อยากให้เขาไปเลย ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกันนะแต่ช่วงนี้ฉันรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดียังไงก็ไม่รู้...มันรู้สึกกลัวทุกครั้งที่เขาไม่อยู่ มันไม่ใช่เพราะเรื่องของครอสนะ แต่มันเหมือนกับว่าเขาจะไม่กลับมาอีก...

“ครับ ผมไปแค่แปเดียวเดี๋ยวก็กลับ รอผมอยู่ที่นี่นะครับจะไม่มีใครมาเข้ามาทำร้ายคุณได้แน่นอน”พาร์ทเนอร์ยกมือขึ้นมาบีบไหล่ฉันเบาๆพลางยิ้มออกมาอย่างอบอุ่น มือเล็กที่จับเขาเอาไว้ค่อยๆคลายออกก่อนที่เขาจะเดินออกไป

เวลาล่วงเลยไปเรื่องๆจนท้องฟ้าเริ่มมืด นี่มันก็ผ่านไปนานมากแล้วนะ ทำไมเขาถึงยังไม่กลับมา ตอนนี้พวกนักเรียนคนอื่นๆก็กลับบ้านกันไปหมดแล้วเหลือแค่ฉันที่นั่งอยู่ในห้องทำงานของเขาเพื่อรอเวลาให้เขากลับมา
 

...................................................................................................................................................................................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

30 ความคิดเห็น