ยุทธการรัก

ตอนที่ 15 : บทที่9---30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,384
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    12 ธ.ค. 59

9

 

                บานประตูห้องพักผู้ป่วยถูกเปิดออก ทำให้คนที่นอนนิ่งเหม่อลอยทอดสายตาไปไกลต้องหันกลับมาดูก่อนจะยิ้มรับเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

                “บี”

                “เป็นยังไงบ้างปีย์” บราลีเดินมายืนอยู่ข้างเตียง สีหน้าปราศจากรอยยิ้มเหมือนเช่นทุกครั้งที่พบกัน สายตามองไปที่ถุงน้ำเกลือที่ถูกแขวนห้อยอยู่ข้างเตียง

                “หมอตรวจแล้ว ไม่มีอะไรน่าห่วงเท่าไหร่ มีรอยฟอกช้ำบ้าง แต่ดีว่าไม่หัก”

                “เมื่อคืนวุ่นวายน่าดู ไปทำอีท่าไหนเข้าล่ะปีย์ รถราถึงได้ชนเอาแบบนั้น”

                “เรา เรา” ปีย์วราก้มหน้าหลบสายตาเพื่อน “เรากำลังจะเดินกลับ คงจะใจลอยไปหน่อยเลยไม่เห็นรถ”

                “เราโทรไปแจ้งคุณเพลินพิศให้แล้วนะ”

                “ขอบใจนะบี นี่เรากำลังรอใบรับรองแพทย์อยู่ กะว่าจะให้พี่เอกถือไปลางานให้ ว่าแต่ใครเป็นคนพาเรามาส่งโรงพยาบาลหรือ”

                “ก็...พี่พายไง” บราลีกัดริมฝีปากของตนเองจนเจ็บ “เห็นพี่พายว่าได้ยินเสียงเอะอะเลยออกมาดู เจอปีย์นอนไม่ได้สติอยู่ที่พื้นถนน ส่วนคนขับก็เป็นเด็กวัยรุ่นยืนทำอะไรไม่ถูก พี่พายกับพี่นนท์เลยจัดการเองเสียทั้งหมด”

                เพราะชื่อที่ออกมาจากปากของบราลีทำเอาปีย์วราใจกระตุก ทำหน้าไม่ถูกขึ้นมาทันที

                บราลีเดินอ้อมเตียงไปที่หน้าต่างกระจกบานกว้าง มองออกไปเห็นตัวเมืองทั้งหมด เธอยังจำสีหน้าของปวิมได้ดี ยามที่เขาโอบกอดปีย์วราเอาไว้แนบอกระหว่างที่รอรถพยาบาล สีหน้าแบบนั้นมันไม่ใช่สีหน้าของคนที่เพิ่งรู้จักกันหนสองหนแน่ๆ ยิ่งพอรถพยาบาลมารับตัวปีย์วราขึ้นรถไปได้ ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ก็ปรี่เข้าไปหาคู่กรณีทันที ดีว่าเอกอานนท์ห้ามปรามเอาไว้ แต่ถึงกระนั้นปวิมก็ยังไม่ลดท่าทีเกรี้ยวกราดที่แสดงออกมา ซ้ำยังมาเดินวนลุกนั่งไม่เป็นสุขอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉินอยู่เป็นนาน

                “เราขอโทษนะ เลยทำให้หมดสนุก วุ่นวายกันไปหมด” หญิงสาวบอกไปตามความรู้สึก

                “ปีย์... เราถามอะไรสักอย่างได้ไหม” บราลีหันมาจ้องมองใบหน้าที่ยังซีดเผือดของปีย์วรา

                “ถามอะไร”

                บราลีชั่งใจอยู่เพียงครู่ก่อนจะเอ่ยปากถามสิ่งที่คาใจของเธอออกไป “ปีย์...กับพี่พายเคยรู้จักกันมาก่อนหน้านี้หรือเปล่า” หญิงสาวจ้องมองไปที่เพื่อนรักเขม็ง ภาวนาขอให้ปีย์วราเอ่ยคำว่า ไม่ออกมา มิฉะนั้นความสัมพันธ์ที่ดีงามของเธอทั้งสองคนคงได้สั่นคลอนลงในนาทีนี้แน่ๆ

ใจของปีย์วรากระตุกอีกหน เธอจะบอกบราลีอย่างไรให้เข้าใจ จะบอกว่าไม่ก็เป็นการโกหก หากบอกว่าใช่แล้วถูกซักไซ้ต่อไปเธอจะเล่าออกไปได้อย่างไร ขณะที่กำลังลังเลตัดสินใจไม่ถูกอยู่นั้นเองประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกเปิดเข้ามาอีกครั้ง เหมือนระฆังหมดยกช่วยต่อเวลาตอบคำถามที่น่าอึดอัดใจนี้ออกไป แต่คนที่มาช่วยขัดตาทัพเอาไว้นี่สิทำเอาปีย์วราแทบอยากจะให้ตนเองสิ้นสติลงไปในทันทีทันใด เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มสองคนที่กำลังเดินเข้ามา แม้ใจจะบอกว่าไม่ แต่สายตาของเธอกับไม่ยอมละจากปวิมเลยสักนิด จนกระทั่งได้สบตากันนั่นแหละหญิงสาวถึงรีบหันเมินหนีไปทันทีด้วยความรู้สึกประหลาดที่ผุดขึ้นมาในอก แววตาแบบนั้น สายตาแบบนั้น เธอเคยเห็นมันมาก่อน...

ใจที่เคยว่าตัดแล้ว หมดเยื่อหมดใยกันแล้ว แต่ภาพที่เห็นเมื่อคืนทำเอาใจที่เคยมั่นคงถึงกับสั่นไหว สติที่เคยว่าตั้งมั่นไม่วอกแวกกลับหวั่นไหว ภาพที่รถแล่นเข้ามาปาดร่างบางของหญิงสาวไป แล้วปีย์วราก็ล้มกลิ้งไปกับพื้นถนนยังติดอยู่ที่นัยน์ตา ใครไม่มาเป็นเขาก็คงไม่รู้ว่าในนาทีนั้นเขารู้สึกอย่างไร ยิ่งได้เห็นรอยช้ำตามลำตัวและใบหน้าที่ซีดเผือดของหญิงสาวในตอนนี้ยิ่งแล้วใหญ่ ปวิมตัดสินใจยืนอิงผนังอยู่ไกลๆ ไม่เดินมาที่เตียงผู้ป่วยที่ปีย์วรานอนอยู่เหมือนเช่นเอกอานนท์ สองมือยกขึ้นกอดอกกำหมัดเอาไว้แน่น ห้ามใจตนเองไม่ให้เดินเข้าไปกระชากร่างบางที่เคยรักมากอดไว้กับอก กอดรัดปลอบประโลมและถามไถ่อาการของอีกฝ่ายให้สมกับความห่วงใย

“พี่พาย...” บราลีร้องทักอย่างยินดี เดินผ่านเอกอานนท์ที่ยืนยิ้มให้ไปหาปวิมทันที

ใบหน้าที่มีรอยยิ้มของเอกอานนท์หุบลงทันที เมื่อผู้หญิงที่เขาแอบชอบอยู่เดินผ่านเขาไปราวกับว่าเขาไม่มีตัวตน ชายหนุ่มถอนใจยาวแล้วหันมาส่งยิ้มให้หญิงสาวที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนตียงผู้ป่วย

บราลีเดินเข้าไปยืนอยู่ข้างๆ ปวิม พร้อมกับเงยหน้าขึ้นไปมองชายหนุ่มที่เธอต้องตาต้องใจด้วยสายตาตัดพ้อที่เขาทำสีหน้าบึ้งตึง ไม่พูดไม่จาราวกับไม่เคยส่งข้อความฝากรักหากันเสียอย่างนั้น

“เป็นยังไงบ้างน้องปีย์ เจอหมอหรือยัง หมอว่ายังไงบ้าง” เอกอานนท์ถามไถ่อย่างห่วงใย

“เจอแล้วค่ะ ไม่มีอะไรน่าห่วง ขอบคุณมากนะคะ” ปีย์วรายกมือไหว้เอกอานนท์ ก่อนจะหันไปไหว้ปวิมอีกคน

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว เมื่อคืนพี่กับพายกังวลกันมาก เพราะปีย์เล่นหมดสติ ไม่รู้สึกตัวไปแบบนั้น”

“ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้หมดสนุก ปีย์รีบร้อนอยากกลับบ้านไปหน่อยเลยซุ่มซ่ามไม่มองรถราให้ดี”

“ผิดทั้งสองฝ่ายนั่นแหละ ตัวคนขับเองก็เมาหน่อยๆ ดีแล้วที่ไม่ได้เป็นอะไรมาก”

“ค่ะ”

“แล้วปีย์บอกใครที่บ้านหรือยัง หรือจะให้บีจัดการให้” บราลีเอ่ยถามมาจากจุดที่ยืนอยู่

“เรียบร้อยแล้วจ้ะ เดี๋ยวพี่เอกคงมา” ปีย์วราอุบอิบบอกเสียงเบา ไม่กล้ามองไปยังจุดที่บราลียืนอยู่เพราะมันเป็นจุดเดียวกับที่ปวิมยืนอยู่เช่นกัน

“พี่พายขา เรากลับกันเลยไหมคะ ปีย์เขาจะได้พักผ่อน” บราลีหันไปส่งยิ้มให้ชายหนุ่มที่ยืนอิงผนังอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล พร้อมทั้งถือวิสาสะวางมือของตนเองลงบนท่อนแขนล่ำนั้น

ปวิมปรายตามองมือที่มาวางแตะอยู่ที่ท่อนแขนของตนเอง ก่อนจะหันมองหน้าเพื่อนสนิทที่มองมาอยู่ก่อน

“คุณบีกลับไปกับไอ้นนท์เถอะ ผมยังไม่กลับ” ชายหนุ่มพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท มือที่กอดอกอยู่ปล่อยลงไปอยู่ข้างตัว ทำให้มือของบราลีหลุดออกไปจากท่อนแขนของเขาทันทีเช่นกัน

บราลีมองการกระทำของปวิมอย่างไม่เข้าใจ ยามที่สนทนากันผ่านข้อความนั้นหวานหยด ออดอ้อนสารพัด แต่ยามที่ได้เจอหน้ากันจริงๆ เขากลับทำหมางเมินเหมือนคนไม่คุ้นกัน หญิงสาวมองไปที่เอกอานนท์และปีย์วรา พร้อมกับรู้สึกเสียหน้าเหลือเกินเมื่อถูกปฏิเสธเอาซึ่งหน้าแบบนี้ แถมยังต่อหน้าคนอื่นเสียด้วย ความน้อยใจทำให้หญิงสาวเดินไปหาปีย์วราที่เตียงผู้ป่วยอีกรอบ

“เรากลับก่อนนะปีย์ มีอะไรก็โทรหาเรานะ” ทันทีที่พูดจบบราลีก็ส่งยิ้มให้เพื่อน พร้อมหมุนตัวเดินออกไปจากห้องผู้ป่วยโดยไม่รีรอสักนิด

เอกอานนท์หันซ้ายหันขวาอยู่เพียงนิด “เอ่อ พี่ไปก่อนนะปีย์ ไอ้พาย...” เอกอานนท์ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรกับเพื่อนแต่ก็ไม่พูด พร้อมโยนกุญแจอะไรบางอย่างไปให้ปวิมรับไว้ในมือ ก่อนจะหันไปมองหน้าปีย์วราอีกหน และตัดใจเดินแทบจะเป็นวิ่งตามบราลีออกไปโดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

ความกังขาเกิดขึ้นในใจของปีย์วราทันทีว่าทำไมปวิมจึงยังอยู่ในห้องนี้อีก ทำไมเขาไม่เดินกลับออกไปพร้อมเอกอานนท์เสียเลย หญิงสาวมองไปยังร่างสูงใหญ่ที่กำลังยืนเอาปลายนิ้วเกี่ยวกระเป๋ากางเกงยีนต์ตัวเก่าที่ใส่จนสีซีดจาง ชายกางเกงรุ่ย ใบหน้าแม้จะมีร่องรอยของความเครียดแต่ยังคมเข้มหล่อเหลา ก้มมองดูรองเท้าผ้าใบที่ทั้งมอมทั้งเลอะราวกับว่ามีอะไรน่าสนใจติดอยู่

        

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

2,347 ความคิดเห็น

  1. #786 080709 (@080709) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 07:37
    เพราะทำแบบนี้ มารู้ทีหลัง บอกเลยให้อภัยอยาก สารภาพกับบีไปซะ
    #786
    0
  2. #785 080709 (@080709) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 07:32
    เอกอานนน์ เลิกตามบีเหอะ เห้อ ดูๆก้อเหนื่อย แทน หรือไม่ก้อสารภาพไปซะ ผลออกมาเป็นไง ก้อต้องลอง
    #785
    0
  3. #626 aGirlInBigWorld (@aGirlInBigWorld) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 18:28
    เมื่อำรพี่พายจะรู้สักทีว่าน้องพัฟ เป็นลุกกกกกกกกกกก 
    คนรอบตัวนางเอกนี้ก็นะ 
    #626
    0
  4. #623 คนคอย (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 09:39
    รอเล่มและ e book เมื่อไรจะมา
    #623
    0
  5. #622 paesunflowerpn (@paesunflowerpn) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 23:55
    ตบยัยบีได้ไหมคะไม่มีความห่วงเพื่อนเลยหวงผชิย่างเดียวเลย พี่พายก็งี่เง่า  ปีย์น่าสงสารที่สุดโดนกระทำตลอด
    #622
    0
  6. #620 ผ่อง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 20:48
    พี่พายงี่เง่า เดี๋ยวใส่อารมณ์กะปีย์อีก เฮ้อ สงสารกันหน่อยดิ อย่าชิงชัง แค้นนักเลย รออยู่นะไรท์ รีบมาไวๆ
    #620
    0
  7. #619 onepieceandpicha (@onepieceandpicha) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 20:04
    สงสารปีย์จริงๆ อย่ามีเลยเพื่อนแบบบี หาเพื่อนใหม่เหอะเห็นแก่ตัวเห็นแก้ได้
    #619
    0
  8. #618 gamkhun (@gamkhun0528) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 09:23
    ทำไมชีวิตนางเอกต้องมาเจอแต่คนเห็นแก่ตัวทั้งนั้น เฮ้ออออออ นางเอกเห็นแก่ตัวเองบ้างเถอะ อย่าทนเจ็บฝ่ายเดียว เทแม่งทิ้งกันไปให้หมด 555555555
    #618
    0
  9. #617 somluck (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 09:12
    มีความรู้สึกว่า นางเอกเดือดร้อนเพราะคนรอบตัวตลอด เริ่มตั้งแต่พี่สาวตัวเอง จนเพื่อนที่เรียกว่าสนิทและเห็นแก่ตัวอย่างบราลี ไหนจะเพื่อนสนิทของพระเอกที่ทำอะไรมักจะเห็นแก่ตัวกันตลอด ส่วนพระเอกก็หูเบา เอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่ ชีวิตนางเอกน่าสงสาร โดนกระทำอยู่ฝ่ายเดียว แถมยังต้องเลี้ยงลูกคนเดียว มีแต่ความเศร้าและตัวคนเดียว เลิกๆ คบไปเถอะอยู่คนเดียวดีกว่าไหม จะได้ไม่ต้องยุ่งยาก ถ้ามีเพื่อนแล้วสร้างแต่ความทุกข์ให้ เลิกคบไปดีหว่า เชื่อเถอะ
    #617
    0
  10. #616 porch2521 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 08:56
    ช่วยเอาคืนพี่พายให้หน้าหงายหน่อยได้ไหมคะ ไรท์....
    #616
    0
  11. #615 Karishma99 (@Karishma99) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 22:15
    ขอบคุณค่ะ
    #615
    0
  12. #614 pimpim (@pimpimwall) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 22:06
    เอออ...อยู่กันสองต่อสอง

    รอติดตามต่อค่าา
    #614
    0
  13. #611 MADE VIP (@0016) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 20:10
    ไม่ชอบบีอย่างแรง
    #611
    0
  14. #610 กนก (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 20:02
    E Book ที่รอคอยอ่า
    #610
    0
  15. #609 พริก (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 19:51
    คือแบบค้างงค่ะรอแทบไม่ไหวแร้ววว e book เท้ออคราา
    #609
    0
  16. #608 Supawadee (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 19:36
    อะไรยังไงต่อ โอ้บไรท์ขามาต่อเลยได้มั้ย 😅
    #608
    0
  17. #606 TEGUILA (@ennaio) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 17:55
    พี่พายยยยยย
    #606
    0
  18. #605 Phusanisa Chaisiha (@cuties1234) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 17:48
    เอารูปมายั่วแระ น้องพัฟใช่ม้ายค่ะ
    #605
    0
  19. วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 14:32
    เล่ม เล่ม เล่ม จงมา จงมา จงมา
    #604
    0
  20. #603 Boosuda Putty (@putty22) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 14:18
    รอค่ารอ
    #603
    0
  21. #602 หมูเต่อ (@miwmiwmiw) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 13:09
    โอ๊ยสงสารนางเอก😭 มาต่อไวๆนะคะไรท์รออ่านทุกวันเลย
    #602
    0
  22. #601 Mablelanine (@Mablelanine) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 12:35
    มาเร็วๆ นะคะ อยากได้เล่มใจจะขาดแล้วววว ชอบม้ากกก กอไก่ แปดแสนล้านตัววววววว
    #601
    0
  23. #600 nutthida chilli (@phukkhom) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 12:21
    โอ้ยๆๆๆๆลุ้นพี่พายเริ่มลุกแล้วว
    #600
    0
  24. #599 Bowjung (@thegrift) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 11:38
    อยากได้เต็มๆ อึดอัดกับนายพายเหลือเกิน
    #599
    0
  25. #598 goszyboong (@goszy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 11:33
    พี่พายใกล้ได้เจอน้องพัฟยังคะ
    #598
    0