UnTwins :: อยากให้เราไม่เหมือนกัน ll #MarkBam [END]

ตอนที่ 10 : 09

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,006
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 196 ครั้ง
    5 เม.ย. 62

9

            ความเงียบที่ห้อมล้อมอยู่ไม่ทำให้ทั้งสองรู้สึกถึงความเงียบเลย เสียงความรู้สึกและจังหวะการเต้นของหัวใจต่างหากที่กำลังโอบล้อมทั้งแบมแบมและหมอก

            ดวงตาที่เคยปิดสนิทค่อยๆลืมขึ้นอีกครั้งเมื่อแบมแบมค่อยๆคลายริมฝีปากออกมา ใบหน้าที่เห่อร้อนบ่งบอกได้ถึงอารมณ์ของเจ้าตัวในขณะนี้ ตาคู่สูงจดจ้องสิ่งที่คล้ายเชอรี่สีสด เขาอยากจะฉกชิมมันอีกสักครั้งคงได้แต่เก็บอาการ มองอีกคนที่ช้อนสายตาขึ้นมาด้วยแววตาที่สั่นคลอนแล้วกลับรู้สึกว่าที่ตัวเองพูดมันคงแรงไปจนทำให้แบมแบมต้องทำขนาดนี้

            เค้า..ไม่อยากให้หมอกคิดแบบนั้นเลย

เค้าก็อธิบายไม่ถูก...

แบมแบมก้มหน้าลงหลีกเลี่ยงสายตาที่จดจ้องอยู่ จะพูดให้หมอกเข้าใจทุกความรู้สึกได้อย่างไรในเมื่อตัวเองตอนนี้ก็เริ่มสับสนไปหมดทุกอย่างแล้วเหมือนกัน

แต่ที่แน่ๆคือมันไม่ใช่แบบที่หมอกกำลังเข้าใจไปหรอก

ก็เลยจูบ?...

หมอกพูดออกมาบ้าง ความเงียบก่อตัวขึ้นอีกครั้งก่อนที่แบมแบมจะเริ่มพูดออกมาอีกเช่นกัน

สำหรับเค้าทุกอย่างมันก็ยังเหมือนเดิม ถ้ามันจะเปลี่ยนก็คงเป็นตัวเค้านั่นแหละที่ไม่ได้สะอาดเหมือนเมื่อก่อนแล้ว...จะให้เค้าทำแบบนั้นกับทุกคนโดยที่ไม่รู้สึกอะไรเลยเค้า...เค้าก็กลัว...มันผิดที่เค้าเองที่ยอมปล่อยให้มันเกิดขึ้น....มันไม่ใช่เพราะหมอกไม่สำคัญหรอก...แต่เพราะทั้งคู่สำคัญสำหรับเค้า

เลิกโทษตัวเองเรื่องที่มันพลาดไปได้ไหม

ก็เพราะเค้ากลัวหมอกไม่เข้าใจ...

ไม่อยากให้หมอกคิดอะไรแบบนี้เหมือนกัน

ที่จริงเป็นเค้าเองต่างหากที่ไม่รู้ความรู้สึกอะไรของหมอกเลย...

.

.

.

หมอกไม่เคยบอกอะไรเลยด้วยซ้ำ...

แบมแบมทิ้งประโยคที่ชวนให้ต้องทบทวนครั้งแล้วครั้งเล่า ร่างบางเดินออกไปจากบริเวณทั้งที่ก่อนหน้านี้ตั้งใจจะทำอะไรบางอย่างแต่ก็ต้องพักมันลงไป ทำไมหมอกถึงไม่รั้งให้แบมแบมอยู่น่ะเหรอ? คงจะเป็นเพราะกำลังทบทวนในสิ่งที่ได้ยินเป็นสิ่งสุดท้ายก่อนที่แบมแบมจะไป

 

*

            อ่ะ...อ่าวม่าน ตื่นแล้วเหรอ

            แบมแบมผงะเล็กน้อยในขณะที่กำลังเปิดประตูกลับเข้ามาที่ห้องนอน คงเพราะในหัวยังคงคิดว่าคนที่อยู่ตรงหน้ายังคงหลับอยู่บนเตียง

            อื้ม...หมูไปไหนมา

            หมูไป...

            ใบหน้าหวานก้มลงโดยอัตโนมัติเสียงเล็กแผ่วลงและเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ แต่ไม่นานแบมแบมก็เงยหน้ากลับขึ้นไปเผชิญกับสายตาที่มองอยู่

            หมูว่าจะลงไปทำกับข้าวเอาไว้

            แล้วทำเสร็จแล้วเหรอ?”

            เปล่าๆ...ยังไม่ได้ทำเลย

            เจ้าของเสียงส่ายหน้าไปในระหว่างอธิบาย มือหนาโอบรอบไหล่แคบของคนตัวเล็กกว่าก่อนจะพากันเดินไปนั่งที่เตียง

            ถ้างั้นก็ไม่ต้องทำหรอก ออกไปหาอะไรกินข้างนอกดีมั้ย ม่านหิว

            แล้วหมอกล่ะ หมอกจะไปเหรอ

            มันไม่ไปก็ช่างหัวมัน

            ม่านอย่าทำเหมือนหมอกเป็นคนอื่นได้มั้ย

            ม่านก็ยังไม่ได้ว่าอะไร ก็หมายถึงถ้าเกิดมันเรื่องมากคนพูดเสียงอ่อนลงเพราะรู้ตัวแล้วว่าปากของตัวเองกำลังทำให้อีกคนไม่พอใจนัก

            ไม่ต้องมาว่าคนอื่นเลยนะ ทีม่านทำอะไรไว้หมูยังไม่ว่า

            ใบหน้าหวานง้ำงออย่างเห็นได้ชัด ไม่วายคนอยู่ใกล้ๆต้องหาเรื่องเข้าไปคลอเคลียลูกหมูตัวน้อยๆของเขา

            ม่านทำไรเหรอครับวงแขนแกร่งโอบรอบเอวส่วนใบหน้าของคนถามก็ซุกอยู่ใกล้ๆกับลำคอ

            ความผิดมันเยอะไปหมดจนจำไม่ได้หรือไงยัยหมูหน้างอกว่าเดิมทันทีที่สมองมันคิดไปถึงเรื่องที่ยังค้างคา

            หมูก็บอกม่านมาสิว่าไม่ชอบที่ม่านทำอะไร

            ....

            หมูๆๆ..

บอกคนผิดคนนี้ให้สำนึกมาเร็วๆ

ใบหน้าหวานเริ่มร้อนผ่าวไปตามเสียงอ่อนเสียงหวาน แบมแบมรู้หรอกนะว่าที่ม่านอ้อนก็เพราะพยายามจะกลบเกลื่อนเรื่องที่ผ่านมา แต่ที่จริงจะเรียกได้เต็มปากไหมล่ะว่ามันเป็นความผิด เพราะมันก็เป็นสิทธิ์ของม่านที่จะไปไหนมาไหนไม่ใช่เหรอ

ก็ม่านชอบออกไปข้างนอกแล้วไม่กลับหรือบางทีก็กลับดึกๆ

เรียวปากหยักถูกเจ้าของแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มจางๆ

คุณป้าคงจะเป็นห่วงมากถ้าม่านเป็นแบบนี้

แต่มันก็หุบลงในเวลาเพียงไม่กี่วินาทีต่อมา

แล้วหมูล่ะ...

“…”

ห่วงม่านแบบนั้นบ้างมั้ย?”

            ดวงตาใสรีบหลบสายตาที่กำลังตั้งคำถามอยู่ คงไม่รู้ว่าอีกคนก็กำลังรอคำถามอย่างใจจดจ่อเช่นกัน

            อีกเรื่องหมูไม่ชอบเลยที่ม่านทำเมื่อคืน

            แต่มันก็ต้องผิดหวังที่คำตอบกลับเปลี่ยนเป็นคำถาม แบมแบมปลายสายตาไปตามร่องรอยที่เกิดบนตัวของตัวเองเพียงเท่านี้ก็ทำให้ม่านรู้ตัวว่ายัยหมูหมายถึงเรื่องอะไร แล้วก็เตรียมใจไว้บ้างว่าจะต้องโดนตำหนิ

            ไม่ต้องให้หมูอธิบายใช่มั้ยว่ามันไม่สมควรเพราะอะไรน่ะ

            โอ๋ๆๆ ขอโทษครับ

            ม่านรู้ดีและเข้าใจ บางทีก็โกรธความไม่ยับยั้งชั่งใจตัวเอง แต่เขาไม่มีสิทธิ์ในตัวยัยหมูของเขาจริงๆใช่ไหม...

            หมูอย่าโกรธม่านเลยนะ ไอม่านมันโง่ทำอะไรไม่คิดตลอด ใครก็ได้ในโลกนี้จะโกรธจะเกลียดม่านก็ได้ แต่ไม่ให้หมูเกลียดได้มั้ยวงแขนกอดกระชับช่วงเอวไว้แน่นหนากว่าเดิม ปากอิ่มเม้มเข้าหากันอยู่ชั่วครู่เมื่อเจอคำขอร้องแสนหวาน

            ถ้าหมูเกลียดม่านหมูไม่ยอมให้ม่านมากอดหมูแบบนี้หรอก

            ยัยหมูใจอ่อนแล้วฟังจากน้ำเสียงและม่านก็รู้สึกได้

            แต่ถ้าม่านยังดื้ออีกเรื่อยๆหมูก็จะไม่ให้ม่านกอดแล้ว

            ยัยหมูใจร้ายอ่ะ...

            เพราะม่านเป็นเด็กไม่ดี

            หืม...นี่ใครเด็กใครผู้ใหญ่กันแน่

            ไม่เถียงด้วยแล้ว หมูหิวแล้วนะ ม่านไปอาบน้ำซี่

            แป๊ปดิ...ยังกอดหมูไม่ทันชื่นใจเลย

            ไปเลยนะ ม่านไม่ยอมอาบน้ำ หมูเริ่มได้กลิ่นทะแม่งๆแล้ว

            กลิ่นอะไรอ่ะ...ม่านได้กลิ่นหอมๆ

            ปลายจมูกทำทีสูดฟุดฟิดสำรวจกลิ่นไปทั่ว จนกระทั่งไปหยุดลงบนเนื้อผิวนุ่ม จัดการสูดลมหายใจเข้าไปจนเกิดเสียงดัง ผลการกระทำคงจะเป็นเจ้าของพวงแก้มแดงๆที่ตาโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด การหยอกล้อคลอเคลียคงจะถือเป็นเรื่องปกติ แต่แบมแบมก็ยังคงรู้สึกเขินและประหม่าอยู่ทุกครั้ง ยิ่งผ่านเรื่องแบบนั้นมาแล้วสำหรับแบมแบมเองก็ยิ่งรู้สึกว่าการอยู่ใกล้ม่านมันจะทำให้เกิดความรู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ถูกมากกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก

*

เก็บของเรียบร้อยแล้วใช่มั้ยหมู

อื้อ...เหลือแค่พับเสื้อผ้ากองนี้

เป็นอะไรทำไมหน้าไม่ยิ้มเลย

ไม่รู้สิ...ใจหายเนอะ

อยากอยู่ต่อล่ะสิ ม่านรู้

หมูจะไม่งอแงหรอกถึงจะอยากอยู่ต่อ...

เจ้าของเสียงละสายตาจากเสื้อยืดที่กำลังจัดแจงพับลงกระเป๋าเดินทาง มือคู่เล็กวางทาบลงไปบนวงแขนที่ดูหนาและแข็งแรงกว่า

แต่ม่านพาหมูมาบ่อยๆได้ใช่มั้ย

เขาชอบทุกครั้งที่แบมแบมอ้อนถึงจะรู้ว่าที่จริงเด็กคนนี้ก็เกรงใจอยู่ลึกๆและทำเป็นดื้อให้เห็นอยู่อย่างสม่ำเสมอ

ม่านพามาได้อยู่แล้วแต่หมูน่ะจะไม่ว่าง พอเข้ามหาลัยก็คงติดเพื่อนไม่สนใจม่านแล้วมั้ง

ม่านพูดไปพลางถือโอกาสใช้มือลูบเบาๆไปตามกลุ่มผมนุ่ม

ม่านนั่นแหละ...ถึงตอนนั้นกลับไปบ้านม่านก็อาจจะติดเพื่อนเหมือนกัน

หมูก็เดามั่วไปเรื่อยเจ้าของเสียงทุ้มโอบกระชับร่างที่อยู่ข้างๆเข้ามาใกล้ แบมแบมไม่ได้ขัดขืนยอมปล่อยให้ร่างตัวเองเอนเอียงตามแรงกระทำ

ทีม่านยังเดาได้เลยนี่ตากลมโตช้อนขึ้นมองใบหน้าที่สูงกว่าตน แบมแบมไม่โกรธเรื่องที่ม่านพูดว่าตนจะติดเพื่อนใหม่หรอกนะเพราะยังไงคนที่สำคัญกับแบมแบมจริงๆก็คงไม่เพิ่มมากไปกว่านี้

แบมแบมใช้เวลาอยู่กับม่านและง่วนอยู่กับการจัดเก็บของใช้ส่วนตัวจนกระทั่งตอนนี้ก็บ่ายแก่ๆ

เดี๋ยวหมูมานะ ม่านบอกว่าจะงีบก่อนกลับใช่มั้ย

อืม...เดี๋ยวต้องขับรถม่านเพลียๆด้วยเมื่อคืนนอนดึก

งั้นเดี๋ยวตอนเย็นหมูมาปลุกนะ

หมูจะไปหาหมอกมันใช่มั้ย

แบมแบมหยุดชะงักลงเมื่อข้อมือถูกรั้งไว้ด้วยมือของอีกร่างที่กำลังนอนอยู่บนเตียง

อื้อ...หมูเห็นหมอกหายไปแต่เช้าก็เลยจะไปดูหน่อย

อืม...ถ้าออกไปนอกบ้านก็เอาโทรศัพท์ติดตัวไปด้วยนะ

ม่านรู้ดีอยู่แล้วว่าที่ๆแบมแบมจะไปคงต้องออกจากบริเวณบ้านพักหลังนี้ พูดจบก็ปล่อยมือก่อนที่จะเป็นฝ่ายนอนหันหลังไปอีกด้าน เปลือกตาค่อยๆปิดลงโดยที่ยังมีสายตาอีกหนึ่งคู่จดจ้องอยู่ไม่ไกล แบมแบมไม่เคยคิดเลยว่าการอยู่ด้วยกันสามคนมันจะทำให้เกิดความสับสนได้มากขนาดนี้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้สามปีพวกเราก็อยู่ด้วยกันโดยที่ไม่ได้รู้สึกว่าจะมีใครเป็นฝ่ายที่แบมแบมต้องห่วงความรู้สึกมากมายขนาดนี้ ถ้าจะมีใครผิดมันก็คงจะเป็นตัวเองที่ปล่อยให้อะไรมันเกินเลยไป บางทีถ้าแบมแบมหนักแน่นกว่านี้ก่อนวันที่หมอกจะกลับมาทั้งม่านและหมอกอาจจะไม่ต้องสร้างกำแพงใส่กันอยู่อย่างที่เป็น

หมอก...

ชื่อเล่นถูกเอ่ยขึ้นเบาๆหลังจากที่ฟูกเตียงถูกสะโพกมนกดทับ แบมแบมรู้อยู่แล้วว่าหมอกจะต้องอยู่ที่นี่ ก็นี่มันเป็นวันสุดท้ายของการที่จะได้อยู่ที่นี่ ตากลมมองรูปที่ถูกปริ๊นออกมาจากเครื่องอยู่ไม่กี่วันก่อนหน้านี้ อย่างน้อยครั้งนี้ก็ได้มีรูปใหม่ๆติดเพิ่มลงไปบนผนังห้องและบางส่วนมันก็มาจากฝีมือของแบมแบม

เธอเหรอ

คนที่ยังหลับตาเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า คิ้วหนาขมวดย่นจนคนมองรู้สึกได้ว่าใบหน้านั้นไม่ได้รู้สึกผ่อนคลาย

อื้อ เค้าเอง...หมอกปวดหัวเหรอ

หน้าผากถูกแตะเบาๆพอให้แบมแบมได้รู้สึกถึงอุณหภูมิ มันค่อนข้างอุ่นจนเริ่มก่อให้เกิดความกังวล จังหวะเดียวกันกับที่เปลือกตาที่เคยปิดค่อยๆลืมขึ้น

เปล่า...แล้วนี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่

“…”

รู้ด้วยเหรอว่าเราอยู่ที่นี่

จะมีที่อื่นที่ไหนอีกที่หมอกจะไปนอกจากบ้านต้นไม้หลังนี้ หมอกสนิทกับมันมากกว่าคนที่รู้จักมาทั้งชีวิตอีกมั้งถึงแม้จะไม่ค่อยมีโอกาสได้อยู่จนเป็นกิจวัตร แบมแบมเพียงแค่ใช้สายตาพิจารณาคนที่ยังนอนอยู่เท่านั้นจนลืมที่จะตอบคำถาม

เธอเป็นเหมือนเรามั้ย?”

หื้ม?...

แบมแบมตาโตขึ้นกว่าเดิมเมื่อสนใจกับสิ่งที่หมอกเพิ่งจะเปิดประเด็นทำลายความเงียบ

อยากอยู่ที่นี่ไปเรื่อยๆ

พอหมอกเฉลยก็เข้าใจได้อย่างง่ายดาย มันคงจะเป็นส่วนที่แบมแบมกับหมอกมีเหมือนกันถึงแม้หลายๆอย่างทั้งความคิดของหมอกจะไม่สามารถคาดเดาได้แต่ถึงเป็นเรื่องของที่นี่แบมแบมมั่นใจว่าหมอกรักที่นี่และคงจะเป็นความรู้สึกเดียวกันกับแบมแบมนั่นแหละ

เค้าก็อยากอยู่นะ แต่ถ้านานๆมาทีก็ดีไปอีกแบบ

ดียังไง?”

ก็จะได้คิดถึงแล้วก็ตื่นเต้นที่จะได้มาที่นี่ไง

มองโลกได้แบบเธอมันก็คงจะดีนะ

นี่หมอกชมเค้าอยู่ใช่มั้ยเนี่ย

นี่เธอ...

ขอหนุนตักได้มั้ย

แค่นี้เหรอที่เป็นสาเหตุของสายตาคู่นั้น แบมแบมเขยิบตัวเข้าไปแทนที่หมอนใบโตไม่นานศีรษะที่รู้งานก็หนุนอยู่บนตักที่ขัดสมาธิ

เราทำแบบนี้เธอจะลำบากใจหรือเปล่า

หมอกก็ยังเป็นหมอกคนเดิมที่กลัวความรู้สึกของแบมแบมจะเปลี่ยนไปทุกเมื่อ แต่มันก็ไม่แปลกหรอกที่จะเป็นแบบนั้น ในเมื่อเขาก็รู้สถานะของตัวเองอยู่ลึกๆว่าตอนนี้มันไม่ได้เท่าเทียมกับอีกคนแล้ว

 รำคาญหน่อยนะ มันอาจจะดูงี่เง่า

ไม่นะ...เค้าไม่เคยรำคาญหมอกเลย ก็อย่างที่เคยพูดไปวันนั้น

อืม...เรารู้แล้ว ตอนนี้ต่างหากที่ทำให้เธอลำบากใจขอโทษนะ

ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความอึดอัดแต่เป็นเพราะหัวใจทั้งสองกำลังไตร่ตรอง เขามองริมฝีปากสีสวยที่กำลังเม้มเข้าหากันจนอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือขึ้นไปสัมผัสเบาๆ

ทิ้งทุกอย่างไว้ที่นี่ดีมั้ย...

หมอกว่าอะไรนะ?”

แบมแบมได้ยินทุกคำครบถ้วน แต่ที่ถามกลับเพราะความไม่เข้าใจและมันกำลังทำให้ใจหายไปกับประโยคเมื่อครู่

หรือเราควรจะกลับไปจริงๆ           

หมอก...

บางทีนี่แหละมันเหมาะกับเราที่สุดแล้ว แต่...

...

ถ้าเลิกดื้อด้านแล้วทำทุกอย่างให้จบๆไปทุกคนจะพอใจใช่มั้ยแบมแบม

ไม่ใช่...ไม่ใช่แบบที่หมอกเข้าใจหรอก หมอกไม่ได้ดื้อด้านแล้วทุกคนก็ไม่ได้กำลังคิดกับหมอกอย่างที่หมอกกำลังรู้สึก เพียงแต่ว่าแบมแบมเองก็ไม่สามารถพูดมันออกไปได้ทั้งหมด

แบมแบมไม่มีสิทธ์จะพูดอะไรออกไปด้วยซ้ำในฐานะคนที่ไม่ใช่สายเลือดแท้ๆของคนในครอบครัว

เค้าเคารพการตัดสินใจของหมอกนะ

ถึงแม้แบมแบมจะจำคำขอร้องของผู้มีพระคุณได้ แต่แบมแบมก็ไม่สามารถทำลายความเป็นตัวเองของอีกฝ่ายลงไป เชื่อว่าหมอกไม่ใช่คนที่จะไม่คิดอะไรหรือไตร่ตรองอะไรมาก่อน ถ้ามันเป็นความสบายใจของหมอกแบมแบมก็พร้อมที่จะเดินไปทางนั้น

ไม่ว่าหมอกเลือกทางไหน...เค้าก็อยู่ข้างหมอกนะ        

อยู่ข้างเหรอ..

“….

ทำได้จริงๆเหรอ

“….

แบมแบมสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดผ่านทั้งน้ำเสียงและสายตา มือที่เคยคลอเคลียอยู่ที่ริมฝีปากค่อยๆละออกมา

ใจเราพังไปหมดแล้วตั้งแต่วันที่เรากลับมา

.

.

.

มีแต่ประโยคล่าสุดดังก้องเข้าไปในหัวสมองที่ขาวโพลน หมอกกำลังสะกิดความผิดที่มันกัดกร่อนหัวใจแบมแบมอยู่ทุกวัน ใบหน้าหวานชาวาบไปไม่ต่างจากร่างกายในขณะนี้ หมอกหยุดทุกสิ่งทุกอย่างลงด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว

ที่ผ่านมาทุกคนกำลังหลอกตัวเองอยู่ ทุกอย่างมันจบตั้งแต่ตั้งแต่คืนนั้นแล้ว

มันพังไปหมดแล้ว...

รวมถึงใจของเขาด้วย

หมอก...เค้าขอโทษ

อะไรก็ไม่ทำให้รู้สึกเสียใจเท่ากับการได้รู้ว่าตัวเองเป็นเจ้าของความเจ็บปวดของคนที่รัก แววตาที่เคยมีอีกคนอยู่ในนั้นเริ่มสั่นคลอนและพร่ามัวเป็นหยาดน้ำที่เข้ามาแทนที่ แบมแบมไม่ถึงกับร้องไห้ฟูมฟายออกมาหรอกมันก็แค่จุกไปทั้งใจ

ถ้าหมอกคิดแบบนั้นเค้าก็จะทำให้ทุกอย่างมันเหมือนเดิมเอง...

สิ้นเสียงปลายนิ้วเรียวค่อยๆจัดการจับไปที่สิ่งที่บดบังร่างกาย กระดุมเม็ดบนสุดที่ติดอยู่ด้วยกันค่อยๆถูกปลดแยกจากกันด้วยมือของเจ้าของ หมอกยังคงนิ่งจนแบมแบมยังไม่สามารถคาดเดาได้แต่นาทีนี้แบมแบมเองก็คิดว่ามันอาจจะเป็นทางออกให้กับเรื่องนี้ก็ได้

ถ้าหมอกจะไม่ต้องรู้สึกว่าทุกอย่างมันไม่เหมือนกับเมื่อสามปีก่อน...

            แบมแบมยอม...

            ไม่ว่าที่ผ่านมาจะเป็นใครที่ได้ร่างกายไปแล้ว แต่อย่างไรทั้งสองก็ล้วนเป็นเจ้าของหัวใจแบมแบมด้วยกันทั้งสองฝ่าย

            เค้าขอโทษ...ถ้าไม่รังเกียจเค้าแบบที่เคยพูดไว้...

            ปลายนิ้วละออกจากชายเสื้อที่ปลดกระดุมออกจนครบทุกเม็ด เพียงแค่รอเวลาให้มันถูกดึงพ้นจากร่างกาย ฝ่ามือเล็กประคองใบหน้าที่เรียบไร้การแสดงอารมณ์ใดๆนั้นยิ่งทำให้แบมแบมทั้งประหม่าและกังวล

            ไม่ได้รู้สึกว่าสิ่งที่กำลังทำมันถูกอยู่เลย แต่ก็อยากให้รู้ว่าที่ทำก็เพราะว่าแคร์ความรู้สึกของอีกฝ่าย อยากให้หมอกมั่นใจในความรู้สึกของตัวเองเหมือนที่ผ่านๆมา

            เค้ามันแย่...เค้ารู้แล้ว...เค้าทำหมอกเจ็บมากใช่มั้ย

            .

            .

            .

          ...หมอกไม่เจ็บเพราะเค้าได้มั้ย...

            เรียวปากจรดลงเข้าหาอีกหนึ่งความหยุ่นเมื่อแบมแบมพาร่างของตัวเองขึ้นคร่อมอีกร่างหนึ่งไว้ มันคงเป็นการกระทำที่ไร้ยางอายที่สุดตั้งแต่ที่เคยทำมา นิ้วเรียวลากไปตามแนวลำคอแกร่ง ภายใต้ใบหน้าที่แน่นิ่งมันก็ไม่ต่างจากคลื่นที่ดูสงบแต่ซ่อนสิ่งที่กำลังค่อยๆก่อตัวอยู่ภายใน

            ไม่รู้จะดีใจหรือสมเพชตัวเองมากขึ้นที่แบมแบมต้องมาหยิบยื่นอะไรแบบนี้ให้ ถ้ามันเกิดจากความเต็มใจเขาคงไม่คิดลังเล ริมฝีปากที่กำลังจูบเขา แววตาที่มองเขาอยู่ตอนนี้มันไม่ต่างจากตุ๊กตาที่ไร้ความรู้สึกเลย

            ให้แบมแบมเอามีดมากรีดลงบนร่างกายเขาอย่างช้าๆยังเจ็บน้อยกว่า

            แต่ในเมื่อโอกาสที่จะเท่าเทียมกับอีกฝ่ายมันมาถึงแล้วเขาควรจะรับมันไว้ไม่ใช่หรือ หมอกเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าคำว่าเหมือนเดิมของแบมแบมมันจะมีอยู่จริงหรือเปล่า...

            พรึ่บ...

            เขาปล่อยให้แบมแบมเล่นสนุกอยู่บนตัวเขาไม่นานหรอก ร่างบางถูกจับพลิกสลับลงไปให้อยู่ภายใต้การควบคุม ข้อมือเล็กถูกจับกระชับตรึงด้วยมือทั้งสองของคนที่เพิ่งยอมเคลื่อนไหว

            ทำแบบนี้จะไม่เสียใจใช่มั้ย...

            เสียงทุ้มเอ่ยเพียงแผ่วๆแต่ก็ได้ยินชัดเจนไปถึงความรู้สึก ใบหน้าคมกดต่ำฝังปลายจมูกไปตามลำคอขาวผ่อง ก่อนจะไปหยุดข้างๆใบหู

            ไม่มีอะไรย้อนกลับไปให้เธอแก้ได้หรอก...เด็กที่ชื่อแบมแบมควรรับรู้กฎสำคัญข้อนี้เอาไว้

 

            แบมแบมหลับตาพริ้มเมื่อสัมผัสใหม่เกิดขึ้นอีกครั้ง น้ำตาที่ไหลปริ่มลงมาก็อยู่ในสายตาของอีกคน ความสับสนเกิดขึ้นในความคิดอย่างไม่รู้ทิศทาง และแบมแบมก็ไม่สามารถจินตนาการสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ได้

            แต่ทว่าไม่นานสัมผัสเหล่านั้นมันก็หายไป เปลือกตาค่อยๆเปิดขึ้นอีกครั้ง และภาพที่ปรากฎให้เห็นมันทำให้แบมแบมรู้สึกชาวาบไปทุกสัดส่วน

มือหนากำลังจัดการติดกระดุมทุกเม็ดให้กลับเข้าที่ จนตอนนี้มันเกือบจะถึงเม็ดบนสุดแล้ว...

            เราไม่ได้อยากเป็นตัวปัญหาของเธอขนาดนี้

          ม..หมอก...

          ไม่ใช่แบบนั้นนะ…”

            อีกครั้งแล้วที่รู้สึกว่าการตัดสินใจของตัวเองมันผิดพลาด แบมแบมได้แต่ถามตัวเอง...จะทำอย่างไรดีถึงจะโตพอที่จะเข้าใจความคิดของทุกคนและเข้าใจเหตุผลของทุกๆสิ่ง

            ยังไงเธอก็ยังเป็นเธอที่บริสุทธิ์สำหรับเราเสมอ

            ...

            ที่เรากลัวน่ะ...ความรู้สึกของเธอต่างหาก

          ...หมอก

อยากบอกซ้ำๆว่าขอโทษ...นอกจากไม่ได้ช่วยแล้วยังทำให้มันแย่ลง

           

            ขออะไรอย่างได้มั้ย...

 

            ถ้าไม่ได้รัก....

 

อย่าทำแบบนี้กับใครอีก

           

*

            แบมแบมมองภาพตัวบ้านที่ไกลออกไปผ่านกระจกรถจนลับสายตา คิดว่าอีกนานพอสมควรกว่าที่จะได้กลับมาอีก ไม่รู้ว่าการมองมันไปเรื่อยๆแบบนี้เพราะอยากจะซึมซับบรรยากาศเก็บไว้หรือเพราะแค่อยากหลีกเลี่ยงต่อการเผชิญหน้ากับคนที่อยู่ร่วมกันในขณะนี้ และข้อนี้หมอกเองก็รู้ดีและสัมผัสได้ซึ่งความผิดปกติมันคงส่งผ่านไปถึงเจ้าของร่างที่อยู่หลังพวงมาลัยด้วยเช่นกัน

            หมู...

            “…”

            หมู...

            ...

          ยัยหมู..

            ห่ะ...หื้ม?”

            การสะดุ้งผิดปกตินั้นยิ่งทำให้คนมองอย่างม่านอดห่วงไม่ได้ ที่จริงทั้งยัยหมูและอีกคนที่นั่งอยู่ด้านหลังก็ต่างคนต่างเงียบและดูเมินเฉยต่อกันมาตั้งแต่ที่เขาเห็นหน้าทั้งสอง

            เป็นอะไรซึมๆ ไม่สบายหรือเปล่า

            ป...เปล่า หมูแค่เพลียๆ สงสัยไม่ได้นั่งรถนาน

            ถ้าเป็นอะไรรีบบอกม่านนะ

            อื้อ

             ทุกคนเลือกที่จะใช้ความเงียบหยุดทุกอย่างและม่านก็ไม่คิดที่จะสร้างปัญหาเพิ่มด้วยการคะยั้นคะยอคนของตัวเอง แม้ความรู้สึกภายในตอนนี้มันจะคิดอะไรไปเองต่างๆนาๆและก่อตัวเป็นความกังวลไปแล้วไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่

            ยกของท้ายรถขึ้นไปเก็บบนห้องให้หมด

            ครับคุณม่าน

            แล้วนี่แม่อยู่มั้ย?”

            คุณนายบินกลับไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับคุณม่าน

            หนูแบมคะ...มีเอกสารส่งมาจากทางมหาวิทยาลัย อ่ะอ้าว...คุณหมอก กลับมาด้วยกันเหรอคะเนี่ย

            ทุกสายตาล้วนแพลนไปยังคนที่ลงจากรถและเดินตามมาคนสุดท้ายไม่เว้นแม้แต่แบมแบมเอง ส่วนคนที่ถูกมองอยู่ก็เพียงแค่หยุดเดินเพราะทุกคนหยุดและไม่มีความคิดที่จะตอบคำถามใครตอนนี้ จึงเป็นหน้าที่ของแบมแบมที่จะนำพาบรรยากาศไม่ให้ดูอึมครึมเกินไป

            อยู่ไหนเหรอฮะป้านวล?”

            ป้าเก็บไว้ให้บนห้องแล้วค่ะ

            เอ่อคุณม่านคะ...คุณนายบอกเอาไว้ว่า...

            เอาไว้ก่อน หมูป่ะขึ้นห้อง

            ร่างเล็กถูกโอบโดยเจ้าของประโยคล่าสุด ก่อนที่ม่านจะพาก้าวไปยังทางขึ้นของบันไดภายในห้องโถง แต่แบมแบมเองก็หยุดและไม่ยอมเดินไปตามแรงชักจูง แบมแบมหันกลับไปยังแม่บ้านที่ยืนหน้าเจื่อนอยู่ก่อนเอ่ยปากถาม

            คุณป้าฝากบอกม่านว่าอะไรเหรอฮะป้านวล?”

            ถึงม่านจะไม่พอใจจนแสดงความเซ็งออกทางสีหน้าอย่างชัดเจนแต่ก็ยอมหยุดอยู่กับที่เช่นกัน

            คุณนายเธอบอกว่าถ้าคุณม่านว่างๆก็เข้าไปดูร้านที่เปิดไว้บ้างน่ะคะ เธอบอกถึงจะเป็นร้านเล็กๆแต่ก็ควรใส่ใจ

            อ๋อ...เข้าใจแล้วฮะป้านวล ขอบคุณฮะ

            แบมแบมยิ้มจนตาหยีให้กับคนที่มีวัยวุฒิมากกว่าถึงแม้เธอจะอยู่ในสถานะลูกจ้างก็ตาม และถึงคุณป้าจะปลูกฝังให้แบมแบมทำตัวเหมือนเจ้านายของที่นี่คนหนึ่งไม่ต่างจากลูกชายแท้ๆทั้งสองแต่แบมแบมเองก็ยังพึงระลึกเสมอว่าตัวเองเป็นเด็กที่ถูกอุปการะเท่านั้น

            แค่นี้ใช่มั้ย?”

            เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าบทสนทนาน่าจะจบแล้ว แม่บ้านชื่อนวลพยักหน้าในกริยาที่สำรวมก่อนจะตอบรับทำให้มือหนาจัดการโอบไหล่แคบอีกครั้ง ส่วนอีกคนที่เงียบมาตลอดก็ทำแค่เพียงเดินตามขึ้นบันไดเพื่อไปยังที่ของตนแน่นอนว่าหมอกยังคงไม่คิดจะมีปฏิสัมพันธ์ใดๆกับใครและมันก็ไม่ใช่เรื่องผิดปกติ

            อ้าว...กลับมากันแล้วเหรอ?”

            ปลายเท้าสามคู่หยุดชะงักในระหว่างก้าวไปตามขั้นบันไดพร้อมกับใบหน้าที่เงยไปมองต้นเสียง ใบหน้าที่ยิ้มแย้มและเสียงแหบๆที่แผดออกมานั้นไม่ได้ทำให้ทั้งม่านและหมอกรู้สึกรื่นหู ไหนจะท่าทางที่น่ารำคาญนั่นอีก

            หมูป่ะรีบขึ้นห้อง

            อะไรกัน คนคุ้นเคยกันแท้ๆไม่คิดจะหยุดถามสารทุกข์กันบ้างรึไงเนี่ย ใจแคบจริงๆนะคนบ้านนี้

            เป็นหมอกที่ไวกว่า เขาเดินสวนแทรกระหว่างม่านและคนที่ยืนอยู่บนขั้นบันไดที่สูงกว่าไป เป็นการตอกย้ำว่าหมอกก็ยังเป็นหมอกคนเดิมที่ไม่เคยแยแสคนมาใหม่แม้แต่ปลายหางตา เหลือแค่แบมแบมกับม่านและคนที่ยืนอยู่ที่เดิม

            พี่ฌอห์ณมาตั้งแต่เมื่อไหร่ฮะ

           ยังทำตัวน่ารักสมกับเป็นแบมแบมผู้เป็นที่รักเสมอเลยนะเนี่ย

            แบมแบมหลบตาคนที่ตัวเองเพิ่งเอ่ยทักเพราะไม่อยากให้เขาเสียหน้า ถึงจะรู้ว่าจะถูกค่อนขอดกลับมาแบบนี้ก็ตาม

            หมูขึ้นห้องเถอะ ม่านว่าตรงนี้มลพิษมันเยอะ

            มือเล็กถูกชักจูงโดยไม่รอให้เจ้าของตอบกลับ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีเสียงเหน็บเบาๆตามมาไล่หลัง

            ก็โอ๋ก็ให้ท้ายกันแบบนี้ไง...ระวังเถอะสักวันจะต้องเสียใจ

           

To Be Continued

#untwins93

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 196 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,077 ความคิดเห็น

  1. #2076 igot7_MTBB (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 20:23
    หมอกกกก🥺
    #2,076
    0
  2. #2069 vv_ptmp (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 15:36
    ทีมม่านทั้งใจ💖
    #2,069
    0
  3. #2063 MAGAND (มาร์กันต์) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 13:01
    อยากให้หมอกคู่กับหมูนะ ฮือออ
    #2,063
    0
  4. #2049 hiddenhills (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 21:41
    ฮืออออ หมอกคนดีย์
    #2,049
    0
  5. #2046 ploylaksi (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 14:54
    ไม่อยากให้หมอกมาจมกับหมูแล้วจริงๆนะ
    #2,046
    0
  6. #2001 GnajBz (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 01:36
    หมอกกกกก 😭
    #2,001
    0
  7. #1778 yaninjar_99 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 10:38
    ขอหมอกได้ม่ะ 5555 ดีเกินไปแล้ว
    #1,778
    0
  8. #1773 Spices_smile (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 00:59
    whooooooooooo
    #1,773
    0
  9. #1757 Max Avax (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 02:11
    สงสารหมอกกกก
    #1,757
    0
  10. #1751 60011010612 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 12:23
    ร้องไห้ไปกับหมอกกกแล้ว ฮึกกก
    #1,751
    0
  11. #1730 Maypchs (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 13:36
    ปวดใจจจจจ
    #1,730
    0
  12. #1598 VivoV5 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 10:14
    เจ็บปวดจนบอกไม่ถูกเลย รู้ว่าทุกคนเจ็บ แต่มันต่างกันที่สิ่งที่เจอ
    #1,598
    0
  13. #1595 sugusgugus (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 01:58
    เรื่องนี้ต้องจบเเบบ...
    #1,595
    0
  14. #1525 mew_wwp (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 11:58
    ฮื่ออ~ยังไงเราก็ทีมหมอกอ่ะ เรารักความเข้าถึงยากของหมอก หมอกดูมีอะไรน่าค้นหาอ่ะ
    #1,525
    0
  15. #1517 alltimeismark (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มกราคม 2561 / 00:56
    เห้อ.... หมอก ออกมาอย่างที่พูดมั้ยมันไม่เหมือนเดิมแล้วจริงๆทุกสิ่งทุกอย่าง เหมือนหมอกกำลังเดินตามห่างๆอยู่ข้างหลัง ยิ่งตามก็ยิ่งเจ็บ เจ็บที่ได้เห็นแค่ข้างหลังทั้งๆที่เราอยากเห็นเขาชัดๆ ความสัมพันธ์มันไม่เท่ากันแล้ว อีกคนได้รุดหน้าไปก่อนแต่หมอกยังอยู่ที่เดิม มันเคว้งคว้างมากนะเราเข้าใจเธอเลย ขนาดเรา ความรู้สึกยังพังตามเลย แล้วแบมยิ่งทำแบบนั้นยิ่งตอกย้ำว่าหมอกแพ้หมอกไม่มีวันเทียบม่านได้เพราะแบมทำแบบนั้นเพราะแค่สงสาร เราไม่เข้าใจหมูจริงๆขอโทษด้วย
    #1,517
    0
  16. #1503 aynoszii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 15:07
    มันไม่เหมือนเดิมจริงๆอ่ะหมู ถ้าจะเป็นแบบนี้ก็ขอร้องอย่ารั้งหมอกไว้เลย จะให้หมอกอยู่ต่อเพื่อที่จะดูว่าหมูให้ใจกับม่านไปแล้วหรอ เราไม่โอเคอ่ะหมู ถึงเราอยากให้หมอกมีความสุขแค่ไหน แต่ถ้าหมูยังเป็นแบบนี้เราก็ไม่อย่ากให้หมอกทนต่อไปแล้วอ่ะ สงสารใจคนอื่นเถอะ
    #1,503
    0
  17. #1387 bbboobb (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 04:55
    ถ้าพี่น้องไม่ทะเลาะกัน หมูคงสบายใจกว่านี้
    #1,387
    0
  18. #1295 embrace (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 02:15
    ไหมว่าจะเลือกทางไหนก็ขอให้หมูมีความสุข
    #1,295
    0
  19. #1276 waslikebubblegum (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 14:12
    อะไรรรร มันเป็นใครรรรรร ออกไปไกลๆยัยหมูเลยนะ
    ฮืออ หน่วงไปหมดเลย ก็เข้าใจหมอกนะแต่ก็เข้าใจหมูอะ หมอกกลับมาช้าไปนิดเดียวจริงๆ ต้องทำยังไงถึงจะกลับมาเหมือนเดิมได้อะ
    #1,276
    0
  20. #1251 in a love (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 23:06
    เจ็บเหลือเกิน หมอก );
    #1,251
    0
  21. #1247 Bammiiee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 11:24
    เราภาวนาอยู่ในใจไม่อยากให้หมอกทำ แล้วหมอกก็ไม่ทำจริงๆ แบบฮือออ แง ถ้าสุดท้ายแล้วไม่ว่าจะคู่ใคร ก็ไม่อยากเห็นหมอกเจ็บแล้วอะ พยามจะเข้าใจแบมง่ะ แต่เราอ่านเรายังรู้สึกว่าไม่เท่ากันจริงๆเลย อาจจะเพราะด้วยบุคลิกนิสัยของแต่ละคน ม่านจะกล้าอ้อน ในขณะที่หมอกจะเงียบ ด้วยเวลาที่ม่านได้อยู่กับหมูด้วยแหละ เลยทำให้อาจรู้สึกสนิทสนมกว่าหมอก แง สรุปหมอกกลับไปเถอะ เราสงสารอะ
    #1,247
    0
  22. #1242 Piyawadee__Ja (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 21:06
    มั่นคงในทีมหมอก ฮืออออ โคตรสงสารที่หมอกบอกว่าถ้าไม่รักอย่าไปทำแบบนี้กับใคร เข้าในหมอกเลย มันก็ไม่ใช่ความผิดของหมูด้วยไง ก็รักทั้งสอง เลือกใครก็กลัวเจ็บแต่ถ้าไม่เลือกก็เจ็บเช่นกัน จากที่อ่านมาเหมือนหมูจะใสใจม่านมากกว่า ฮรึกกก
    #1,242
    0
  23. #1194 SAWADDEE JIE (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 15:59
    หมูหนีมาอยู่กับพี่มา//อ้าแขนรอรับ งื้ออออออ
    #1,194
    0
  24. #1133 Shut up!!!! (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 03:44
    สงสารหมอกนะแต่ก็แอบเห็นใจม่านไม่รู้สิเวลาเห็นแบมอยู่กับใครมันก็รู้สึกดีแต่ความรักมันก็เป็นที่ของคนสองคนไม่มีทางมากกว่านั้นได้หรอกถ้าที่ตรงนั้นมันมีมากกว่าสองคนก็ต้องมีคนนึงที่ต้องยอมเจ็บแล้วถอยออกมาดีกว่ามั้ยถ้าไม่เป็นแบบนั้นมันก็จะเจ็บด้วยกันทั้งหมดเราว่าเขาไม่สามารถแบกรับความรู้สึกทั้งหมดได้หรอกมันเกินไปที่จะแบกรับมันไว้นะเลือกเถอะค่ะเดินออกมาสักคนนึงใครก็ได้ยังมีคนรอคุณอยู่อย่าเอาอนาคตทั้งหมดไปทิ้งไว้กับคนคนเดียวเลย//อินเกิน//ต่อนะค่ะ
    #1,133
    0
  25. #1129 Madmee5859 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 23:29
    ถ้าแบมเลือกไม่ได้ และไม่อยากให้พี่น้องทะเลาะกันก็หายไปเองเหอะจะได้จบๆ ถ้าเลือกไม่ได้ก้ไม่ต้องมีใครได้ เจ็บกันทุกฝ่าย แฟร์ๆดี แต่ถ้าจะเลือกต้องนึกถึงความรู้สึกตัวเองให้มากกว่านี้ ลองถามใจตัวเองดู ว่ารักใคร แคร์แต่ความรู้สึกของม่านกับหมอกเพื่อไม่ให้ใครคนใดคนนึงเจ็บแต่ยิ่งทำอย่างงี้จะเจ็บทุกฝ่าย ความรักมันมีได้แค่คน2คน 3คน ใครจะอยากมี ใจก้มีดวงเดียวก้ให้ได้แค่คนเดียว อย่าหลายใจ ปล.ทีมหมอกคะ คนดีของพี่รักส์
    #1,129
    0