Fic Fantastic beasts | Hello teacher! #Granewt

ตอนที่ 5 : 04. Hello teacher

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 267
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    26 ม.ค. 60

Update :  26  January  2017

Edit : xx  xx  2017



ซ่า ซ่า

เสียงน้ำในห้องน้ำเริ่มเงียบลงไป บานประตูห้องน้ำถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของเพอร์ซิวัล เกรฟส์เดินออกมาในสภาพที่มีผ้าเช็ดตัวพันเอาไว้ที่เอว เขาใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดหยดน้ำตามตัวและผมทรงอันเดอร์คัทจนแห้งสนิท ร่างสูงเดินไปเปิดทีวีช่องสารคดีแต่ก็ไม่มีเรื่องราวไหนน่าสนใจ ข่าวสารบ้านเมืองก็น่าเบื่ออีก เขาตัดสินใจปิดช่องทีวีและเดินไปที่ห้องเสื้อผ้าเพื่อแต่งตัว

 

แต่เดี๋ยวก่อนนะ...

 

มือที่กำลังจะเอื้อมเปิดประตูตู้เสื้อผ้ามีอันต้องหยุดชะงักลงเมื่อเขาสังเกตเห็นว่านาฬิกาข้อมือสีดำกับสร้อยคอโลหะของเขาที่วางเอาไว้บนโต๊ะนั้นหายไป ร่องรอยที่โจรทิ้งเอาไว้ก็มีแค่กระจุกขนสีน้ำเงินกรมท่าเข้มหล่นอยู่เล็กน้อย เท้าเล็กๆคล้ายพังผืดเป็ดที่ออกไปยังหน้าต่างทำให้เขาพอจะรู้ตัวคนร้าย แต่ประเด็นคือ มันปีนขึ้นมาชั้นสองของบ้านได้ไงและไปที่ไหนต่อ?

 

ถูกตัวตุ่นแงะบ้าน ตลกร้ายไปหน่อยมั้ย?

 

ติ๊ง~ต๊อง~

 

เสียงกดออดหน้าบ้านทำให้เพอร์ซิวัลเผลอขมวดคิ้วเล็กน้อย ใครกันนะที่บังอาจมากดออดเรียกเขาในช่วงที่เขากำลัง(จะ)หงุดหงิดได้ที่อยุ่เนี่ย

 

ติ๊ง~ต๊อง~ ติ๊ง~ต๊อง~

 

แขกนอกบ้านกดออดครั้งที่สองและสามติดๆกันอีกครั้ง ร่างสูงก้าวเดินลงจากชั้นสองอย่างระมัดระวังเพราะบันไดบ้านเขายังมีเปียกอยู่ ขืนวิ่งลงไปแบบสุ่มสี่สุ่มห้ามีหวังลื่นล้มหัวน็อกพื้นพอดี มือหนาดันกลอนประตูบ้านและบิดประตูเปิดออกไป(กึ่งกระชาก)อย่างหงุดหงิด แต่พอเห็นหน้าคนกดออดแค่นั้นแหละ ทำเอาอารมณ์หงุดหงิดที่ใกล้จะเดือดเต็มทนนั้นถึงกับเย็นลงไปในพริบตา

 

.

.

.

 

ย้อนกลับไปเมื่อ นาทีก่อนหน้านี้เล็กน้อย

 

รายการทีวีช่องสารคดีวันนี้ก็ยังคงน่าเบื่อและสะอิดสะเอียนในความคิดนิวท์ ตอนแรกกะว่าจะดูสารคดีสัตว์โลกหรือไม่ก็รายการโชว์ทีวีอะไรก็ได้ตามปกติ แต่มาวันนี้ช่องสารคดีกลับเสนอเรื่องราวเกี่ยวกับชนชั้นทั้งสามของโลกแทนซะงั้น เขาปิดทีวีด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ใบหน้าหวานติดกระซบลงกับหมอนโดยไม่ลืมที่จะถอดแว่นตาและวางลงบนโต๊ะกันไม่ให้เลนต์แว่นแตก ถึงจะเลยเวลาข้าวเย็นมาแล้ว 10 นาที แต่โอเมก้าหนุ่มไม่อยากจะลุกไปทำอาหารหรือของว่างกินแม้แต่นิด ซึ่งความจริงเขาหมดอารมณ์กินข้าวไปตั้งแต่เปิดเจอรายการบ้าๆนั้นเข้าแล้วแหละ

ถึงแม้ว่ากาลเวลาจะเปลี่ยนไปหรือความเจริญทางเทคโนโลยีจะก้าวกระโดดไปอย่างรวดเร็ว แต่มีเพียงสิ่งเดียวที่ยังคงย้ำอยู่กับที่นั้นก็คือ ชนชั้นและสถานะทางสังคม ที่ยังคงอยู่เคียงข้างกับมนุษย์มาตั้งแต่อดีตกาล...อัลฟ่า เบต้า โอเมก้า คือสิ่งที่กำหนดชนชั้นทางสังคมในโลกใบนี้ โดยมีอัลฟ่าเป็นผู้นำสูงสุด เบต้าเป็นชนชั้นหรือกลุ่มคนธรรมดา ส่วนโอเมก้าเป็นสถานะที่ต่ำต้อยที่สุด เป็นได้แค่กระสอบทรายระบายอารมณ์หรือเครื่องผลิตลูกเท่านั้น ชะตากรรมโอเมก้าส่วนใหญ่เลยเจอแต่การถูกกดขี่ข่มเหงและทำร้ายร่างอย่างทารุณ แต่ถ้าโชคดีหน่อยก็อาจจะเจอกับเบต้าหรืออัลฟ่าที่ใจดีและไม่แบ่งแยกชนชั้น แต่ก็น้อยนักที่จะเจออยู่ดี

คิดมากไปก็ปวดหัวเปล่าๆ นิวท์ยันตัวขึ้นจากโซฟาสีวินเทจและหยิบแว่นตาหนาเตอะคู่ใจขึ้นมาสวมไว้ดังเดิม มือนุ่มหยิบกระเป๋าสะพายคู่ใจขึ้นมาหมายจะเดินขึ้นห้องไป คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเข็มกลัดรูปตัวแบดเจอร์สีเหลืองดำที่เขาไปเล่นกาชาปองกับทีน่ามาเมื่ออาทิตย์ที่แล้วนั้นหายไป

 

เอาอีกแล้วเหรอ?

 

นิวท์บ่นในใจอย่างระอา รู้อยู่ว่าเจ้าตัวตุ่นที่ชื่อนิฟเฟลอร์ที่เขาเลี้ยงไว้มันชอบพวกของประกายแวววาว เห็นทีไรเป็นต้องขโมยตลอด บางครั้งยังแอบออกนอกไปขโมยของเพื่อนบ้านมาก็มี(ซึ่งเขาเองก็ไม่รู้ว่ามันออกและเข้าทางไหนกัน?) ลำบากเขาต้องไล่ตามจับแล้วชิงของที่นิฟเฟลอร์ขโมยมานั้นไปคืนเพื่อนบ้านบ่อยครั้งจนเขาแทบจะโดนเพื่อนบ้านมองแรงเข้าไปทุกวันแล้วเนี่ย

 

นิฟเฟลอร์ลูกแม่ ช่วยหยุดขโมยสักทีจะได้มั้ย~

 

แกร็งๆๆ

พูดถึงปุ๊บ เจ้า(ลูกชาย)ตุ่นตัวแสบก็โผล่ออกมาพร้อมกับนาฬิกาสีเงิน สร้อยคอโลหะแวววาวและเข็มกลัดของเขาติดสอยห้อยตามมาด้วย --แต่ว่า นาฬิกากับสร้อยคอของใครน่ะ?

หมับ!

มือนุ่มคว้าตัวเจ้าตุ่นตัวแสบมาได้ก็จัดการเกาพุงด้วยความหมั่นเขี้ยวปนรัก(?)เล็กน้อย สุรเสียงหวานบ่นเอ็ดใส่สัตว์เลี้ยงเป็นชุดโดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าเจ้าตัวเล็กจะฟังภาษาคนออกหรือไม่(?)

 

"ต้องเอาไปคืนเจ้าของ นายขโมยมาจากไหนน่ะ?"

"..."  นิฟเฟลอร์นิ่งงัน ไม่ยอมแสดงท่าทางอะไร มันเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยราวกับจะบอกว่า จ้างให้ก็ไม่บอกหรอก

"ถ้าลูกไม่บอก หม่าม๊าจะงดข้าวเย็นและริบเหรียญไว้ให้หมด"

"!!!"

 

ดูเหมือนรู้ความ นิฟเฟลอร์ตัวสั่นเล็กน้อยเนื่ิองจากกลัวว่าของรักของหวงตัวเองจะโดนริบ อุ้งเท้าเล็กค่อยๆดันตัวออกตากฝ่ามือใหญ่และนำทางเจ้านายไปยังบ้านของเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย(?) พอไปถึงหน้าบ้านเขาแค่นั้นแหละ ทำเอาเลนต์แว่นตาแทบจะร้าว นิวท์อยากจะเอาหัวโขกกับพื้นดินและชิงกลับเข้าบ้านตัวเองซะให้รู้แล้วรู้รอด

 

บ้านอาจารย์เกรฟส์หรอกเหรอ?!

 

ขโมยของใครไม่ขโมย ดันมาขโมยของบ้านอาจารย์เค้า!

 

จะเจอหักคะแนนหรือโดนครูกักบริเวณมั้ยเนี่ย เจ้านิวท์ 〒▽〒

 

ติ๊ง~ต๊อง~

ร่างบางกลั้นใจยื่นมือสั่นเทากดออดหน้าประตู กดรอบแรกประตูยังไม่เปิด เขากดออดรอบสองและรอบสามอีกครั้ง คราวนี้ประตูเปิดออก(กึ่งกระชาก)พร้อมกับอาจารย์หนุ่มเดินออกมาจากในบ้าน ร่างกายท่อนบนไม่ได้ใส่เสื้อ เผยให้เห็นกล้ามเนื้อและซิกแพ็คเรียงสวย ถ้าสาวๆมาเห็นนี่คงกริ๊ดสลบคาพื้น ท่อนล่างมีผ้าเช็ดตัวสีขาวพันเอาไว้อยู่ ใบหน้าหวานแดงซ่านจนปิดไม่มิด นิวท์ทำเป็นจัดแว่นตาให้เข้าที่และและเกาพุงเจ้านิฟเฟลอร์เล่น

 

"มีอะไรเหรอคุณสคามันเดอร์"

"..." ร่างเล็กยังคงเงียบ

"คุณสคามันเดอร์"

 

นักเรียนหนุ่มสะดุ้งเฮือกเมื่อฝ่ามือใหญ่วางแหมะลงบนไหล่เล็ก พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าดวงตาคมกริบคล้ายเหยี่ยวกำลังจ้องมาที่เขา ท่าทางเหมือนแมวตื่นคนแบบนี้ เพอร์ซิวัลอดที่จะคิดไม่ได้ว่าอีกฝ่ายน่ารัก--เดี๋ยวสิเฟ้ย!!! ร่างสูงฟึดฟัดในใจ

 

"อาจารย์ครับ ในบ้านอาจารย์มีของหายรึเปล่า?"

"ของหายเหรอ?.." เพอร์ซิวัลทำหน้ากรุ่นคิด "ก็เป็นนาฬิกากับสร้อยคอน่ะ ทำไมเหรอ?"

 

นิวท์ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงและหยิบนาฬิกากับสร้อยคอที่ว่ายื่นให้อีกฝ่าย ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างแปลกใจก่อนจะกล่าวขอบคุณและรับของนั่นมา

 

"เธอไปเจอมันที่ไหน?"

"คือว่า..."

 

นิวท์เอ่ยอ้ำอึ้ง พลางมองเจ้าตุ่นนิฟเฟลอร์ในมืออย่างคาดโทษ แน่นอนว่าในสายตาของเจ้าตุ่นแสบนิฟเฟลอร์ หม่าม๊านิวท์ของเขาก็แค่ขู่ไปงั้นๆแหละ ไม่ได้คิดจะลงโทษอะไรจริงจังขนาดนั้นหรอก

 

“คะ คือ ผมเห็นของมันติดตามตัวของเจ้านิฟเฟลอร์น่ะครับ”  

“งั้นเหรอ...” 

 

อาจารย์หนุ่มชนชั้นอัลฟ่าเอ่ยอย่างไม่เชื่อใจ อ๋อ..ที่แท้เจ้าของตัวตุ่นขี้ขโมยตัวนั้นเป็นสัตว์เลี้ยงของเด็กหนุ่มตัวเล็กตรงหน้าเขาหรอกเหรอ?

 

“ครับ”  ---โกหกไม่เนียนซะเลยเจ้านิวท์  โอเมก้าหนุ่มกรีดร้องในใจ

“ถ้าฉันบอกว่าไม่เชื่อล่ะ”

“อ่า เอ่อ”

“ตอนออกมาจากห้องน้ำ ฉันเห็นตัวตุ่นของเธอกำลังหยิบนาฬิกาและสร้อยคอฉันหนีออกไปทางหน้าต่าง...”

 

สายตาคมเหยี่ยวพร้อมกับคำพูดที่กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มราบเรียบ หากแต่เยือกเย็นไปจนถึงขั้วหัวใจ ทำเอาคนฟังถึงกับยืนตัวแข็งทื่อไม่กล้าที่จะขยับตัวหรือเอ่ยอธิบายให้อีกฝ่ายเข้าใจ

 

“ของของฉันติดตามตัวเจ้าตุ่นแบบไม่ได้ตั้งใจหรือจงใจกันแน่ คุณสคามันเดอร์”

 

ฉึก!!!

ราวกับหอกคำพูดเล่มใหญ่แทงทะลุผ่านตัว คราวนี้ร่างบางถึงกับทรุดไปนอนร้องไห้(ในความคิดของตนเอง) ตัวตนเหตุมองหน้าแม่ตัวเองด้วยสายตาแป๋วแหว๋วราวกับว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นตนเองไม่ได้ผิดเลยแม้แต่น้อย

 

“ผมขอโทษแทนเจ้านิฟเฟลอร์ของผมด้วยครับ เจ้านี่เห็นของแวววาวทีไรมักจะชอบขะเอ่อ หยิบไปทุกทีน่ะครับ ขอโทษนะครับ!

 

หนุ่มน้อยเอ่ยขอโทษปลกๆ เพอร์ซิวัลเห็นก็เริ่มใจเย็นลงไปได้ชั่วขณะ อันที่จริงเขาเย็นลงตั้งแต่ได้ของคืนแล้วแหละ เลยกะจะแกล้งร่างบางตรงหน้าเล่นซะหน่อย แต่พอเห็นท่าทางสำนึกผิดแบบนั้นแล้วก็หมดอารมณ์จะแกล้งต่อแล้วละ

 

“เมื่อกี้ฉันพูดเล่นน่า...”  เขาพูดแก้ต่างเมื่อเห็นว่านัยน์ตามรกตใต้เลนต์แว่นเริ่มมีน้ำใสคลอหน่วยแล้ว 

“แต่ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ใช่ว่าฉันจะไม่ลงโทษให้เธอหรอกนะ”

“???”

“ฉันจะไม่หักคะแนนหรือให้การบ้านเธอเยอะกว่าเพื่อนร่วมชั้นหรอกนะ”

“...”

“แต่ทุกช่วงเย็นทุกวัน เธอต้องมาที่บ้านฉันเพื่อทำการเรียนการสอนในชั่วโมงเรียนพิเศษ เข้าใจนะ?”

“เอ๋!!

 

คราวนี้นิวท์อยากจะกู่ร้องออกมาให้ลั่นโลกซะจริงๆ เจ้านิฟเฟลอร์ในมือกระโดดลงจากมือและวิ่งกลับเข้าบ้านไปแล้ว

 

“ยังไงก็เจอกันพรุ่งนี้นะคุณสคามันเดอร์ และก็...”  เกรฟส์เดินหายเข้าไปในบ้าน ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับกระปุกยาทาขนาดเล็กตลับสีแดงและวางไว้บนฝ่ามือนุ่มนิ่มนั่น

“เอายานี่ไปทาแผลบนใบหน้าซะ มันจะช่วยสมานแผลบนหน้าเธอให้หายไว”

“ขะ ขอบคุณครับ”

 

ถ้าให้เดา ตอนนี้นิวท์คิดว่าใบหน้าของเขาในตอนนี้คงแดงก่ำไม่ต่างจากมะเขือเทศชัวร นอกจากทีน่า รุ่นน้องควินนี่ รุ่นน้องเจค็อบและพี่ชายของเขาแล้ว ก้มีอาจารย์เกรฟส์นี่แหละที่ปฏิบัติและมองตัวเขาเหมือนเป็นมนุษย์ปกติทั่วไป ไม่ใช่โอเมก้า สิ่งมีชีวิตที่เป็นได้แค่เบี้ยล่างสุดและเครื่องมือระบายอารมณ์ของทุกคนบนโลก

 

.

.

.

 

ค่ำคืนนี้นิวท์ออกมานั่งรอธีซีอุสผู้เป็นพี่ชายคนโตกลับจากมหาวิทยาลัย เขาเปิดรายการทีวีช่องภาพยนตร์ดูแก้ง่วง คำพูดของอาจารย์เกรฟส์ดังเขามาในหัวจนแทบดูหนังไม่รู้เรื่อง

 

แต่ทุกช่วงเย็นทุกวัน เธอต้องมาที่บ้านฉันเพื่อทำการเรียนการสอนในชั่วโมงเรียนพิเศษ เข้าใจนะ?”

 

แบบนี้ก็ได้เหรอครับ อาจารย์?!

 

นัยน์ตาสีมรกตมองตลับยาสีแดงที่อาจารย์หนุ่มมอบให้เขาตอนช่วงเย็นของวันนี้ เขาเปิดฝาตลับออกและใช้นิ้วป้ายตัวยาขึ้นมาทาตรงบริเวณแผลบนใบหน้าที่ถูกของมีคมบาด ตัวยาทั้งเย็นและให้กลิ่นหอมสดชื่นราวกับว่าทำมาจากดอกไม้และสมุนไพรที่หาได้แค่ในประเทศฝั่งเอเชียเท่านั้น มันให้ความรู้สึกผ่อนคลายดีจนอยากจะหลับบน---

 

ติ๊ง~ต๊อง~

 

เสียงออดที่ดังขึ้นทำเอาร่างบางถึงกับหลุดจากพวังค์ เขาลุกขึ้นยืนและหยิบผ้าสก็อตมาปิดแผลไว้ตามเดิมก่อนจะเดินออกไปเปิดประตูต้อนรับพี่ชายคนเดียวของเขาด้วยท่าทางปกติ

 

“กลับมาแล้ว”

“ยินดีต้อนรับกลับครับ พี่ธีซ”

 

ธีซีอุส สคามันเดอร์ถอดรองเท้าวางไว้บนชั้นวางรองเท้า สคามันเดอร์คนพี่เดินเข้ามานั่งลงบนโซฟาในห้องด้วยความเหนื่อยล้า นิวท์เดินไปหยิบแก้วน้ำเปล่ามาวางไว้บนโต๊ะเพื่อให้พี่ชายได้ดื่มหลังจากกลับมาอย่างเหน็ดเหนื่อย

 

“ที่โรงเรียนเป็นไงบ้าง?”

“...”  นิวท์ยืนตัวแข็งทื่อเมื่อได้ยินคำถามจากปากของพี่ชาย

“ก็ดีครับ”

“คงไม่ได้ถูกแกล้งอะไรอีกใช่มั้ย?”

“ไม่ครับ”

 

แอบรู้สึกผิดเล็กๆที่ต้องโกหกพี่ชายตัวเอง ลำพังธีซีอุสเองก็เหน็ดเหนื่อยและเครียดจากงานที่มหาลัยแล้ว เขาก็ไม่อยากให้พี่มากังวลเรื่องเขาอีกด้วย

ธีซีอุสมองใบหน้าหวานติดกระของผู้เป็นน้องอยู่วูบหนึ่ง ร่างสูงหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปขยี้กลุ่มผมนุ่มนิ่มนั้นจนยุ่งฟูไม่เป็นทรง

 

“พี่ก็แค่เป็นห่วงเฉยๆ กลัวว่าน้องชายที่รักของพี่จะโดนพวกอัลฟ่าหรือเบต้ารุมแกล้งน่ะ”

“ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะฮะ”  เจ้าของใบหน้าตกกระเอ่ยเชิงงอน เขาหยิบแก้วน้ำที่ว่างเปล่าแล้วขึ้นไปล้างในครัว

“จริงสินิวท์ พี่เห็นเพื่อนข้างบ้านบอกว่าเจ้านิฟเฟลอร์มันไปขโมยของเขามาอีกแล้วใช่มั้ย?”

“ครับ”

“และเห็นว่าน้องพี่ถูกอาจารย์เกรฟส์ทำโทษให้ไปเรียนพิเศษกับเขาทุกช่วงเย็นใช่มั้ย?”

 

พรืดดดดดดดด

 

ฟองน้ำล้างจานลื่นหลุดจากมือโดยอัตโนมัติ

 

“พะ พี่รู้ได้ไงน่ะ?!

“อ่อ เมื่อวานตอนที่พี่ไปซื้อของที่ร้านเครื่องเขียนแล้วพี่เจออาจารย์เกรฟส์พอดี เลยแวะคุยกันสักพักก็รู้ว่าเขาสอนห้องนิวท์และเป็นเพื่อนบ้านเราด้วย...”

“...ละ แล้วไงต่อ”

“พี่กับเขาเลยแลกอีเมลกัน และพี่ได้ฝากเขาให้ดูแลนิวท์เวลาที่พี่ไม่อยู่ด้วย”

!!

 

นิวท์ช็อกกลางอากาศไปแล้วเรียบร้อย

 

“แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ถึงพี่กับเจ้านั่นจะอายุห่างกันไม่ถึง ปี แต่ถ้าหมอนั่นคิดจะลวนลามหรือทำร้ายน้องพี่ให้เจ็บช้ำ พี่จะบุกไปจัดการมันเอง”

 

พูดไม่พอมีการปล่อยรังสีอาฆาต(และบราค่อน)ออกมาพร้อมกับรีโมทในมือที่เริ่มปริแตกไปแล้วนิดนึง ส่วนคนฟังน่ะเหรอ ช็อกกลางอากาศไปตั้งแต่เริ่มบทสนทนาไปซะแล้วล่ะ

 

 



To be continue +

________________________________________________________

เครียด เครียดกับการเรียนและการบ้านมาก วันหยุดเยอะก็จริง แต่อาจารย์บางคนให้การบ้านมาโหดมา ชนิดที่ว่าแบบแทบจะกระอักเลือดตายคาโต๊ะ //เวอร์//

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

37 ความคิดเห็น

  1. #21 jessiejoke (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 18:17
    เนียนนะคะจารย์!!!! (แบบนี้ก็ได้เหรอ?!??) จะมีอะไรมากกว่าเรียนพิเศษมั้ยฮ่ะ ><"

    5555 นิฟเฟอร์น่าร๊ากกกก อยากห่อกลับบ้าน

    รอจ๋ะๆๆ สู้เราเข้าใจการบ้านเยอะเท่าภูเขา 5555

    #21
    1
    • #21-1 Bläck Hoяea(จากตอนที่ 5)
      27 มกราคม 2560 / 21:40
      มีแน่นอนถ้าตัวนักเรียนเองสมยอมแะอนุญาต 555
      ต้องเปย์เงินทองของแวววาวให้ 1ตันฮะ นิฟถึงจะยอมกลับบ้านไปด้วย
      #21-1
  2. #20 Sugita_Shou (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 06:45
    เดี๋ยวนะๆ นี่มีการไปบอกพี่ชายเขาด้วยเหรอว่าน้องโดนทำโทษ นี่เป็นการเนียนขออนุญาตจีบน้องชายเขารึป่าวเนี่ย 555555555555 มาแล้ววว ความบราค่อนที่มีอยู่ในสายเลือด(?)มันมาแล้ววว 5555 นิฟเฟลอร์น่าร้ากกกกก มีแม่แล้วมีพ่อรึยังลูก(เหล่ตามองใครบางคน) ขอให้นิวท์รับเกรฟส์เป็นพ่อของลูก(?) ในเร็ววัน ลูกน้อยนิฟเฟลอร์ต้องการพ่ออออ(คุณเกรฟส์เปย์นิฟด้วยเงินทอง55555)
    #20
    1
    • #20-1 Bläck Hoяea(จากตอนที่ 5)
      27 มกราคม 2560 / 10:35
      เป็นการจีบแบบเนียนๆโดยการเอาการเรียนพิเศษมาบังหน้าฮะ
      ส่วนพี่ชายเขาก็ยังคงความบราค่อนไว้ได้เสมอต้นเสมอปลาย มีน้องน่ารักแบบนี้ ไม่หวงได้ไง 555
      ค่าสินสอดไม่มีไรมาก แค่เงินทองและของแวววับหน่อยเดียวเอง 555
      #20-1