UnTwins :: อยากให้เราไม่เหมือนกัน ll #MarkBam [END]

ตอนที่ 22 : 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,328
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 286 ครั้ง
    30 พ.ค. 62

16

วันนี้ทุกอย่างดูเหมือนจะกลับเข้าสู่สภาวะปกติสำหรับร่างกายของหมอก ก็หนักพอตัวสำหรับการป่วยในครั้งนี้ หมอกเป็นคนที่ถ้าหากว่าได้ป่วยขึ้นมาก็คงต้องใช้เวลานอนซมอยู่บนเตียงอยู่หลายวันถึงจะหาย และวันนี้คงจะได้ฤกษ์หายป่วยเสียที ถึงจะรู้ว่าตัวเองกลับสู่สภาวะปกติแล้วแต่พอได้ยินเสียงลูกบิดประตูที่หมุนก็รีบหลับตาลงอีกครั้ง หลับตาลงเพื่อรอให้คนในความคิดได้เดินเข้ามาหาเขาใกล้ๆเสียก่อน

            อาจเพราะช่วงนี้ค่อนข้างหมกมุ่น เรื่องที่ฝังอยู่ในหัวคงจะไม่พ้นสิ่งแรกที่อยากทำตอนที่ไม่มีพิษไข้ในร่างกายหลงเหลือ

            มือหนาค่อยๆเคลื่อนขึ้นมาจับข้อมือน้อยๆที่กำลังอังลงมาบนหน้าผากตน แบมแบมชะงักไปเล็กน้อยแต่ก็ไม่ถือว่าตกใจเท่าไหร่ จนกระทั่งที่เปลือกตานั้นเปิดขึ้นมาอีกครั้ง

            หมอก...ไข้ลดแล้วนี่

            เรียวปากที่ดูชุ่มชื้นคลี่ยิ้มให้เขาพร้อมกับดวงตาที่ส่องประกาย ทุกอย่างดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะจนกระทั่งที่ร่างบางถูกดึงลงมาให้ใกล้ว่าเดิม

            ถ้าเราหายแล้ว...

            งั้นก็จูบเธอได้แล้วสิ

            หมอก...

            จูบได้หรือเปล่า..

            อื้อ...

            งั้นจูบหน่อยสิ

            สิ้นเสียงใบหน้าของคนถูกสั่งค่อยๆก้มลง ตากลมหลับพริ้มลงเมื่อสายตาเราสบในจุดที่ใกล้กันมากจนเกินจะทนมองไหว ไม่นานเรียวปากนุ่มค่อยๆแตะสัมผัสแบ่งปันความชุ่มชื้นให้กับอดีตคนป่วยตรงหน้า เป็นหมอกที่ไม่ได้หลับตา เขาดึงคนตัวเล็กให้มานั่งบนตักเพราะนอกจากจูบแล้วก็ยังอยากจะกอดเอาไว้

            เราจูบกันโดยที่ไม่ได้ลุกล้ำใดๆนอกจากสัมผัสที่กำลังจี้ไปทั่วปลายประสาท ถึงจะทำแค่นี้แต่หัวใจมันก็เต้นถี่ตอบสนอง หมอกปรือตามองพวงแก้มสีชมพูระเรื่อก่อนที่จะได้เห็นแบมแบมค่อยๆลืมตาขึ้นมาและช้อนขึ้นมามองตน เรียวปากค่อยๆยกยิ้มจางๆด้วยความพึงพอใจ

            เธอ..

            อื้อ..

            ลองคบกันดูไหม?”

            ม...หมอก..

            .

            .

            .

            ไม่รู้ว่าปล่อยให้ตัวเองตามใจปากได้ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ มันอาจเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบที่กล้าพูดออกไป แต่ความรู้สึกที่อยากคบกันเขาเก็บมันมานานที่สุดแล้ว

            เค้า..

            ไม่เป็นไร...

            อย่าสนใจเลย เราแค่พลั้งปากไปน่ะ

            ไม่ใช่อย่างนั้น

            เค้าไม่สนใจไม่ได้หรอก

            “…”

            เค้าแค่กลัว..

            กลัวว่าตัวเองจะไม่ดีพอสำหรับหมอก

            เราไม่ได้อยากรู้ว่าเธอดีแค่ไหน

            แบมแบม...เราอยากรู้ว่าเธอ

            รู้สึกยังไงกับเรา...

            “…”

            ที่ผ่านมา...

            เธอชอบเราบ้างหรือเปล่า

            “…”

            ยังไม่ต้องตอบตอนนี้หรอกนะ

            แต่ถ้าเธอรู้สึกดีเหมือนกัน วันเสาร์นี้เราจะไปรอเธออยู่ที่นั่น..

            “…”

            ที่ๆมันเป็นของเรา

            ถ้าจะให้ถามความรู้สึกไม่ต้องรอให้ถึงวันอาทิตย์แบมแบมก็คิดว่าตัวเองตอบได้ หัวใจมันโต้ตอบด้วยตัวเองทันทีว่ารู้สึกดีกับคนตรงหน้าแค่ไหน เพียงแต่ว่ามันก็ยังมีบางสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจเหมือนกัน

            แต่ก็ไม่รู้ว่าคนที่อยู่ในความลังเลตอนนี้เขาจะสนใจหรือเปล่า

 

            ม่าน..

            หมูรู้ว่าม่านอาจจะไม่ได้สนใจมันแล้วกับเรื่องความรู้สึกของเราสามคน

            แต่ม่านรู้ไหม...ม่านก็เป็นอีกคนที่หมูรักมาโดยตลอด  รักโดยไม่มีเงื่อนไข

            รักเหมือนกับที่รักหมอกและไม่สามารถทำใจให้เลิกสักใครสักคนได้

            แต่ตอนนี้หมูเองก็คงต้องออกมาจากตรงนั้นสักที  ตรงที่ม่านได้เดินออกไปนานแล้ว หมูก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำแบบนี้ทำไม แต่ถ้าไม่ได้บอกม่านหมูก็คงจะไม่สบายใจ

            ม่าน...หลังจากพรุ่งนี้หมูจะคบกับหมอกแล้วนะ หมูก็ไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไง แต่ม่าน.. ในฐานะที่หมูยังรู้สึกว่าหัวใจของหมูครึ่งหนึ่งมันเป็นของม่านตลอดมาจนถึงวันนี้  ขอให้หมูได้ขออนุญาติม่านก่อนที่จะคบกับหมอก เอาใจช่วยหมูด้วยนะ...ส่วนม่าน ถ้าหาคนที่ม่านรักได้แล้วก็บอกหมูบ้างนะ หมูเองก็จะคอยมองม่านและรอวันที่ม่านจะมีความสุขเหมือนกัน  รักม่านเสมอ

            เจ้าของชื่อที่ปรากฏในข้อความแทบล้มทั้งยืนราวกับเรี่ยวแรงที่เคยมีมามันหายไปหมด ทั้งที่เตรียมตัวเตรียมใจว่ามันคงจะมีวันนี้แต่ม่านก็ไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมาอ่านข้อความที่ทำให้น้ำตามันไหลออกมาเป็นทาง โทรศัพท์ถูกวางลงด้วยมือที่สั่น ส่วนร่างกายนั้นชาวาบไปหมดแล้ว มันเป็นความเสียใจที่ม่านคงได้แต่นึกปลอบตัวเองว่าเขาก็แค่กำลังใจหาย นี่เป็นสิ่งที่ควรเป็นอยู่แล้ว...และอีกไม่นานมันจะผ่านไป อีกไม่นานที่เขาจะทำใจกับเรื่องระหว่างคนสามคนที่มันมาถึงบทสรุปเสียที

 

            อีกด้านหนึ่ง

            ตะวันใกล้ลับขอบฟ้า ขอบฟ้าที่ตัดกับทะเลสีคราม สถานที่ๆดูเหมือนจะเงียบสงบแต่ก็ยังได้ยินเสียงกระทบฝั่งของเกลียวคลื่น ที่ๆมีหนึ่งคนยอมลงทุนเดินทางมาไกลเพื่อรอคอยเสียงหัวใจ และไม่แน่ใจนักว่าเขาจะได้ยินเสียงที่รอคอยหรือไม่

            แต่ถ้าเธอรู้สึกดีเหมือนกัน วันเสาร์นี้เราจะไปรอเธออยู่ที่นั่น..

            ที่ๆมันเป็นของเรา

            หมอกนึกย้อนคำพูดในหัวที่พูดเอาไว้กับแบมแบมเมื่อสามวันก่อน ไม่รู้ว่าไปเอาความมั่นใจมาจากไหน  แต่มันก็เป็นวิธีที่คิดว่าคงทำให้คนที่ต้องเลือกลำบากใจน้อยที่สุด ถ้าหากแบมแบมไม่มาเขาก็จะได้ยอมรับมันเงียบๆคนเดียว

            และดูเหมือนว่าตอนนี้เปอร์เซ็นต์ของการที่ต้องยอมรับความผิดหวังจะสูงลิ่ว หมอกยกโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คและไม่ปรากฏข้อความแจ้งเตือนใดๆ  ยิ่งดวงตะวันใกล้ลับขอบฟ้ามากขึ้นเท่าไหร่ความกระวนกระวายและความหน่วงๆในใจก็ยิ่งมีมากขึ้นเป็นเท่าตัว ฝ่ามือกดน้ำหนักลงไปบนผืนทรายเพราะรู้สึกว่าการรอคอยคงเปล่าประโยชน์ ร่างโปร่งยืนขึ้นเต็มความสูงก่อนจะพ่นลมหายใจให้กับเกลียวคลื่นที่อยู่ตรงหน้า แต่แล้วหัวใจกลับสูบฉีดขึ้นมาอีกครั้งเมื่อร่างกายของตัวเองกำลังถูกสัมผัสเข้าหาจากด้านหลัง

            ขอให้ใช่ด้วยเถอะ...

            ขอให้เป็นคนที่กำลังรอ...

            หมอก...

            เสียงเล็กแผ่วๆที่ได้ยินมาจากด้านหลัง หรือแม้แต่มือเล็กที่กำลังสวมกอดเขาไว้

            เค้ามาแล้วนะ...

            “…”

            รอนานหรือเปล่า

            เธอ...

            หมอก..เค้าขอโทษที่ทำให้รอนานนะ

            ไม่เป็นไร...

            ไม่เป็นไรแล้ว...ที่ผ่านมาจะรอนานแค่ไหนก็ไม่เป็นไร

            แต่ต่อจากนี้...อยู่ด้วยกันไปนานๆเลยนะ

            เขาจับมือเล็กที่สวมกอดตนให้แยกออกจากกันก่อนจะเป็นฝ่ายพาใบหน้าตัวเองหันเข้าหาใบหน้าของคนด้านหลัง แบมแบมอยู่กับเขา...แบมแบมกำลังยืนอยู่ตรงนี้จริงๆ อยู่ในที่ๆแบมแบมรับรู้ได้ว่ามันเป็นที่ของเรา

            เราคิดว่าเธอจะไม่มาแล้ว

            ไม่มีเหตุผลที่เค้าจะไม่มา

            เธอ...

            ขอบคุณที่มานะ

            เรียวปากประกบเข้าหากันท่ามกลางแสงสุดท้ายที่กำลังเลือนหายไปกับขอบฟ้า หยาดน้ำที่หางตาค่อยๆไหลออกมาเพราะความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามา แต่ไม่นานนักมันก็แห้งหายไปเอง หมอกลืมตามองเจ้าของดวงตาที่ฉ่ำน้ำเล็กน้อยก่อนจะยกปลายนิ้วหัวแม่มือขึ้นมาเกลี่ยคลึงเบาๆ แบมแบมได้แต่ยิ้มน้อยๆให้กับคนตรงหน้า ยิ้มให้กับความสัมพันธ์ของเราที่ต่อไปนี้มันคงจะเปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อวานมากแบบที่คงจะเดาทิศทางไม่ออก

*

คิดถึงที่นี่เหมือนกันเนอะ

            ไม่ได้มาหลายเดือนแล้ว

ตากลมมองขึ้นไปยังเพดานที่มีโมบายประดับด้วยขนนกแขวนอยู่ที่เบื้องหน้า  คิดถึงจนรู้สึกใจหายจริงๆนั่นแหละเพราะบ้านต้นไม้หลังนี้ไม่ใช่ที่ๆจะได้อยู่ในชีวิตประจำวันง่ายๆ  แล้วก็ถ้าไม่มีหมอกบางทีก็ยังนึกเหตุผลไม่ออกที่จะมาอยู่ที่นี่เลยเพราะมันคงเงียบเหงาน่าดู หมอกฟังเสียงคนช่างพูดไปพลางมองมือที่ยื่นสุดแขน แต่เอื้อมให้สุดแค่ไหนก็ไม่ถึงขนนกที่ห้อยลงมาจากด้านบนหรอก เขาจับท่อนแขนที่ยืดออกไปสุดเพื่อดึงลงมาวางพักไว้ที่หน้าท้องแทนเรียกความสนใจจากเจ้าของมือให้ละสายตามาจากโมบายแขวนนั้นได้ สองร่างที่อยู่บนเตียงได้แต่มองตากันท่ามกลางความเงียบสงบบนบ้านต้นไม้ที่อยู่ติดริมชายหาด ปลายจมูกเข้าชนกับแก้มเนียนใสไปพร้อมกับมือที่เข้าโอบกอดช่วงเอว จากที่นอนในแนวระนาบเดียวกันมีหนึ่งคนขยับร่างกายเข้าคร่อมให้อีกคนเป็นฝ่ายอยู่ใต้ร่าง เขาพรมจูบลงไปบนปากอิ่มไม่วายลูบไล้ไปตามเอวคอดให้เจ้าของได้มวลไปทั่วหน้าท้อง จากจูบธรรมดาก็เริ่มเป็นจูบที่มีมิติมากขึ้นเมื่อหมอกเริ่มใช้ปลายลิ้นเป็นตัวส่งรับความรู้สึก เรียวคิ้วขมวดย่นไปพร้อมกับดวงตาที่ปิดลง หมอกไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นจูบที่ดีพอสำหรับอีกคนหรือเปล่า เขาไม่สามารถคาดเดาความรู้สึกแบมแบมตอนนี้ได้เลยนอกจากปล่อยให้อารมณ์ของตัวเองพาไป เสื้อยืดถูกถอดออกจากตัวพร้อมโยนส่งๆทิ้งไปใกล้ๆ หมอกกลับไปสนใจกับใบหน้าที่กำลังหลบตาเขา ปลายคางมนถูกเชยให้แหงนขึ้นมองตรงๆเพื่อให้สองสายตาได้มองเห็นกันและกัน ก่อนที่หมอกจะจูบลงไปซ้ำๆ ปลายนิ้วเริ่มซุกซนไปตามเนื้อผิวที่อยู่ภายใต้ร่มผ้า ดูเหมือนว่าสองคนจะเริ่มปลดปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปในทิศทางของมัน หมอกก็คิดแบบนั้นจนกระทั่งที่คนใต้ร่างเริ่มสะดุ้งเพราะสัมผัสล่าสุดที่มันลึกซึ้งจนเกินกว่าที่เคยจินตนาการ เขาหยุดการกระทำลงและได้แต่จับจ้องใบหน้าที่ดูตกใจและฉายไปด้วยความกังวลและความไม่พร้อม...

            ขอโทษ...

คงลืมคิดไปว่าเวลาที่ผ่านมาไม่กี่เดือนก็คงจะทำให้แบมแบมยังลืมคนที่ฝังใจมาตลอดไม่ได้หรอก...เป็นไปไม่ได้เลยจริงๆ

แต่ยังไงก็ตาม เขาจะไม่เอามันมาเป็นอุปสรรคระหว่างความรู้สึกของเราสองคนอีกแล้ว ในเมื่อแบมแบมเลือกที่จะอยู่ข้างเขา เขาจะรอจนกว่าวันที่แบมแบมลืมความรู้สึกฝังใจกับอีกคนไป

หมอก...

ขอโทษเค้าทำไม

แบมแบมเอ่ยหลังจากที่ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งแล้วพบว่าหมอกหยุดการกระทำทุกอย่างลงไปแล้ว มันไม่ใช่ความผิดของหมอกเลยสักนิด แต่ผิดที่ภาพบางอย่างมันผุดขึ้นมาตีกันในหัวไปหมด ภาพซ้อนที่เคยทำแบบนี้กับอีกคน

นอนเถอะ...

เราง่วงแล้ว

“…”

เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นไปดูพระอาทิตย์ขึ้นกันอีกนะ

เขาจะเลิกทำตัวเป็นคนงี่เง่าแบบที่ผ่านๆมา เขาจะเข้าใจคนอื่นให้มากกว่านี้

เข้าใจว่าไม่ควรใจร้อนกับดอกไม้ดอกนี้...ดอกไม้คงยังไม่พร้อมจะถูกเด็ดให้ช้ำซ้ำๆอีกครั้งหรอก


                                                                                TBC

#Untwins93

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 286 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,077 ความคิดเห็น

  1. #2075 2bmt (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 16:58
    สงสารม่าน
    #2,075
    0
  2. #2052 ploylaksi (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 20:58
    อ่านข้อความของหมูแล้วน้ำตาไหลเลยค่ะ ฮือ
    #2,052
    0
  3. #1952 mymindmiew (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 22:04
    โอ่ยย พี่หมอกของเรา แง
    #1,952
    0
  4. #1949 MarkBam2forever (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 14:28
    หมอก😭😭
    #1,949
    0
  5. #1948 babebam (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 12:24
    ทำไมอ่านแล้วเรารู้สึกสงสารแบมๆที่สุดในบรรดาสามคน
    #1,948
    0
  6. #1946 บัวชมพู (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 20:48

    อ่านข้อความด้วยความปวดใจ..สงสารม่านจังเลย????????

    #1,946
    0
  7. #1945 Joule_jouleee (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 14:05
    ทีมหมอก ยัยหมูแค่ปักใจกับความสัมพันของม่าน แต่เอาเข้าจริงๆนางรักหมอก หืออออ ยอมหมอกเถอะ รอมาตั้งแต่ต้นเรื่องเลยนิ
    #1,945
    0
  8. #1944 Pwang (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 12:21
    ทีมหมอก T^Tสู้ๆนะลูก
    #1,944
    0
  9. #1943 ChanthavilaiLts (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 02:33
    อิยัยหมูทำไมหลอนร่านจัง โอ้ยยยสงสารม่านTT ทำไมเมนฉันเป็นคนแบบนี้ ทำไม😭 ตอนม่านอ่านข้อความบ้าๆนั่นร้องไห้ตามเลย
    ทำไมเมนฉันในนิยายเรื่องนี้ทำให้ฉันเกลียด(แต่ในชีวิตจริงรักเมนมาก) สงสารม่าน ม่านถ้านายไม่ว่าอะไรมาคบกับเราได้นะ 😭😭
    #1,943
    1
  10. #1941 Guitar_thefairy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 01:19
    ทีมม่าน สงสารม่าน ม่านนนนนนน
    #1,941
    0
  11. #1940 markbam022 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 00:59

    ยอมหมอกไปเถอะนะ
    #1,940
    0
  12. #1939 PPSunday (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 23:03
    แอบสงสัยเหมือนกันว่าความสัมพันธ์ที่ยุ่งเหยิงแบบนี้จะจบลงอย่างไรต้องเป็นหมูหรือเปล่าจะต้องไปจากทั้งสองกลัวจังเลยยย
    #1,939
    0
  13. #1938 nanuengna (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 20:33
    ทีมม่านยืนหนึ่ง
    #1,938
    0
  14. #1937 Zai33333333 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 19:12
    กลัวมากกก กลัวใจหมู กลัวว่าตัวอยู่กับหมอกแต่ใจอยู่กับม่าน

    ที่จริงสงสารทั้งสองคนเลยน่ะ ถ้าอยู่แบบสามคนได้ก้คงจะดีแต่คงเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ววววววว
    #1,937
    0
  15. #1932 bam_tn37 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 16:01
    หมอกคือคนที่ต้องมีความสุขบ้าง...แล้วม่านควรมีอะไรอ่ะ ม่านไม่ควรมีความสุขหรอ ม่านควรได้อะไรบ้างอ่ะ ทำทุกอย่างให้หมูมีความสุข ทำให้ไม่อึดอัด สำหรับเราการที่หมูจะคบกับหมอก เราว่าแค่บอกก็พอว่าจะคบ ไม่ต้องมาขออนุญาตหรอก เพราะไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว ห่างกันแล้ว เข้ามหาวิทยาลัยแล้วด้วย ควรตัดสินใจเองแบบเด็ดขาด ไม่ต้องบอกใครแล้ว ทีมม่าน
    #1,932
    0
  16. #1930 liwerpool001 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 10:42
    น้องรักม่านอ่ะ อยากให้มีความสุขทั้งสามคนเลยไม่ได้เหรอ เลือกใครก็สงสารทั้งนั้น
    #1,930
    0
  17. #1927 natashamyluv (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 09:08
    สงสารทม่านอ่ะ
    #1,927
    0
  18. #1926 0988871336 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 07:16
    ทีมหมอกนะ ทีมหมอกตั้งแต่ต้นเลย หมอกเจ็บมามาก สงสารสุด อยากให้หมอกได้มีความสุข อยากให้หมอกได้หมูเหมือนที่ม่านได้หมูบ้าง ฮือออออออ
    #1,926
    0
  19. #1925 m_fifteen (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 04:51

    ทีมหมอกค่า ทีมหมอกตลอดไป หมอกสุภาพบุรุษมาก หายากมากด้วย แคร์คนอื่นมากกว่าตัวเอง ถ้าเป็นผู้ชายปกติหนูไม่รอดแล้ว งื้อออ น้องแบมลูก หนูอย่าใจร้ายกับหมอกนะลูก ????

    #1,925
    0
  20. #1924 Nattitap (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 04:42
    เจ็บหัวใจ /ความรู้สึกตอนนี้
    #1,924
    0
  21. #1923 lovely_day2 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 03:40
    หมูทำให้ม่านเจ็บปวดมาก เพราะตอนอยู่ต่อหน้าม่าน หมูไม่แสดงความรู้สึกเลยแต่รัก จนม่านตัดสินใจแบบนี้ เพราะคิดว่าตัวเองไม่ใช่คนที่จะทำให้หมูมีความสุขได้
    แต่ตัวเองนั้นเจ็บเอง หมูจะรู้บางไหมว่าม่านทำทุกอย่างเพื่อให้คนที่รักมีความสุข ถึงแม้ตัวเองจะเจ็บป็เถอะ #สงสารม่านนนน
    #1,923
    0
  22. #1922 sugusgugus (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 01:46
    ทำไมม่านต้องเจ็บขนาดนี้กันนะ...
    #1,922
    0
  23. #1921 MT9397ka (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 01:08

    หมอกสู้ๆนะ คงเจ็บน่าดูเลนสินะกับการปฏิของหมูกำลังเคลิ้มๆคือแค่นี้ก็บอกอะไรหลายๆอย่าง แค่อยากบอกว่าสู้ๆนะ รอให้ใจหมูลืมม่านได้ก่อนเน๊าะ เราเชียร์เธอ

    #1,921
    0
  24. #1920 gurcruz (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 00:30
    ดีใจที่เค้าคบกัน แต่อีกใจก็กลัวใจหมูนะ กลัวว่าที่คบกับหมอกแค่อยากลองใจตัวเองว่าจะลืมม่านได้มั้ย แงงงงงงงงงงหน่วงจังเลย
    #1,920
    0
  25. #1919 ตัวบ้าน9397 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 00:21
    เจ้าหมอกดูไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองเลย หรือเป็นเพราะว่าแคร์หมูมากเกินไปนะสุดท้ายก็กลายเป็นว่าให้เวลาจัดการลบเลือนอีกคนแทน ตรงๆเลยนะพอเป็นแฝดเราบอกเลยว่าหมูได้รับบทหนักจริงๆ แม้จะนิสัยต่างกันยังไงมันก็ไม่ง่ายที่จะลบอีกคนได้ แต่มีสิ่งนึงที่เราที่เป็นทีมหมอกดีใจคือหมอกกล้าที่จะพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาบ้าง แสดงความต้องการออกมาบ้างแล้ว เราคิดว่านี่คือโอกาสของหมอก โอกาสที่ได้เป็นผู้เลือกบ้างสักครั้งแค่นั้นก็คงพอ
    #1,919
    0