UnTwins :: อยากให้เราไม่เหมือนกัน ll #MarkBam [END]

ตอนที่ 9 : 08

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,368
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 192 ครั้ง
    5 เม.ย. 62

8

ออกไป..ฮึก...ก...กลัวแล้ว...

เธอ...

กลัว...แบมกลัวแล้ว...

เราอยู่นี่แบมแบม...เราอยู่นี่

ตอนนี้ในความคิดมันรู้สึกผิดไปหมด ผิดที่ยอมปล่อยให้อีกคนอยู่คนเดียวเพียงแค่เพราะอยากจะรู้ว่าหากไม่มีเขาแบมแบมจะอยู่ได้จริงๆหรือเปล่า เขากอดกระชับร่างที่กำลังดิ้นไปพร้อมกับน้ำตาเข้าหาตัวเองรวมไปถึงความวุ่นวายที่กำลังก่อตัวในจิตใจ

แบมแบม...

 เราอยู่นี่....

เธอเราอยู่นี่...

ขอโทษ...

มีแต่คำว่าขอโทษผุดขึ้นมาเต็มไปหมด หมอกไม่คิดตั้งแต่แรกว่าแบมแบมจะทนและผ่านมันไม่ได้ด้วยตัวคนเดียว แต่ถึงอย่างนั้นก็โทษตัวเองที่เป็นฝ่ายยอมเดินออกมา

ฮึก...ออกไป...ออกไป

ยังคงได้ยินเสียงร้องไห้ที่ออกมาจากจิตใต้สำนึก เปลือกตาที่เปียกชุ่มยังไม่มีทีท่าว่าจะเปิดออก ยิ่งมองเท่าไหร่ ยิ่งปลุกเท่าไหร่แบมแบมก็ดูเหมือนจะยิ่งแย่ลง

มึงทำเหี้ยอะไร

แค่เพียงเสี้ยววินาทีที่เห็นเจ้าของเสียงเข้มที่แทรกเข้าร่างของเขาก็ถูกกระแทกเข้ามาด้วยฝ่ามือ

ผลั่ก!

ใบหน้าหันสะบัดไปอีกทางโดยไม่ทันตั้งตัว ไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้ไม่ได้ยินเสียงประตูที่ถูกเปิดเข้ามาเพียงแต่ว่าเขาไม่ได้สนใจที่จะละสายตาออกไปจากแบมแบมก็เท่านั้น

ฮึก...

ม่าน...หมอก

แบมแบมได้สติแล้วจะเพราะอะไรก็ตาม ตากลมเบิกโตเมื่อตื่นขึ้นมารับรู้กับเหตุการณ์ที่จับต้นชนปลายไม่ถูก ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยความตระหนก มองสลับไปมาระหว่างสองร่าง คนหนึ่งยืนกำหมัดไว้แน่น คนอีกคนกำลังใช้หลังมือปาดไปตรงคราบเลือดที่ไหลอยู่ตรงมุมปาก พอตั้งสติได้แล้วก็รีบพาตัวเองเข้าไปหาคนที่กำลังได้รับบาดเจ็บ

หมอก...

เจ้าของชื่อก็ยังคงให้ความสนใจกับแค่แบมแบมอีกเช่นเดิม รอยยิ้มจางๆปรากฏออกมาจากยิ้มฝีปากที่เปื้อนเลือด

ตื่นแล้วเหรอ...เราตกใจหมด

แบมแบมต่างหากที่กำลังตกใจ รีบพยักหน้าตอบรับแต่ก็ยังคงไม่ทิ้งความเป็นห่วง แม้ภายในห้องจะมีกันอยู่สามคนแต่ดูเหมือนคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่จะกลายเป็นเพียงธาตุอากาศไปแล้ว อีกสายตาที่มองคนสองคนจากความเกรี้ยวกราดกลับกลายเป็นแววตาคู่หม่น ม่านเองก็ตกใจไม่น้อยที่เข้ามาเห็นทั้งคู่อยู่ในสภาพแบบนั้นและก็ได้พลั้งมือลงไปแล้ว ส่วนตอนนี้จากความโกรธมันก็ได้แปรเปลี่ยนเป็นความสับสน

เข้ามาเจอหมูร้องแบบนั้นม่านก็เลยตกใจ

เจ้าของเสียงพูดในขณะที่กำลังหย่อนสะโพกลงไปบนเตียงนอนซึ่งข้างๆแบมแบมกำลังใส่ยาทำแผลให้กับหมอก

ม่านต้องควบคุมตัวเองให้ได้บ้างนะ คิดว่าทำอะไรรุนแรงมันจะแก้ปัญหาได้หมดเหรอ...

หมูพูดก็หมายถึงทุกเรื่องด้วย

แบมแบมพูดออกไปทั้งที่มือยังจดจ่ออยู่กับการทำแผล ถึงจะเป็นแผลเล็กๆแต่ก็ต้องใส่ใจ ซึ่งใบหน้านั้นไม่แม้แต่จะหันไปมองคนที่เพิ่งนั่งลงมาเลย อันที่จริงมันก็หลายความรู้สึก แต่แบมแบมเองก็ไม่ได้อยากนึกตำหนิเพราะม่านเองก็เพิ่งจะกลับมา ไม่อยากให้ม่านยิ่งเตลิดไปไกล แต่ถ้าไม่พูดม่านก็จะยังคิดไม่ได้

ทุกอย่างดำเนินอยู่ที่เดิมไปพร้อมกับความเงียบและเสียงของลมหายใจทั้งสาม แบมแบมลุกขึ้นจากเตียงเมื่อการทำแผลสิ้นสุดลงโดยมีสองสายตามองตามในทุกการกระทำ

เดี๋ยวเค้าเอาของลงไปเก็บก่อน

ปลายเท้าก้าวออกไปได้ไม่ถึงก้าวดีก็ชะงักและเป็นแบมแบมที่หันกลับไปมอง

จะไม่ทะเลาะกันใช่มั้ย?...”

ประตูปิดลงไปพร้อมกับแบมแบม เหลือเพียงสองคนที่มีใบหน้าเหมือนกันไปหมดทุกองค์ประกอบ ต่างฝ่ายต่างรู้ดีว่าล้วนแล้วแต่มีเรื่องที่อยากจะพูด รอเพียงแต่ว่าใครจะเป็นฝ่ายเริ่มปริปาก

ที่มึงต่อยกู มึงคิดว่ากูจะทำเหมือนที่มึงทำเหรอ...ม่าน?”

 แล้วมึงจะทำหรือเปล่า?”

กูบอกมึงแล้วไงว่ามึงไม่มีสิทธิ์ มึงมันก็แค่คนฉวยโอกาส มึงเห็นว่าแบมแบมอ่อนแอมึงจะทำอะไรก็ได้

“เหอะ...

แล้วมึงไม่คิดบ้างเหรอว่าที่เค้ายอมกูเพราะเขาก็มีใจให้กู

บทสนทนาเป็นอันชะงักเมื่อประโยคล่าสุดถูกพูดออกมา แม้มันจะไม่ใช่สิ่งที่คนพูดแน่ใจและยังสับสนอยู่เสมอมา แต่ที่พูดก็เพราะเริ่มฉุนกับคำพูดของคนอีกคนที่เอาแต่ตั้งแง่ตำหนิอยู่เรื่อยมา

มันไม่ใช่ประโยคที่ทำร้ายหมอกได้คนเดียวหรอก ม่านเองก็จุกไปกับคำพูดตัวเองเช่นกัน

มีใจเหรอ...มันอาจจะไม่ใช่แบบที่เขาพยายามเข้าข้างตัวเอง มันอาจเป็นแบบที่หมอกพูดออกมาแล้วนั่นแหละ

เขามันก็แค่คนฉวยโอกาส เพราะแบมแบมอ่อนแอมากเกินไปใช่ไหม แบมแบมถึงได้ยอม...

แต่มึงก็ทิ้งเค้าไป มึงปล่อยให้แบมแบมอยู่อย่างนี้ ทั้งที่รู้ว่าแบมแบมนอนคนเดียวไม่ได้

มันเป็นความผิดกูใช่ไหมที่เข้ามาหาคนที่มึงปล่อยทิ้งไว้...มือหนาจับกระชับไปที่ปกคอเสื้อของอีกฝ่าย เขาเองก็เริ่มหมดความอดทน ไม่ใช่ว่าไม่รู้สึกอะไรที่อยู่ๆก็โดนหมัดหนักๆกระแทกเข้าหน้า แต่มันยังเจ็บไม่เท่ากับความรู้สึกที่กำลังถูกเอาเปรียบ 

มึงจะเอาแต่ใจเกินไปแล้ว

เสียงทุ้มรอดผ่านไรฟันไปพร้อมกับระดับความเกร็งของสองมือที่กำคอเสื้อจนยับย่นนั้นบ่งบอกสภาวะอารมณ์ของผู้พูดได้ดี และมีเพียงสายตาที่แข็งกร้าวตอบกลับมาเช่นกัน

ถ้ามึงอยากได้ตัวแบมแบมเก็บไว้คนเดียว...

“…”

มึงเอาหัวใจไปให้ได้ด้วย

แต่ถ้าไม่ใช่ของมึงคนเดียว...

มึงก็ไม่มีสิทธิ์เอาไป

เอาเลย เอาที่มึงสบายใจ 

แล้วก็เชิญอยู่กับคำพูดสวยๆของตัวเองไปเถอะ

ม่านจับมือคู่ที่เคยกระชับปกเสื้อตัวเองออกอย่างใจเย็น ใจเย็นก็แค่การกระทำเพราะสายตานั้นชัดเจนว่าต่างฝ่ายต่างก็ยังยึดติดอยู่กับความคิดของตนอยู่เช่นเดิม

พูดที่อยากพูดจบแล้วก็กลับห้องมึงไป

นี่ก็ไม่ใช่ห้องมึง

หมอกกำลังทำให้ม่านเริ่มหัวเสียขึ้นมาอีกครั้ง คนผมสีอ่อนลุกขึ้นยืนพร้อมกอดอกมองคนที่ยังนั่งอยู่บนเตียงนอนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

ทำไม?”

หมอกเลิกคิ้วส่งไปให้ พร้อมกับคำถามที่รู้คำตอบนั้นดี เขารู้ว่าแฝดของตนไม่ได้โง่ขนาดนี้จะเข้าใจว่าตนกำลังจะทำอะไร

ไม่พอใจก็กลับไปนอนห้องมึง” ไม่ได้อยากที่จะยั่วโมโห แต่ในเมื่อตัวเองเป็นฝ่ายทิ้งแบมแบมไปก่อน แล้วคิดว่าตัวเองอยากจะไปจะมาแบบนี้เมื่อไหร่ก็ได้เหรอ พูดจบก็ทิ้งคนที่ยืนอยู่ให้หัวร้อนด้วยการนอนลงไปบนเตียงและจบบทสนทนา

แบมแบมกลับมาอีกครั้งก็พบว่าสองฝั่งของเตียงมีคนสองคนต่างหันหลังให้กัน ถึงจะแปลกใจแต่ก็ใจชื้นที่เห็นว่าทั้งสองกลับสู่ภาวะปกติแล้ว อย่างน้อยการที่แบมแบมปล่อยให้ทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกันก็เพื่อที่จะทำให้สองแฝดได้เอ่ยปากปรับความเข้าใจกันบ้าง เพราะคิดว่าตอนที่ตัวเองอยู่ทั้งคู่นั้นไม่ค่อยที่จะกล้าพูดอะไร

ไฟในห้องถูกปิดลงเพราะเข้าใจว่าทั้งหมอกและม่านต่างหลับไปกันหมดแล้วทั้งคู่จะเหลือก็เพียงแสงจากโคมไฟสลัวๆพอให้แบมแบมได้เดินกลับไปที่เตียง ร่างบางคลานไปตามช่องว่างบนเตียงที่ถูกเว้นไว้ตรงกลาง ดึงผ้าห่มขึ้นมาจนถึงแผ่นอก ตากลมเหล่มองสลับไปมาระหว่างแผ่นหลังทั้งสองที่เจ้าของนั้นนอนตะแคง 

มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่เป็นกับสิ่งที่เป็นอยู่...ดูเหมือนตอนนี้จะขยับจะเคลื่อนไปทางไหนทุกๆอย่างรอบตัวมันก็ช่างเปราะบางเหลือเกิน แต่อย่างน้อยมันก็ดีกว่าการที่ต้องพยายามหลับไปคนเดียวใช่ไหม ในความฝันที่ผ่านมาสดๆร้อนๆมันเหมือนจริงเสียจนแบมแบมแทบแยกแยะไม่ออก มันทำให้แบมแบมรับรู้ได้ว่าความพยายามที่จะนอนคนเดียวมันคงยังไม่สำเร็จได้ง่ายๆ เปลือกตาบางค่อยๆปิดลงไปพร้อมกับการพยายามข่มความรู้สึก แต่ไม่นานแบมแบมรับรู้ได้ถึงการขยับเขยื้อน คงมีใครคนใดคนหนึ่งกำลังพลิกตัวเข้ามา สัมผัสที่เข้ามาใหม่ทำให้แบมแบมมั่นใจว่าไม่ผิดไปจากที่คิด

ฝ่ามือที่เพิ่งเข้ามาเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนความโค้งและเนื้อผิวเนียน จะปริปากพูดออกไปแบมแบมก็ได้แต่ขมวดคิ้วและขบเม้มริมฝีปาก เพราะหากจะพูดอะไรออกไปก็กลัวว่าคนที่หลับอยู่อีกคนจะได้ยิน แต่ยิ่งเงียบก็ทำให้ริมฝีปากร้อนจรดเข้าหาลำคอของแบมแบม ปลายจมูกคมกดซับไปตามแนวลำคอจนถึงหัวไหล่ แบมแบมเริ่มต้านทานด้วยมือที่พยายามผลักออกไปเพื่อเตือนสติเจ้าของริมฝีปากและมือที่ซุกซน แต่ยิ่งทำเรียวปากก็ยิ่งเพิ่มระดับความกระหายเข้ามามากขึ้น...มากขึ้น

ริมฝีปากกดจูบไปตามลำคอที่เจ้าของพยายามหลีกเลี่ยงแต่เจ้าตัวก็ไม่กล้าขยับเขยื้อนอะไรมากนัก มือที่เคยต่อต้านก็หยุดลงไปแล้วเพราะกลัวว่าถ้าลงน้ำหนักมากไปจะทำให้อีกคนที่อยู่ข้างๆนั้นรู้ ไหล่มนกระตุกสั่นเพราะลมหายใจอุ่นร้อนจากเจ้าของริมฝีปากกำลังพ่นรดลงมาซ้ำให้ใจยิ่งเต้นรัว มือหยาบลูบไล้ไปตามเนื้อผิวภายใต้สาปเสื้อ มันนุ่มจนคนกระทำเริ่มที่จะอดใจไม่ไหวขึ้นมาจริงๆ แต่ก็รู้ตัวตั้งแต่แรกว่าสิ่งที่ทำอยู่มันถือเป็นความไม่เหมาะสม ริมฝีปากจูบไหลไปตามเนินไหล่พร้อมกับปลายจมูกที่ลากตามไปทำให้แบมแบมต้องกลั้นหายใจ ถูกสร้างรอยรักไปตามจุดต่างๆแม้ขณะอยู่ในความมืด ปากอิ่มขบเม้มเข้าหากันไปพร้อมกับคิ้วเรียวที่ขมวด ไม่นานริมฝีปากก็ถูกสอดแทรกด้วยอีกหนึ่งสิ่งที่เหมือนกัน เรียวปากขบเนื้อริมฝีปากนิ่มหยุ่นรสหวานจนอารมณ์พุ่งพล่านกว่าที่คิด เขาก็แค่อยากส่งสารให้ใครบางคนรู้ว่าตรงนี้มันคือพื้นที่ของใคร และไม่ได้คิดจะทำอะไรล่วงเกินไปมากกว่านี้...ในเวลานี้

 

“Good night…”

เสียงทุ้มแผ่วเปล่งผ่านลำคอเมื่อริมฝีปากทำตามความรู้สึกเสียจนพอใจ ถึงแม้มันจะเบาแค่ไหนแต่มันก็ดังเกินพอที่จะทำให้ทุกคนได้ยิน

 

แน่นอนว่าคนที่ตื่นเช้าเป็นกิจวัตรจะเป็นคนที่ลืมตาขึ้นมาเป็นคนแรกในยามที่แสงแดดสาดส่องเขามา ตาคมมองหาสิ่งที่คิดถึงเป็นสิ่งแรก ร่างบางของคนที่อยู่ใกล้ๆกำลังอยู่ในอ้อมกอดของคนอีกคน นั่นไม่ใช่สิ่งที่ไกลหรือผิดแปลกไปจากความคิดเขานั้น หากจะถามหาสิ่งที่แปลกไปคงจะเป็นพวกร่องรอยที่ผุดขึ้นมาใหม่ รอยสีกุหลายที่ปรากฏเด่นชัดอยู่บนเนื้อผิวขาว ตามหัวไหล่ที่คอเสื้อเปิดกว้าง หรือแม้แต่ลำคอที่เป็นที่เปิดเผย สิ่งเหล่านั้นมันทำให้ความคิดที่จะหวังเริ่มวันดีๆนั้นหมดลงไปในพริบตา เขาลุกขึ้นจากเตียงโดยที่ไม่ได้รบกวนความสุขความสบายใจของใครสักคน

บางทีเขาอาจจะเป็นแค่คนดื้อด้านคนนึงก็เท่านั้น หรือคำตอบมันชัดเจนอยู่แล้วแต่เขาเลือกที่จะทำเป็นไม่รับรู้มัน...

 

หมอก...ตื่นแล้วเหรอ

เจ้าของชื่อปรายตาสูงขึ้นมาเจ้าของเสียงที่อยู่ตรงหน้า แบมแบมกำลังยืนท้าวเก้าอี้ตัวที่อยู่ตรงข้ามพร้อมกับยิ้มแย้มคำตอบ...แต่นั้นกลับไม่ใช่สิ่งที่เขาทำกลับไป ใบหน้าที่เคยแหงนก้มลงต่ำไปจดจ่อกับสิ่งที่อยู่ที่มือเช่นเดิม มันคือหนังสือที่เลือกอ่านเพื่อชะล้างความคิดในหัว

อืม...

รอยยิ้มค่อยๆจางลงเมื่อได้รับคำตอบสั้นๆ

กินแต่กาแฟอย่างเดียวมันไม่ดีนะ เค้าทำอะไรให้กินดีมั้ย...

เสียงแบมแบมยังคงสดใส มือเล็กกำไปที่พนักเก้าอี้ในขณะที่คาดหวังและรอคำตอบ

ไม่ต้อง...ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ แต่ไม่นานก็ถูกตอบกลับด้วยเสียงที่แผ่ว

เอาแบบนั้นเหรอ...

อืม...

งั้นหมอกอ่านหนังสือต่อเถอะ เค้าไม่กวนแล้ว

แบมแบมเดินออกมาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ไม่ใช่ไม่รู้สึกถึงความผิดปกติไป แต่ขืนยังดื้อด้านที่จะทำตามใจอยากคงอาจจะถูกเมินหนักมากกว่าเดิมก็ได้ การถูกรำคาญจากหมอกเป็นสิ่งที่แบมแบมกลัว ยิ่งเจ้าตัวไม่แสดงท่าทีใดๆยิ่งยากที่จะเข้าใจความรู้สึก แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมดหรอกที่แบมแบมไม่เข้าใจซึ่งมันใช้ไม่ได้กับตอนนี้ที่แบมแบมกำลังรู้สึกไม่ดีนัก

พื้นที่ในครัวถูกแบมแบมใช้เป็นที่เฟดตัวออกมาจากอีกคน ถึงหมอกจะบอกว่าไม่ต้องการในสิ่งที่เสนอแต่ทำอะไรติดครัวไว้สักหน่อยคงจะไม่เสียหาย ตู้เย็นถูกเปิดออกเพื่อสำรวจดูของสดที่แช่อยู่ภายใน ตากลมกวาดไปทั่ว เมื่อเจอสิ่งที่สนใจสายตาก็โฟกัสไปที่มัน จัดหยิบขึ้นมาก่อนจะหยิบวัตถุดิบอื่นๆอีกอย่างสองอย่าง ทันทีที่หันหน้าออกจากตู้เย็นใบหน้าหวานชะงักเพราะความไม่คาดคิดว่าจะมีคนจดจ้องอยู่ก่อนหน้าแล้ว ส่วนอีกฝ่ายพอเห็นว่าแบมแบมหันมาก็กลับทำเป็นไม่สนใจและหันหน้าเข้าหาอีกฝั่งไปดื้อๆ แก้วกาแฟที่ใช้แล้วถูกหย่อนลงในซิงส์ล้างจานก่อนที่ร่างสูงจะจัดการทำความสะอาดมันโดยปราศจากคำพูดใดๆ

จริงๆช่วงวันที่ผ่านมาแบมแบมก็รู้สึกว่าทั้งหมอกและตัวเองต่างก็ยังมีอะไรที่ติดค้างใจอยู่ ตั้งแต่ตอนที่ถูกจูบและแกล้งแผลงๆบนโซฟานั่น เรื่องที่หมอกถามตั้งแง่เกี่ยวกับสิทธิ์ในการงอนและดูไม่พอใจกับคำตอบที่แบมแบมให้นัก จนมาป่านนี้มันก็ยังไม่เคยถูกพูดขึ้นมาอีกเพราะมีเรื่องต่างๆผ่านเข้ามาอยู่เสมอ ไม่รู้ว่าหมอกจะยังคิดหรือยังรู้สึกอะไรอยู่ไหม อาจเป็นเพราะความเก็บอารมณ์เก่งก็ส่วนหนึ่งที่ทำให้แบมแบมคาดเดาความรู้สึกนึกคิดไม่ได้เลย

ถึงอย่างนั้นแบมแบมก็ไม่เคยรู้สึกว่าหมอกเป็นคนที่อันตรายสำหรับแบมแบม แม้ในบางครั้งหมอกที่โอบอยู่รอบกายจะแผ่อุณหภูมิที่ร้อนแรงไปสักนิดก็ตาม

หมอก...

แบมแบมวางสิ่งที่หยิบออกจากตู้เย็นลงบนเคาท์เตอร์ก่อนจะพาร่างตัวเองไปอยู่ข้างๆคนที่กำลังขะมักเขม้นกับการล้างถ้วยกาแฟ ใบหน้าหวานก้มมองมือหนาที่จับฟองน้ำและถูไปตามถ้วยแก้วถึงมันจะสะอาดแล้วแต่ก็ยังไม่ยอมวางมือ แบมแบมไม่กล้าเงยหน้ามองใบหน้าของคนที่เดาความรู้สึกไม่ออกเลยในขณะนี้

หมอกเป็นอะไรหรือเปล่า

ที่ได้ยินกลับมามีเพียงเสียงกระแสน้ำที่กระทบกับภาชนะ แบมแบมนึกถอดใจแล้วกับคำตอบ แต่เมื่อกระแสน้ำหยุดลงและภาชนะถูกวางเก็บไปบนชั้นเสียงทุ้มก็เล็ดลอดออกมา

“เธอถามว่าเราเป็นอะไรเหรอ?...”

แบมแบมเงยหน้าขึ้นไปหาเจ้าของเสียง น้ำเสียงที่ถามกลับเป็นเพียงเสียงที่เรียบเฉยไม่ต่างจากสีหน้า แต่แววตานั้นโกหกไม่ได้หรอก

งั้นเราถามกลับได้ไหม..."

"..."

"เราเป็นอะไรสำหรับเธอ

จากที่เคยเป็นฝ่ายพูดกลับเป็นแบมแบมที่นิ่งไป ปากอิ่มเม้มเข้าหากันสลับกับการขบด้วยฟันซี่เล็ก มีแต่ความอึกอักที่คนสูงกว่ามองเห็น ไม่มีเลยความมั่นใจใดๆที่ได้รับกลับมา

เราเคยจูบเธอนะ...แต่เหมือนเธอจะไม่ชอบให้เราทำมัน

...

มือเล็กเริ่มหาที่พึ่งพิงด้วยการจิกไปยังอีกข้อมือของตัวเองเมื่อความประหม่าเริ่มเข้ามาเยือน

แล้วรอยพวกนั้นล่ะ...

แบมแบมปรายตาไปตามสิ่งที่คนตัวสูงกว่ากำลังจดจ้องอยู่ ถึงจะไม่เห็นรอยของตัวเองที่อีกคนกำลังหมายถึงแต่ก็เข้าใจในสิ่งที่กำลังถูกถามได้ดี แบมแบมรู้ตัวตั้งแต่ตื่นขึ้นมาว่ามีรอยเหล่านี้เกิดขึ้นบนตัวเต็มไปหมด

รอยพวกนั้น...

มันเกิดจากความเต็มใจใช่มั้ย...

...

แบบนี้เราจะโง่ถามต่อไปอีกทำไม

ก่อนหน้าเขาเองก็เคยคิดว่ามันคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงถ้าหากแบมแบมยังรู้สึกเหมือนเดิม แต่ตอนนี้ยอมรับว่าทุกอย่างมันคงไม่ได้เป็นไปตามที่ใจคิด เขาคิดว่าเขาจะรับมือกับความรู้สึกพวกนี้ได้ แต่พอเอาเข้าจริงๆมันยาก...ยากจนคิดว่าเขากำลังพาตัวเองเดินลงไปกลางทะเลที่ความลึกไม่มีที่สิ้นสุด

หมอก...ไม่ใช่แบบที่หมอกคิดนะ

แบมแบมจะฝ่าความอ้ำอึ้งของตัวเองออกมาได้ก็ต่อเมื่อหมอกเกือบจะเดินออกไป ท่อนแขนถูกรั้งไว้โดยเจ้าของเสียงกระท่อนกระแท่น ใบหน้าคมค่อยๆหันมาหาปรายตามองต่ำไปยังมือที่กำลังสัมผัสตัวเอง

เธอปฏิเสธความช่วยเหลือจากเรา ทั้งที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธออยู่กับอีกคนได้

            หมอกคงจะหมายถึงเรื่องเมื่อคืนที่อาสาจะอยู่เป็นเพื่อน แบมแบมได้แต่พยายามคิดตามและรู้สึกเจ็บปวดแทนหมอกไปกับคำพูดเหล่านั้น

เราจะจูบเธอสักครั้งมันต้องมีเหตุผลที่หนักแน่นพอใช่ไหมเธอถึงจะไม่ลำบากใจ...

แต่ถ้าเป็นอีกคนล่ะ...

หมอก...เค้าก็แค่รู้สึกแปลกๆแต่...

ถ้าเกิดว่าเป็นอีกคนมันมีสิทธิ์ทำอะไรก็ได้โดยที่ไม่รู้สึกลำบากใจหรือแปลกๆเลยใช่มั้ย

...

มันชัดเจนแล้วล่ะ ว่าที่เธอบอกว่าทุกอย่างมันยังเหมือนเดิม

ที่จริงมันไม่ใช่เลย

ไม่ใช่น้ำเสียงที่รุนแรงและไม่มีท่าทีของความเกรี้ยวกราดเลยสักนิด หากว่ามันแสดงออกมาด้วยความรุนแรงแบมแบมคงไม่รู้สึกว่าหมอกกำลังพยายามปกปิดความเจ็บปวดของตัวเองไว้ มีเพียงแววตาที่สั่นคลอนคู่นั้นที่บ่งบอกว่าคนพูดกำลังอัดอั้นมากแค่ไหน แบมแบมเองก็ไม่ต่างไปจากหมอกหรอก...

แต่สิ่งที่หมอกกำลังคิดมันไม่ใช่เลย

เค้าก็แค่รู้สึกว่ามันแปลกๆ...

เพราะเค้าจูบกับม่านไปแล้วแต่...

มันเหมือนกับว่าเค้ากำลังทำผิด

แบมแบมพยายามรีบอธิบายเพราะกลัวว่าหมอกจะหันหลังกลับไปอีกครั้ง น้ำเสียงที่ดูกระท่อนกระแท่นและสั่นนั้นบ่งบอกได้ถึงความกังวลใจและความสับสนอย่างมากที่สุด

เข้าใจแล้ว หมายความว่าที่เราทำด้วยกันมันผิด 

แต่ถ้าเป็นเธอกับอีกคนมันจะไม่ผิดใช่มั้ย

เขาอยากจะเข้าใจแบมแบม แต่คิดว่าหากฟังถ้อยคำพวกนั้นต่อไปมันก็มีแต่จะบั่นทอนตัวเองไปเปล่าๆ อีกทั้งยังกลัวอารมณ์ตัวเองมันจะเตลิดจนควบคุมตัวเองไม่ได้ เขาไม่อยากกลายเป็นคนที่ทำให้แบมแบมอึดอัดใจอีก มือเล็กถูกแกะออกก่อนที่ร่างสูงจะหันหน้าไปยังทางออกจากห้องครัว

แต่ทว่ากลับถูกมือเล็กรั้งไว้อีกครั้ง

พอหันกลับมาก็พบว่าอีกคนกำลังเขย่งปลายเท้าขึ้นมาหา ริมฝีปากอิ่มแตะเข้ามาและกดเข้าหาเรียวปากได้รูป เขามองเห็นเพียงแพขนตายาวที่รับกับเปลือกตาที่ปิดลงมายามเมื่อริมฝีปากจดจ่อทาบทับกัน มีเพียงความเงียบและเสียงลมหายใจ ลำคอหนาถูกใช้เป็นที่ยึดเหนี่ยวเพราะกลัวจะทรงตัวไม่อยู่ ความคิดที่เคยแล่นผ่านสมองจนยุ่งเหยิงบัดนี้กลับถูกเจือจางไปเพราะรสจูบจนภาพในความคิดนั้นขาวโพลนไปหมด สะโพกมนถูกฝ่ามือประคองไว้ การจูบตอบกลับไปนั้นทำให้แบมแบมใจชื้นไม่น้อยว่าการแสดงความรู้สึกนั้นจะไม่สูญเปล่า แบมแบมกำลังพยายามอธิบายและต้องการให้หมอกเข้าใจว่าสิ่งที่หมอกคิดนั้นมันไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในความรู้สึกของแบมแบมเลย สำหรับหมอกก็ยังคงสำคัญอยู่ในใจของแบมแบมไม่ต่างจากวันแรกที่ได้เจอและเหมือนจะมากขึ้นด้วยซ้ำ แต่กับม่านเองก็เป็นคนที่พิเศษกับแบมแบมเช่นกัน แบมแบมรู้ว่าในความเป็นจริงมันคงจะไม่สมควรที่จะให้ใจใครไปมากกว่าหนึ่งคน แต่จะให้ถอนตัวออกมาจากคนใดคนหนึ่งโดยที่ทั้งสองก็ยังต้องการแบมแบมและแบมแบมก็รักทั้งสองมันคงเป็นไปไม่ได้ในตอนนี้ ในเมื่อมันเป็นมาอย่างนี้ตั้งแต่แรก คงยากที่จะตัดใครออกไปจากส่วนหนึ่งของจิตใจ

สำหรับแบมแบมแล้ว....ถ้าจะให้ตัดใจและทิ้งความรู้สึกจากใครไปสักคน มันคงเป็นวันที่ใครคนใดคนหนึ่งนั้นไม่ต้องการแบมแบมอีกต่อไปแล้วก็เท่านั้น

To Be Continued


#UnTwins93

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 192 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,078 ความคิดเห็น

  1. #2062 MAGAND (มาร์กันต์) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 12:48
    ทีมหมอกอะ งื้อ น้องหมอกกก
    #2,062
    0
  2. #2045 ploylaksi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 14:44
    แง มันเจ็บอะ น้องบอกเองว่าน้องรักทั้งสอง ฮือ
    #2,045
    0
  3. #1882 Believeinlucky (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 23:28

    มันหน่วงแบบหน่วงไม่ไหวแล้ว ฮื่อออ
    บีบหัวใจทุกตอนเลยค่ะวิว
    แง่งงงง สงสารทุกคนเลยอ้ะ
    #1,882
    0
  4. #1788 markxbam9397 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:15
    ทำ ยังไง ดี นั้น สงสาร หมอ ก
    หมอกพยายามทำทุกอย่างเพื่อแยมยอมเจ็บยอมทุกๆอย่างอต่ม่านได้ทุกอย่างแต่เวลามีปัญหากลับทิ้งแบมไว้ให้อยู่ตามลำพังใจเรามันอ่อนแอ
    #หมอกเราเชียร์เธอนะ
    #ม่านเธอชอบเอาเปรียบคนอื่นอ่ะ
    #1,788
    0
  5. #1772 Spices_smile (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 00:51
    เเบมบอกทั้งสองคนไปสิน้อง~ บอกไปว่าน้องรู้สึกยังไง
    #1,772
    0
  6. #1728 Khunkawaeii (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 01:26
    ก็จริงที่ม่านชอบทิ้งแบมไปข้างนอก แต่โดยค.รู้สึกม่านบ้าง ก็คงน้อยใจแบมที่เหมือนไม่ได้รักม่านอ่ะ คิดว่าแบมรักหมอกไงเค้ารักกัน เราก็นอยด์นะที่ไม่ชัดเจน ส่วนแบมก็โดนปลูกฝังให้รักทั้งสองอ่ะก็ยากนะในเมื่อมันมาแบบนั้นแต่แรกแล้ว ก็อยากจะรักษาทั้ง2คนนี้ไว้ ไม่อยากเลือกใครจนกว่าจะมีคนนึงทิ้งแบมไปอ่ะ ก็สงสารทั้งหมอกและม่าน
    #1,728
    0
  7. #1597 VivoV5 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 09:56
    ม่านได้ทุกอย่างแต่กลับไม่สนใจ แต่หมอกยังไม่ได้อะไรแค่รักมากจนยอมเจ็บปวด
    #1,597
    0
  8. #1516 alltimeismark (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 00:32
    ม่านเอาแต่ใจตัวเองเกินไปพอมีปัญหาก็ทิ้งแบมไว้ตลอดทั้งที่ตัวเองได้อะไรมากมายกว่าหมอกนัก กลับกันหมอกที่ไม่เคยได้อะไรเลยแม้จะเจ็บปวดก็ยังอยู่ข้างแบมเสมอ ส่วนแบมเราไม่รู้นะว่ายังไงในเมื่อบอกว่ารักทั้งสองคนเหมือนกันแต่ทำไมยอมให้ม่านล่ะ ตอนที่ยอมไปไม่ได้มีหมอกในหัวเลยเหรอ ไม่รู้สิตอนนี้เราก็อาจกำลังใช้ความลำเอียงแสดงความคิดเห็นอยู่ก็ได้ แต่เรารู้สึกเจ็บปวดไปกับหมอกจริงๆ
    #1,516
    0
  9. #1502 aynoszii (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 14:50
    จริงอย่างที่หมอกพูดอ่ะ ม่านทิ้งแบมไว้ตลอดเลย ไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้งด้วย ไม่ชอบที่ม่านทำแบบนี้ แต่แบมก็ยังทำอะไรให้ชัดเจนไม่ได้ ทั้งๆที่ยอมม่านไปแล้ว และก็ยังปฏิเสธการกระทำของหมอก แต่ก็ยังไม่รู้ว่าใครสำคัญกว่า ใครที่รู้สึกมากกว่า เราว่า 3p เลยเถอะ แต่ความรู้สึกมันแย่อ่ะ ไม่ชอบที่เป็นแบบนี้เลย
    #1,502
    0
  10. #1432 เบค่อนน้อย exo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 21:23
    ใจเราอ่อนแอเกินไปอ่าาา ขอไปพักใจแปรบบ สงสารหมอก
    #1,432
    0
  11. #1377 bbboobb (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 20:56
    ขุ่นพระ ฮือออ ทำไงหลั
    #1,377
    0
  12. #1315 anMarkBambamGOT7 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 22:22
    กลัวว่าสุดท้ายแบมจะไม่เหลือใครเลย
    #1,315
    0
  13. #1294 embrace (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 13:16
    ไม่รู้ว่าใครจะไปก่อนกันน
    #1,294
    0
  14. #1275 waslikebubblegum (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 13:47
    กรี้ดดดด อธิบายไม่ถูกก็ทำแบบนี้แหละเนอะ ยัยหมู นี่กลัวหมอกจะน้อยใจมาก มันเลือกไม่ได้จริงๆนะ ดีทั้งคู่ อยากได้ทั้งคู่//โดนยัยหมูตบ 555
    ปล.ม่านก็แซ่บไม่ยอมน้อยหน้าหมอกเลยนะคะ
    #1,275
    0
  15. #1250 in a love (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 23:36
    โอ้ยยยเจอตอนนี้เข้าไปนี่ร้องไห้แบบกุมหัวใจเลยอ่ะแบบโคตรรรรรเจ็บอ่ะเจ็บแบบมากๆอ่ะ นี่ทีมหมอกตั้งแต่เริ่มแรกและเจ็บทุกตอนที่อ่านโอ้ยยย
    #1,250
    0
  16. #1246 Bammiiee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 10:57
    สงสารหมอกอะ บางทีก็อยากให้หมอกหายไปเลยอะ เราทีมหมอกนะ แต่เห็นอะไรแบบนี้บ่อยๆแล้วช้ำอะ
    #1,246
    0
  17. #1230 neneeleon (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 04:35
    งุยยยย หน่วงงงงงงงงง 😢
    #1,230
    0
  18. #1157 __icerabam (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 13:09
    มันหน่วงไปโหมดดดดด
    #1,157
    0
  19. #1151 wan62063 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 23:54
    หมอกดูพระรองมากอ่าา
    #1,151
    0
  20. #1119 shierichi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 00:14
    หมูแคร์ทั้งคู่อย่างนี้สักวันก็ต้องมีคนนึงที่เจ็บปวดมั้ยอ่ะ...
    #1,119
    0
  21. #1061 แก้วใบนี้ รอการเติมเต็ม (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 18:30
    ไม่ หมอกแบม ไม่เป็นไร

    เราจะสเตย์และเลย์มีดาวน์ข้างนายเอง ฮึกกก

    #ทีมหมอก // อินมากค่ะ
    #1,061
    0
  22. #1027 RMA_12 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 18:31
    ความคิดแบมตอนนี้ดูขัดกับความรู้สึกที่แสดงออกในตอนที่แล้วๆมาน้าา แบมตอนอยู่กับม่านมันแสดงออกมาได้ชัดมากว่าคิดกับม่านมากกว่าหมอก แต่กับตัวละครม่านเราว่ามันดูแปลกๆ เอาจริงๆก็แปลกทุกคนอะ ถถถ กับม่านบางทีบางครั้งดูอยากเอาชนะหมอกมากกว่าแหะ
    #1,027
    0
  23. #1004 n_mb (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:12
    หน่วงงงงงง ตอนนี้ไม่รู้จะอยู่ทีมไหนแล้วเนี่ย เอาเป็นว่าโอเคทั้งสองทีมเลยย
    #1,004
    0
  24. #1003 MBY_626 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:35
    เข้าใจม่านแล้วก็เข้าใจหมูนะ คือก็รักหมอกแต่เหมือนอยู่กับม่านตลอดไงเหมือนอาจจะผูกพันมากกว่างี้ ไม่อยากให้หมอกรู้สึกแย่คือก็แคร์ทั้งคู่
    #1,003
    0
  25. #1002 Seefahhh (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:49
    ฮือออ อึดอัดจัง แต่นี่ก็ยังรู้สึกเหมือนเดิมว่าหมูรู้สึกกับหมอกมากกว่าอ่ะ แต่ก็อธิบายไม่ถูก กับม่านมันดูเป็นความผูกพันธ์และห่วง แต่กับหมอกมันมีอะไรที่พิเศษกว่า อย่างฉากตรงโซฟาหมูหวั่นไหวนะถ้าไม่ชอบจริงๆปฏิเสธไปเลยก็ได้ไหนจะจูบที่เริ่มก่อนอีก ฮือออออ หน่วงไปหมด ;_____;
    #1,002
    0