Fic Fantastic beasts | Hello teacher! #Granewt

ตอนที่ 4 : 03. Hello teacher

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 276
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    22 ม.ค. 60

Update :  22  January  2017

Edit : xx  xx  2017



รรยากาศภายในโรงเรียนยังคงเป็นปกติสุขเหมือนดั่งทุกวัน นักเรียนชายหญิงต่างจับกลุ่มคุยเรื่องดารา อ่านหนังสือ เล่มเกมกันอย่างสนุกสนานตามช่วงวัย สายลมอ่อนๆของฤดูใบไม้ผลิพัดมาพอให้อากาศเย็นสบายขึ้นมาบ้าง เกรฟส์เดินเข้าไปในโรงอาหารเพื่อหาอะไรทาน มื้อเที่ยงวันนี้เป็น [1] Ploughman's Lunch กับน้ำเปล่าแก้วนึง

เกรฟส์เดินไปนั่งกินอยู่ที่โต๊ะตัวสุดท้ายตรงมุมโรงอาหาร เพราะเป็นจุดที่ไม่ค่อยมีคนมานั่งและเป็นส่วนตัวที่สุดสำหรับคนโลกส่วนตัวสูงแบบเขา

 

ขอนั่งด้วยนะ

อืม...

 

อาเธอร์ เคิร์กแลนด์นั่งลงตรงหน้าเขา อาหารเที่ยงของคนตรงหน้าเป็น [2]ฟิชแอนชิพ พร้อมกับของว่างหลังกินข้าวหรือน้ำชาตอนบ่ายยังคงเป็นขนมสโคนสีดำที่แผ่รังสีสยองขวัญตามเคย

 

นี่นายไม่คิดจะไปนั่งกับนักเรียนหรืออาจารย์คนอื่นเลยเหรอ?”

ไม่ล่ะ ฉันชอบนั่งกินคนเดียวมากกว่า

เหอๆ นายเนี่ยนะ

ว่าแต่มิสเตอร์เคิร์กแลนด์ ไม่คิดจะไปนั่งกับเด็กคนนั้นเหรอ?”

 

ครูหนุ่มชาวอเมริกันชี้นิ้วไปทางเด็กนักเรียนผมทองสวมแว่นคนหนึ่งที่นั่งกินข้าวเที่ยงอยู่กับเพื่อนกลุ่มหนึ่ง ถาดข้าว 3-4 ถาดที่วางไว้ข้างกายจนเกรฟส์อดคิดไม่ได้ว่ากระเพาะของอีกฝ่ายเป็นหลุมดำรึเปล่าสักพักหนึ่งอาเธอร์ก็หน้าแดงเบาๆก่อนจะยัดมันฝรั่งทอดเข้าปากแก้เขิน

 

จะบ้าเหรอมะ ไม่มีทางซะล่ะ!

หน้าคุณแดงหมดแล้วนะ

อากาศมันร้อน!

 

เกรฟส์มองท่าทางเขินอายของเพื่อนร่วมงานและอาชีพก่อนจะหัวเราะหึๆในลำคอ อากาศออกจะอบอุ่น เย็นสบายดีแต่คนตรงหน้ากลับบอกว่าอากาศร้อน จะแก้ตัวทั้งที่ก็หาข้ออ้างให้สมจริงหน่อยก็ได้นะเพื่อนยาก(?) ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะว่าอาเธอร์แอบชอบเด็กนักเรียนแลกเปลี่ยนที่ชื่ออัลเฟรด เอฟ โจนส์อยู่ ถึงปากจะบอกว่าอีกฝ่ายชอบมากวนประสาทหรือดื้อซนยังกะลิงก็เถอะ แต่ในใจเองก็ยังเอ็นดูเด็กคนนี้อยู่ไม่ใช่น้อยรึไง

จัดการกินมื้อเที่ยงเสร็จก็ยกถาดกลับไปเก็บไว้ที่มุมวางจาน เขาดูเวลาในนาฬิกาข้อมือข้างขวาก็พบว่าเหลือเวลาพักแค่ 20 นาทีเท่านั้น ก็พอมีเวลาพักหรือทบทวนบทเรียนเตรียมไปสอนได้ทันอยู่

 

.

.

.

 

คาบบ่ายคาบที่สองเป็นวิชาชีววิทยา

ชีววิทยาที่เรียนส่วนใหญ่จะเกี่ยวกับธรรมชาติ ดูเผิ่นๆเหมือนจะง่ายแบบวิชาวิทยาศาสตร์ตอนประถมหรือมัธยมต้น แต่ความจริงแล้วเรียนเจาะลึกลงไปกว่านี้อีก ไม่ว่าจะเป็น โครงสร้าง DNA ต้นกำเนิดตั้งแต่ยุดกำเนิดโลกจนถึงปัจจุบัน โครงสร้างในร่างกายที่เจาะลึกลงไป และอะไรอีกมากมาย คนที่ไม่ชอบวิชานี้ ถ้าเห็นนี่ถึงกับหน้าซีดเผือดเพราะคำศัพท์และบทเรียนที่ยากขึ้นเป็นสองเท่าตัว แต่สำหรับนิวท์แล้ว มันเป็นวิชาที่เขาทั้งรักและชื่นชอบที่สุด

วันนี้เรียนเรื่องเซลล์พืช เซลล์สัตว์และการทดลอง แต่ก่อนจะทดลอง อาจารย์ประจำวิชาสอนไฟลัมในอาณาจักรสัตว์พอให้นักเรียนได้ทำความเข้าใจ พอสอนเสร็จเขาก็สั่งให้นักเรียนทุกคนไปยกกล้องจุลทรรศน์และกล่องใส่แผ่นสไลค์มา(แน่นอนว่านิวท์โดนใช้งานหนักสุด) เขามอบหมายให้ทำงานเป็นกลุ่มละ 3 คน ให้ส่องเซลล์ในแผ่นสไลค์มาอย่างน้อย 5 แผ่น หรือจะไปหาเพิ่มเติมในสวนนอกห้องเรียนก็ได้ แล้วจดบันทึกลงในสมุดนำมาส่งอาจารย์หลังเลิกเรียน


แต่จะดีใจมาก ถ้าในกลุ่มมีเขากับทีน่าแค่สองคน


สคามันเดอร์ ไปเด็ดดอกไฮเดรนเยียมาหน่อยซิ”  นักเรียนชายอ้วนเอ่ยปากสั่งเขา

ตะ แต่ว่า ที่นั่น...นิวท์เอ่ยเสียงสั่น ร่างสูงโปร่งหลับตาปี๋เมื่ออีกฝ่ายขึ้นเสียงใส่อย่างไม่พอใจ

บอกให้ไปเด็ดก็ไปสิวะ!

ถ้าอยากได้ก็ไปเด็ดเองสิ

 

ทีน่าเดินออกมายืนตรงหน้านิวท์ นัยน์ตาสีอัลมอนด์สวยของหญิงสาวจ้องเขม็งใส่นักเรียนชายร่างอ้วนตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยแรงกดดัน

 

ยุ่งอะไร โกลด์สทีน

ทำไมจะยุ่งไม่ได้ล่ะ ในเมื่อนายคิดจะหาเรื่องให้เพื่อนฉันโดนลากเข้าห้องปกครองเพราะไปเด็ดดอกไม้ในสวนหย่อม

อัลฟ่าอย่างเธอไปปกป้องโอเมก้าชั้นต่ำตัวนี้แล้วจะได้อะไรขึ้นมากัน!...แล้วก็แกน่ะ ไม่รู้สึกสมเพชตัวเองรึไงวะ มาให้ผู้หญิงออกโรงปกป้องแบบนี้น่ะห๊ะ?!

 

บรรยากาศในห้องเริ่มตึงเครียดมากขึ้นเรื่อยๆ นิวท์ยืนก้มหน้านิ่งไม่กล้าที่จะเงยหน้ามองสถานการณ์ตรงหน้า ใช่..เรื่องที่หมอนั่นพูดมาก็ถูก เขาให้แต่ทีน่าคอยปกป้องอยู่เรื่อย ไม่เคยจะคิดหัดตอบโต้อะไรเองบ้าง ถึงทีน่าจะบอกไม่เป็นไรและยินดีช่วยก็เถอะ แต่แบบนี้มัน...

 

 “หุบปากของนายไปซะ ถึงนิวท์จะเป็นโอเมก้าก็จริง แต่อย่างน้อยจิตใจของเขาก็ไม่ได้ต่ำต้อยเหมือนสถานะของเขา ส่วนนายน่ะเป็นถึงอัลฟ่าแท้ๆ แต่จิตใจกลับไม่ได้สูงเท่าสถานะตัวเองเลยสักนิด

ยัยบ้านี่!

 

ร่างสูงแผดเสียงคำรามลั่น มือหนากำลังจะเอื้อมตบหน้าหญิงสาวตรงหน้าอยู่ร่อมร่อ ถ้าอาจารย์ประจำวิชาไม่โผล่ตัวเข้ามาแทรกกลางศึกซะก่อน

 

นี่พวกเธอทะเลาะเรื่องอะไรกัน?!

คะ คือ...

ขอโทษครับอาจารย์ คือผมไม่ดูตามาตาเรือเอง เลยเดินชนและเหยียบเท้าเขาน่ะครับ

 

นิวท์พูดโกหกคำโต ถึงเขาจะโกหกไม่เก่งก็เถอะ แต่อย่างน้อยก็น่าจะไม่ให้พวกเขาทั้งสามเดือดร้อนหรือโดนหักคะแนนไปมากกว่านี้ก็ได้

อาจารย์วิชาชีววิทยามองหน้าพวกเขาทั้งสามคนก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ฝ่ามือหนาเกาท้ายทอยเล็กน้อย

 

พวกเธอนี่น่า ไอ้ฉันก็นึกว่าเกิดอะไรขึ้น

“...”

งั้นก็แยกย้ายกันไปทดลองได้แล้ว อย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกล่ะ

 

กล่าวเสร็จก็เดินกลับเข้าไปหานักเรียนอีกกลุ่มหนึ่ง ทันทีที่อาจารย์ไม่อยู่แล้ว ชายร่างอ้วนก็หันมามองหน้านิวท์พร้อมชี้หน้าใส่ก่อนจะด่าเขาเบาๆว่า ไอ้ตุ๊ด หรือไม่ก็ ฝากไว้ก่อนเถอะ ก่อนจะเดินกลับเข้าที่ของตนต่อ

 

ขอโทษนะทีน่า เพราะฉันอีกแล้ว

คิดมากน่า รีบทดลองกันดีกว่า เดี๋ยวหมดเวลาไม่มีงานส่ง

 

ทีน่ายิ้มหวานให้ ก่อนจะดันตัวอีกให้ให้ไปประจำที่ แผ่นสไลม์ที่แปะกระดาษแผ่นเล็กระบุเอาไว้ว่า ‘สาหร่ายทะเลสีแดง’ วางไว้บนกระจกรองแผ่นสไลม์และปรับโฟกัสให้เหมาะสม ทั้งสองคนผลัดกันส่องและเปลี่ยนแผ่นสไลด์ไปเรื่อยๆและจดบันทึกลงในสมุด

 

พวกแบคทีเรียมีแต่ตัวอึด ถึก ทนทั้งนั้นเลย”  ทีน่าบ่นอุบอิบขณะกำลังส่องเซลล์แบคทีเรียกลุ่มสไปโรคีท (Spirochetes[3] อยู่

แต่เท่าที่ดูนี่ พวกสไปโรคีทหน้าตาเหมือนพยาธิมากกว่าแบคทีเรียอีกนะ

ฉันก็ว่างั้น

 

นิวท์เอ่ยติดตลกเล็กน้อยในขณะที่มือก็ยังคงจดบันทึกรายละเอียดของงานทดลองลงในกระดาษอยู่ ไม่นานนักก็หมดเวลาเรียนแล้วเรียบร้อย และแน่นอนว่าเขาต้องเป็นคนแบกกล้องจุลทรรศน์ อุปกรณ์และสมุดเข้าไปเก็บอีกตามเคย

 

ฝากหน่อยนะ คุณสคามันเดอร์

ถือดีๆระวังอย่าให้มันตกล่ะเฟ้ย!  ทุกคนทยอยกันออกจากห้องไป จนในที่สุด ในห้องชีวก็เหลือแค่เขากับทีน่าแค่สองคน

ทีน่า วันนี้ชมรมมีนัดไม่ใช่เหรอ? ไปเข้าก็ได้---

ไปช้าสักนิดหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก

 

สุดท้ายก็เขาก็ยอมให้ทีน่าช่วยยกกล้องจุลทรรศน์และกล่องเก็บอุปกรณ์กับแผ่นสไลด์เข้าไปเก็บไว้ในตู้ตามเดิม พอแบกชิ้นสุดท้ายเสร็จแล้ว ทีน่าก็ขอตัวไปเข้าชมรมต่อเพราะเลทมา 10 นาทีแล้ว นิวท์เอ่ยปากขอโทษที่ทำให้เพื่อนของตนเองต้องเข้าชมรมช้าขนาดนี้ ทีน่าโบกมือไปมาเชิงว่าไม่เป็นไร มือเล็กหยิบกระเป๋าตนเองขึ้นมาพร้อมกับเดินออกจากห้องไป

เอาล่ะ ที่เหลือก็แค่...แบกสมุดไปส่งอาจารย์ต่อ

สมุดกองหนึ่งดูเผินๆเหมือนจะไม่หนัก แต่ด้วยเนื่องจากประชากรในห้องเรียนเขามีประมาณ 25-30 คน เขาแบกกองสมุดอยู่แค่คนเดียว แถมห้องพักครูหมวดวิทยาศาสตร์ก็อยู่ชั้นสองของอาคาร อีก งานนี้ถ้าไม่ปวดแขนก็ปวดหลังไปข้างหนึ่ง กองสมุดหนักจนเขาแทบจะถือไม่อยู่ แว่นตาบนใบหน้าเลื่อนลงมาจนต้องวางสมุดไว้บนพื้นเพื่อจัดตำแหน่งแว่นตาใหม่

หมับ

มีมือคู่หนึ่งแบกกองสมุดครึ่งกองช่วยเขา นัยน์ตาสีมรกตเงยหน้าขึ้นมองดูก็พบว่าคนที่มาช่วยเขาถือนั้นเป็นอาจารย์เกรฟส์ ครูหนุ่มชาวอเมริกันสุดฮอตประจำโรงเรียน แถมยังเป็นเอ่อ...เพื่อนบ้านคนใหม่และอัลฟ่าด้วย

 

“อะ...อาจารย์เกรฟส์”

“ฉันช่วยเธอเอง”

“แต่ว่า--

“ฉันหมดคาบสอนแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก...อีกอย่าง เธอแบกไปคนเดียวทั้งกองแบบนี้ไม่ไหวหรอก”

 

เกรฟส์ไม่ปล่อยให้คนอายุน้อยกว่าเอ่ยปากโต้แย้งใดๆ อาจารย์หนุ่มแบกสมุดเดินนำหน้าไป โดยไม่สนนิวท์ที่ตอนนี้ยืนนิ่งราวกับถูกสตาฟไว้กับที่ เมื่อได้สติแล้ว เขาก็รีบแบกกองสมุดที่เหลือเดินตามหลังคนตัวสูงไปอย่างเงียบๆ

 

“ว่าแต่เพื่อนคนอื่นไปไหนกันหมด ทำไมถึงไม่มาช่วยถือ”

“เอ่อ อ่า...ไม่ทราบครับ” 

 

คนถูกถามก้มหน้านิ่ง ในใจพยายามสรรหาคำตอบที่ดีกว่าคำตอบ 'ไม่ทราบ' มาตอบคนตรงหน้า จะตอบว่า โดนแกล้งก็กระไรอยู่ เผลอๆถ้าเรื่องนี้ถึงหูเพื่อนร่วมชั้นนี่มีหวังเขาโดนซ้อมหนักแน่ เพราะไม่ได้มีแค่นักเรียนปี 11-B ห้องเดียวที่ชอบรังแกเขาชั้นเดียวซะหน่อย แต่ถึงจะไม่ใช่นักเรียนทั้งโรงเรียนก็ตามเถอะนะ แต่โดยรวมแล้วก็ถือว่าเยอะอยู่

 

“เวลาคุยกับผู้ใหญ่สบตาด้วย คุณสคามันเดอร์”

“ขะ ขอโทษครับ”  เสียงหวานเอ่ยอย่างไม่มั่นใจ พอเงยหน้าสบตาอาจารย์ก็ต้องหลุบต่ำลงไปอีกรอบ

“...”

 

เกรฟส์ไม่พูดอีก ทั้งสองเดินไปถึงหน้าห้องพักครูและวางสมุดบนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว ในเมื่อเสร็จสิ้นธุระแล้ว ที่เหลือก็แค่แยกย้ายกันกลับบ้าน สินะ?

 

“แผลบนหน้าหายดีแล้วรึยัง?”

“เอ๊ะ”  มือบางยกขึ้นลูบแก้มข้างซ้ายที่แปะด้วยผ้าสก็อต  “เริ่มตกสะเก็ดแล้วครับ อีกไม่นานก็หายแล้ว”

“งั้นก็ดีแล้วล่ะ..”

“???”  นิวท์ทำหน้างุนงงเล็กน้อยเพราะไม่ได้ยินที่อีกฝ่ายพูด

“ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่จะกลับบ้านพร้อมกับอาจารย์มั้ยล่ะ ไหนๆก็ไปทางเดียวกันแล้ว?”

“แต่ว่ามันจะไม่รบกวนอาจารย์เหรอครับ?”

เกรฟส์ส่ายหน้า  “ไม่รบกวนหรอก อีกอย่าง อาจารย์จะได้ตอบแทนขนมที่เธอทำมาให้เมื่อวานด้วย”

นิวท์ยืนนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะพยักหัวเล็กน้อย  “ตกลงครับ”

 

.

.

.

 

ระหว่างกลับบ้าน ทั้งคู่ก็แวะเข้าไปในตลาดเพื่อซื้อวัตถุดิบไปทำมื้อเย็นและมื้อเช้าของวันพรุ่งนี้ วันนี้ธีซีอุสโทรมาบอกว่าจะกลับบ้านเกือบๆเที่ยงคืนหน่อย เพราะงั้นไม่ต้องทำข้าวเย็นเผื่อไว้ แต่ต้องอยู่รอรับพี่เขาด้วย แน่นอนว่าประโยคท้ายๆนี่ออกแนวแกมบังคับเบาๆ

 

“วันนี้พี่ชายเธอกลับบ้านดึกเหรอ?”

“ปกติก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว แต่ผมเข้าใจพี่ธีซนะ เรียนมหาลัยแล้วทั้งงาน ทั้งโปรเจคเยอะแยะไปหมด กว่าจะหาเวลาพักได้ก็ยากอยู่”

 

เป็นคนที่รักและเคารพพี่ชายมากนะนี่...

 เกรฟส์ไม่ถามอะไรอีกเนื่องจากไม่อยากลาบล้วงถึงเรื่องส่วนตัวของนักเรียนในปกครองมากเกินไป ไม่นานนักเขาก็ขับรถมาถึงทาวน์เฮ้าท์ที่พักอยู่ นิวท์กล่าวขอบคุณเขาพร้อมกับแบกถุงอาหารเดินเข้าบ้านไปอย่างรวดเร็ว



 


+ To be continue +

________________________________________________________

[1] Ploughman's Lunch ประกอบไปด้วยขนมปัง เนยแข็ง ผักดองและสลัด ราคาทั้งชุดไม่แพง เหมาะสำหรับคนทำงานอาหารแบบนี้สามารถหาได้ตามผับที่ขายอาหารทั่วไป

[2] ฟิชแอนชิพ  เป็นอาหารประเภทปลาชุบแป้งทอดกับมันฝรั่งทอดของประเทศอังกฤษ

[3] สไปโรคีท (Spirochetes) เป็นยูแบคทีเรียแกรมลบ มีรูปร่างเป้นเกลียว ดำรงชีวิตแบบอิสระ เป็นสาเหตุของการเกิดโรคซิฟิลิส โรคฉี่หนู

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

37 ความคิดเห็น

  1. #19 jessiejoke (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 06:19
    โอ๊ย!!....ทีน่าาาาาาา!!!! โคตรวีรสตรีจริงๆ รักนางอ่ะปกป้องเพื่อนได้โคตรแมน ชอบในความรักเพื่อน...

    นิวท์ลูกสู้บ้างเซ่คะ!!! ท่านอาจารย์เกรฟส์ได้โปรดดูแล้วเด็กโอเมก้าคนนี้ด่วน โดนแกล้งจนจะตายอยู่แล้ว -..-"

    #19
    1
    • #19-1 Bläck Hoяea(จากตอนที่ 4)
      23 มกราคม 2560 / 10:28
      ฟิคเรื่องนี้ทีน่าแมนกว่านายเอกครับ 555
      ขอแกล้งให้หน่ำใจก่อน แล้วค่อยให้นิวท์ลุกขึ้นสู้--- //เจอนิวท์ตบไส้แตก
      #19-1
  2. #18 Deedi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 20:34
    สงสารน้อง โดนแกล้งไม่หยุดเลย :(

    อาจารย์ช่วยน้องด้วยยยยยย~~
    #18
    0
  3. #17 Sugita_Shou (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 00:30
    นิววววววววท์ #วิ่งเข้าไปกอด ไม่เป็นไรนะลูกกกกก ทีน่าอย่างแมน สมควรจะเป็นสามีนิวท์อย่างยิ่--- #ผิดๆ 555555 ถ้าโดนรังแกก็ไปซบอกอาจารบ์เกรฟส์สิลูกกกก ไปอ้อนใส่อาจารย์ รับรองไม่มีใครกล้ารังแก 55555555555
    #17
    1
    • #17-1 Kämiya Яe.(จากตอนที่ 4)
      22 มกราคม 2560 / 08:52
      ผมชอบนางเอกแมนๆ ปกป้องผู้ชายและตัวเองได้ -///-
      ช่ายยย ทีน่าเหมาะที่จะเป็นสามีให้กับนิวท์ และให้นิวท์รับตำแหน่งภรรยา(ของทุกคน)แทน #เดี๋ยว
      ไม่มีคนอื่นรังแก แต่อาจารย์จะเป็นฝ่ายรังแก(ให้เขินเล่น)แทน 5555
      #17-1