นายหัวเย็นชากับสาววัยรุ่นสุดเปรี้ยว Kaido f.exo

ตอนที่ 5 : 03 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 275
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    4 เม.ย. 59

"คุณหนูค่ะ มานอนทำไมตรงนี้ค่ะ"

"คุณหนูค่ะ"

"อะ อือ"

"ตายเเล้วคุณหนู คุณหนูตัวร้อนนิค่ะ คุณหนูจงอินช่วยป้าด้วยค่ะ"นมของบ้านตะโกนลั่นบ้านเรียกเอาคนที่อยู่บนบ้านรีบวิ่งลงมาทันที

"มีอะไรครับป้า"

"คุณหนูคนนี้ตัวร้อนมากเลยค่ะ ดูสิมานอนที่โซฟาโดยที่ไม่มีผ้าห่มอะไรเลย"นมของบ้านเอามือจับหน้าผากกว้างก่อนจะหันมาเชิงถามเพราะอะไรคุณหนูคนนี้ถึงมานานที่นี้ได้

"รีบพาเขาไปโรงพยาบาลเถอะครับ"จงอินช้อนตัวคยองซูขึ้นก่อนจะเดินออกมาพาขึ้นรถ เเล้วขับออกไปโดยเร็ว มาถึงโรงพยาบาลหมอเข้ามาตรวจคยองซูทันที จงอินที่รออยู่ก็นึกเป็นห่วงอย่างบอกไม่ถูกก็เพราะเมื่อคืนที่ทะเลาะกันตัวเล็กก็เดินออกมาโดยที่เขานอนกุมไข่ตัวเองที่เจ็บอยู่จนเผลอหลับที่พื้นไปจนเช้าเขาก็เข้าไปอาบน้ำไม่ได้ติดใจอะไรเรื่องเมื่อคืนจนได้ยินเสียงของนมร้องตะโกน ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกปรากฏร่างของหมอ

"หมอครับ คู่หมั้นผมเป็นไงบ้าง"จงอินถามคนเป็นหมอด้วยสีหน้าที่เป็นห่วงอย่างบอกได้ชัด 

"คนไข้คงจะเเพ้อาการนะครับถึงตัวร้อน"

"เขาไม่เป็นอะไรมากใช่ไหมครับ"

"ครับ ไม่เป็นอะไรมาก นอนที่นี้สักคืนก็กลับบ้านได้ครับ"จงอินพยักหน้าก่อนจะมองตามเตียงคนไข้ที่เคลื่อนผ่านไป ยังห้องพิเศษที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ ตอนนี้ร่างของคยองซูอยู่บนเตียงของโรงพยาบาลที่นุ่มนิ่ม เเละมีอากาศที่สะอาดมากกว่าข้างนอก จงอินที่นั่งอยู่ที่โซฟามองหน้าคยองซูอย่างพิจารณา

"ไม่ใช่ว่าจะไม่ดีนะ เเต่เรานะแสบมากนะรู้ไหม"

"อะ อือ"คยองซูค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนจะมองเพดานสีขาวที่ไม่คุ้นเคย ในใจขึ้นสะว่าตัวเองนะตายไปแล้วก็เพราะเมื่อคืนนะทั้งหนาวเป็นบ้าเเต่เขาก็ทนนอนแบบนั้น คยองซูค่อยๆเลื่อนสายตาไปเรื่อยๆจนหยุดอยู่ตรงข้างเตียงก็ต้องเบิกตากว้างทันที 

"ไอ่แก่โรคจิต!!"

"คำก็ แก่ สอง คำก็แก่อยากเจอปล้ำรึไง"จงอินทำท่าเดินเข้ามาใกล้อีกคนที่นอนอยู๋บนเตียงตอนนี้กำลังมองค้อนใส่เขา

"ถอยไปเลยไอ่คนโรคจิต เเล้วนี่ฉันมานอนที่นี้ได้ไง"

"ก็นอนที่โซฟาเเล้วก็คงจะแพ้อาการหนาวคงตัวร้อน พรุ่งนี้คงออกจากโรงพยาบาลได้"จงอินบรรยายให้กับคยองซูฟัง คยองซูพยักหน้าก่อนจะล้มตัวลงนอนเหมทอนเดิม

"นี่ เเล้วทำไมไม่เรียกให้คนมาเปิดห้องให้"

"เกรงใจ"

"นี่มีความเกรงใจกับเขาด้วยหรอ"

"นี่นาย !!"

"ช่วยเรียกว่า พี่จงอินด้วย ถ้าไม่เรียกจะ จะ จะ "

"นะ พี่จงอิน พอใจยัง"

"อืม พอใจเเล้ว"จงอินเดินเข้ามาใกล้กับคยองซูที่นอนหันหลังให้ คยองซูที่รู้สึกเหมือนคนยืนอยู่ด้านหลังก็ลุกนั่งก่อนจะหันหน้ากลับมา ตอนนี้หน้าของคยองซูเเละจงอินห่างกันเเค่คืบ คยองซูมองตาจงอินไม่ต่างกันจงอินก็มองตาคยองซู ในหัวของจงอินกำลังคิดทบทวนเขาไม่เคยใจเต้นแบบนี้มาก่อน มีผู้หญิงคนอื่นสนใจเขาแทบตายเขาไม่เคยเป็นแบบนี้เลย ใบหน้าของทั้งสองขยับเข้าหากันเป็นธรรมชาติ ตอนนี้เหมือนทั้งจงอินเเละคยองซูแย่งอากาศหายใจกัน

ก๊อกๆ 

คยองซูรีบผลักจงอินออกก่อนจะมองไปที่ประตูว่าใครมา

"คนไข้ต้องทานแาหารเเล้วก็กินยาพักผ่อนนะค่ะ"พยาบาลเดินเข้าออกห้องเพื่อจัดชุดอาหารเเละยาก่อนจะเดินออกไป จงอินมองหน้าคยองซูก่อนจะเดินออกจากห้อง คยองซูรู้สึกอารมณ์เสียกับอีกฝ่ายรู้ทั้งรู้เขาป่วยเเต่ไม่ช่วยอะไรเเถมเดินออกห้องไป 

"หึ่ย คิดว่าตัวเองเป็นใครกันตาแก่ลามก ชิ"คยองซูค่อยๆพาตัวเองลงจากเตียงคนไข้ก่อนจะลากที่ทานแาหารมาเเล้วนั่งทานอาหาร การกระทำทุกอย่างอยู่ในสายตาของจงอินที่แอบมองอยู่ตรงนอกประตูบานนั้น

     คยองซูหลังจากที่ทานข้าวเสร็จก็นั่งๆนอน คยองซูเบื่อจึงเดินออกจากห้องเเล้วเดินไปยังสวนของโรงพยาบาลก็เจอกับเด็กผู้ชายคนหนึ่งสวมหมวกไหมพรมนั่งอยู่คนเดียว 

"พี่ขอนั่งด้วยคนได้ไหม หื้ม"เด็กน้อยคนนั้นพยักหน้า คยองซูนั่งลงข้างๆมองเด็กคนนั้นที่เอาเเต่ก้มหน้าไม่พูดอะไร

"พี่ชื่อพี่คยองซูนะ เราล่ะชื่ออะไร"

"ผมชื่อ คีย์บอม ครับ"

"เเล้วคีย์บอมไม่สบายเป็นอะไรครับ"

"ผมเป็นมะเร็งครับ ระยะสุดท้ายเเล้วหมอบอกจะอยู่ได้ไม่นาน"เด็กชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะมองหน้าคยองซู คยองซูสบเข้ากับดวงตาที่สั่นระลิกนั้น คยองซูสวมกอดกับเด็กชายที่อยู่ตรงหน้าได้ยินถึงเสียงสะอึ้นหนัก คยองซูถึงเเม้จะชอบเที่ยวหรือดิ่มนั้น คยองซูยังมีด้านที่รักเด็กเเละจิตใจดีอยู่บ้างเเต่บ้างครั้งคนส่วนมากอาจจะเห็นคยองซูในลุคที่แบบชอบเที่ยวชอบดื่มมากกว่า

"ไม่เป็นไรนะ ไม่ร้องนะครับคนเก่ง หิ้มไหนดูสิเดียวพี่เช็ดน้ำตาให้นะ"คยองซูผละออกจากคีย์บอมเเล้วเอือมมือไปเช็ดน้ำตาออกให้ จงอินที่กลับไปไร่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเเล้วเอาของที่จำเป็นมาเพราะจะนอนเฝ้าก็มองเห็นอีกคนนั่งกับเด็กเเล้วก็เช็ดน้ำตาให้เด็ก มันเป็นภาพที่อ่อนโยนมาก จงอินยอมรับเลยไม่เคยเห็นคยองซูในมุมแบบนี้ จงอินยืนมองอยู่นานก่อนจะเดินเข้าไปหาทั้งสองคน

"รังเเกอะไรเด็ก ดูเด็กร้องไห้เเล้วนะนั้น"

"เปล่านะครับ พี่เขาไม่ได้แกผม"คีย์บอมเอ่ยปฎิเสธทันทีต่างหากคยองซูที่หันหน้าหนีไม่สนใจอีกฝ่ายที่ต่อว่าให้

"เเล้วเราร้องไห้ทำไมครับ"จงอินนั่งลงข้างๆอีกฝั่งเอือมมือไปลูบหมวกไหมพรมเเล้วแอบเหล่หางตามองคยองซูเเต่คยองซูก็ยังไม่หันกลับมา

"ผมเเค่กลัวตายนะครับ"

"กลัวตายทำไมครับ"

"ผมเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายนะครับ"

"ไม่เป็นร...."จงอินที่ยังพูดไม่จบก็เจอคยองซูพูดเเทรกขึ้นมาทันที

"คีย์บอมพี่กลับห้องก่อนนะ เเล้วก็ถ้ายังไงพี่จะถามพยาบาลว่าเราอยู่ห้องไหนเเล้วพี่จะไปเที่ยวหานะ บายๆ"คยองซูโบกมือบายๆเเล้วรีบลุกเดินเข้าไปในอาคารของโรงพยาบาบทันที

"ไม่เป็นไรนะครับ เป็นผู้ชายต้องเข็มเเข็งนะรู้ไหม"

"ครับ"

"ดีมาก"

"ดูเหมือนเเฟนพี่เขาจะโกรธเเล้วนะครับ ไปง้อสิ คิคิ"คีย์บอมหัวเราะก่อนจะหันไปมองคยองซูที่ลับเข้าไปในอาคาร

"อ่าเขาไม่ใช่ฟ..."

"ไปสิครับ ไปๆๆๆ"คีย์บอมลุกขึ้นยืนก่อนจะลากแขนของจงอินให้ตามไปง้อคยองซู จงอินเดินมาถึงหน้าห้องก็แอบมองจากทางกระจกหน้าห้องก็ไม่เห็นอีกคนอยู่ในนั้นจึงรีบเปิดประตูเข้ามาดูทันที เห็นประตูระเบียงเปิดอยู่ก็รีบเดินเข้าไปดูก็ไม่เจอ จงอินกระวนกระวายมาก วิ่งออกจากห้องไปตามหาก็ไม่เจอ จงอินตัดสินใจเดินกลับมาที่ห้องก่อนจะนั่งลงที่โซฟาในหัวของจงอินตอนนี้ ความคิดตีกันไปหมด จะว่าห่วงก็ไม่รู้ จะว่ากลัวก็ไม่เชิง คยองซูที่เปิดประตูเข้ามาในห้องก็มองเห็นอีกคนนั่งหลับตาเหมือนใช้ความคิดอยู่

"เข้ามาทำไม"

"คะ คยองซู"จงอินรีบลุกขึ้นยืนมองสำรวจอีกคนที่ยืนอยู่ ในมือถือถุงที่ข้างในเต็มไปด้วยขนมนั้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง

"อะไร"

"หายไปไหนมารู้ไหมว่าตามหา"

"ฉันจะไปไหนมันก็เรื่องของฉันไหมละ เเล้วจะตามหาทำไม"

"ก็คนมันเป็นห่ว..."

"เป็นอะไรพูดจบๆสิ"

"ไม่มีอะไร พักผ่อนสะ ฉันจะไปธุระเเล้วจะกลับมาตอนดึกๆหวังว่าจะไม่ต้องให้คนอื่นเขาเดือดร้อนตามหาหรอกนะ"จงอินพูดเสียงเรียบก่อนจะส่งสายตาเฉยๆส่งไปให้ คยองซูมองหน้าอีกคนก่อนจะเดินมานั่งบนเตียงวางถุงขนมลงข้างเตียงไม่สนใจอีกคนที่หันหน้ากลับมามองหน้า

"เข้าใจไหม"จงอินย้ำเสียงเพื่อให้อีกคนตอบเเต่คยองซูก็ยังคงเงียบ จงอินเดินเข้ามายืนข้างเตียงคนไข้ ได้รับเเต่สายตาเย็นชาให้ 

"อยู่เเต่ในห้องเข้าใจไหม"จงอินกดเสียงต่ำส่งไป เเต่คยองซูก็ยังคงเงียบตอบกลับมา 

"เข้าใจไหม!"

"จะตะโกนทำไมหะ"

"ถามว่าเข้าใจไหม"

"เข้าใจ เข้าใจ เข้าใจ"คยองซูตะโกนกลับไป จงอินมองหน้าก่อนจะเดินออกไปจากห้อง คยองซูไม่เข้าใจเดียวก็ดีเดียวก็เย็นชาไม่เข้าใจกับท่าทีของอีกคนที่เเสดงออกมา

     คยองซูที่นั่งๆนอนอยู่ภายในห้อง เปิดทีวีบ้างหยิบขนมมากินบ้างจนถึงตอนดึก คยองซูก็เข้าไปอาบน้ำเเละเปลี่ยนชุดมานั่งอยู่บนเตียง ตั้งเเต่เขามาอยู่กับจงอินที่ไร่เขาก็ไม่ได้ติดต่อกับทางบ้านเลย คยองซูจึงเอือมไปหยิบโทรศัพท์เเละกดโทรหาคนเป็นเเม่ทันที

"เเม่ค่ะ"
(ว่าไง หื้ม)
"คิดถึงพ่อกับเเม่มากๆเลย"
(พ่อกับเเม่ก็คิดถึง ของของเราไปถึงที่ไร่รึยัง)
"เอ่อ...คือ หนูไม่ได้อยู่ที่ไร่"
(เเล้วเราอยู่ไหนห้ะ! ไปทำตัวเหลวไหลที่ไหนกัน)
"ไม่ใช่นะเเม่ หนูไม่สบายอยู่โรงพยาบาล"
(เป็นอะไรมากไหม)
"ไม่หรอกค่ะ เเค่มีไข้เเล้วหมอให้รอดูสักคืนก่อนเเล้วค่อยกลับ"
(อ้อๆ เเล้วจงอินเขาดูเเลลูกดีไหม)
"ไอ่แก่นั้นนะหรอเเม่"
(เขาไม่ได้แก่ เดียวจะโดนไม่น้อย)
"ก็ดีเเม่ เเต่ทั้งเย็นชาทั้งโรงจิต คิดละอยากจะกระทืบให้จมดินเลย"
(จงอินเขาทำอะไรถึงไปว่าเขาแบบนั้น)
"ก็....เขา...จะ จูบหนู"
(5555555555)
"หัวเราะอะไรเเม่ ไม่ใช่เรื่องตลกนะ"
(ก็ดีเเล้ว แกเป็นคู่หมั้นเขาก็ดีเเล้งนะ อีกอย่างที่บอกว่าเขาเย็นชานะ เเกมองเขาภายนอกอาจจะเป็นเเบบนั้นเเต่ที่จริงเขาไม่ใช่แบบนั้น)
"เเม่รู้ดีจังนะ"
(ก็ฉันเเม่แกนะ ฉันถึงรู้ว่าใครดีไม่ดี เเค่นี้นะฉันจะไปออกงานกับพ่อเเกเเล้ว)
"ค่ะ"


     คยองซูหลังจากที่คุยโทรศัพท์เสร็จก็้มตัวลงนอนเล่นสักพักเเล้วนอนหลับไปเลย จงอินหลังจากที่ไปส่งของมาก็กลับเข้ามาที่โรงพยาบาลพอเดินเข้ามาในห้องก็เห็นอีกคนนอนหลับโดยไม่ห่มผ้า จึงเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะดึงผ้าห่มมาห่มให้ จงอินล้มตัวลงนอนที่โซฟาก่อนจะกดโทรศัพท์โทรหาเพื่อนสนิทที่ชื่อ ซูโฮ

(ว่ายังไง นายหัวของไร่5555)
"มึง"
(อะไร)
"ถ้ามึงเกิดใจเต้นกับใครสักคนแบบไม่รู้สาเหตุ เเล้วมึงไม่เคยเป็นมาก่อนกำลังมาเป็นตอนที่เห็นอีกคน มึงจะทำไงหวะ"
(เดียวๆเพื่อนที่เย็นชาของกู พูดแบบนี้ มีความรักรึไงหวะ555555)
"เร็วๆ จริงจังเว้ย"
(มึงอ่ะตกหลุมรักเขานะสิ เเหนะอย่าบอกนะว่าหลงรักคู่หมั้นมึงเเล้วนะ)
"ไม่ใช่เว้ย กูเเค่ถามเฉยๆ"
(หรอออ เชื่อตายแหละ)
"จริงเว้ย"
(ตายเเล้ว นายหัวเเห่งไร่องุ่นที่ได้รับฉายา คนเย็นชา มาตั้งเเต่สมัยวัยเรียน ตอนนี้กลับมาเเพ้พ่ายความเย็นชากับคู่หมั้นของตัวเอง55555 เเต่งเมื่อไรบอกนะมึงจะได้ตัดชุดทัน)
"สัส เเค่นี้นะมึง พูดมากไปละ"

     จงอินตัดสายของซูโฮไปก่อนจะเก็บโทรศัพท์เเละเอาเเขนมาพาดที่หน้าผากนอนคิดเรื่องที่ซูโฮพูด เขายอมรับตั้งเเต่เรียนมาเเล้วเขาไม่เคยรู้สึกกับใคร จนได้รับฉายา ว่า คนเย็นชานั้น จนพอโตขึ้นมาเขาก็ทำไร่องุ่นของตัวเองพ่อของเขาจับเขาหมั้นกับลูกสาวของเพื่อนซึ่งเขาไม่อยากขัดใจพ่อจึงยอมที่จะหมั้นด้วย พอมาอยู่ด้วยกันเเค่สองวันเขาก็เกิดอาการใจเต้นตลอดเวลาที่อยู่ใกล้กับคนนี้ถึงเเม้จะพูดไม่เพราะบ้างนิสัยที่ดื้อบ้างจงอินก็ไม่เคยบ่น จงอินที่นอนคิดอยู่นานก็เผลอหลับไป



-------------------------------------------------------------------------

ขอโทษนะตอนนี้อาจจะไม่สนุกเท่าไหร เเต่ตอนหน้าจงอินจะรับมือกับคยองซูยังไง ติดตามจ้าาาาา

ตอนนี้ขอโทษด้วยที่มันไม่สนุกนะ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

118 ความคิดเห็น

  1. #24 ErenLeviOwO (@namiii02) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 11:01
    สนุกมากค่ะไรต์สู้ๆๆๆๆๆๆ
    #24
    0
  2. #17 23094121043811 (@23094121043811) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 เมษายน 2559 / 19:07
    ระวังนะ คยอง ว่าเขา-เเก่นะ 555 /ดีใจนะคะที่เเต่งต่อ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #17
    0
  3. #12 dokyungsooni (@dokyungsooni) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 เมษายน 2559 / 02:32
    คยองซูวววววววว
    #12
    0
  4. #10 MYDO1288 (@MYDO1288) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 เมษายน 2559 / 00:12
    ขอบคุณที่แต่งต่อนะคะ ^^
    #10
    0