UnTwins :: อยากให้เราไม่เหมือนกัน ll #MarkBam [END]

ตอนที่ 1 : Prologue

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,681
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 467 ครั้ง
    6 ม.ค. 62

Prologue

            สำหรับผมคนที่ชีวิตเหลือคนรอบตัวช่างน้อยนิดนั้น คงจะมีไม่กี่คนที่เป็นแรงบันดาลใจในการขับเคลื่อนให้ชีวิตก้าวไปข้างหน้าได้ อารมณ์อย่างเช่นโลกที่ต้องมีดวงอาทิตย์กับดวงจันทร์มั้งครับ เพราะตอนกลางวันโลกก็มีดวงอาทิตย์ที่ช่างร้อนแรงคอยอยู่เคียงข้าง ตอนกลางคืนก็มีดวงจันทร์สาดส่องลงมาไม่ทำให้โลกมันดูมืดมิดสนิทจนเกินไป

ทั้งๆที่ความเป็นจริงแล้ว

            ทั้งดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ต่างก็อยู่เคียงข้างโลกอยู่เสมอ แค่เรามองเห็นมันต่างเวลากันก็เท่านั้น

            กลับมาที่เรื่องของแรงบันดาลใจในการขับเคลื่อนชีวิต สำหรับผมแล้วแรงบันดาลใจที่ยังมีชีวิตอยู่คงจะเหลือเพียงแค่สองคน คนหนึ่งอยู่กับผมเสมอมาตั้งแต่เราพบกัน ส่วนอีกคนก็อยู่แสนห่างไกล แต่เป็นความห่างไกลที่ไม่เคยจากไปไหน ถือเป็นความแตกต่างที่เห็นภาพได้อย่างชัดเจน แต่ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกันผมถึงได้รู้สึกว่ามันไม่แตกต่างกันสักเท่าไหร่ ไม่แตกต่างเพราะทั้งสองสิ่งนั้นมีความหมายต่อใจของผมทั้งคู่

            แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู...แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู...แฮปปี้เบิร์ดเดย์ แฮปปี้เบิร์ดเดย์...

            ทุกอย่างเงียบลงในทันใดทั้งทีก่อนหน้านี้ยังมีเสียงประสานอยู่หลายๆเสียง สิ่งที่ผมพอจะโฟกัสได้คงจะเป็นเทียนหลายเล่มที่ปักอยู่บนเค้กรสโปรดที่ประดับด้วยสตอเบอรี่ลูกโต แล้วก็ใบหน้าที่แสงเทียนส่องอยู่ใกล้ๆ ใบหน้าของคนที่ถือเค้กวันเกิดอยู่

            อธิษฐานนานถึงพระอาทิตย์ขึ้นเลยมั้ย

            “แหม่...จะอธิษฐานทำไม อยากได้อะไรก็ขอคนถือเค้กก็จบ

แบมแบมเป่าเค้กอะไม่เอาน้ำลายนะ

            คิ้วของผมมันเริ่มกระตุกทั้งๆที่ผมพยายามตั้งสมาธิแล้วหลับตาลง ถึงผมจะไม่ลืมตาแต่ผมก็จำได้นะว่าเสียงพวกนั้นมันคือเสียงของใครบ้าง

            พูดมากจังวะพวกเหี้ย

            แต่เสียงทุ้มๆล่าสุดผมมั่นใจว่ามันเป็นเสียงของคนที่ถือเค้กอยู่

            ยัยหมู...ตั้งใจอธิษฐานนะ ไม่ต้องไปฟังพวกมัน

            ผมไม่ได้ชื่อหมูหรอกครับ พอได้ยินชื่อที่ถูกม่านเรียกใช้ประจำเผลอเบ้ปากเล็กน้อย ถึงแม้น้ำเสียงนั่นมันจะติดไปในโทนอ่อนโยนก็ตาม จริงๆมันเป็นเพราะความเขินมากกว่า

            ผมลืมตาอีกครั้งไม่นานลมจากปากก็ไปจ่ออยู่บนเทียนหลายเล่มก่อนที่มันจะดับลงเกือบทุกเล่มและดับทุกเล่มในเวลาต่อมา ไฟในห้องสว่างขึ้นมาอีกครั้งทำให้ผมเห็นทุกๆอย่างได้ชัดเจน เหตุการณ์พวกนี้ก็เป็นเรื่องปกติของทุกปีตั้งแต่ที่มีม่านมาอยู่ในชีวิต หลังจากนั้นผมก็มีงานเลี้ยงวันเกิดในทุกๆปีอย่างสนุกสนาน หรือแม้แต่อบอุ่นใจ แล้วแต่ว่าปีไหนจะจัดกับใครบ้าง แต่ไม่มีปีไหนที่ไม่มีผู้ชายที่ชื่อว่า ม่าน เลยสักครั้ง

            หมู...

            อือ...

            ยัยหมู....

            อือ...อื้ม...

            ยัยหมูครับ

            ...อื้อ...

            ตื่นได้แล้ว...อยากดูพระอาทิตย์ขึ้นไม่ใช่เหรอ

            ก็เคยใช่...แต่ตอนนี้เปลือกตามันไม่เป็นใจ

            ไว้ค่อยดูพรุ่งนี้ก็ได้

            ผลัดมาสองวันแล้วนะ

            พรุ่งนี้ไปจริงๆ สาบานให้ตาย

            ไม่ต้องมาสาบานอะไรแบบนี้เลยนะ ตายอะไร...ลุกเดี๋ยวนี้ ถ้าวันนี้ไม่ไปม่านจะฟ้องคุณนายเมทินีว่ามีเด็กกินเหล้าไปเกินลิมิตที่ตั้งไว้เยอะมาก แถมยังเมาปลิ้นเป็นหมูตกบ่อน้ำอีก

            ทำไมม่านต้องเอาเรื่องคุณนายเมทินีมาอ้างด้วยเล่า...ม่านก็รู้นี่ว่ามันได้ผลทุกครั้ง

            ผมพูดด้วยเสียงงัวเงียแต่ก็ยังแอบโกงนิดๆด้วยการไม่ยอมลืมตา แต่คุณนายเมทินีนี่ดุจริงๆเชียว ถ้ารู้ว่าผมทำอย่างที่ลูกชายไปฟ้องจริงๆได้บินกลับจากฝรั่งเศสมาตีผมจนก้นลายแน่ๆ

            ไม่ต้องมาทำเป็นพูดเพื่อยืดเวลา ม่านจะไม่ฟ้องถ้าหมูตื่นตอนนี้ก็ได้

            อื้อ...แต่หมูง๊วงง่วงทั้งที่ผมยังไม่ลืมตาแต่ก็สามารถหาตำแหน่งมือที่คุ้นเคยได้ ผมกุมมือลงไปบนมือที่หนากว่าแล้วบีบๆให้รู้ว่าผมกำลังอ้อนนะ

            งั้นม่านจะหยิบโทรศัพท์แล้วนะ

            ตื่นๆๆ...ตื่นแล้วก็ได้ เบื่อม่านอะทำไงดี

            ผมลืมตาขึ้นมาก็พบผู้ชายผมสีบลอนด์ที่คุ้นเคยดี อันที่จริงจะว่าไปแล้วเพราะกลัวคำขู่ของลูกชายคุณนายเมทินีอย่างเดียวก็ไม่ถูก เพราะผมได้มีเวลาเตรียมใจที่จะต้องตื่นในระหว่างที่ต่อความกับคนที่ผมจับมืออยู่ต่างหาก

            เพื่อนๆที่มาฉลองวันเกิดพากันกลับไปหมดแล้ว กว่าจะขึ้นไปกรุงเทพก็คงใช้เวลานานเพราะรถค่อนข้างติดจึงกลับกันไปตั้งแต่เช้ามืด ส่วนผมกับม่านยังมีเวลาอีกเยอะแยะไม่ต้องรีบกลับไปไหน

            พระอาทิตย์ขึ้นจากทะเลดูกี่ทีกี่ทีก็ยังคงสวย ผมไม่ตื่นเต้นนักกับการที่ได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นแต่ก็รู้สึกดีที่ได้เห็นมันร่วมกับคนที่อยู่ด้วยตอนนี้มากกว่า

            อยากไปไหนไหม

            ทำไมอ่ะ...จะตามใจเหรอ

            ก็ตามใจทุกวัน

            เหรอ....กำลังจะพูดเลยอ่ะว่าที่ตามใจเพราะวันนี้เป็นวันเกิด

            ผมก้มหน้าพยายามพูดให้ใกล้หูคนที่ผมอยู่บนแผ่นหลังให้ได้มากที่สุด ม่านพาผมก้าวเดินไปบนผืนทรายได้อีกสองสามก้าวผมก็นึกอะไรออก

            “หมูอยากไปส่งโปสการ์ดจัง

            ส่งโปสการ์ดเนี่ยนะ...ผู้หญิ้งผู้หญิง แล้วจะส่งให้ใคร

            อย่าแซวสิ...

ก็ส่งไปให้หมอกไง

            “…”

            เอ้า...หยุดเดินทำไมเล่า ม่านอะ จะแกล้งบ่นว่าหมูตัวหนักใช่ป่ะ รู้ทันนะ

            ก็หมูกินเยอะไง ม่านจะแบกไม่ไหวแล้วนะ

            .

.

.

ในที่สุดผมก็อ้อนม่านให้พามาในตัวเมืองได้สำเร็จ บ้านพักที่เป็นของม่านอยู่ค่อนข้างไกลผมก็เลยเผลอหลับไประหว่างทาง ทั้งๆที่ตั้งใจว่าจะไม่หลับแล้วก็คุยเป็นเพื่อนกับม่าน แต่ผมก็เสียนิสัยอยู่บ่อยๆรวมถึงครั้งนี้ด้วย

พอธุระเรื่องส่งโปสการ์ดจบลงเราก็ถือโอกาสหาอะไรลงท้องเป็นลำดับถัดมา หลังจากนั้นเราก็กลับมาที่บ้านพักตากอากาศเลย เพราะอากาศที่ค่อนข้างร้อน

คืนนี้เป็นคืนแรกจากการมาที่ทะเลที่ผมกับม่านอยู่ด้วยกันสองคน หลังมื้ออาหารง่ายๆที่ม่านเป็นคนทำผมก็ขึ้นมาอาบน้ำ พอออกจากห้องน้ำมาก็พบว่าม่านนั่งเล่นกีตาร์โปร่งอยู่บนเตียง ม่านรู้ว่าผมนอนคนเดียวไม่ได้คงจะมารอผมตั้งแต่ที่ยังอาบน้ำไม่เสร็จ ผมเดินเช็ดหัวที่เปียกหมาดๆก่อนจะทิ้งสะโพกลงที่ฟูกนุ่มๆ เสียงกีตาร์ที่ม่านเล่นก็เพลินไปอีกแบบ ผมเอียงเอนศีรษะไปพิงไหล่ทั้งที่ยังใช้ผ้าขยี้ไปตามกลุ่มผม ถ้าไม่ใช่ม่านแล้วทำแบบนี้บางทีผมก็คิดว่าคงจะโดนรำคาญ แต่เพราะเป็นม่านไง...ผมรู้ว่าม่านไม่เคยรำคาญผมหรอก แล้วผมก็ไม่เคยรำคาญม่านเลยเช่นกัน

ผ่านไปอีกคืนที่ผมอยู่กับม่าน แต่...มันเป็นคืนที่ไม่เหมือนคืนที่ผ่านๆมา เพราะบรรยากาศหรืออะไรก็แล้วแต่ ผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าตัวเองจมอยู่ใต้อ้อมกอดของม่าน ไม่อยากจะเชื่อว่าผมกับม่านเราทำเรื่องแบบนั้นกันไปเมื่อคืน...

ร่องรอยบนต้นขาของผมเป็นสิ่งแรกที่ตอกย้ำว่าผมเป็นของม่านไปแล้ว รอยจางๆสีกุหลาบที่เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งมันปิดไม่มิด ผมไม่ได้โกรธม่านหรอกที่ทำอะไรแบบนั้น เพราะผมก็เต็มใจที่จะให้ม่านเหมือนกัน แม้ที่ผ่านมาเราจะไม่เคยพูดถึงเรื่องสถานะกันเลย ตอนนี้เปลือกตาของม่านยังคงปิดสนิท ม่านในท่อนบนที่เปลือยเปล่าทำให้สายตาของผมมองม่านไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ถึงแม้หลายปีที่ผ่านมาผมจะเห็นม่านถอดเสื้อนับครั้งไม่ถ้วน แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ ไม่ใช่เลยจริงๆ...ใบหน้าผมร้อนผ่าวขึ้นมา ผมภาวนาอย่าให้ม่านรู้สึกตัวขึ้นมาตอนนี้ พยายามขยับร่างที่ยังถูกกอดแบบหลวมๆของตัวเองอย่างช้าๆ เพียงแค่ขยับนิดเดียวก็รู้สึกว่าร่างกายมันแทบจะแหลกละเอียด คอยดูถ้าตื่นขึ้นมาผมจะบ่นให้หูชาเลย

เพราะความคอแห้งทำให้ผมต้องพยายามก้าวขาลงจากบันไดเพื่อลงไปยังห้องครัวที่ชั้นล่าง ส่วนม่านยังหลับเป็นตาย ก็ดีแล้วเพราะถ้าตื่นมาตอนนี้ผมก็ไม่รู้ว่าจะวางสีหน้ายังไงดี

 กว่าที่ปลายเท้ามันจะแตะลงไปบนพื้นขั้นสุดท้ายได้ผมก็ได้ลิ้มรสของความทรมานอย่างแท้จริง ที่เขาบอกว่าครั้งแรกมันเจ็บมากผมคิดว่าจะเป็นแต่เฉพาะกับผู้หญิงเสียอีก

ก่อกแกร่ก....

ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงอะไรบางอย่างลอยแว่วมา คิดว่าตัวเองหูฝาดไปก็ไม่ใช่ มาคิดอีกทีที่บ้านหลังนี้ตอนนี้ก็มีแค่ผมกับม่านที่อยู่ ความกลัวและความกังวลใจมันก็เริ่มแผ่ซ่านออกมา หรือผมควรจะกลับขึ้นไปเรียกม่านดี เพราะสภาพของผมตอนนี้คงไม่สามารถไปสู้รบกับใครได้ถ้าหากว่ามันกำลังเป็นแบบที่ผมกลัว

ไง...

ผมสะดุ้งอีกครั้งโชคดีที่มือยังจับราวบันไดเอาไว้ ตาที่โตอยู่แล้วมันเบิกกว้างทันที ไม่ใช่แค่เสียงที่ผมได้ยิน ใบหน้าของคนที่เหมือนกับคนที่หลับอยู่ข้างบนกำลังปรากฏอยู่ตรงหน้าของผม ถ้าไม่ติดว่าสีผมที่แตกต่างผมคงคิดว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือม่าน

ผมมองใบหน้าที่เจ้าของใช้สายตาเคลื่อนลงต่ำพิจารณาผมตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาเคลื่อนไหวสายตาอย่างช้าๆ มันจะดีกว่านี้ถ้าการเจอกันครั้งแรกของเราในเวลาสามปีผมจะอยู่ในสภาพที่น่าดู เพราะท่อนขาของผมตอนนี้มันได้รับการปกปิดจากเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งและกางเกงชั้นในเท่านั้น โชคดีที่มันยาวพอจะปิดส่วนที่ไม่น่ามองเอาไว้ แต่มันก็ปิดไอร่องรอยที่ม่านทำเอาไว้ได้ไม่หมด

ผมตั้งสติตัวเองก่อนจะพยายามเปล่งเสียงเรียกชื่อคนตรงหน้าออกไป

หมอก...

To Be Continued


 

#UnTwins93

T
H
E
M
Y
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 467 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,077 ความคิดเห็น

  1. #1893 ycisyc33 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 20:41
    ร้องไห้รอแล้ว ม่าหนักแน่😞
    #1,893
    0
  2. #1764 Spices_smile (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 23:52
    หือ?????
    #1,764
    0
  3. #1753 igot7_MTBB (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 11:21
    หมอกเป็นพระเอกหรอ ต้องแบบเถื่อนๆโหดป่ะ ม่านก็อบอุ่นๆ ขอสองคนเลยละกัน5555
    #1,753
    0
  4. #1752 Painin16 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 15:49
    อย่าบอกนะว่ารักสามเศร้าเราสามคนนนนนน
    #1,752
    0
  5. #1708 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 16:35

    น่าติดตามๆ

    #1,708
    0
  6. #1683 Spices_smile (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 09:33
    ว้าววววววว
    #1,683
    0
  7. #1646 JeanHZ_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 15:01
    เคลียร์สอบกับมหาลัยเสร็จเรียบร้อยหมดเเล้วค่ะ ขอโทษที่กดเฟบไว้แต่ไม่เคยได้อ่านเลยนะคะ ตอนนี้มาอ่านเเล้วฮับ ㅠㅠㅠㅠㅠ เราชอบฟิคมู้ดนี้มากๆเลย ม่านกับหมอก นี่คือเป็นทั้งชื่อตัวละครเเล้วก็อารมณ์ของฟิคเรื่องนี้เลย เราคิดว่าเนื้อเรื่องน่าจะโทนหม่นๆเทาๆ ส่วนภาษาไม่มีอะไรติเลยค่ะ อ่านเเล้วนุ่มนวลมากกก เดี๋ยวเราขอตัวไปอ่านตอนต่อไปก่อนนะคะ ♡
    #1,646
    0
  8. #1584 VivoV5 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 21:10
    ทำไมหมอกต้องมาเจอแบมในสภาพนี้
    #1,584
    0
  9. #1522 msuppaluck (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 12:42
    หน่วงแน่ๆเลย
    #1,522
    0
  10. #1308 anMarkBambamGOT7 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 14:53
    พี่น้องฝาแฝดหรออออ
    #1,308
    0
  11. #1298 kikakae (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 04:30
    โอ้........
    #1,298
    0
  12. #1297 kikakae (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 04:29
    โอโห...
    #1,297
    0
  13. #1265 amptnkmb (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 19:45
    อู้วววววว
    #1,265
    0
  14. #1189 ยัมมี่หมีคยอม (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 02:40
    เฟบเรื่องนี้ไว้นานแล้ว แต่เพิ่งได้อ่าน เฮ้ยชอบบบบบ
    #1,189
    0
  15. #1178 Noey Rtyui (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 14:00
    พึ่งมาอ่านฮือออ ชอบบ เลือกทีมไม่ถูกเลยค่ะ5555
    #1,178
    0
  16. #1106 AomAm... (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 20:37
    ตู้หูววววว
    #1,106
    0
  17. #1103 shierichi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 18:42
    อู้หูวว้าวววววว เลือกไม่ถูกเลยค่ะ สามพีได้มั้ย5555
    #1,103
    0
  18. #983 embrace (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:00
    เรื่องนี้จะเกี่ยวกับไรหนออ
    #983
    0
  19. #895 Azlyss (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 20:53
    Omgggggggggg ทีมใครๆๆๆ ฮือออออ แต่สามพีก็ดีเนาะ ไม่เลือกละ5555555
    #895
    0
  20. #886 PexYen (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 16:45
    ใครเป็นพระเอก....
    แต่นายเอกเสียตัวให้ม่านแล้ว
    #886
    0
  21. #867 dada0627 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มกราคม 2560 / 15:45
    ทีมใครดีหล่ะเนี่ย
    #867
    0
  22. #744 BLongWith_T (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 22:19
    ไม่ทีมใครทั้งนั้นแหละ จะอยู่ทีม3p
    #744
    1
    • #744-1 Yoke Mano(จากตอนที่ 1)
      8 มกราคม 2560 / 15:16
      ทีม 3p เหมือนกันค่ะ
      #744-1
  23. #698 wrd.pang (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 17:12
    ทำไมพึ่งมาอ่าน โอ้ยยย ชอบบบ
    #698
    0
  24. #696 ++Luvteukey++ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 03:17
    โอ๋ยยยย 
    ชอบพลอตเรื่องแนวนี้มากเลยค่ะ ชอบบบบบ
    จะติดตามตลอดนะคะ 😍
    #696
    0
  25. #695 ++Luvteukey++ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 03:17
    โอ๋ยยยย 
    ชอบพลอตเรื่องแนวนี้มากเลยค่ะ ชอบบบบบ
    จะติดตามตลอดนะคะ 😍
    #695
    0