UnTwins :: อยากให้เราไม่เหมือนกัน ll #MarkBam [END]

ตอนที่ 21 : 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,142
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 243 ครั้ง
    11 พ.ค. 62

15

เดี๋ยววันนี้มารับนะ

อื้อ...ขอบคุณนะหมอก

รอยยิ้มสดใสขึ้นแล้วแม้ในแววตาจะยังคงมีร่องรอยความเศร้าหลงเหลืออยู่ แบมแบมในชุดนักศึกษายิ้มให้คนที่ขับรถมาส่งตั้งแต่เปิดเทอมแรกของการเข้ามหาวิทยาลัย ก็เป็นเดือนแล้วที่หมอกคอยรับคอยส่ง

ส่วนอีกคนที่บอกให้แบมแบมดูแลตัวเองดีๆก็ไม่ได้กลับมาอยู่ที่บ้านอีกเลย หลายปีที่หมอกหายไปก็เป็นม่านที่คอยอยู่เคียงข้างมาเสมอ พอตอนที่หมอกกลับมากลับกลายเป็นม่านที่หายไป

แบมแบมโบกมือไปพร้อมกับรอยยิ้ม มองรถที่หมอกขับออกไปจนลับสายตา แต่ต่อให้จะเจ็บปวดกับเรื่องบางเรื่องแค่ไหนโลกใบนี้มันก็ต้องสอนให้เราเดินต่อไป ยังมีอะไรอีกหลายอย่างรอให้แบมแบมได้เริ่มเรียนรู้ รวมไปถึงชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย

ปลายนิ้วชะงักหักห้ามใจตัวเองไม่ให้กดส่งข้อความ หลังจากที่ประโยคในหัวผุดขึ้นมา

ม่านก็จะไปมีชีวิตของม่านเหมือนกัน

ตอนนี้ม่านเองก็คงกำลังจะมีชีวิตแบบที่ม่านอยากมีอยู่ที่ไหนสักที่หนึ่ง

และหวังว่าจะเป็นที่ๆดีพอ...

 

*

ไอ้ม่าน...นี่มึงไปมีเรื่องอีกแล้วเหรอ

กูไม่ได้อยากมี แต่พวกแม่งราวีกูไม่เลิก

พวกเหี้ยแม่ง...เก่งเฉพาะตอนมึงอยู่คนเดียว

แจ็คสันพ่นคำออกไปอย่างหัวเสีย เขาเห็นเพื่อนสนิทเงียบไปหลายวันก็เลยตัดสินใจมาดูที่คอนโด ปรากฏว่าพอเห็นใบหน้าที่ฟกช้ำรวมไปถึงแขนข้างหนึ่งที่ใส่เฝือกไว้ก็พอเดาเหตุการณ์ได้

แล้วนี่ทำไมตอนนั้นมึงไม่บอกกูเลย

คืนที่มีเรื่องมีคนพากูไปส่งโรงพยาบาล นี่กูก็เพิ่งออกมา กูไม่ได้ใช้โทรศัพท์เลย หน้าจอก็แตก

พวกมันไม่เลิกราวีมึงง่ายๆแน่ๆ เอาเป็นว่าช่วงนี้พวกกูจะมาอยู่เป็นเพื่อน

มันไม่กล้าทำกูที่นี่หรอก

แล้วนี่คนที่บ้านมึงรู้เรื่องไหม?”

เจ้าของผมสีบลอนด์ส่ายหัวอย่างช้าๆ พอพูดถึงคนที่บ้านในหัวก็นึกถึงแค่คนเดียว

ไม่รู้อะดีแล้ว...กูไม่อยากให้พวกแม่งรู้ว่ากูเกี่ยวข้องกับใครบ้าง

มึงไม่ต้องห่วง พวกเหี้ยนี่มันเก่งเฉพาะตอนหมาหมู่ เดี๋ยวเจอกู

แจ็คสันตบบ่าคนที่นั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาแล้วนั่งลงตาม สายตากวาดมองไปทั่วพื้นหรือแม้แต่บนโต๊ะก็มีแต่ขวดเหล้าเบียร์เต็มไปหมด

นี่มึงยังไม่โอเคเรื่องหมูใช่ไหม?”

อืมม...

ไม่เคยโอเค

กูไม่เข้าใจมึงจริงๆ เป็นพระเอกมันไม่ช่วยอะไรนะ

กูยังไม่เห็นมึงมีความสุขเลยตั้งแต่ที่มึงเดินออกมา

ถึงกูไม่มี แต่หมูมีก็พอแล้ว...

ทำไมพวกเหี้ยนั่นไม่กระทืบกูให้ตายๆไปวะ

คนฟังพ่นลมหายใจพลางส่ายหัว

นี่มึงก็แดกเหล้าด้วยใช่ไหม พูดเหี้ยอะไรเพ้อเจ้อแบบนี้

แล้วแผลมึงจะหายมั้ยวะ

มันไม่ใช่ไอ้ม่านที่เขาเคยรู้จักเลย ไอ้ม่านที่สู้คนและกัดคนอื่นไม่ปล่อย ไอ้ม่านที่จะไม่ยอมให้ใครมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตัวเองได้ถึงแม้ว่าจะโดนรุมทำร้ายมันก็ไม่เคยเป็นฝ่ายเสียเปรียบหนักขนาดนี้

และแจ็คสันเดาออกว่าเป็นเพราะลึกๆข้างในเพื่อนตัวเองยังคงอ่อนแอ เวลานับเดือนที่มันจากคนที่มันรักมาไม่ได้ช่วยเยียวยาอะไรเลย มีแต่จะพลอยย่ำแย่ลงไปทุกวันและถ้าตัวมันยังคงไม่ทำอะไรสักอย่างเพื่อตัวเองก็คงจะมีแต่เวลาเท่านั้นที่จะทำให้ทุกอย่างเจือจางจง...

*

จะขายได้จริงๆเหรอครับพี่ไนล์

เอาน่าครับ...พี่ว่ามันรสชาติดีเลยนะ แถมหน้าตาก็น่าทานด้วย

แต่...แบมกลัวลูกค้าไม่ชอบนี่นา

นั่นไง....คุณหมอกมาแล้ว ลองถามคุณหมอกดูไหมครับ

เจ้าของดวงตากลมละสายตาจากเบเกอรี่ที่เพิ่งถูกใส่เข้าไปในตู้ก่อนจะพุ่งความสนใจไปยังคนที่กำลังเปิดประตูเข้ามา เรียวปากยิ้มให้กับเจ้าของร่างสูงโปร่งทันทีที่เจ้าตัวเดินมาถึง

หมอก

ช่วยเค้าชิมขนมหน่อยได้ไหม

เจ้าของคำถามอมยิ้มเมื่อถูกตอบรับด้วยการพยักหน้า เค้กสีขาวหนึ่งชิ้นที่ถูกตกแต่งด้วยสตอเบอรี่ถูกจัดลงใส่จานโดยคนที่ลงมือทำ ไม่นานมันถูกเสิร์ฟลงบนโต๊ะให้กับแขกคนสำคัญของแบมแบม

หมอกต้องติตามความจริงนะ

เพราะถ้ามันไม่อร่อยแล้วเอาไปขายเค้าคงรู้สึกแย่มากๆเลย

แบมแบมมองมือที่กำลังจับไปที่ช้อนพลางลุ้นเมื่อเค้กถูกตัดออกเป็นคำเล็กๆจนกระทั่งถูกส่งเข้าปาก มันทำให้คนที่นั่งเคี้ยวเค้กนุ่มๆในปากอดที่จะเอ็นดูท่าทีเหล่านั้นไม่ได้ แต่อย่างว่าเพราะเป็นหมอกก็คงไม่ได้แสดงท่าทีออกมามากมาย

ไม่รู้ว่าจะอร่อยสำหรับคนอื่นไหม

แต่เราว่าเราชอบแบบนี้

“…”

จะชมว่าอร่อยเดี๋ยวเธอก็หาว่าเข้าข้าง

หมอกก็...

ดูสิ..มีคนสั่งแล้ว

มั่นใจในตัวเองหน่อย

คนฟังมองตามสายตาอีกคู่ไปหยุดอยู่ที่หน้าตู้โชว์ มีลูกค้าใหม่ซื้อเค้กของแบมแบมไปแล้วจริงๆ

ขอบคุณนะหมอก..ต่อไปนี้เค้าจะพยายามให้สุดฝีมือเลย

เจ้าของผลงานวาดยิ้มก่อนจะเดินไปขอบคุณลูกค้าที่มาใช้บริการด้วยความอารมณ์ดี หมอกส่ายหน้าเบาพลางอมยิ้มก่อนจะกลับมาจัดการกับเค้กตรงหน้าต่อ

ต้องอยู่จนปิดร้านเลยเหรอ?”

ผ่านไปจนกระทั่งถึงเวลาปิดร้าน เหลือพนักงานเพียงไม่กี่คนที่กำลังเก็บกวาดร้านและจัดการความเรียบร้อย แบมแบมเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของคำถามหลังจากที่ตนเองกำลังช่วยเช็ดทำความสะอาดเล็กๆน้อยๆ

อื้อ..

แต่จริงๆเค้าแค่อยากช่วยน่ะ 

วันหยุดอยู่ว่างๆอยู่แล้วไม่ได้ทำอะไร

เพราะคุณป้าอยากให้มีใครมาดูแลร้านบ้าง..

อีกอย่างม่านก็คงไม่มาอยู่แล้ว

น้ำเสียงแผ่วลงเล็กน้อยในท้ายประโยคและหมอกรู้ดีว่าเป็นเพราะคนที่อยู่ในประโยคนั้น

อืม...

ไม่ได้ว่าอะไร ถ้าเสร็จแล้วไปหาอะไรกินกันดีไหม

อื้อ...เอาซี่

ท้องเค้าตอนนี้ประท้วงสุดๆแล้วเนี่ย

ประตูร้านปิดลงหลังจากที่ร้านถูกล็อคประตูเป็นที่เรียบร้อย สองร่างพากันเดินไปตามแนวฟุตปาธ จุดมุ่งหมายเป็นรถที่หมอกขับมา แต่แล้วมือเล็กก็กลับชะงักลงในจังหวะที่กำลังจะเปิดประตูรถออก

แค่รู้สึกว่าเห็นใครสักคนอยู่ที่หลังต้นไม้ตรงฟุตปาธข้างหน้า

มีอะไรรึเปล่า?”

            เค้า..

            เค้ารู้สึกเหมือนเค้าเห็น

            เจ้าของเสียงแผ่วเองก็ไม่แน่ใจนัก แบมแบมชั่งใจค่อยๆก้าวปลายเท้าไปตามทางเดินริมถนนตรงหน้าอีกครั้ง ปลายเท้ารีบสาวให้เร็วขึ้นเพราะรู้สึกว่าสิ่งที่คิดในหัวกำลังจะหายไป

            เธอ...

            เป็นอะไรหรือเปล่า

            ถูกถามด้วยสายตาเป็นห่วงเมื่อพบว่าหลังต้นไม้ที่แบมแบมยืนอยู่มีแต่ความว่างเปล่า ทั้งที่จริงแล้วแบมแบมเห็นคนๆนั้นจริงๆ

            ม่าน...

            “…”

            เมื่อกี้เค้าเห็นม่านจริงๆนะ

            เหรอ..

            แน่ใจใช่ไหม

            “…”

            แม้จะเป็นเพียงแค่เสี้ยววิแต่แบมแบมก็แน่ใจ เพียงแต่ว่าตอนนี้กลับไร้วี่แวว แต่ถ้าใช่จริงๆแล้วมันจะมีประโยชน์อะไร ถ้าหากว่าอยู่ตรงหน้ากันแท้ๆกลับไม่ยอมออกมาเจอกัน ดวงตาหรุบต่ำพลางกลบความรู้สึกผิดหวังเอาไว้ มือเล็กค่อยๆเอื้อมไปจับแขนร่างสูงแทน

            เค้าอาจจะตาฝาดไปเองแหละ

            เราไปกันเถอะ

            สองฝีเท้าเริ่มก้าวไปตามทางอีกครั้ง...ก้าวไปในฝั่งตรงกันข้ามกับมุมมืดๆที่ไกลออกไปเรื่อยๆ

            ที่จริงแบมแบมไม่ได้ตาฝาดหรอก เพราะคนที่ถูกพูดถึงยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากเมื่อครู่ที่แบมแบมยืนอยู่ เรียวปากยิ้มจางๆเมื่อเห็นว่าทั้งสองคนยังคงดูแลกันอย่างดี

            แล้ววันหนึ่งเขาเองก็จะพยายามทำใจให้ได้

            สักวันอาจจะเข้มแข็งที่จะเผชิญหน้ากับทั้งคู่ได้โดยที่ไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดหลงเหลืออยู่แล้วก็ได้

            .

            .

            .

            เธอ...

            ยิ้มหน่อย

            แช๊ะ!

            เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นในจังหวะที่คนถูกเรียกหันมาพอดี แบมแบมยิ้มออกมาโดยอัตโนมัติ ไม่ได้ยิ้มเพราะถูกออกคำสั่งแต่เป็นเพราะการกระทำของเจ้าของกล้อง

            ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ออกไปเที่ยวตามสถานที่สวยๆด้วยกันสองคน แต่ยังรวมไปถึงวันนี้ที่ตามทางเดินประดับประดาไปด้วยแสงไฟสวยๆที่มีแต่กลิ่นอายแห่งความสุขของผู้คนเมื่อใกล้จะสิ้นปี หมอกยิ้มให้กับอุปกรณ์ถ่ายภาพที่อยู่ในมือหลังจากที่หยิบมันขึ้นมาเช็คดูรูปที่ถ่ายเก็บไว้ มันเพิ่งผ่านไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนที่ทั้งสองคนจะมานั่งพักกันที่เก้าอี้ในสวนสาธารณะ  ที่ยิ้มไม่ใช่เพราะบรรยากาศหรือแสงไฟที่สวย แต่เป็นเพราะเจ้าของรอยยิ้มที่อยู่ในรูปต่างหาก ดวงตาที่เปล่งประกายของแบมแบมประกอบกับรอยยิ้มที่เขาหวังว่าจะได้เห็นมันกำลังปรากฏให้เห็นบนจอของกล้องถ่ายรูป

            ยิ้มอะไรอยู่คนเดียว...ไม่แบ่งเค้ายิ้มด้วยเลยนะ

            เจ้าของกล้องละสายตาจากมันก่อนจะเงยขึ้นไปหาเจ้าของเสียงใส

            ยิ้มเพราะรูปสวย..

            ไหนเค้าดูบ้าง

            ไม่ให้

            พูดจบก็รีบปิดกล้องแล้วเก็บมันใส่กระเป๋า พบว่ากำลังมีเด็กทำหน้างออยู่หนึ่งอัตรา

            หมอกใจร้าย...

            จะดูในกล้องทำไม

            เอ้า...ไม่ให้เค้าดูในกล้องแล้วจะเห็นรูปสวยๆบ้างได้ไงเล่าหมอกก็...

            เธอดูหน้าตัวเองในกระจกทุกวันไม่เบื่อเหรอ

            ม...หมอก...

            ถ้าประโยคที่ได้ยินมันไม่เข้าข้างตัวเองไป แบมแบมกำลังจะตีความว่า..

            ว่าอะไรไม่รู้ที่ทำให้หน้าตอนนี้มันขึ้นสีและร้อนผ่าว

            เธอนี่นะ..

            เคยทันอะไรใครบ้าง

            หมอกยิ้มจางๆพลางส่ายหัวก่อนจะตัดบทสนทนาโดยการลุกขึ้นยืน

            ไปกันต่อเถอะ...

            ฝ่ามือยื่นมาตรงหน้าเจ้าของดวงตากลม แบมแบมมองมันอยู่ไม่นานก็ยกมือขึ้นมาจับเอาไว้

            ที่จริงเขาอยากจะพูดไปมากกว่านั้น

            ไปกันต่อเถอะ..ที่ไม่ใช่แค่การไปเดินถ่ายรูปถ่ายแสงไฟเพียงแค่คืนนี้

            แต่หมายถึงความสัมพันธ์ของเราสองคน...

            ไม่รู้ว่าแบมแบมพร้อมจะไปต่อด้วยกันหรือยัง

            แต่ตอนนี้ของเรามันดีราวกับว่าทุกอย่างเป็นใจให้ หรือมันถึงเวลาแล้วที่ดอกไม้ควรเลือกแจกันสักที

            ทั้งที่อยากเห็นดอกไม้เติบโตบนดินไปเรื่อยๆ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาอยากเป็นแจกันใบนั้น...ใบที่คู่ควรกับดอกไม้ตรงหน้า

            หมอก...

            หืม?..

            หมอกว่าดวงอาทิตย์กับดวงจันทร์จะมีโอกาสเจอกันบนฟ้าบ้างไหม

            ทำไมถามแบบนั้นล่ะ

            เจ้าของคำถามคลี่ยิ้มให้คนฟังแล้วส่ายหน้าไปมาอย่างช้าๆก่อนจะแหงนหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้าในยามค่ำคืน

            ไม่มีอะไรหรอก...

            แต่ถึงคำตอบจะเป็นแบบไหนในความเป็นจริงมันคงเป็นไปได้ยาก ความเงียบเข้าปกคลุมมาที่ระเบียงห้องนอนอีกครั้งจนกระทั่งเจ้าของเสียงทุ้มเริ่มออกปาก

            เราไม่รู้หรอกว่าจะได้เจอกันไหม

            แต่มีความจริงอยู่เรื่องนึง…”

            หือ..

            ที่จริงดวงอาทิตย์กับดวงจันทร์มันก็อยู่ที่เดิมนั่นแหละ แค่เรามองเห็นมันในเวลาที่ต่าง

            “…”

            มันอยู่ที่ว่าเธอเลือกจะมองแบบไหน แต่เธอรู้ไหมว่าดวงจันทร์ที่หมุนรอบโลก...มันฉายได้แค่เวลากลางคืน ไม่เหมือนกับดวงอาทิตย์ที่มันมีแสงสว่างในตัวเอง 

แล้วเธอล่ะ...ชอบดวงจันทร์หรือดวงอาทิตย์มากกว่า

            เค้าชอบ..

            ชอบให้ดวงอาทิตย์อยู่กับดวงจันทร์สินะ

            เขาเดาจากคำถามที่ว่าดวงอาทิตย์กับดวงจันทร์จะมีโอกาสเจอกันบนฟ้าบ้างไหมนั่นแหละ

            ไปนอนได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้จะตื่นไปเรียนไม่ไหว

            เจ้าของคำสั่งเป็นฝ่ายละสายตาจากหมู่ดาวและกลุ่มเมฆบนท้องฟ้าก่อนจะใช้สายตามองไปยังเตียงนอนในห้อง ที่จริงเรื่องนอนคนเดียวของแบมแบมก็ดีขึ้นมากแล้วตั้งแต่ที่ม่านไม่กลับมาอยู่บ้านแบมแบมก็พยายามที่จะนอนคนเดียวให้ได้แต่หมอกก็เลือกที่จะอยู่เป็นเพื่อนจนกระทั่งแบมแบมหลับไป

            ถึงจะไม่ได้คำตอบเรื่องที่ว่าดวงอาทิตย์กับดวงจันทร์จะมีโอกาสเวียนมาพบกันอีกไหม แต่หมอกก็ควรจะรู้เหมือนกันว่าหมอกทำให้ดวงจันทร์ดูสวยในทุกค่ำคืน

*

            อ้าวลูกหมู..ตื่นแล้วเหรอลูก

            มาเร็วมาทานมื้อเช้าด้วยกันจ้ะ

            เจ้าของตากลมมองไปยังโต๊ะอาหารตัวยาวที่มีคุณนายของบ้านนั่งจิบกาแฟและเช็คข่าวสารข้อมูลในยามเช้า เด็กหนุ่มโปรยยิ้มสดใสให้กับผู้ใหญ่เหมือนกับทุกๆครั้งที่ได้มีโอกาสพบปะพูดคุยกัน

            แล้วนี่ตาหมอกไม่ลงมาด้วยเหรอ ปกติป้าเห็นตัวติดกันเป็นตังเมเชียว

            อ๋อ...วันนี้หมอกน่าจะมีธุระฮะคุณป้า

            หืม...มีธุระปะปังกับเขาเป็นด้วยเหรอเจ้าลูกคนนี้ เอ๊ะหรือว่าจะเป็นธุระเรื่องเรียน

            แบมแบมยิ้มแหยๆพลางส่ายหน้าเบาๆเพราะตนเองก็ยากที่จะคาดเดา

            เนี่ยพอพูดถึงเรื่องเรียนของเจ้าลูกคนนี้ป้าก็กลุ้ม จะจบอยู่แล้วเชียวดันดร็อปเข้าจนได้ ลูกคนนี้ก็ไปทางนั้น คนนี้ก็ไปทางนี้ ป้าบอกตรงๆว่าป้าไม่รู้จะทำยังไงแล้ว

            หมูเข้าใจนะฮะ...เรื่องหมอก...

            หืมม...เราเข้าใจยังไง  ไหนลองว่ามาซิเผื่อป้าจะพอพยายามทำความเข้าใจลูกชายคนนี้ได้บ้าง

            บางทีเรื่องเรียนถ้ากดดันมากไปหมอกอาจจะทำได้ไม่ดี หมูว่าถ้าหมอกได้พักคิดทบทวนจนสบายใจหมอกก็อาจจะกลับไปเรียนได้ไม่ยากหรือเปล่าฮะคุณป้า...

            เฮ้อ..แล้วนี่ป้าต้องรอไปอีกนานเท่าไหร่ จะหวังพึ่งพาม่านมันก็อย่างนั้น  ลำพังแค่ประคองให้ไม่ออกนอกลู่นอกทางยังแทบจะต้องกราบกราน

            “…”

            เอ้า...หน้าซึมเชียวเรา ทานข้าวดีกว่าเดี๋ยวจะกินกันไม่ลงไปซะเปล่าๆลูก

            ฮะคุณป้า..

            เอ้อนี่..วันนี้เราว่างใช่ไหมลูก

            อ๋อ ว่างฮะคุณป้า

            ถ้าอย่างนั้นวันนี้ป้าฝากไปดูม่านมันหน่อยสิ ป้ากะว่าจะเข้าครัวทำอาหารสักหน่อย  แต่ช่วงบ่ายป้ามีธุระน่ะลูก หมูเอาไปให้ม่านแทนป้าหน่อยได้ไหม

            หมู...

            หมูไม่รู้ว่าม่านจะโอเคหรือเปล่าถ้าหมูไป

            ทำไมจะไม่โอเคล่ะ แค่เอาของกินของใช้ไปให้เองลูก นะ..เดี๋ยวช่วงบ่ายนั่งรถออกไปพร้อมป้าเลย ส่งป้าเสร็จแล้วก็ไปส่งเราที่คอนโดม่าน ตามนี้นะลูก

            แบมแบมคงปฏิเสธคำขอจากผู้มีพระคุณไม่ได้ แม้สิ่งที่ต้องทำจะไม่ได้ฝืนใจตัวเองแต่แบมแบมไม่แน่ใจนักว่าม่านจะยินดีที่ได้เจอหน้ากันหรือเปล่า

            เดี๋ยวลุงต้องไปทำธุระให้คุณนายแล้วก็รอรับคุณนายต่อน่ะครับ ถ้าเสร็จธุระแล้วลุงจะมารับคุณหนูต่อนะครับ

            อ่า...ได้ฮะลุงเอก  ขอบคุณที่มาส่งนะฮะ

            ไม่ใช่ครั้งแรกที่มาที่นี่ ก่อนหน้านี้ม่านก็เคยพามา แต่ตั้งแต่วันนั้นที่ม่านตัดสินใจถอยออกจากความสัมพันธ์แบมแบมก็ยังไม่มีโอกาสได้มาที่นี่ก็สองสามเดือนแล้ว  ม่านกลับไปบ้านเป็นครั้งเป็นคราวเพื่อให้คุณนายเมทินีได้เห็นหน้าแต่ก็แทบจะนับประโยคที่คุยกันได้ สายตาที่มองมาแต่ละครั้งที่เจอก็ช่างว่างเปล่าจนน่าใจหาย แบมแบมรู้ว่าม่านก็กำลังพยายามอยู่ แต่ตอนนี้ก็ไม่สามารถรู้ได้เลยว่าความพยายามของม่านนั้นสำเร็จถึงจุดที่ม่านพอใจหรือยัง  ร่างบางพาตัวเองมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องบนคอนโดสูง กำถุงผ้าในมือที่ใส่อาหารและของที่คุณป้าฝากมาเอาไว้แน่นก่อนจะชั่งใจกดกระดิ่งที่ติดอยู่ตรงหน้า

            หมู...

            เจ้าของชื่อยิ้มจนตาหยีเมื่อประตูห้องเปิดออก ต่างจากเจ้าของห้องที่ดูเหมือนวิญญาณไม่อยู่ในร่าง ส่วนคนที่ยิ้มก็แค่ยิ้มให้อีกคนรับรู้ว่าไม่เป็นไรนะ...ทุกอย่างมันยังโอเค

            คุณป้าให้หมูเอาของกินมาให้  คุณป้าทำเองเลยนะ

            อืม...เข้ามาก่อนสิ

            .

.

.

หือ...นี่มันห้องคนหรือรังหนูเนี่ย...

โหย...ขวดเบียร์เต็มไปหมดเลย

น้ำตาในวันนั้นคงจางหายไปหมดแล้วจริงๆ ม่านฟังเสียงใสๆบ่นด้วยใจที่เต้นไม่เป็นท่า แล้วก็ได้รู้ว่าเวลาที่หายไปมันไม่ได้ทำให้ความรู้สึกที่มีมาลดลงเลย เขามองร่างเล็กที่วางของลงบนเคาน์เตอร์ทำครัวก่อนจะเริ่มเก็บกวาดขวดเบียร์ที่ล้มระเนระนาดอยู่กลางห้อง ส่วนตัวเองได้แต่ยืนนิ่งมองทุกการกระทำของยัยหมูอยู่เงียบๆ ยัยหมูที่ดูสดใสไม่มีน้ำตา ยัยหมูที่ไม่หลบหน้าไม่เมินเฉยใส่กัน ยัยหมูที่ไม่มีความหวาดระแวงและตัวสั่นเพราะการถูกบังคับฝืนใจให้ทำเรื่องอย่างว่า...ทุกอย่างมันกำลังเป็นไปในทิศทางที่ดี 

เขาเลือกถูกแล้วที่เดินออกมา

ไอ้หมอกไม่มาด้วยเหรอ...

อ๋อ...หมอกไปธุระ น่าจะออกไปเจอเพื่อนด้วย

ยัยหมูตอบไปพลางจดจ่อสายตาไปที่ขวดแก้วในมือ มันกำลังถูกทยอยใส่ลงในถุงดำ มือไม้ที่กำลังสั่นนั่นทำให้ตาคู่คมของคนที่ยืนอยู่มองสังเกต มันทำให้ม่านรู้สึกว่ายัยหมูกำลังประหม่า ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็คงจะจับมือคู่นั้นขึ้นมาให้หายคิดถึง แต่ในเวลานี้คงทำได้แค่เดินไปนั่งตรงโซฟาใกล้ๆ

หมู...

หื้อ?”

ม่านจดจ้องแววตาใสที่เจ้าของเพิ่งเงยขึ้นมา เขาเจ็บปวดที่ทำได้แค่มองดวงตาที่ดูเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรต่อกันแล้ว ไม่กล้าเข้าข้างตัวเองว่าแบมแบมแกล้งทำ หรือจริงๆแล้วแบมแบมลืมทุกอย่างได้แล้วจริงๆ

ไม่ต้องเก็บหรอก

เดี๋ยวม่านก็ทำรกอีก

ม่านนี่ใช้ไม่ได้เลยนะ

แต่หมูทนเห็นไม่ได้หรอก

            ม่านยิ้มออกมาโดยอัตโนมัติ ถึงจะรู้ว่าตอนนี้ไม่มีอะไรเหมือนแต่ก่อนแต่อย่างน้อยคำพูดของยัยหมูก็ยังให้ความรู้สึกว่าแบมแบมยังเป็นคนเดิมอยู่เสมอ แต่เขาจะทนกับความสัมพันธ์ที่แสดงเหมือนว่าเราไม่สนิทกันอีกได้อีกนานเท่าไหร่

            อยากกอด...

            อยากหอมแก้มนุ่มๆ...

            อยากจูบริมฝีปากที่นุ่มหยุ่นสีสดตรงหน้าให้หายคิดถึง

            เขารู้สึกผิดกับตัวเองและคนตรงหน้าทุกครั้งที่เลือกจะเดินออกมา

            แต่ก็คงจะดีนั่นแหละ...ดีสำหรับทุกคน

            คุณป้าบอกว่าลุงเอกจะมารับ แต่ป่านนี้ยังไม่มาเลย

            มีเด็กกำลังเริ่มงอแง...

            ม่านมองเด็กที่นั่งงมกับโทรศัพท์มือถืออยู่ร่วมยี่สิบนาทีได้ แต่ก็น่างอแงอยู่หรอกเพราะตอนนี้เริ่มดึกแล้ว สงสัยจะโดนพิษของคุณนายเมทินีเล่นงาน

            แล้วถ้าไม่มีใครมารับล่ะ?”

            หมูกลับแท็กซี่ก็ได้

            เอางั้นเหรอ?”

            ก็จะให้ทำไงเล่า...

            แต่ม่านไม่ให้กลับคนเดียว

            หมูเข้ามหาลัยแล้วนะ...ไม่ใช่เด็กแบบที่ม่านคิดแล้วสักหน่อย

            จะเก่งแค่ไหนเชียว..

            ฮึ..

            ถูกทำฟึดฟัดแถมยังพองแก้มใส่...ซึ่งก็คุ้มแล้วกับการที่หยอกกลับไปแบบนั้น

            อยากกลับหรือเปล่า...ถ้าอยากกลับเดี๋ยวม่านไปส่งก็ได้

            ไม่เป็นไร หมูไม่กวนม่านดีกว่า...

            หมอกเพิ่งส่งข้อความมาว่าจะมารับพอดีเลย

            อืม...ดีแล้ว

            เพราะถ้าเป็นหมอก...ก็คงไม่มีอะไรให้ต้องห่วง

            .

            .

            แค่กๆ...

            หมอก...

            ไม่สบายเหรอ?”

            สีหน้าหมอกดูไม่ดีเท่าไหร่ตั้งแต่ที่แบมแบมเปิดประตูเข้ามาในรถแล้ว อดถามไม่ได้หลังจากที่คนหลังพวงมาลัยไอกระเสาะกระแสะอยู่หลายครั้งหลายคราว

            ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก น่าจะเพราะอากาศเปลี่ยน

            ขอโทษนะ...ไม่น่าให้หมอกมารับเลย

            ไม่ต้องขอโทษหรอก ถ้าเธอเลิกเกรงใจเรามันคงดีกว่านี้

            ไม่ใช่แบบนั้นนะ

            เค้าแค่ไม่อยากให้หมอกป่วยหนัก

            อืม...เราไม่เป็นไรง่ายๆหรอกมารับเธอแค่นี้สบายมาก กลับกันเถอะนะ

            อื้อ...กลับบ้านกัน

            ถ้าให้เลือกป่วยหนักกว่านี้ก็คงยอมดีกว่าที่จะปล่อยให้แบมแบมอยู่ที่นั่น เขาเป็นคนใจแคบตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ รู้แค่ว่าถ้าไม่ได้มารับแบมแบมกลับบ้านคืนนี้คงกระวนกระวายเป็นบ้าคนเดียวทั้งคืน

            วันนี้ดูเหมือนสภาพร่างกายจะไม่เป็นใจให้หมอกนัก บทจะป่วยก็ป่วยขึ้นมาดื้อๆ แต่จะโทษดินฟ้าอากาศอย่างเดียวก็พูดไม่ได้เต็มปากเพราะเมื่อคืนเขาลืมกินยาจนได้ ทำให้ต้องเริ่มวันใหม่ด้วยการไอกระเสาะกระแสะไปพร้อมกับพิษไข้ ร่างสูงที่นอนห่มผ้ามองไปยังคนตัวเล็กที่อ่านหนังสือนิยายเล่มโปรดในระหว่างที่ฆ่าเวลา พอเห็นว่าหมอกตื่นแล้วแบมแบมก็รีบวางหนังสือลง

            ไหนใครบอกเค้านะว่าจะไม่เป็นอะไรง่ายๆ

            สงสัยมันอ่อนแอเพราะเธอมั้ง..

            หื้อ...นี่เล่นมุขถูกไหม?”

            สองริมฝีปากยกขึ้นพร้อมกันหลังประโยคล่าสุดจบลง แต่สำหรับคนป่วยมันคงจะดีกว่านี้ถ้าตอนนี้ไม่ได้ป่วย เขาอาจจะดึงร่างบางตรงหน้าเข้ามาใกล้ๆแล้วแกล้งให้เขินโทษฐานที่ล้อเลียนไป

            กินโจ๊กก่อนนะ เดี๋ยวจะได้กินยา

            หมอกลุกไหวหรือเปล่า

            อืม...เดี๋ยวเราจัดการต่อเอง

            เธอไปเรียนเถอะ

            เค้าจะไม่ไปจนกว่าหมอกจะกินโจ๊กให้หมดแล้วก็กินยา

            เพราะงั้นอย่าได้คิดที่จะตุกติก

            โถ่....นี่เห็นเราเป็นคนยังไง

            ก็หมอกน่ะไม่ค่อยชอบกินยา แถมข้าวก็กินน้อย

            แบบนี้แล้วจะหายได้ไงเล่า

            ไม่หายก็ดี..

            หื้อ...หมอกนี่น้า

            ดีสำหรับเราจริงๆ

            เพราะไม่สบายแล้วเธอดูแลดีเป็นพิเศษ

            หมอกก็...

            แต่คิดๆไปแล้วหายป่วยก็ดี..

            “…”

            เราจะได้จูบเธอได้

            หมอก...

            หื้อ...เดี๋ยวนี้เป็นคนแบบนี้เองเหรอ

            เรียวปากซีดยกยิ้มอีกครั้งในรอบวัน เขายิ้มให้กับเจ้าของแก้มกลมๆที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อ ถึงแม้แบมแบมจะทำเหมือนกับทุกอย่างในเวลานี้เป็นเรื่องล้อเล่น

            แต่เขาอยากทำแบบนั้นจริงๆ...

            นี่เธอ..

            หื้ม?..”

            ถ้าเราหายแล้ว

            ออกไปเดินเล่นกันนะ

            อื้อ...ได้อยู่แล้ว

            งั้นหมอกต้องรีบหายนะ

            ใช่...คงต้องรีบหายแล้วล่ะ

            เพราะรู้สึกว่าตอนนี้ริมฝีปากสีแดงสดตรงหน้ามันกำลังมีผลต่อหัวใจมากเลยทีเดียว

            เราจูบกันครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่นะ....

 


TBC

#Untwins93


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 243 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,077 ความคิดเห็น

  1. #1947 MTBB (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 11:36

    บทหมอกก็คือพระรองจริงๆแหละแต่ยังไงก็ทีมหมอก ถึงหมูจะรักม่านฉันสงสารหมอก

    #1,947
    0
  2. #1942 ChanthavilaiLts (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 02:16
    ม่านหนีไป สงสารม่านเรื่องนี้ทำให้ฉันไม่ชอบเมนอะทำใงดีTT ทำไมเมนฉันเป็นคนแบบนี้ สงสารม่านร้องไห้ตามเลยTT ม่านอย่าใจอ่อนนะ อย่าไปยุ่งกับคนหลายใจ
    #1,942
    0
  3. #1936 plengchanika (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 17:29
    นี่ก็ทีมหมอกนะแต่อ่านตอนนี้แล้วเห็นใจม่านเลยอะ หมูคงไม่ได้รักหมอกเหมือนที่รักม่านจริงๆหรอกมั้ง คงเป็นแค่ความรู้สึกที่ผูกพันธ์กันมานานเลยทำให้เป็นห่วงไรงี้ ลึกๆแล้วนี่คิดว่าสุดท้ายหมูคงเลือกม่านรึเปล่า ไม่รู้ดิแบบ...หมูดูเป็นห่วงเป็นใยม่านมากกว่า

    ทีมหมอกแต่อยากให้สุดท้ายแล้วหมูเลือกม่าน (เอ๊ะ?)55555 ถ้าหมูคิดดีๆคนที่อยู่ข้างๆมาตลอดคือม่าน พอม่านหายไปก็เป็นห่วง ต่างจากหมอกที่จะมีค่าก็ต่อเมื่อหมูรู้ว่าหมอกอ่อนแอแล้วต้องการคนอยู่เคียงข้าง ถ้าหมูไม่รู้หมอกก็คงเป็นคนธรรมดาไม่ได้พิเศษเหมือนแต่ก่อน

    หมอกทำดีที่สุดแล้วเว้ยแก...ㅠㅠ
    #1,936
    0
  4. #1908 mt93bb1a (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 21:44
    ทีมม่านตั้งแต่ต้น แต่อ่านไปแล้วสงสารหมอก ฮือ
    #1,908
    0
  5. #1885 Tiamo BT (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 16:15
    3Pเลยค่ะ ใจรับความเจ็บปวดไม่ไหว แง555
    #1,885
    0
  6. #1881 Nida41 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 23:17
    เหมือนความรู้สึกหมูไปทางม่านมากกว่า แบบพออยู่กับหมอกมันดีนะแต่ดูมันเอื่อยๆอ่ะ ไม่รู้สิ สุดท้ายแล้วหมอกอาจถอยออกมาก็ได้
    #1,881
    0
  7. #1880 kuronekomemo888 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 22:11
    หมอกฟิลเตอร์พระรองเลยแหละ แต่เราก็ยังทีมหมอกเสมอ ฮวืออ ไรท์เก่งจังเลยค่ะ
    #1,880
    0
  8. #1878 Zai33333333 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 18:43
    อยากไห้แบมเลือกแล้วววววว ไม่ว่าจะไคร ฝ่ายไม่ถูกเลือกจะได้ไม่ต้องมีความหวัง
    #1,878
    0
  9. #1877 Zai33333333 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 18:37
    รู้สึกได้ว่าหมูรักม่าน

    สงสารหมอกอ่า มันเลือกไม่ได้เลยหรอหมู อยากรู้แล้วววววว่าทำไม
    #1,877
    0
  10. #1876 Ranunculus (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 15:36
    ม่าน ชั้นอยู่ทีมแกนะ ชั้นว่าหมูรักแกเว๊ย เชื่อชั้น!!!
    #1,876
    0
  11. #1874 kolm kolm (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 14:26
    ทำไมยิ่งอ่านยิ่งสงสารหมอกอ่ะ เหมือนไม่มีใครรักหมอกเลยอ่ะ ทั้งหมู ทั้งครอบครัวที่ผลักไสไปที่อื่น เหมือนต้องแบกรับความหวังโดยไม่มีสิทธิ์ถามอ่ะ ต่างกับม่านที่ไม่ต้องมาแบกรับความคาดหวังของครอบครัวอะไรได้ทำอย่างที่อยากจะทำ ยิ่งตอนหมอกกลับมายิ่งมาเจอว่าหมูอยู่กับม่าน ทั้งตอนนี้เหมือนอยู่กับหมูแต่ใจหมูก็อยู่กับม่านอ่ะ บทพระรองจริงๆอ่ะ โคตรน่าสงสาร หมอกไม่ได้ทำอะไรผิดเลย T_T อิน
    #1,874
    0
  12. #1873 yui-sansani (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 13:53
    ม่านT_T
    #1,873
    0
  13. #1872 sugusgugus (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 13:51
    ทีมม่านเต็มตัวเเล้วครับ
    #1,872
    0
  14. #1871 srw46eiseis (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 12:57
    ทีมม่านไปทั้งใจแล้วอ่ะ ทำไงดีT_T
    #1,871
    0
  15. #1868 Nattitap (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 04:42
    ม่านนนนนนนน
    #1,868
    0
  16. #1867 TYFH (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 03:18
    ม่านกับหมูยังรักกัน โหยหากันอยู่ตลอด แต่แค่พยายามทำทุกอย่างเหมือนโอเคกลบความรู้สึกตัวเอง และหมอกก็น่าจะรู้ด้วยว่าหมูยังคิดถึงม่านตลอด
    #1,867
    0
  17. #1864 Melinnnnnnn (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 23:51
    เรายังเดาว่าสุดท้ายม่านจะได้อยู่กับหมูนะคะ ไม่รู้สิ เซ้นส์มันบอก55555

    จริงๆการที่เราสัมผัสคนที่ตัวเองรักนี่ไม่ได้มีปัญหาเลย ถ้ายอมกันทั้งสองฝ่ายน่ะนะ แต่เหมือนม่านเคยเอาแต่ใจตัวเองด้วย รู้สึกผิดอยู่ด้วยนี่เนอะ เชียร์นะ สู้ๆ อย่าไปมีเรื่องบ่อยนักซี่ เดี๋ยวก็ตายหรอกโธ่~~~ ส่วนหมอกกะดูแลยัยดีเสมอต้นเสมอปลายเลย เชียร์เหมือนกัน หมูด้วย เลือกแล้วห้ามเสียใจทีหลังนะรู้ไหม เคารพความรู้สึกตัวเองมากๆนั่นแหละ เลือกแล้วกะมีความสุขมากๆนะ :)
    #1,864
    0
  18. #1863 NtsuMB (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 23:12
    เลือกไม่ได้หรอกนะ ฮืออออ
    #1,863
    0
  19. #1862 praw_markbam (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 22:54
    ทีมม่านพระเอกส่วนใหญต้องเลว
    #1,862
    0
  20. #1861 porrony (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 22:50

    เราพูดไม่ถูก เรื่องมันดูจะดีขึ้นแต่ว่าเราก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันสุข มันยังคงค้างคาในความรู้สึกเรา อาจเป็นเพราะเราทีมม่านด้วยมั้ง เลยรู้สึกว่าสุขไม่สุด ฮื่อ อึดอัดใจมากเลยค่ะ ไม่ไหวแล้ว ไม่รู้จะะมยังไงให้หายรู้สึกอึดอัดใจ มันอธิบายไม่ถูก แต่แบบมันรู้สึกอัดอัดในหัวใจมากๆ
    #1,861
    0
  21. #1860 BomSucha (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 22:14
    คือดีทั้งคู่ ถ้าเราเป็นยัยหมูก็คงสับสน คุณวิวแต่งเก่งมากแล้วเราก็ติดฟิคทุกเรื่องที่แต่งทุกฟิคเลย ฮือชอบคุณจัง
    #1,860
    0
  22. #1859 markbam022 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 20:43

    แงงงงงงง
    #1,859
    0
  23. #1857 pung_27 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 19:38
    ม่าน เราสงสารเธอ
    #1,857
    0
  24. #1856 peachmarkpimook (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 19:08
    ทีมหมอก เเต่สงารม่านทากทาก
    #1,856
    0
  25. #1855 LINLYG7 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 18:56
    คิดเเค่ว่าตอนจบต้องมีคนหนึ่งที่ต้องตายจากกันไป หรือไม่ก็3P 😅😅
    #1,855
    0