UnTwins :: อยากให้เราไม่เหมือนกัน ll #MarkBam [END]

ตอนที่ 8 : 07

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,045
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 195 ครั้ง
    5 เม.ย. 62

7

            แบมแบมกลับมาตามสัญญาที่ว่าจะมากินข้าวเย็นด้วยกัน กลับมาพร้อมกับขนมที่ซื้อตุนมากมายทั้งของตัวเองและสำหรับคนที่รออยู่ที่บ้านพัก อาหารเย็นวันนี้เป็นอาหารจำพวกอาหารทะเลปิ้งย่าง บรรยากาศที่ริมทะเลนั้นดีต่อการนั่งทานอะไรแบบนี้สำหรับแบมแบมนักและก็คงจะถูกคอสำหรับสองแฝดที่จิบเบียร์คลอไปด้วย

            วันนี้ไปไหนมาบ้าง

            เจ้าของเสียงเอ่ยถามเจ้าของพวงแก้มที่กลมพองเพราะกำลังเคี้ยวอาหารตุ้ยๆ ปอยผมถูกจับให้ทัดใบหูเพราะเมื่อครู่ถูกลมตีจนห่วงว่ามันจะทำให้เจ้าของรำคาญ แบมแบมใช้สายตายิ้มแทนริมฝีปากจนตาหยีกระตุกใจคนถามอยู่ไม่น้อย ม่านลูบหัวเด็กน้อยไปพลางๆระหว่างที่รอคำตอบ

            ไปถ่ายรูป...หมอกช่วยสอนหมูถ่ายรูป

            แล้ว...

            ไปกินขนม...ไปกินข้าวกลางวัน

            อ่าฮะ

            แล้วก็แวะซื้อของกลับมานี่ไง

            อืม...รู้แล้วๆครับ กินเยอะๆนะเราน่ะ

            พอหมูกินเยอะก็จะบ่นว่าอ้วนใช่ไหมล่ะ

            ที่บ่นว่าอ้วนก็เพราะรู้สึกว่ามันน่ารักมากต่างหาก ม่านยังคงเล่นกลุ่มผมนุ่มลื่นไปพลางๆแต่ก็ปล่อยให้ยัยหมูของเขาเพลิดเพลินกับการกินกุ้งที่ตนเป็นคนอาสาแกะให้ ตาคมชำเลืองไปยังอีกคนที่มีใบหน้าถอดแบบเดียวกันกับตน หมอกนั่งจิบเบียร์จากกระป๋องอยู่เงียบๆ เห็นแบบนั้นจึงเริ่มบทสนทนา

            กูคงอยู่นี่ต่ออีกแค่อาทิตย์นึง มึงจะกลับไปกรุงเทพด้วยกันเลยไหม

            อืม...

            ที่จริงม่านก็รู้คำตอบอยู่แล้วว่ามันจะออกมาในทิศทางใด ที่ถามออกไปก็แค่อยากบอกให้อีกคนรับทราบระยะเวลาที่จะได้อยู่ที่บ้านพักนี้้เป็นนัยๆก็เท่านั้น

            แล้วเรื่องเรียนมึงนี่จะเอาไง จะกลับมาเลี้ยงควายที่บ้านใช่ไหม

            คิดอยู่...

            หมอกตอบกลับมาสั้นๆก่อนที่จะยกเบียร์ขึ้นมากระดกอีกครั้ง ส่วนยัยหมูที่เอาแต่ทำเป็นตั้งใจกินกุ้งเผาก็เพราะอยากจะฟังบทสนทนาระหว่างสองแฝดอยู่เงียบๆมากกว่า ก็ไม่บ่อยที่ทั้งสองคนจะเริ่มคุยกันยาวๆ สำหรับแบมแบมแล้วมันค่อนข้างดีกับใจ ต่อให้บทสทนามันจะไม่ได้มีคำพูดสวยหรูอยู่ในนั้น 

            ถ้ามึงจะไม่เรียนแล้วก็บอกพ่อบอกแม่ไปตรงๆ กูรำคาญ

            ได้เหรอ...

ถ้าได้คงไม่ไปตั้งแต่แรก

            ถ้ามึงไม่ยอมไปแต่แรกใครจะทำไรมึงได้ กูไม่เข้าใจมึงจริงๆ

            อืม...ก็คงงั้นมั้ง

กลายเป็นแบมแบมที่ฟังบทสนทนาระหว่างฝาแฝดด้วยความเพลินจนเผลอหลับไป ร่างบางถูกแบกอยู่บนแผ่นหลังของคนผมสีอ่อน มันไม่ได้สร้างความลำบากในการเดินสำหรับม่านเลย เท้าสองคู่เดินไปตามชายหาดที่ปูด้วยผืนทราย คลื่นลมและเสียงคลื่นทะเลมันทำให้ตอนกลางคืนไม่เงียบเหงาเกินไปนัก

            มึงรู้ไหมว่ากูรู้สึกยังไงตอนที่กูกลับมา

            แทนที่จะมองทางตรงหน้าแบบเมื่อครู่คนฟังก็ต้องชำเลืองสายตามองไปยังคนที่เดินขนาบอยู่ด้านข้างพลางกระชับร่างที่หลับไร้สติอยู่บนตัวเองให้มั่นคงกว่าเดิม

            “ตอนที่กูกลับมา...กลับมาเจอสิ่งที่มึงทำ...

            ...

            มึงทำทำไม...

             มึงทำทำไมม่าน...

            เหตุนี้เองทำให้สองฝีเท้านั้นหยุดชะงักลงโดยไม่ต้องบอกกล่าวกันล่วงหน้า สายตาของคนถูกถามมองไปยังเบื้องหน้าอย่างสั่นคลอนแต่กลับไม่ยอมที่จะโฟกัสคนถาม

            กู...


            กูหยุดตัวเองไม่ได้...

            แต่มึงก็ต้องยอมรับให้ได้ว่ามึงเป็นคนพังทุกอย่าง 

            มึงพังทุกอย่างที่พวกเรามีมาด้วยกัน

            ...

            มีแต่กูที่พยายามบอกตัวเองว่าทุกอย่างมันจะเหมือนเดิม...

            แม้แต่มึงก็ไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรม่าน"

          เพราะมึงมันไม่เข้าใจอะไรไงหมอก

“ก็เหมือนกับที่มึงไม่สนใจอะไรเลย...จนกว่าที่แบมแบมจะอยากมีแค่มึง ถ้ายังไม่ถึงตอนนั้น...

มึงก็ไม่มีสิทธิ์


*

หมู...ยัยหมู...

อื้อ...

มอร์นิ่งครับ

มอร์นิ่งอะไรเล่า...จะบ่ายแล้วเนี่ยม่าน

เหรอ...ม่านนี่ตื่นสายตลอดเลยหมูจะบ่นแบบนี้ใช่ไหม

ใช่ซี่..

แล้วจากนั้นม่านก็จะหอมหมูแบบนี้

สิ้นเสียงทุ้มปลายจมูกถูกกดฝังลงไปบนพวงแก้มนุ่มเสียงสูดลมหายใจดังๆบนแก้มนั้นทำเจ้าของจมูกชื่นใจตามไปด้วย ยัยหมูทำปากยู่เป็นรีแอ็คชั่นตอบกลับทุกครั้ง รู้หรอกว่าเพราะเขินและอายมากๆ

เมื่อคืนหมูไม่ได้อาบน้ำนะ ม่านกล้าหอมเหรอ

ว่าแล้วกลิ่นแปลกๆ

ใช่สิ...จะล้อหมูว่าไม่อาบน้ำตัวเหม็นใช่ไหมล่ะ

โอ๋ๆๆๆ...ทำหน้างอแบบนี้ใครจะว่าหมูลงคะ” คนเคยแซวรีบหยอดคำหวานที่คนปกติทั่วไปเขาไม่ได้ใช้พูดกับผู้ชายด้วยกัน

ไม่ต้องมาทำคะขาเลย หมูไม่ใช่สาวๆที่ม่านชอบแอบเต๊าะหรอก

รู้ได้ไงว่าม่านชอบแอบเต๊าะสาวๆ...

ก็เฮียแจ็คชอบแท็กรูปสาวๆมาให้ม่านนี่ หมูเห็นหรอก

หึงเหรอครับ?”

ไม่ใช่สักหน่อย

หึหึ...

เสียงทุ้มที่ยังติดแหบกร่นหัวเราะในลำคอออกมาอย่างอารมณ์ดี เวลาที่ยัยหมูชอบพูดถึงเรื่องว่าม่านจะมีผู้หญิงคนอื่นมันทำให้เขารู้สึกว่ายัยหมูกำลังหึง ริมฝีปากจรดลงไปบนหน้าผากเนียนด้วยความเอ็นดูกับเด็กในอ้อมกอดอย่างเต็มรัก ไม่ว่าอย่างไรยัยหมูก็น่ารักและน่าปกป้องที่สุดในสายตาเขา ต่อให้ยัยหมูชอบจะงอแงขี้ประชดหรือเถียงคอเป็นเอ็นนั่นมันก็เป็นสิ่งที่เขาอยากให้เป็นแบบนั้นตลอดไป

ไปอาบน้ำได้แล้ว เดี๋ยวพาไปหาอะไรกิน

ม่านก็ปล่อยหมูซี่

ก็หมูอยากตัวนุ่มทำไม ม่านก็ไม่อยากปล่อยสิ

ว่าแล้วก็จัดการกดฝังปลายจมูกและซุกใบหน้าลงไปหาลำคอขาวอีกครั้ง กว่าที่จะลุกจากเตียงได้ก็กินเวลาไปนานไม่ต่างจากแทบทุกวันที่ผ่านๆมา สำหรับม่านนี่คงเป็นสิ่งที่ชอบที่สุด แม้ว่าเวลาอื่นยัยหมูจะไม่ได้มีเขาอยู่ข้างกายคนเดียวอีกแล้วแบบสามปีที่ผ่านมา แต่ในเวลาที่ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองยังคงกอดร่างบางร่างนี้อยู่ มันคงเป็นความสุขที่เหมือนกับการได้รับของขวัญที่แสนพิเศษในทุกๆเช้า...

*

แบบนี้ก็ได้เหรอวะ...มีอะไรกันแต่เสือกไม่ได้เป็นอะไรกัน

ทำไมจะไม่ได้...ก็กูนี่ไง

ก็เห็นปกติมึงใจแคบ แต่เสือกมาใจกว้างกับเรื่องนี้ไง

มึงไม่เป็นกูมึงไม่เข้าใจหรอก...

เจ้าของประโยคสุดท้ายเหล่มองคู่สนทนาอยู่เพียงไม่เท่าไหร่ก็จัดการวางใบหน้าของตนไว้เหนือท่อนแขนทั้งสองที่วางซ้อนกันอยู่บนโต๊ะ

กูก็พอเข้าใจแหละว่ามึงอยู่ด้วยกันมายังไง แต่แบมแบมยอมมึงแล้ว ก็ไม่ได้แปลว่ามันเลือกมึงแล้วเหรอวะ

ปลายนิ้วเรียวหมุนวนไปมาช้าๆในแก้วที่มีน้ำสีชารสขมบรรจุอยู่ครึ่งแก้ว เขาฟังเพื่อนผู้เป็นเจ้าของเสียงแหบไปด้วยถึงแม้สายตาจะยังโฟกัสไปยังนิ้วของตัวเอง อันที่จริงบรรดาแสงสีและเสียงเพลงของคลับใจกลางเมืองมันก็น่าจะช่วยสร้างบรรยากาศให้สนุกขึ้นบ้าง แต่จนแล้วจนรอดไม่วายก็ต้องกลับมาจมปลักอยู่กับเรื่องเดิมๆ ประเด็นเดิมๆที่ไม่ได้เป็นครั้งแรกที่หยิบยกมาพูดกัน

ถ้าเขาเลือกกู กูจะมาอยู่ตรงนี้เหรอวะ

แต่แบมแบมก็ดูหึงมึงนะ เออ...กูลืมบอกว่ากูแอบแย๊บๆเรื่องผู้หญิงไปบ้าง

หึ...ก็ไม่เห็นเขาจะเดือดร้อนอะไร

แก้วเหล้าที่มีเพียงก้อนน้ำแข็งเป็นส่วนผสมถูกยกและกรอกใส่ปากและอีกไม่กี่วินาทีต่อมามันก็ถูกวางกระแทกกลับลงไปที่โต๊ะเช่นเดิม

แต่มึงก็ปล่อยให้แบมแบมอยู่กับหมอกมันเนี่ยนะ

ม่านทำแค่เพียงยักคิ้วโดยที่ไม่มองหน้าเพื่อนสนิทซึ่งเป็นเจ้าของคลับเลยสักนิด มันก็จริง...ม่านเองก็ตอบคำถามนั้นออกไปไม่ได้เช่นกันว่าเพราะอะไร เพราะอะไรถึงยอมปล่อยคนที่รักกันทั้งสองคนให้อยู่ด้วยกัน

ช่างแม่งเหอะ ถ้ารักกันมากกูจะทำไรได้วะ


*

คลื่นนนน....ซ่า

เย็นสบายจังเลย...

เสียงเล็กเอ่ยแข่งกับเสียงลมและเสียงคลื่นจากชายฝั่ง ตามทางเดินของผืนทรายนั้นเต็มไปด้วยรอยเท้าสองคู่ที่เลียบไปตามชายหาด แบมแบมได้รับรู้อีกอย่างว่าทะเลในตอนกลางคืนก็สวยไม่น้อยและคืนนี้พระจันทร์ก็สวยงามมากเป็นพิเศษ แขนเล็กทั้งสองกอดกระชับเข้าหากันยามที่คลื่นลมโหมเข้าหาตัวจนคนที่เดินอยู่ข้างๆแอบลอบมอง

ขึ้นบ้านไหม...เดี๋ยวไม่สบาย

ปลายเท้าหยุดเคลื่อนไหวพร้อมกับคำถาม หมอกจดจ้องเจ้าของใบหน้าหวานที่หยุดเดินตามตนเพื่อรอฟังคำตอบ ถึงแม้ใจอยากจะดื่มด่ำกับบรรยากาศตรงนี้ แต่มันคงไม่คุ้มถ้าคนตัวเล็กตื่นมาเป็นไข้

หมอกเบื่อแล้วเหรอ

แบมแบมก็ยังเอาแต่ห่วงความรู้สึกของเขาเหมือนเดิม สำหรับหมอกแล้วคำว่าเบื่อมันเกิดขึ้นแทบจะทุกเวลา จะยกเว้นก็แต่เวลาที่มีแบมแบมเท่านั้นแหละ

เพิ่งบอกไปไงว่าเดี๋ยวไม่สบาย มันแปลว่าเราเบื่อเหรอ?”

เสียงทุ้มถามออกไปในโทนเรียบ แต่เด็กตรงหน้าคงจะคิดไปทางอื่น

ป...เปล่า เค้าเป็นคนชวนหมอกมาเดินเล่นไง เค้าก็เลย...

แล้วสรุปว่าอยากกลับขึ้นบ้านหรือยัง

เด็กตรงหน้าส่ายหัวไปมาพลางช้อนตามองคนถามอย่างกล้าๆกลัวๆ ก็แบมแบมยังไม่อยากกลับขึ้นบ้านตอนนี้แต่ก็กลัวว่าจะถูกดุ

ใส่ซะ

แบมแบมจ้องหมอกด้วยตาที่โตกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าหมอกเพิ่งจะถอดเสื้อที่ใส่ออกมาเหลือเพียงเสื้อยืดบางๆหนึ่งตัวก่อนจะยื่นเสื้อแขนยาวส่งมาให้ตัวเอง

ถ้าพรุ่งนี้ไม่สบายเราจะไม่พามาเดินอีก

ซ่า...

คลื่น...

หมอก...

ม่านกลับมายังนะ....

ขนาดคำพูดสุดท้ายของการมีสติแบมแบมยังถามถึงอีกคน ตาคมมองเปลือกตาที่เพิ่งปิดสนิทลงโดยที่เจ้าของคงไม่รู้ตัว ศีรษะที่ไร้แรงโน้มถ่วงค่อยๆเอียงเอนลงมาซบพอดีกับไหล่ที่แข็งแรง ถึงเขาจะตอบคำถามกลับไปแบมแบมก็คงไร้สติที่จะรับรู้ เขากระชับร่างเล็กให้เข้ามาอยู่ในครอบครอง อุ้มร่างที่ไร้เรี่ยวแรงและสติไปตามทางเดินที่สองชั่วโมงก่อนหน้าเคยพากันเดินผ่าน คิดย้อนกลับไปเมื่อวานนี้ร่างเล็กๆยังถูกหามอยู่บนตัวของอีกคน แต่วันนี้มันเป็นหน้าที่ของเขา หน้าที่ๆสามารถทำได้ในเวลาที่มีเขาแค่เพียงคนเดียวเท่านั้น เพราะถ้ามีกันสองคนเขาคงไม่ได้รับสิทธิ์นั้น คิดได้เช่นนั้นปลายเท้ามันก็ลดความถี่ในการก้าวลงและก้าวออกไปอย่างเชื่องช้ากว่าที่เคย

หมอก...

ม่านยังไม่กลับมาเหรอ

.

.

.

อืม...

ประโยคเริ่มต้นวันใหม่ของแบมแบมคงจะทำให้คนฟังรู้สึกชาและดรอปความสดใสในยามเช้านี้ไปได้กึ่งหนึ่ง

 

กลับมาซึมอีกแล้วนะ

หื้ม?”

ไม่ต้องทำเป็นไม่เข้าใจหรอก

บทที่หมอกจะพูดตรงๆมันก็ตรงเกินไปจนแบมแบมตั้งรับแทบไม่ทัน แต่ถ้าไม่ถูกทักก็คงจะไม่รู้ตัวอีกเช่นกัน แต่เวลาที่ใครคนใดคนหนึ่งหายไปมันก็เป็นธรรมดาที่จะอดนึกเป็นห่วงไม่ได้ โดยเฉพาะคนที่หุนหันพลันแล่น ถ้าเกิดมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นมันคงจะมีความเสี่ยงมากกว่า

อื้อ...เค้าก็แค่กลัวม่านจะกลับไปทำแบบนั้น...

ทั้งๆที่ตอนแรกมันเกือบจะดีแล้ว แต่พอเฮียแจ็คโทรมาม่านก็ออกไป

ขับรถไปถึงกรุงเทพแบบนั้นเค้า...

เขาก็ได้แต่รับฟังเรื่องราวที่รู้ดีทั้งสิ้น แต่คนที่น่าเป็นห่วงที่สุดคงไม่ใช่บุคคลที่กำลังถูกกล่าวถึงหรอก คนที่น่าเป็นห่วงคือเด็กตรงหน้านี้มากกว่า และกำลังจะพาลโกรธคนที่เป็นต้นเหตุให้รอยยิ้มของเด็กตรงหน้านั้นหายไป

ทั้งๆที่เวลาที่อยู่กันสองคนมันควรจะเป็นเวลาสำหรับเรา แต่แบมแบมก็มักจะแบ่งพื้นที่ไปให้กับคนใดคนหนึ่งเสมอ ใช่...มันไม่ใช่เรื่องใหม่และเป็นเรื่องที่ต่างคนต่างยอมรับมาได้ตลอด ยอมรับมาได้ตลอดจนกระทั่งมีคนที่พยายามทำลายคำว่าสามคนลงไป...


หมอก

มื้อเย็นอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม?”

เจ้าของชื่อละสายตาจากหน้าจอโทรทัศน์ จริงๆรายการทีวียามบ่ายแก่ๆมันก็ไม่มีอะไรน่าสนใจ หันไปก็เห็นแบมแบมกำลังพลิกหน้าหนังสือไปมาอย่างสนอกสนใจ

มีเมนูในหนังสือน่าทำเยอะแยะไปหมด หมอกดูสิว่าหมอกอยากกินอันไหน

การสนใจเมนูพวกนั้นมันก็ดีกว่าการที่แบมแบมนั่งจมปลักอยู่กับความเป็นห่วงใครบางคน

จะทำออกมาน่ากินแบบในหนังสือนี้จริงๆเหรอ กลัวจะท้องเสียน่ะ

คนที่เด็กกว่าหรุบตาต่ำลงไปหาหนังสือพร้อมกับใบหน้าที่เริ่มง้ำงอ

อื้อ ก็ถ้าไม่น่ากินเราค่อยไปหาอะไรกินกันข้างนอกก็ได้เนอะ หรือหมอกอยากกินอะไรอย่างอื่น เค้าเอาไว้ทำวันหลังก็ได้

งอนเราเหรอ

ห๊ะ..เปล่าสักหน่อย เค้าจะงอนหมอกเรื่องอะไรเล่า

รีบบ่ายเบี่ยงพร้อมกับสีหน้าที่พยายามปรับให้เป็นปกติ

ก็ที่เราพูดเมื่อกี้ไง

เปล่าสักหน่อย

จะไปไหน

คำพูดล่าสุดเกิดขึ้นหลังจากที่ข้อมือเล็กถูกดึงรั้งให้ร่างบางกลับลงมานั่ง แบมแบมก็แค่จะลุกไปเก็บหนังสือสอนทำอาหารไม่ได้งอนหมอกอย่างที่กำลังถูกเข้าใจ แม้จะแอบเสียเซลฟ์ไปกับคำพูดที่แกล้งจะหยอกให้งอนอยู่นิดหน่อยก็ตาม เจ้าของสะโพกมนที่ทับอยู่บนตักเพราะแรงเหนี่ยวรั้งได้แต่เกลี่ยข้อมือตัวเองฆ่าเวลาเพราะไม่รู้จะพูดหรือแสดงอาการอะไรออกไป

ก็เธอเหมือนกำลังงอนจริงๆ

หมอกพูดอะไรไม่ดีเค้าถึงต้องงอนล่ะ

เพราะคำพูดเหล่านั้นคนพูดออกไปก็ตั้งใจให้คนฟังนั้นเกิดอาการแบบที่เป็น

เธอก็รู้ว่าเรามันเสียนิสัย

...

ชอบแหย่ให้เธองอน

เค้าเปล่างอนนี่

ก็เพราะเวลาที่งอนมันน่ารักมาก...แต่ใครจะพูดออกไปว่าที่แหย่ให้งอนน่ะเพราะเหตุผลนี้

แล้วต้องทำยังไงให้งอน

อื้อ...สรุปแกล้งเค้าจริงๆใช่ไหม?”

แบมแบมไม่ได้รับคำตอบหลังจากที่หันไปหาเจ้าของใบหน้าที่ตัวเองนั่งซ้อนอยู่บนตัก เด็กที่ถลึงตาโตๆเริ่มหน้าแดงขึ้นอีกสเต็ปเมื่อเจ้าของใบหน้าทำเพียงแค่ส่งยิ้มผ่านทางสายตาแต่มุมปากกลับแฝงเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ หมอกในโหมดที่เจ้าเล่ห์ถือเป็นโหมดที่แบมแบมยากจะรับมือซึ่งไม่บ่อยนักที่จะได้เจอ

ยังไม่ตอบเลย...

ว่าต้องทำยังไงให้งอน

เค้าไม่มีสิทธิ์งอนหมอกหรอก

จริงเหรอ?”

พอเห็นเด็กบนตัวพยักหน้าอย่างมั่นอกมั่นใจก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองนั้นไปเอาความมั่นใจมากจากไหน ริมฝีปากกดซับเข้าหาเรียวปากอิ่มขบเม้มเนื้อผิวสีหวานที่รสชาติก็หวานไม่แพ้กัน เอวบางถูกล็อคไว้อย่างเบามือ ปลายลิ้นเริ่มสอดเข้าไปควานหารสชาติที่ต้องการมากขึ้นในโพลงปากเล็ก หมอกก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าถ้าทำแบบนี้คนตัวเล็กจะไม่โกรธตามที่บอกจริงๆหรือเปล่า

ไม่มีสิทธิ์โกรธเหรอ...ถ้าอย่างนั้นทำแบบนี้แบมแบมคงจะไม่โกรธใช่ไหม?

เขาพิสูจน์ว่าคำพูดนั้นมันจะเป็นจริงตามที่แบมแบมกล่าวหรือเปล่าเมื่อเรียวปากอุ่นร้อนเพิ่มดีกรีของความหนักแน่น จากมือที่ล็อคเอวเล็กไว้ก็เคลื่อนขึ้นมาจับกระชับข้อมือที่เริ่มผลักดันตัวเขาออก ถ้าปากไม่ได้ถูกปิดกันอยู่แบมแบมคงจะบอกให้พอ

            หมอกรู้ตัวว่ามันไม่อ่อนโยนเหมือนจูบที่เคยผ่านมาแบมแบมถึงได้มีอาการเริ่มที่จะต่อต้าน แต่แบมแบมคงไม่ผิดคำพูดที่ตัวตัวเองไม่มีสิทธิ์โกรธอะไรเขาใช่ไหม เรียวปากยังจู่โจมความนุ่มอยู่เป็นพัลวัน อาจจะจาบจ้วงไปสำหรับที่เคยมีมาแต่เขาก็อยากรู้ว่าถ้าความอ่อนโยนมันหายไปแบมแบมจะยังรับได้หรือเปล่า

            อือ...

            เขาได้ยินแต่เสียงครางเล็กๆที่ลอดออกมาจากลำคอ มันเป็นเสียงที่ดูไม่ค่อยเต็มใจจะเปล่งออกมานัก ใบหน้าหวานเริ่มถูกรุกล้ำด้วยปลายนิ้วพอๆกับเนื้อผิวที่เริ่มถูกลูบไล้ ไม่นานร่างบางถูกจับกดให้นอนราบลงไปกับโซฟา

            หมอกจะทำอะไร...แฮ่กๆๆ...

            คำถามเกิดทันทีเมื่อเรียวปากอิ่มเป็นอิสระ ใบหน้าหวานแดงซ่านเห่อร้อนไปพร้อมกับเรียวปากที่กำลังพยายามกอบโกยลมหายใจที่ถูกลิดลอนไปหลายนาที และที่ต้องถามแบบนั้นเพราะเจ้าของร่างที่กำลังคร่อมอยู่กำลังจับไปที่ชายเสื้อยืดตัวโคร่ง

            แบมแบมมองตามเสื้อยืดที่ถูกโยนให้กองอยู่บนพื้นสีขาวที่สะท้อนเงาแต่ไม่นานก็ต้องกลับไปสนใจกับท่อนบนที่เพิ่งจะเปลือยเปล่าของคนตรงหน้า กลืนน้ำลายที่หนืดลงคอก่อนจะเอ่ยปากถามออกไปอีกครั้ง

            หมอกจะทำอะไร...

            ทำอะไรก็ได้...

            ยังไงก็ไม่โกรธไม่ใช่เหรอ?...

แบมแบมรู้ตัวว่ากำลังถูกประชดประชันก็คราวนี้แหละ แต่ตัวเองก็เป็นคนพูดคำๆนั้นออกไปจริงๆ ตากลมส่งไปอ้อนวอนเจ้าของสายตาที่กำลังจดจ้องตัวเองอยู่เช่นกัน นัยน์ตาที่เริ่มสั่นครอนนั้นสร้างความน่ารักให้เจ้าของอยู่ไม่น้อยแม้คนมองจะยอมรับว่ามันไม่ใช่เรื่องดีที่แบมแบมกำลังเป็นแบบนี้

เธอบอกว่าเธอไม่มีสิทธ์งอนเราใช่ไหม?”

คนตัวเล็กกลืนน้ำลายพร้อมกับใบหน้าที่เริ่มหลบหนีการจู่โจมที่ค่อยๆคืบคลานเข้ามา ปลายจมูกกดเบาๆลงไปบนพวงแก้มนุ่ม ข้อมือทั้งสองถูกจับกดลงไปจนจมโซฟา ตาคู่สวยปิดลงเพราะไม่กล้าเผชิญหน้ากับคนช่างประชดในตอนนี้ แบมแบมกำลังรู้สึกว่าเหตุการณ์แบบนี้มันเคยเกิดขึ้นมาแล้วบ้างเพียงแค่ต่างการกระทำ หมอกชอบทำอะไรที่ทำให้แบมแบมหายใจไม่ทั่วท้องได้อยู่เสมอในเวลาที่อยากจะลองใจและต้องการคำตอบ

ไม่ตอบก็จะทำไปเรื่อยๆ

เปลือกตายิ่งปิดสนิทไปพร้อมกับความเกร็งเมื่อปลายจมูกเริ่มไล้ไปตามแนวลำคอจนแบมแบมต้องกลั้นหายใจ

ไม่โกรธ...ไม่งอนสินะ...

ฮึก...

แล้วถ้าเราไม่ได้ถอดแค่เสื้อล่ะ...

ริมฝีปากยกยิ้มอย่างได้ใจเมื่อคนที่กำลังถูกทดสอบแสดงออกชัดเจนว่ากำลังประหม่า มือหนาจัดการพามือเล็กที่เคยกดเอาไว้ขึ้นมาก่อนจะวางมันแตะทาบทับไปยังท่อนบนที่เปลือยเปล่า แน่นอนว่ามือเล็กชักออกโดยอัตโนมัติแม้แบมแบมจะหลับตาอยู่แต่สัมผัสอุ่นๆของผิวกายก็ทำให้รับรู้ได้ว่ามือนั้นกำลังสัมผัสกับอะไร

ม...หมอกเลิกแกล้งเค้าเถอะนะ

หึ...

งอนเราก่อนสิ...

อ่ะ...

มือหนายังไม่ลดละความพยายามที่จะจับฝ่ามือเล็กทาบทับลงไปบนแผ่นอกของตน

อ่อ...แต่ลืมไป เธอบอกว่าเธอไม่มีสิทธิ์งอนเรา

ค...เค้า...

เพราะงั้นเราจะทำอะไรก็ได้...ยังไงเธอก็จะไม่งอนเรา

พ..พอเถอะนะ เค้าหายใจไม่ทั่วท้องเลยหมอก

ทำไม...

เด็กๆหายไปไหนกันหมดจ๊ะ

เฮือก...

ตาที่เคยปิดสนิทเปิดขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงใหม่ที่แทรกเข้ามากลางคัน แบมแบมจำได้ดีว่ามันคือเสียงของผู้ปกครอง ปลายจมูกที่ทำท่าจะกดลงไปบนใบหน้าเพื่อแกล้งเจ้าของอีกระลอกก็หยุดชะงักกลางคันเช่นกัน คราวนี้เป็นทีของมือเล็กที่จะผลักคนที่เคยกักกันตัวเองให้ออกห่าง ร่างเล็กถอยร่นไปจนชิดขอบโซฟาอีกฝั่งก่อนจะนึกได้ก็รีบเอื้อมไปหยิบเสื้อที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมา

หมอกใส่เสื้อ…”

เสียงหวานพูดเบาๆก่อนจะคะยั้นคะยอคนที่นั่งเสยผมสีเข้มของตัวเอง เขาดูไม่รู้ร้อนรู้หนาวเท่าไหร่กับการที่ได้ยินเสียงของผู้เป็นมารดา ผิดจากเด็กอีกคนที่กำลังตรวจเช็คสภาพความเรียบร้อยของร่างกายตัวเอง ถึงอย่างนั้นหมอกก็ยังยอมรับเสื้อที่แบมแบมยื่นให้มาใส่

หมูอยู่ไหมลูก...มาช่วยป้าถือของหน่อยจ้า

ย..อยู่ฮะ...หมูกำลังไปเดี๋ยวนี้แล้วฮะคุณป้า

*

ที่จริงป้าก็ว่าจะอยู่จัดการธุระอีกสักหน่อย แต่มันก็อดเป็นห่วงพวกเราไม่ได้ พอว่างก็เลยแวะมาหาน่ะจ่ะ

คุณป้าจะเหนื่อยเอานะฮะ นั่งรถไปๆมาๆ

ป้าชินแล้วล่ะ อยู่เฉยๆป้าจะเบื่อเอามากกว่า เอ๊ะ...แล้วนี่ม่านมันไปไหน จะว่าไปป้าก็ไม่เห็นรถมันจอดอยู่

คุณนายเมทินีออกปากถามถึงลูกชายอีกคนในระหว่างที่ของว่างที่ซื้อมาฝากถูกจัดแจงบนโต๊ะอาหารเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ร่างเพรียวที่กระฉับกระเฉงค่อยๆนั่งลงบนเก้าอี้ก่อนจะปลายตามองสลับไปมาระหว่างลูกชายและเด็กในปกครอง

พอเห็นแบมแบมกัดริมฝีปากล่างของตัวเองเท่านั้นเธอก็พอจะเดาอะไรออก

อย่าบอกป้านะว่าม่านมันกลับไปที่นั่น

สีหน้าจากคนเป็นแม่ที่เคยสดใสเริ่มดูเครียดและวิตก

ม่านไปหาเพื่อนฮะคุณป้า เดี๋ยวก็คงจะกลับเย็นๆ

เพื่อนที่ไหน

พี่แจ็คสันน่ะฮะ

ไม่ใช่ว่าจะพากันออกนอกลู่นอกนางอีกนะ ป้าล่ะห่วงจริงๆ

คุณนายถอนหายใจออกมาพร้อมกับสายตาที่เริ่มอ่อนลง คงเพราะเห็นว่าแบมแบมเริ่มเกร็งและกลัว ส่วนอีกคนที่เป็นลูกชายก็ทำเพียงแค่นั่งนิ่งๆอยู่ข้างๆกับแบมแบมอย่างไรก็อย่างนั้น

นี่ยัยหมู...

ฮะคุณป้า

เราต้องคอยอยู่ข้างๆม่านมันเข้าใจมั้ยลูก ป้าไม่อยากให้มันกลับไปที่นั่นอีก...

ฮะ...หมูอยู่ข้างๆม่านอยู่แล้ว

มีแต่เราที่ม่านมันยอมฟัง ป้าฝากม่านด้วยนะ ไม่อยากให้ม่านมันกลับไปอยู่กับอะไรแบบนั้นจริงๆ

ก่อนกลับไปผู้ปกครองยังคงไม่ลืมย้ำเรื่องที่เคยฝากฝังไว้เป็นธุระ เรื่องที่เคยฝากฝังอนาคตของอีกคนและเรื่องการที่ต้องทำให้อีกคนกลับมาอยู่ในร่องในรอย ทั้งสองเรื่องก็เป็นเรื่องที่ทำให้หนักใจไม่น้อย แต่ถึงอย่างไรถ้ามันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับอนาคตของคนที่แบมแบมรักมันก็สร้างความหนักใจอยู่ทุกเวลา และแบมแบมก็ไม่เคยโกรธที่ถูกผู้ใหญ่ฝากฝังมาแบบนั้น แบมแบมเข้าใจความรู้สึกของคนเป็นแม่ที่หวังดีกับลูก และหากมีอะไรที่พอจะตอบแทนผู้มีพระคุณมันก็เป็นสิ่งที่แบมแบมควรทำและพึงระลึกอยู่เสมอ

เค้านอนคนเดียวได้ หมอกไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนเค้าหรอก

อืม...

ประตูบานเดิมถูกปิดลงหลังจากที่มันถูกเปิดออกได้เพียงไม่กี่นาที ที่จริงมันก็เป็นสิ่งที่แบมแบมควรพยายามทำให้ได้อยู่แล้ว กับการพยายามนอนคนเดียวให้ได้มันเป็นเรื่องปกติที่คนที่โตแล้วควรจะทำ จริงๆมันอาจไม่เป็นปัญหาสำหรับแบมแบมเลยถ้าหากว่ามันไม่เคยเกิดเรื่องที่ทำให้ต้องฝังใจและกลายเป็นความหวาดระแวง แบมแบมมองบานประตูที่ปิดลงไปพร้อมกับร่างสูงที่เมื่อครู่ยังสบตา หมอกดูนิ่งไปตั้งแต่คุณนายเมทินีมาจนกระทั่งกลับไป แบมแบมแอบใจหายกับความไม่คัดค้านใดๆเพราะที่ผ่านมาถ้าหากว่าแบมแบมจะต้องนอนคนเดียวจริงๆหมอกก็จะอาสาและยืนยันที่จะอยู่เคียงข้างเสมอ

แบบนี้ก็ดีแล้ว...

แบมแบมคิดอย่างนั้นก่อนจะค่อยๆพาตัวเองมาทีเตียง ดูวันนี้อะไรหลายอย่างจะผ่านเข้ามาในหัวเยอะเหลือเกินจนเรียบเรียงลำดับความสำคัญแทบไม่ถูก สายตาที่ยังมองไปที่บานประตูและมือที่เริ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมานั้นก็ยังสับสนในตัวเองเช่นกัน ในที่สุดใจก็ต้องกลับมาจดจ่อกับคนที่น่าเป็นห่วงที่สุดในเวลานี้ ตราบใดที่ปลายสายยังไม่มีการตอบรับแบมแบมคงยังไม่หายห่วง มันคงจะดีกว่านี้ถ้าก่อนที่ม่านจะไปนั้นไม่ได้ทิ้งความกังวลบางอย่างเอาไว้ให้ ในหัวของแบมแบมจินตนาการไปต่างๆนานา ม่านในตอนนี้จะหลับหรือยัง หรือจะดื่มอยู่ที่ร้านของเพื่อนสนิท จะมีผู้หญิงอยู่ข้างกายอย่างที่แจ็คสันเคยแกล้งพูดว่าจะแนะนำให้ม่านรู้จักตอนไปเจอไหม...หรือที่แย่ที่สุดถ้าม่านกลับไปในที่ๆอันตรายอย่างเช่นสนามแข่งรถล่ะ ถ้ามันเกิดอะไรขึ้นมา...

ม่าน....ถ้าเกิดว่าว่างแล้วโทรหาหมูหน่อยนะ

ถึงข้อความสุดท้ายจะถูกปลายนิ้วพิมพ์ลงบนโทรศัพท์และส่งไปยังปลายทางเรียบร้อยแบมแบมก็ยังคงมองมันไม่วางตา อดคิดไม่ได้ว่าถ้าตอนนี้ม่านก็จะนอนแล้วเหมือนกันแต่เป็นกับคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเอง แบมแบมจะสามารถโกรธม่านได้หรือไม่ ในเมื่อตัวเองก็ไม่ได้มีสิทธิ์อะไรแบบนั้นเลย พูดไปคิดไปมันก็เข้าตัวเองทั้งหมด ไม่รู้ทำไมเหมือนกันแค่คิดว่าจะมีใครอีกคนมาอยู่ข้างกายของอีกคนความรู้สึกภายในมันก็ดิ่งลงไปหมด แต่เรื่องนี้ถ้าบอกถ้าพูดออกไปก็คงถูกสวนกลับมาจนหน้าชาเช่นกัน

ผ่านไปนานพอสมควรกว่าที่เปลือกตาจะหนักพอให้ปิดลง ไม่รู้ว่าเป็นเวลาเท่าไหร่แต่มันก็ดึกพอให้ร่างบางเริ่มสติจางหายและตกลงไปสู่ห้วงภวังค์ ในความฝันมันค่อยๆผุดเหตุการณ์ต่างๆเข้ามา เสียงเรียกที่ทั้งคุ้นเคย ไม่คุ้นเคย หรือแม้กระทั่งน่ากลัวก็พากันเข้ามาห้อมล้อมปกคลุมกลุ่มควันที่เลือนรางเหล่านั้น เรียวคิ้วที่เริ่มขมวดบ่งบอกว่าเจ้าของนั้นคงกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากสำหรับเจ้าของ ปลายเล็บที่จิกเกร็งลงไปบนที่นอนจนยับย่นนั้นบ่งบอกถึงความเกร็ง ในฝันของแบมแบมคงจะทรมานจนเจ้าตัวอยากที่จะหลุดออกมาจากความฝันนั้นเสียที

ฮึก...อย่า...ฮึก...อย่าเข้ามา...

กลัว...ฮึก...กลัวแล้ว...

เธอ...

ฮึก...กลัว...กลัวแล้ว แบมกลัวแล้ว...

เธอ...

เราอยู่นี่...

ออกไป!...

To Be Continued


#untwins93

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 195 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,077 ความคิดเห็น

  1. #2019 Zevaaa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 02:13
    ยิ่งอ่านยิ่งรุ้สึกแบมรักม่านอ่ะ หรือใจเรามันทีมม่านนะ แต่มีเยื่อใยให้หมอก งงม่ะงง5555
    #2,019
    0
  2. #1771 Spices_smile (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 00:45
    หมูเป็นอะไร???
    #1,771
    0
  3. #1756 Max Avax (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 01:37
    ทีมหมอกแงะ แต่เราเป็นพวกชอบเชียร์พระรอง ให้ตาย กลิ่นความซวยของหมอกมาแร้ว
    #1,756
    0
  4. #1727 Khunkawaeii (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 00:50
    เหมือนหมูก็รักม่านนะ แต่ไม่รู้ตัว รักหมอกด้วยค.ห่วงใยมาตลอด แต่ความชัดขอเอนไปที่ม่าน ที่หมอกยอมไปตปท 3ปี แบบไม่เต็มใจคงมีเรื่องในอดีตที่จำต้องทิ้งไปก็ได้ คิดว่าน่าจะเรื่องม่านมีปัญหาตอนเด็กแล้วแบมกับคนในครอบครัวต้องให้ค.สนใจดูแลมากกว่า ทำให้ม่านรู้สึกเหมือนโดนผลักออกไป
    #1,727
    0
  5. #1690 Spices_smile (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 16:38
    เเบมเเบม~~~~
    #1,690
    0
  6. #1611 ออมม่า (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 15:51
    แบมต้องเคยเจออะไรที่ไม่ดี น่ากลัวมาแน่เลย
    #1,611
    0
  7. #1596 VivoV5 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 09:40
    เหมือนม่านมีแบมอยู่ข้างๆ แต่หมอกถูกผลักให้ไกลออกไป และแบมเองก็เหมือนรักหมอกแบบเงียบๆแต่รักม่านแบบเห็นได้ชัด
    #1,596
    0
  8. #1501 aynoszii (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 14:33
    ทำไมเหมือนคุณนายทำให้หมูฝังใจว่าต้องอยู่กับม่าน แล้วยังให้หมูบอกหมอกให้ไปเรียนต่ออีก ทำไมต้องทำแบบนี้อ่ะ เห้ออออออ
    #1,501
    0
  9. #1430 jinradapimnan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 04:55
    3pโลดดดดดดด!!!!!!
    #1,430
    0
  10. #1314 anMarkBambamGOT7 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 20:21
    เหมือนหมูจะเทใจไปให้ม่านมากกว่า ///มีอะไรฝังใจหมูนะะ
    #1,314
    0
  11. #1293 embrace (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 13:11
    หมูมีอะไรฝังใจ หมอกแอบขี้แกล้ง555
    #1,293
    0
  12. #1284 PaoPao9300 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 23:35
    สงสารลูกหมูนะ แต่บางทีหนูเลือกเถอะลูก เค้าสงสารหมอกก
    #1,284
    0
  13. #1274 waslikebubblegum (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 13:24
    ยัยหมูเคยเจออะไรกันอะ ฝังใจขนาดนี้ แต่ไม่ต้องกลัวนะ มีทั้งม่านทั้งหมอกอยู่ข้างๆ ม่านก็รีบกลับมาซะที กลับมาดีกับหมอกด้วย จะได้อยู่กัน3คนสุขสันต์ อิอิ
    ปล. หมอกแซ่บจังเลย เราก็หายใจไม่ทั่วท้องเลยค่ะ555
    #1,274
    0
  14. #1200 prawwy_blue (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 21:55
    หมูเป็นอะไร
    #1,200
    0
  15. #1156 __icerabam (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 12:54
    อยากรู้ว่าเกิดไรขึ้นกับยัยหมู
    #1,156
    0
  16. #1118 shierichi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 00:07
    ยัยฝันร้ายหรอ!?
    #1,118
    0
  17. #1032 abc♡ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 22:36
    ยัยหมูเป็นอะไรร
    #1,032
    0
  18. #914 PexYen (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 22:39
    นี่คือเหตุผลที่แบมไม่สามารถนอนคนเดียวได้
    #914
    0
  19. #878 MBKY; (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 12:24
    พี่หมอกหยอกได้กร๊าวใจมากกก จ่าเล่ห์แบบหมอก กรี๊ดดดดดด
    แง้ง แต่คุณแม่แบบให้แต่แบมดูแลม่านหรอ ._. งื้อ
    แบมเคยเจออะไรมาก่อนงะ ฝันร้ายหรอลูก หรืออดีตเจอกับอะไร
    #878
    0
  20. #873 n_mb (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 08:31
    ยัยหมูเป็นอะไรรร ฮือออ
    #873
    0
  21. #866 Da'wy Sehun (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 09:15
    แบมเป็นอะไรในอดีตมันต้องมีอะไรใช่ไหมนะ555
    #866
    0
  22. #865 Da'wy Sehun (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 09:14
    จนถึงตอนนี้ก็เลือกทีมไม่ได้ ฮือ ดีทั้งคู่อะจริงๆ
    #865
    0
  23. #863 Pomelonstar (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 06:33
    #ทีมหมอก
    #863
    0
  24. #862 gopyji (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 05:18
    สงสาร อืออออออ
    #862
    0
  25. #861 Kwangnior (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 01:19
    งือสงสารทุกคนเลย แต่ถ้าเราเป็นหมูอะโครตรู้สึกละอายใจเลย ไรท์สู้ๆน้า
    #861
    0