นายหัวเย็นชากับสาววัยรุ่นสุดเปรี้ยว Kaido f.exo

ตอนที่ 6 : 04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 246
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    18 เม.ย. 59

     คยองซูที่ตื่นขึ้นมาตอนเช้าก็ไม่เจอใครในห้อง ก็เดินเข้าห้องน้ำไป วันนี้คุณหมออนุญาตให้คยองซูกลับบ้านได้ คยองซูไม่มีเบอร์ของใครในไร่ เขาได้เเต่นั่งรอในห้อง เสียงประตูถูกเปิดออกดึงความสนใจของคยองซูที่กำลังจะกดโทรศัพท์ก็เงยหน้าขึ้นมองคนที่เดินเข้ามา จงอินที่กลับไร่ไปเปลี่ยนผ้าก็กลับมาถึงโรงพยาบาลไปจัดการเรื่องค่าใช่จ่ายเเล้วหมอก็บอกเขาว่าคนไข้สามารถกลับบ้านได้เเล้ว เขาจึงรีบขึ้นมาหาคยองซูทันที

"กลับไร่"จงอินพูดเสียงเรียบพรางมองหน้าคยองซู ใบหน้าของจงอินไม่มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นมา 

"ลุกขึ้นมา จะกลับไหม"จงอินยังพูดเหมือนเดิม คยองซูถอนหายใจก่อนจะตอบกลับออกไป

"ไม่!"คยองซูปฎิเสธจงอิน เขาอยากจะกลับบ้านเขาไม่อยากอยู่ที่นี้ ยิ่งคยองซูอยู่กับจงอินยิ่งจะถูกจงอินลุกล้ำตัวเขามากเกินไป

"บอกว่าให้ลุกขึ้นมา จะพากลับไร่!!"จงอินก็เริ่มเพิ่มระดับเสียงของตัวเองขึ้น เขาไม่เข้าใจทำไมถึงไม่ยอมกลับ 

"ก็บอกไงว่า ไม่!"คยองซูยังปฎิเสธ ลุกขึ้นก่อนจะเดินเบี่ยงออกไปเเต่กลับถูกจงอินดึงข้อมืออย่างเเรงมาเผชิญหน้า คยองซูที่ถูกดึงข้อมืออย่างเเรงหน้าของคยองซูเเสดงออกมาด้วยความเจ็บ ตอนนี้คยองซูจ้องตาจงอินไม่หลบไปไหน 

"ต้องให้ทำอะไรก่อนใช่ไหมถึงจะกลับ ห้ะ!"จงอินตะโกนใส่หน้าคยองซู คยองซูที่ได้ยินประโภคของจงอินก็ยิ่งเบิกตาให้โตมากขึ้นกว่าเดิมเเละยิ่งสบเข้ากับตาของจงอินไม่หลบไปไหน จงอินที่มองเห้นอีกคนมองด้วยสายตาโกรธนั้นในใจของเขามันเจ็บแบบเเปลกๆ เขาไม่เข้าใจทำไม ทำไมต้องมองกันด้วยแบบนั้น จงอินพยายามข่มอารมณ์ของตัวเองก่อนจะเอ่ยถามเสียงนุ่มนวลออกไปอีกครั้ง

"กลับไร่กัน ป้าเขาทำอาหารไว้รอเเล้ว กลับกันนะ"จงอินพยายามข่มอารมณ์ของตัวเองไว้ เเล้วเอ่ยถามอีกคนตรงหน้าใหม่ คยองซูไม่พูดอะไรสะตัวของตัวเองหนีออกห่างจากจงอินก่อนจะเดินออกมาจากห้อง เดินออกมาไม่นานห็หยุดยืนเเล้วหันกลับไปมองจงอินที่ยืนนิ่งค้างไม่ไปไหนก่อนจะเอ่ยเรียกอีกคนทันที 

"จะกลับไม่ละไร่นะ ป้าเขาทำอาหารรอไม่ใช่หรอ ไม่กลับก็โอเคนะฉันจะกลับบ้านฉัน"คยองซูพูดเสร็จก็เดินทันที จงอินที่ได้ยินก็รีบหันมองตามก่อนจะวิ่งตามมาทันที เมื่อทั้งสองถึงรถจงอินก็เดินมาเปิดประตูให้คยองซูขึ้นรถก่อนที่ตัวเองจะขึ้นรถเเล้วขับออกไปจากโรงพยาบาล ภายในรถเงียบสนิทไม่มีใครพูดอะไรจนได้ยินเสียงของเเอร์ พอรถเคลื่อนเข้ามาจอดหน้าบ้านคยองซูลงจากรถทันทีไม่รอให้จงอินมาเปิดประตูให้ จงอินมองตามแผ่นหลังของคยองซูที่เดินเข้าไปในบ้านก็ถอนหายใจก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านเหมือนกัน 

"คุณหนูกลับมาเเล้วหรอค่ะ"เสียงเอ่ยทักจากคนเป็นป้าเอ่ยดังมาจากห้องครัวภายในมือถือถาดอาหาร คยองซูจึงเดินเข้าไปกะจะช่วยเเต่ก็โดนห้าม

"คุณหนูเพิ่งจะกลับมา กินข้าวกินปลาเเล้วก็พักผ่อนนะคะ เดียวป้าถือเองค่ะ"คยองซูจึงเดินตามหลังมาถึงโต๊ะอาหารก่อนจะนั่งลง จงอินที่เดินตามมาก็เดินมานั่งที่ประจำของตัวเองก่อนทั้งสองคนจะตั้งหน้าตั้งตาทานอาหารของตัวเองไม่พูดคุยอะไรกัน ทุกคนสังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนเเปลงไปทุกครั้งที่ทั้งสองเจอหน้ากันจะทะเลาะกันมีปากเสียงกันตลอดเเต่นี้กลับไม่เลย ทุกอย่างเงียบไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรเลย คยองซูหลังจากที่ทานอาหารเสร็จก็เดินออกมาขอสาวใช้ขึ้นไปจัดห้องอีกห้องหนึ่งให้ก่อนจะเดินเข้ามาเก็บของภายในห้อง จงอินที่เดินตามเข้ามาก็เห็นอีกคนกำลังนั่งเก็บของจึงเอ่ยถามออกไป

"ทำไม รังเกียจรึไงนอนห้องเดียวกันนะ"

"ใช่รังเกียจ"คยองซูได้ยินคำถามจึงตอบพร้อมกับเเสดงสีหน้าออกมา จงอินเห็นจึงหลับตาก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง

"รังเกียจไปเถอะ สิ้นปีมาพอเเต่งงานกัน จะรังเกลียดไม่ลง"

"ไอ่แก่โรคจิต ไอ่ลามก!!!"คยองซูกระเเทกเสียงด่ากลับไปก่อนจะลากกระเป๋ากระเเทกไหล่ตัวเองให้โดนเเขนของจงอิน ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องที่สาวใช้จัดเตรียมไว้ก่อนจะล็อคประตูห้องทันที คยองซูล้มตัวลงนอนที่เตียงทันที ในใจได้เเต่คิดทำไมพ่อถึงให้หมั้นกับผู้ชายแบบนี้หรือจะดัดนิสัยเขาทำไมไม่บอกกันดี ๆ คยองซูจะเปลี่ยนนิสัยให้ทันที ทำไม ทำไมต้องให้มาอยู่กับไอ่เเก่โรคจิตนี้ด้วย คยองซูหลังจากที่กลับมาจากโรงพยาบาลก็ไม่ยอมออกจากห้อง ใครมาตามไปกินข้าวกลางวันก็ไม่ยอมลงไป ตอนนี้เป็นเวลาค่ำเเล้วคยองซูเดินกุมท้องลงมาจากบันไดเพราะตั้งเเต่กลางวันเขายังไม่ได้ทานอะไร เดินมาถึงห้องครัวก็เจอกับสาวใช้กำลังเตรียมอาหารอยู่

"อ้ะ! คุณหนูลงมาเเล้วหรอค่ะ เชิญไปนั่งที่โต๊ะเลยค่ะ ดิฉันกำลังเตรียมอาหารเสร็จจะยกไปเสิร์ฟเดียวนี้เเล้วค่ะ"สาวใช้ที่หันหลังมาจะหยิบถ้วยก็ตกใจเล็กน้อยที่เห็นคยองซู รีบบอกคยองซูให้ไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารคยองซูส่งยิ้มให้ก่อนจะเดินมานั่งรอ ไม่นานอาหารก็ถูกยกออกมาเสิร์ฟ คยองซูมองซ้ายมองขวา 

"คุณหนูจงอินออกไปส่งองุ่นค่ะ"สาวใช้บอกก่อนจะเดินออกไป คยองซูยกยิ้มก่อนมืออีกข้างจะหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหา


"ฮัลโหลลล คายองจูสุดที่รักของหนูแบค"
(แบคฮยอน)
"นิ เรียกเพื่อนนะเรียกดีๆสิยะ"
(เอ้าก็เรียกดีๆเเล้ว)
"โทรมามีอะไรจ้ะ"
(ฉันให้เวลาแก 1 ชั่วโมงเเกต้องมารับฉันที่ไร่องุ่นของไอ่แก่คู่หมั้นฉัน เเล้วพาฉันไปคลับของชานยอล เเค่นี้นะ อ่ะ!เเค่หนึ่งชั่วโมงถ้าเกินกว่านั้นฉันจะบอกชานยอลว่าเเกแอบเอาเงินไปซื้อเครื่องสำอาง)
"ดะ ดะ เด..."คยองซูกดตัดสายของเพื่อนสาวก่อนจะก้มหน้าก้มตาทานอาหาร ทานอาหารเสร็จคยองซูรีบเดินขึ้นห้องทันที คยองซูเปิดตู้เสื้อผ้าก่อนจะหยิบชุดคู่ใจออกมา สงสัยสาวใช้ที่บ้านจะรู้ใจก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปเปลี่ยนชุด คยองซูเดินลงมาจากห้องก
มานั่งอยู่หน้าบ้าน สาวใช้ที่เห็นคยองซูนั่งอยู่ก็เดินเข้ามาถาม

"คุณหนูจะออกไปไหนค่ะ นี่ก็ดึกมากเเล้วนะค่ะ"

"จะไปเที่ยว"

"เเต่คุณหนูจงอินสั่งไว้ว่าห้ามให้คุณหนูไปไหนนะค่ะ"

"ก็จะไป ไอ่แก่นั้นไม่อยู่สักหน่อย"

"คุณจงอินกำลังกลับมานะค่ะ"

"ไปทำอะไรก็ไปเถอะ เดียวเพื่อนฉันก็มาเเล้ว"

"เอ่อ....คุณหนู"

"ไป"

ครืด ครืด โทรศัพท์ของคยองซูที่อยู่ในกระเป๋าสั่นทันทีหลังจากพูดจบ

"ว่าไงแบค"
(คยอง ฉันขอโทษนะ รถมันเสียนะรอหน่อยนะ)
"ยาบแบค เร็วๆเลยก่อนจะที่ไอ่เเก่นั้นจะกลับมา"
(รู้เเล้วน๋าาาาาา รอก่อนนะ)คยองซูกดตัดสายก่อนจะนั่งลง ในใจตอนนี้มันเต้นเร็วผิดปกติ กลัวที่ไอ่แก่นั้นจะกลับมาก็กลัว กลัวแบคฮยอนมาไม่ทันก็กลัว คยองซูนั่งกังวลอยู่สักพักก่อนที่รถยนต์คันหนึ่งเคลื่อนเข้ามา แสงไปหน้ารถมันกระทบเข้ากับตาของคยองซู คยองซูรีบเอามือขึ้นมาป้องไฟทันทีทำให้ไม่เห็นคนที่เดินลงมาจากรถ

"จะไปที่ไหน!"บุคคลที่เดินลงมาจากรถเอ่ยถามอีกคนที่ยังเอามือปิดหน้าไว้เพราะเเสงไฟที่โดนตา คยองซูเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นก็ตกใจก่อนจะอามือออกมองหน้าคนที่ถาม

"จะไปไหนมันก็เรื่องของฉัน หลีก"คยองซูก้มไปหยิบกระเป๋าก่อนจะเบี่ยงตัวหลบจงอินจะเดินออกมา เเต่ก็โดนอีกคนเอาตัวเข้ามาขว้าง

"มานี่!"จงอินดึงเเขนของคยองซูเเต่คยองซูขัดขืน เเต่ไม่เป็นผลจงอินดึงเเขนให้เดินตามมาอยู่นานเเต่อีกคนกลับไม่ยอมตามมา จงอินจึงชวนตัวขึ้นอุ้มพาดบ่าก่อนจะพาเดินเข้ามาในบ้าน คยองซูทีบหลังของจงอินมาตลอดทาง 

"เอารถไปเก็บเเล้วก็เก็บกระเป๋าของคุณหนูคนนี้มาด้วย"จงอินสั่งสาวใช้ก่อนจะพาคยองซูเดินขึ้นมาถึงหน้าห้องของจงอิน จงอินเปิดประตูเข้ามาวางคยองซูลงบนเตียงอย่างเเรงก่อนจะเดินไปล็อคประตูห้อง คยองซูที่ถูกวางอย่างเเรงก็เอามือถูก้นด้วยความเจ็บ จงอินเดินกลับมายืนอยู่ที่ปลายเตียงยืนมองหน้าคยองซูก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้ง

"จะไปไหน"

"ไปเที่ยว"

"เที่ยวที่ไหน"

"จะไปคลับ ไปดื่มเหล้าจะทำไม"

"หึ งั้นลองไปเที่ยวบนสวรรค์ด้วยกันหน่อยไหมละ"จงอินพูดจบก่อนจะขึ้นคร่อมตัวของคยองซู คยองซูเบิกโตด้วยความตกใจไม่เชื่อหูตัวเองที่จะได้ยินคำพูดแบบนี้ออกจากปากของจงอิน คยองซูพยายามดันหน้าอกของอีกคนออกเเต่ไม่เป็นผล จงอินก้มมาสูดดมความหอมจากซอกคอของคยองซู สูดดมความหอมสลับไปมาสองข้าง 

"ปะ ปล่อย ฉันเถอะนะ"คยองซูพยายามเปล่งเสียงขอร้องอีกคนที่ยังสูดดมขบเม้มไม่ยอมไปไหนจากตรงซออกคอขาวนั้น

"อยากให้ปล่อยหรอ"จงอินหยุดการกระทำของตัวเองก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองคยองซูที่ตอนนี้น้ำตาคลออยู่ที่ตาพร้อมจะไหลตลอดเวลา คยองซูไม่ได้ตอบอะไรได้เเต่พยักหน้าตอบไปแทน 

"งั้นก็นอน นอนอยู่นี้เเหละ จะกอดไม่ปล่อยให้ไปไหนหรอก ถ้าไม่ตกลงก็จะได้ทำต่อโอเคไหม"จงอินพูดจบก่อนจะก้มหน้าลงมาที่ซอกคอต่อเเต่โดนมือดันที่หน้าอกของตัวเองก่อนจะเลิกคิ้วถามคนที่อยู่ใต้ร่างของตัวเอง

"นอนก็นอน ลงไปได้เเล้ว"คยองซูเอ่ยบอกก่อนจะหันหน้าหนี จงอินยกยิ้มก่อนจะกลิ้งตัวเองไปนอนข้างๆพร้อมกับโอบรัดที่เอวของคยองซูเเล้วหลับตา เเต่ปากก็ยังพูดบอกคยองซูให้นอน

"นอนได้เเล้ว"คยองซูหนัหน้ามามองใบหน้าของอีกฝ่ายที่หลับตาอยู่ ก่อนจะพิจารณาอีกฝ่าย คยองซูยังไม่นอนเเต่ได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่ายหายใจเข้าออกเสมอกันเเล้ว

"ก็ไม่ได้เเก่อะไรมากหรอกนะ ฝากไว้ก่อนเถอะ ไอ่-เเก่-โรค-จิต"คยองซูพูดด้วยระดับเสียงที่ะเบาที่สุดก่อนจะเเลบลิ้นใส่คนตรงหน้าเเล้วหลับตาเข้าสู่นินทรา




     คยองซูค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนจะมองซ้ายมองขวาเห็นอีกคนยังนอนอยู่ท่าเดิมที่เอามือพาดเอวของตัวเองไว้ไม่ไปไหน คยองซูค่อยๆยกมือของอีกคนออกก่อนจะลุกจากเตียงเเล้วเดินออกจากห้องนั้นไป เดินเข้าห้องของตัวเองตรงไปยังห้องน้ำทันที ส่องกระจกเห็นคอตัวเองเต็มไปด้วยรอยช้ำที่เมื่อคืนอีกฝ่ายทำไว้ คิดในใจเเล้วก็เเค้นในใจไม่หาย อิเพื่อนตัวดีก็ไม่มา ว่าเสร็จคยองซูที่เห็นกระเป๋าของตัวเองวางอยู่บนหัวเตียงก็รีบเดินไปหยิบโทรศัพท์โทรหาเพื่อนรักทันที

(รู้ใช่ไหมว่าทำอะไรผิด)
"ขอโทษคยองงงงงง แบคขอโทษษษ"
(แกรู็ไหมว่าเมื่อคืนฉันโดนอะไร ห้ะ! อย่าให้ฉันเจอแกได้นะ เเกจะโดนไม่น้อย)
"ขอโทษ ก็พ่อเเกสั่งไว้ถ้าแกโทรมาให้พาไปไหนห้ามไป อีกอย่างคู่หมั้นเเกก็กำลังกลับจากคลับของฉัน"
(ไอ่เเก่นั้นไปคลับเเก)
"อือ เขาเอานามบัตรให้ฉันบอกว่าถ้าแกโทรหาให้พไปไหนให้โทรบอกเขา"
(เเล้วเเกก็โทรหาเขา)
"อะ อือ"
(แบคฮยอน แกนิมัน!!!!!!)
"คยองใจเย็นน๋าาา แบคขอโทษนะนะ"
(ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไรเเค่นี้นะ)
"เดียวคยอง"
(อะไรอีก)
"สัญญาว่าถ้ามาหาเขาที่คลับได้จะเลี้ยงเหล้าจนกว่าจะเมา จะเลี้ยงทุกอย่างเลยจนกว่าจะพอใจ"
(เเน่ใจ?)
"เเน่ใจ เพื่อนสาวคนนี้สัญญาเลย"
(โอเค เเค่นี้นะ ฉันจะอาบน้ำ)
"จ้า รักนะคยอง"
(อือ รักแบคเหมือนกัน)

     คยองซูเดินเข้าไปจัดการธุรของตัวเองจนเสร็จก่อนจะเดินลงมายังห้องอาหาร 

"คุณหนูคอไปโดนอะไรมาคะ ดูสิ ช้ำไปหมดเลย"ป้านมของบ้านเดินเข้ามาดูก่อนจะเอามือสำรวจไปทั่วคอ คยองซูยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงโวยวายของไอ่แก่ก็ดังลงมาจากทางบันได

"นมครับ นม! เห็นคู่หมั้นผมไหม ผมกอดเขาไว้ทั้งคืนเเต่ทำไมเขายังหายไปได้อีก นมครับ นม!"จงอินหลังจากที่ตื่นขึ้นมาไม่เจออีกคนที่เมื่อคืนเขานอนกอดอยู่วิ่งหาในห้องของตัวเองไม่เจอวิ่งเข้าไปหาในห้องนอนของอีกคนก็ไม่เจอจึงรีบวิ่งลงบันไดพร้อมตะโกนถามทันที ทุกคนที่ได้ยินจงอินตะโกนพูดลงมานั้นหันมายิ้มให้กันก่อนจะมองหน้าคยองซู คยองซูรีบหันหน้าหนีทุกคนทันที ป้านมของบ้านอมยิ้มในใจป้าคงรู้คำตอบเเล้วว่าทำไมคอของคุณหนูคู่หมั้นทำไมถึงเป็นแบบนั้น จงอินที่ว่งลงมาเห็นอีกคนยืนอยู่ก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันที

"หายไปไหน ทำไมไม่ปลุกกัน"จงอินถามด้วยอาการหอบ

"อย่ามายุ่ง!"

"เดียวๆ"จงอินจับเข้าที่ต้นเเขนของคยองซู คยองซูมองหน้าอีกคนก่อนจะสบัดเเรงๆเเล้วเดินออกมา จงอินทำท่าจะวิ่งตามก็โดนป้านมห้ามไว้

"คุณหนูจงอินค่ะ ไปทำอะไรคุณหนู เขาถึงได้โกรธขนาดนั้น"

"เอ่อคือ..."

"คุณหนูไม่เคยมีความลับกับนมบอกมานะ"

"เมื่อคืนเขาจะออกไปเที่ยวผมเลยจะเเกล้งปล้ำเขาเเล้วที่คอเป็นแบบนั้นก็เพราะผม เมื่อคืนผมก็กอดเขาทั้งคืน ผมไม่รู้ว่าผมทำไมถึงต้องทำแบบนั้น"

"คุณหนูรักเขาเเล้วนะค่ะ"

"ผมรักเขาหรอครับนม"

"ค่ะ คุณหนูรักเขา นมเลี้ยงคุณหนูมาตั้งเเต่เด็กๆ คุณหนูไม่เคยรักใคร"

"ใช่ครับ ผมไม่เคยรักใคร"

"คุณท่านขอให้คุณหนูหมั้น คุณหนูก็หมั้นทั้งๆที่ไม่เจอหน้าเขามาก่อน จนเจอคนที่มีอะไรอะไรที่ามารถทำให้คุณหนูของนมเปลี่ยนไปมากได้ขนาดนี้"

"ผมต้องทำไงครับนม"

"คุณหนูต้องค่อยๆศึกษาเเละดูเเลเขา อย่าทำอะไรลุ่มล่ามแบบนี้อีก สัญญากับนมสิคะ"

"สัญญาครับ"

"งั้นก็ไปง้อเขาได้เเล้วค่ะ"

"ครับ"จงอินที่กำลังจะวิ่งตามคยองซูไป คนขับรถก็วิ่งเข้ามาทันที

"คุณหนูครับ เเย่เเล้วครับ"

"มีอะไร"

"คุณหนูคยองซู ขับรถออกไปเเล้วครับ"

"ห้ะ ว่าไงนะ"

"คุณหนูคยองซูเอารถออกไปเเล้วครับ"

"สั่งคนของเราตามหาให้เจอ ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินตามหา ต้องตามหาคนรักของฉันให้เจอ ไป!"จงอินมีสีหน้าที่กังวลเอามาก ๆ เขาไม่รู้ว่าคยองซูจะไปไหน จะเกิดอุบัติเหตุไหม ตอนนี้ใจเขาสั่นไปหมด เขาเป็นห่วง เขาเป็นห่วงคยองซูมาก 


-------------------------------------------------------

เรื่องนี้มาไม่เต็ม55555ต้องขอโทษเราขอตัวแปบ ดึกๆจะมาอัพให้เต็มเเน่นอน 
คอมเม้นเป็นกำลังใจให้เราด้วยนะ 
 
รอให้มีตอนเยอะๆกว่านี้เราจะจัดกิจกรรมนะ 

^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

118 ความคิดเห็น

  1. #22 KATAE_KYUNG (@Napatsorn0830) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 08:41
    ไปตามคนรักของนายมาให้ได้นะจงอิน55555 รอนะค่ะ
    #22
    0
  2. #21 KATAE_KYUNG (@Napatsorn0830) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 22:15
    จงอินกันคยองไว้ทุกทางเลย55555 แค่ไคโด้นอนกอดกันมันก็ทำฉันฟินได้5555 รอมาอัพครบ100%นะค่ะ
    #21
    0
  3. #20 ดโย12193 (@toeytoey1108) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 20:24
    จงอินเป็นเอา น่าาาาาาาาร้ากกก
    #20
    0
  4. #19 Karan61 (@Karan61) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 13:00
    เป็นกำลังใจให้น๊าารีบๆมาต่อ????
    #19
    0
  5. #18 เมนเด็กน้อยคยองซู (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 23:36
    จริงๆ ชอบประโยคที่จงอินพูดว่า "รังเกลียดไปเถอะ สิ้นปีมาพอแต่งงานไป จะรังเกลียดไม่ลง" คือพูดได้กระแทกหน้ามากกกก สะใจจงอินเลยย เป็นคนอ่านเองยังสะใจอ้ะ



    แต่ 'รังเกียจ' <<<< เขียนแบบนี้นะคะ





    อีกอย่างปกติเราจะอ่านในแอพเด็กดีบนมือถือค่ะ เลยไม่รู้ว่าฟ้อน เมื่อเปิดกับ pc จะตัวเล็กขนาดนี้ ;_;



    พอดีวันนี้ได้เปิดคอมเลยเข้ามาคอมเม้นเป็นพิเศษ

    ชอบเรื่องนี้นะคะ

    ชอบฟิค ที่คยองซูเป็นผู้หญิง คือเราจิ้นไคโด้มาก แล้วเมนคยองซู มองว่าพี่เขาน่ารักค่ะ >< และคงจะน่ารักมากถ้าเป็นผู้หญิง คือคยองซูทำอะไรก็น่ารักน่าหยิกไปหมดเลย >__ <





    ปล.เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์น้าๆๆ ไคซูฮีลลิ่งๆๆ
    #18
    1