My Secrets Love สวัสดีเจ้าความรัก

ตอนที่ 1 : ตอนที่ยังไม่ได้ตั้งชื่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 ก.พ. 62

"เดียวก่อนสิคะท่านประทาน ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย อย่าไรฉันออกเลยนะคะ"

"งานแค่นี้คุณยังทำพลาดเลย คุณพนาลี แล้วผมจะฝากอนาคตบริษัทผมไว้กับคุณได้ยังไง"

จบกันชีวิตอุสาห์ตั้งใจล่ำเรียนมาตั้ง 6 ปี แต่ต้องมาโดนไล่ออกเพราะเขียนคำว่า ' ค่ะ ' กับ ' คะ ' ผิดนี้นะ เพราะอีตาหมอบ้าคนนั้นคนเดียว ฝากไว้ก่อนเถอะ

สถานะตอนนี้ของฉันคือคนว่างานสินะ ฮือ~ ชีวิตไม่มีอะไรแน่นอนจริง ยืนหงอยๆตรงป้ายรถเมย์ประชดชีวิต

ปิ้นๆ~

"อ้าว...ว่าไงคุณเภสัชสุดสวย~ ไปเรียนภาษาไทยมาใหม่รึยังครับ"

นี้ไงตัวต้นเหตุที่ทำฉันโดนไล่ออกมาแล้ว อยากจะเอารองเท้ายัดปากจริงๆเลย

"ไอ้หมอบ้า...ใครเอาเรื่องปัญญาอ่อนๆพวกนี้มาคอมเพนกันฮะ"

"โอ้ๆ...คุณเภสัชสุดสวยอย่าโกรธผมเลยนะครับ ผมก็แค่อยากทำงานกับคนที่มีคุณภาพเท่านั้นเอง"

"ฉันอยากทำงานกับนายตายแหละ" ถ้าตอนนั้นพี่ไม่ลาคลอดฉันก็ได้เจอนายหรอกยะ ฉันแถบจะเอากล่องที่ถืออยู่ในมือปาใส่ให้มันรู้แล้วรู้รอด

"เมื่อไหร่คุณหมอจะไปซักที่คะ...จอดรถตรงป้ายรถเมย์นานๆระวังรถจะไม่อยู่ในสภาพเดิมนะคะ แล้วอีกอย่าเค้าก็รณรงค์ไม่ให้สตาร์ทเครื่องโดยไม่ขับอยู่ รู้จักมั้ยคะคุณหมอ P.M.2.5 อะคะ เรียนหมอมาชะเปล่า"

ขอให้ได้ด่าสักนิดก็ยังได้ ถือว่าเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในวันนี้ละกัน เฮย~ น้ำตาจะไหล

"นั้นเธอขึ้นมาบนรถ...เดียวฉันไปส่ง"

"เกรงใจจังเลยค่ะคุณหมอ ฉันกลัวว่าถ้าฉันนั่งรถไปกับคุณหมอแล้ว คุณหมอจะติดโรคจากฉันอะค่ะ 'โรคเขียนภาษาไทยไม่ถูกต้อง' "

"ขึ้นมาบนรถเดียวนี้"

"อะไรนะค่ะ" ฉันหันซ้ายหัวขวาที่ทำเป็นไม่เข้าใจในสิ่งที่เค้าพูด

"นี้เธอจะกวนประสาทฉันอีกนานมั้ย อะไรของเธอ นะคง นะค่ะ มันมีที่ไหน คนมองกันเต็มแล้ว หรือว่า...จะต้องให้ฉันไปอุ้มเธอขึ้นรถ"

หมอนั้นกำลังจะทำท่าเปิดประตูลงมาแต่ ฉันก็ตัดสินใจตัดปัญหา กระโดดขึ้นรถหมอนั้นทันที่ คือไม่ใช่อะไรหรอก ฉันไม่อยากเป็นเป้าสายตา และอีกอย่างกลับบ้านฟรีมีหรือพนาจะไม่ไป

"พูดง่ายแบบนี้สิครับ...คุณเภสัชสุดสวย"

สายตาของหมอนั้นมองมาที่ขาฉัน ไอ้หมอโรคจิต

"นี้นายมองอะไร!!"

"ผมไม่ได้มองขาอ่อนคุณหรอก อย่าคิดว่าผมจะพิษวาสอะไรคุณ ผมมองกล่องที่คุณถือต่างหาก อย่าบอกนะว่า..."

ใช่~เพราะนายนั้นแหละที่ทำให้ฉันต้องขนของออกมาหมดแบบนี้ เพราะนายคนเดียว คิดได้แต่ในใจ อยากตะโกนออกไปให้หูไอ้หมอบ้านี้แตกไปเลย

"คุณเภสัชสุดสวยล่างานหรอครับ...จะไปเที่ยวไหนไม่บอกกันเลย ปล่อยให้หมอหล่อๆนั่งตรวจคนไข้อย่างเดียวดาย เฮยเศร้าใจ"

ไอ้หมอนี้เรียนจบหมอมาจริงๆหรอ สอบผ่านจริยธรรมแพทย์มาได้ยังไง ถ้ามีหมอแบบตานี้อีกสักสิบคนฉันขอตายดีกว่า ถ้าตอนมัธยมปลายฉันไม่ลืมสมัคร กสพท. นะป่านนี้ฉันก็เป็นหมอไปแล้ว ชิ~

***กสพท. ก็คือการสอบวิชาเฉพาะแพทย์ จะแบ่งเป็นสามพาร์ท คือ เชื่อมโยง จริยธรรม และเชาว์ปัญญา ( แต่ก่อน กสพท. ไม่ร่วมกับคณะเภสัชแต่ตอนนี้รวมแล้วนะคะ )

"อย่ามายุ่ง"

ฉันอยากออกไปจากตรงนี้เต็มที่แล้วไม่น่าหลวมตัวขึ้นมาเลย

"เธอโดนไล่ออกหรอ"

คำสั่นๆ แต่ก็ซึ้งกินใจ ' ไล่ออก ' น้ำตาฉันเริ่มคลอเบ้า ยายพนาจะมาดิปอะไรตอนนี้ ฉันพยายามมองออกไปกระจกด้านข้าง เพื่อหลบสายตาไอ้หมอบ้านั้น ฉันไม่ยากพูดอะไรทั้นนั้นในตอนนี้

"เธอโดนไล่ออกจริงๆใช่มั้ย"

เค้าขยั้นขยอถามอยู่นั้นแหละ ใช่เว้ย ฮือ~ ฉันอยากจะบีบคอนายให้รู้แล้วรู้รอด แต่ฉันก็ยังหลบหน้าหมอนั้นเหมือนเดิม

"คือฉัน...ฉันขอโทษ"

"ขอโทษหรอ ขอโทษแล้วมันทำให้ฉันกลับไปทำงานเหมือนเดิมได้มั้ย"

"เออ...แล้วจะให้ฉันไปส่งที่ไหน หรือว่า...จะไปคอนโดฉันดี เพื่อเป็นการไถ่โทษ"

"เอาความคิดชั่วๆของนายออกไปเดียวนี้นะ ส่งฉันตรงป้ายรถเมย์ข้างหน้าก็พอ"

"ได้ครับคุณผู้หญิง"

ไอ้หมอนี้มันสำนึกผิดจริงบ้างรึเปล่า ฉันไม่น่ามาเจอคนแบบนี้เลย ถึงแม้จะหล่อก็เถอะ แต่นิสัยแบบนี้ฉันก็ไม่เอา ฮือ~

พาร์ท หมอดิน

ผมรู้สึกผิดกับเธอจริงๆ ไม่คิดว่าแค่คอมเพนเรื่องเขียน คะ เป็น ค่ะ ผิด จะทำให้เธอโดนไล่ออก แต่มันก็เป็นความผิดของเธอจริงๆนิ ไม่รอบครอบเอง ช่วยไม่ได้

"ฮาโหล~ไอ้พราม บริษัทมึงมีตำแหน่งเภสัชว่างบ้างมั้ยวะ"

[ไอ้มีมันก็มี...ทำมัยมีจะเปลี่ยนอาชีพหรือไงฮะ ไอคุณเพื่อน]

"เปล่ากูแค่จะเอาคนรู้จักไปทำงาน...แค่นั้นเอง"

[กิ๊กใหม่มึงเป็นเป็นเภสัชหรอวะ คนเก่าพยาบาลคนนี้เภสัชเลยหรอวะ มึงจะเปิดโรงพยาบาลเองรึไงครบเลย ธุระกิจครอบครัวชัดๆ]

"พร่ำอะไรของมึง...เรื่องมันยาวเดียวกูเล่าให้ฟังวันหลัง"

[เออๆ เอาชื่อกับเบอร์ติดต่อคนนั้นมาให้กูด้วยละกัน ]

"เนียนๆด้วยนะมึง กูไม่อยากให้เค้าสงใส" ดีนะที่เธอเป็นเซลล์ที่ติดต่อกับผมโดยตรงทำให้ผมมีเบอร์ติดต่อเธออยู่

[ครับคุณชาย รับทราบขอรับ กระผมจะเนียนที่สุด ]

"เออๆมึงจะไปไหนก็ไป กูจะขับรถ"

[ หมดประโยชน์ก็ถืบหัวส่งเลยนะคุณเพื่อน กูไปละ ]

ทำมัยผมต้องหางานใหม่ให้เธอนะหรอ ก็เพราะผมรู้สึกผิดไง ไม่เคยรู้สึกกับใครมากขนาดนี้มาก่อน สิ่งที่ผมพอทำได้ก็คงมีแค่นี้

พาร์ท พนาลี

ซวย ซวย ซวยจริงๆเลยวันนี้ พอลงจากรถหมอนั้นฝนก็ดันมาตกอีก ฝนนี้มันชั่วจริงๆ ไม่เห็นใจผู้หญิงตัวเล็กๆบางๆแบบเราบ้างเลย ร่มก็ไม่มี เดิมตากฝนทำ MV จนถึงบ้านก็ได้ ฮือออ

"พนาลูกถึงบ้านแล้วหรอ ทำมัยตัวเปียมาแบบนั้น"

**พอฉันเห็นหน้าแม่เท่านั้นแหละ น้ำตาที่ฉันอัดอันมานานก็ปล่อยโฮออกมาเหมือนไม่มีวันจะหยุดไหล ฉันโผลเข้ากอดแม่ทั้งที่ตัวฉันยังเปียกอยู่

"แม่จ้าาา"

"เป็นอะไรลูก ร้องไห้ทำมัยฮึ"

"หนูโดนไล่ออกค่ะแม่ ฮือออ"

"ไม่เป็นไรลูก โดนไล่ออกก็หางานทำใหม่ ถือว่าเป็นประสบการณ์ชีวิตเนอะลูกเนอะ"

แม่ลูบหัวฉันเบาๆอย่างอ่อนโยน นี้แหละที่ฉันต้องการเมื่อฉันไม่มีกำลังใจจะทำอะไรต่อไป ท่านไม่กลัวที่จะตัวเปียก แต่ยังกอดฉันแน่นกว่าเดิม

"พรุ้งนี้ไปทำบุญกับแม่มั้ยลูก เพื่ออะไรๆจะดีขึ้น"

"ก็ดีเหมือนกันค่ะ เจ้ากรรมนายเวรจะได้ไม่ต้องจองล้างจองผลาญอีก"

~ เช้าแล้ว ~

"แม่จ้า...พนาช่วยถือ"

"ไปกันเถอะลูกเดียวพระจะฉันเพลเสียก่อน"

ฉันเดินมาเรื่อยๆจนถึงวัด ฉันถวายเพล ปล่อยนก ปล่อยปลา ปล่อยเต่า ตอนนี้ฉันทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ เพื่อจะไม่ให้เจอกับคนบ้าๆแบบนี้อีก

"หมดทุกข์หมดโศกสักที่นะพนา เฮย~"

กริ้งๆกริ้งๆกริ้งๆ

เบอร์แปลกใครโทรมา หรือจะเป็นคอลเซ็นเตอร์โทรมาหลอกเอาเงิน แม่จะดาให้ยับเลยคอยดู

"ฮาโหลค่ะ...พนาลีพูดค่ะ"

[สวัสดีค่ะคุณพนาลี อัครสกุล ดิฉันโทรมาจากบริษัทฟามาโคลซิตนะคะ พอดีทางเราทราบมาว่าคุณพนาลี ได้ออกจากบริษัทเก่าแล้ว ทางเราจ้องตัวคุณมานานจึงอยากเชิญมาทำงานกับทางเราค่ะ]

"จริงหรอค่ะ"

เห็นมั้ยทำบุญปุป งานมาปัป มันต้องอย่างนี้สิพนาลี

[จริงค่ะคุณพนาลี ถ้าคุณพนาลีสนใจเดียวอิฉันส่งรายละเอียดให้อีกทีนะคะ]

"ได้ค่ะ แล้วไม่ต้องสัมภาษณ์หรอค่ะ"

[ไม่ต้องค่ะคุณพนาลี อย่าลืมสิคะว่าทางเราดูคุณมาตลอด]

"ขอบคุณค่ะ มีอะไรสงใสจะติดต่อกลับไปนะคะ"

งาน งานใหม่ งานใหม่ที่ได้มาอย่างง่ายดาย อย่างนี้ก็ไม่ได้อยู่ในสถานะคนว่างงานแล้ว

-- ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ --****

***เจอกันวันจันทร์หน้านะทุกคน***

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น