ราชาชอบดุ ಥ﹏ಥ I YAOI I

ตอนที่ 5 : เจ้าราชาเดวา 04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 123
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    16 เม.ย. 64

 

ราชาชอบดุ

 

04

 

    “กูจะนั่งข้างราชา ทั้งในฐานะของเจ้าภาพเลี้ยงมื้อนี้เเละในฐานะของคนที่จะจีบราชาด้วย

 

ราชามองคนตัวเล็กกว่าตัวเองที่พูดอย่างรวดเร็วเเล้วนั่งลงข้างเขาอย่างว่องไวกลัวใครมาเเย่งก็ไม่ปาน ใบหน้าที่ติดจะยิ้มๆกวนๆตอนนี้คิ้วเข้มกลับขมวดซะจนดูยุ่งไปหมด 

พอได้นั่งใกล้กันแบบนี้ทำให้ราชาเห็นว่าใต้ตาของอีกคนดูจะคล้ำเล็กน้อยซึ่งมาจากอะไรนั้นไม่อาจทราบได้ พอเดวาเงยหน้าขึ้นมามองราชาถึงได้เลื่อนสายตาไปมองซันที่ยืนขมวดคิ้วอยู่ข้างโต๊ะ

 

    “ไม่นั่ง?” ราชาเลิกคิ้วถามซันที่ยังยืนนิ่ง

    “เออ แม่ง” 

 

ซันเดินมานั่งฝั่งตรงข้ามราชาแทน ทำให้อีกสี่คนที่เหลือแยกไปนั่งอีกโต๊ะ ศิราได้แต่ขอโทษเดวาอยู่ในใจเพราะถ้าเขาไปนั่งกับเดวาไอ่ตรัยก็ต้องนั่งกับเพื่อนลูกผู้ว่าอีกสองคน ทิ้งไม่ลงจริงๆ

 

ไม่นานพนักงานก็มารับเมนูกลายเป็นเดวาที่สั่งคนเดียวมากกว่าเพราะเจ้าตัวเล่นสั่งมาไม่หยุดจนราชาต้องเป็นคนห้ามเเทนเพราะกลัวจะกินกันไม่หมด ระหว่างที่รออาหารบรรยากาศรอบโต๊ะกลายเป็นมืดลงทันทีคนที่พูดน้อยอย่างราชายิ่งเงียบไปอีก ส่วนคนที่พูดเจี้ยวจ้าวไม่หยุดอย่างเดวาตอนนี้ก็นั่งมองไปฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ปิดบัง

พออาหารมาถึงบรรยากาศเหล่านั้นก็มลายหายไปแทบทันทีเพราะเดวากลายเป็นสีสันของโต๊ะแทน เจ้าตัวเล่นกินอย่างเอร็ดอร่อยซะจนไอซ์และเซนหัวเราะกับเพื่อนใหม่อย่างไม่หยุดหย่อน หลังรู้ว่าเดวาจะมาจีบราชาทั้งสองก็ยิ่งยินดีไปใหญ่

 

    “อิ่ม” เดวาเอ่ย

    “ไม่อิ่มก็เหี้ยละ เอาซะมาถมร้านเขา” ตรัยว่าพร้อมตบหน้าท้องตัวเอง

    “จะแยกกันตรงนี้เลยปะ” 

 

ทั้งเจ็ดคนยืนกันอยู่หน้าร้านอาหารเมื่อกี้ เดวาเป็นฝ่ายเอ่ยถามก่อนเพราะตอนนี้ดึกมากแล้วพวกเขาคงจะต้องกลับเเล้วเหมือนกัน ถือว่าการมาในเมืองครั้งนี้ไม่เสียเที่ยว

 

    “เอาไงวะไอ่ชา กูยังไงก็ได้” 

เพราะไม่มีใครตอบอะไรไอซ์เลยเป็นฝ่ายถามราชาที่ยืนมองเดวานิ่งมานาน ราชาหันไปมองไอซ์ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

 

    “เออ แยกเลย”

    “ละพวกมึงสามคนจะกลับไงวะ ดึกละนี่” 

    “เลขาพ่อไอ่เดวายังทำงานที่ร้านน่ะ ว่าจะขอติดเขาไป” ตรัยบอกกับเซน

    “โห มีเลขาเลยหรอ รวยไม่เบานี่ก็ว่าทำไมถึงเลี้ยงซะยิ่งใหญ่ได้" 

 

เดวามองไอซ์และเซนที่ทำท่าโอเวอร์จนต้องขำ ที่เขาเลี้ยงก็เพราะอยากทำความรู้จักกับเพื่อนของราชาให้มากขึ้นหรือเรียกง่ายๆว่าผูกมิตรนั่นแหละ ส่วนอีกคนขอข้ามไปก่อนแล้วกัน

    “เคๆ งั้นพวกกูสามคนไปก่อน ไปละนะราชาาา” เดวาไม่สาวความต่อบอกลาเพื่อนใหม่เเละบอกลาราชาด้วย หันหลังเตรียมเดินไปอีกฝั่งของห้างเพื่อไปร้านทองของพ่อ แต่ก็ต้องชะงักเพราะลืมจุดประสงค์หลักของการมาในเมืองครั้งนี้

 

    “ราชา”

    “หือ” ราชามองเดวาที่หันกลับมาเรียกชื่อตัวเอง

    “กูว่าจะขอไลน์มึงว่ะ เอาไว้จีบ” 

 

เดวาเป็นคนตรงๆเพราะฉะนั้นการที่จะต้องมาเขินอายเพราะขอเบอร์ขอไลน์กันนั้นข้ามเขาไปได้เลย ตรงต่อความรู้สึกตัวเองน่ะดีที่สุดแล้ว

    “ฮ่าๆๆ มึงเเม่งตรงว่ะกูชอบ” ไอซ์หัวเราะ

    “ไม่เอา ไม่ต้องชอบกู”

เดวพูดติดตลกก่อนจะหันไปมองราชา ราชาพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะพยักหน้าอีกครั้ง ยื่นมือมาขอโทรศัพท์เจ้าเดวา มือเรียวรับโทรศัพท์มาก่อนจะเข้าไลน์เเล้วพิมพ์ไลน์ตัวเองลงไป

‘เอาว่ะ ก็ลองซักตั้ง’

 

 

เดวารับโทรศัพท์คืนก่อนจะโค้งคำนับเเล้วเดินกลับไปหาเพื่อนตามเดิม ทิ้งให้ทั้งสี่คนมองตามหลังอยู่อย่างนั้น พอเห็นว่าทั้งสามคนนั้นลับสายตาไปแล้วทั้งไอซ์และเซนก็มองราชาที่ยืนนิ่ง

 

    “เป็นไงวะ”

    “อะไร”

    “เดวาอะ เป็นไงบ้างวะ กูว่าแม่งอย่างเฟี้ยวอะนึกว่าจะเป็นสายพูดเพราะซะอีก กูเชียร์คนนี้ว่ะ” ไอซ์พยักหน้าเชิงเห็นด้วยกับคำพูดของเซน เเต่กลับทำให้ซันที่ยืนเงียบอยู่นานเอ่ยขึ้น

    “ด้านชิบหาย” 

    “ไอ่ซัน ไอ่พี่เหี้ย” เซนต่อยแขนซันที่เอ่ยด่าขึ้นมาลอยๆ คงไม่ต้องถามว่าด่าใครอยู่แล้ว

    “ก็จริง แม่งเป็นผู้ชายเเท้ๆแต่ด้านยิ่งกว่าหญิงบางคนอีก

 

ราชามองเพื่อนตัวเองที่ด่าเดวานิ่งก่อนจะส่งสายตาเชิงตำหนิไปอีกครั้ง ราชารู้อยู่เเล้วว่าซันชอบตัวเองเเต่เพราะเป็นราชาเองนี่แหละที่ปฏิเสธอีกฝ่ายมาตลอด ไม่ใช่เพราะเป็นผู้ชายเเต่เพราะว่าเขาไม่อยากจะเสียเพื่อนดีๆอย่างมันไป

    “กูเต็มใจให้มันเอง ถ้าจะด่าก็ด่ากู” ราชาเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินนำไปข้างหน้า ทิ้งให้ทั้งสามคนมองหน้ากันอย่างงงๆแต่ไม่นานซันก็เปบี่ยนสีหน้าเป็นเรียบนิ่งเพราะเข้าใจความหมายคำพูดของราชาดี 

หึ แม่งไม่ให้กูได้สู้เลยหรอวะ ไอ่ราชา

 

 

ทางด้านสามเพื่อนรักที่เดินแยกออกมาก็พากันไปไปยังร้านทองหนึ่งเดียวในห้างนี้ รอไม่นานเลขาพ่อเดวาก็ออกมาพร้อมบอกให้เดินทางไปโรงรถของห้างพร้อมกันเลย 

    “มึงดูจริงจังมากเลยว่ะ ไอ่เดวา"

เดวาหันไปมองเพื่อนก่อนจะค่อยๆคลี่ยิ้มออกกว้าง พยักหน้าตอบรับคำพูดนั้นเเล้วเอ่ยขึ้น

    “ก็กูจริงจัง”

    “ไอ่เหี้ย แม่งอย่างเฟี้ยว”

    “มึงเห็นเพื่อนตัวเล็กมันปะวะ” ตรัยกอดคอเดวาเเล้วเอ่ยถามระหว่างเดินทางไปที่รถ

    “อือ ออกชัดชิบหาย” 

เดวาพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะนึกถึงเพื่อนอีกคนของราชาที่ดูจะไม่ลงรอยกับพวกเขาทั้งสามคนซะเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าราชารู้หรือเปล่าที่เพื่อนตัวเองเเอบคิดไม่ซื่อ เเต่ก็นั่นแหละมันไม่ใช่เรื่องที่เดวาจะต้องมาคิดมากด้วยซ้ำ เดวาส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะหันไปคุยกับเพื่อนต่อ

ราชาจะชอบอีกคนหรือเปล่าไม่รู้

เเต่ขอให้เดวาได้ลองก่อนเถอะ

ขอสักครั้ง

 

 

เดวานอนแผ่กลางเตียงใหญ่จ้องมองโทรศัพท์ตัวเองที่ขึ้นเป็นแชทของคนที่เขาพึ่งขอไปเมื่อตอนเย็น หลังจากกลับมาจากในเมืองเดวาก็มากินข้าวกับพ่อแม่ต่อ กินไปได้ไม่กี่คำก็ขอตัวขึ้นมาก่อน ท่าทั้งสองดูแปลกใจเล็กน้อยเเต่ก็ไม่เซ้าซี้ต่อให้ลูกชายได้ขึ้นมาอาบน้ำพักผ่อน เพราะก็พอรู้มาบ้างว่าช่วงสองสามวันที่ผ่านมาเจ้าตัวโหมงานเเค่ไหน

เอาว่ะ

เดวากัดริมฝีปากตัวเองก่อนจะเลื่อนนิ้วพิมพ์ข้อความหนึ่งลงไปในช่องบทสนทนา

 

      DDawa dawakorn : ฮัลโหล กูเดวานะเว้ย

รอไม่นานข้อความจากแชทเมื่อกี้ก็เด้งขึ้นมา

      Racha_thinnarin : อือ

      DDawa dawakorn : ทำไรวะ

บทสนทนาที่เบสิคที่สุดเเล้ว ต้องค่อยๆเป็นค่อยๆไป

      Racha_thinnarin : กำลังจะอาบน้ำ

      DDawa dawakorn : อ้อ 

 

เดวาตอบไปแค่นั้น ข้อความนั้นขึ้นว่าอ่านเเล้วเเต่ไม่มีข้อความตอบกลับมา เดวาคิดว่าราชาคงไปอาบน้ำตามคำที่เจ้าตัวบอกแล้วแหละมั้ง

      DDawa dawakorn : มาจีบ

      Racha_thinnarin : ห้ะ

      DDawa dawakorn : ก็มาจีบ

      DDawa dawakorn : ขอกูลองก่อน

      Racha_thinnarin : ถ้าบอกว่าไม่

 

อือ ไม่ค่อยเข้าใจประโยคของราชาเท่าไหร่เเต่ก็นั่นแหละ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเเค่ลองเชิงถามเฉยๆหรือว่าคิดจะไม่ให้เขาจีบจริงๆ เเต่มันก็ไม่ได้สำคัญ

เพราะไม่ว่ายังไงเขาก็ยังอยากที่จะลองอยู่ดี

 

      DDawa dawakorn : กูก็จะลองอยู่ดี

      DDawa dawakorn : มึงห้ามกูไม่ได้หรอกราชา

 

ก็คงต้องลองกันซักตั้ง เพราะถ้าเขาพยายามอย่างสุดแล้วเเต่มันยังไม่ชอบจริงๆก็ไม่เป็นไร ถึงตอนนั้นก็ค่อยกลับไปใช้ชีวิตเด็กมอปลายตามเดิม

ตอนนี้ก็ขอให้เต็มที่กับมันก่อนก็เเล้วกัน ขอลองก่อน ให้ไอ่เดวาคนนี้ได้ลองก่อน

 

 

 

 

    “พี่ราชามาหาแม่หน่อยค่ะ” ราชาหันไปตามเสียงที่ได้เรียกตัวเอง ทิ้งโทรทัศน์ที่เปิดทิ้งไว้อย่างนั้นเเล้วเข้าไปสวมกอดผู้ให้กำเนิดตัวเองพลางเอ่ยถาม

    “ครับ”

   “ช่วยแม่หั่นผักทีนะคะ วันนี้พี่คิงและพี่ควีนจะกลับมากินข้าวที่บ้าน”

ราชาพยักหน้า ผละออกจากคุณเเม่คนสวยเเล้วก้าวไปยังโซนผักที่ถูกเรียงรายไว้รอสำหรับหั่น ผมที่ยาวปรกตานิดหน่อยถูกเสยขึ้น

    “พี่ราชาได้คุยกับคุณแม่เรื่องงบไปบนดอยหรือยังคะ” ใบหน้าสวยหันมาถามลูกชายข้างๆตัวเอง

    “ยังค่ะ”

    “รีบๆนะคะ เดี๋ยวไม่ทันการเอา”

    “ครับคนสวย ชาว่าจะรอพ่อว่างก่อนค่ะ” 

งบสำหรับไปบนดอยที่คุณแม่ราชาพูดถึงนั้นคือการไปบริจาคของให้กับเด็กๆบนดอยที่ยังขาดแคลนของใช้ต่างๆโดยทริปนี้เริ่มจากที่ไอซ์เป็นคนเปิดภาพเด็กบนดอยที่หันมายิ้มให้กับกล้องพร้อมชูสองนิ้วให้กับคนที่ไปบริจาคของให้ จึงจุดประกายความคิดที่อยากจะไปเปิดประสบการณ์ของกลุ่มในช่วงหยุดเสาร์อาทิตย์ 

แต่ทริปนั้นก็ไม่ได้เป็นจริงเป็นจังสักทีเพราะภาระหน้าที่ของพ่อราชานั้นเเทบจะอยู่ไม่ติดบ้าน ความจริงงบเท่านั้นพวกเขาห้าคนสามารถรวมกันเเล้วออกกันเองได้ แต่พ่อนั้นอยากมีส่วนร่วมด้วยจึงเอ่ยจะเป็นคนออกงบทั้งหมดเอง

    “ได้ข่าวว่าพี่ราชามีเพื่อนใหม่เพิ่มหรือคะ” ราชาหันมองเเม่นิดหน่อยก่อนจะพยักหน้าหล่อๆนั้นเป็นคำตอบแทน

    “ค่ะ…ถึงเเม้จะไม่เชิงเพื่อน”

    “คะ?” 

    “ปล่าวค่ะ แม่จะให้ชาเอาที่หั่นเเล้วไว้ที่ไหนคะ”

    “วางไว้ตรงนั้นเลยค่ะ พี่ราชาจะขึ้นไปอาบน้ำก่อนก็ได้นะคะ แม่จะทำต่อเองค่ะ”

    “งั้นพี่ชาไม่ปฏิเสธนะคะ เดี๋ยวพี่ชาลงมาค่ะ” รอยยิ้มมุมปากนั่นทำให้คุณแม่อยากจะบีบซะจริงๆ ดูเหมือนจะได้ความเจ้าเล่ห์จากพ่อเจ้าตัว มองตามเเผ่นหลังกว้างจนลับสายตาเเล้วผ่อนลมหายใจออกพลางคิดถึงบทสนทนาของเพื่อนซี้ตัวเองเมื่อสองวันก่อนเเละก็บทสนทนาของเพื่อนราชาอย่างซันที่บอกกับแม่อย่างหมดเปลือก

 

โต๊ะขนาดยาวกลางโถงกว้างใหญ่ถูกจับจองโดยครอบครัวบ้านที่มีกันทั้งหมดห้าคน ต่างคนต่างพูดคุยถามไถ่กันตามประสาคนในครอบครัวที่รักกัน เพราะคิงที่เรียนต่อบริหารนั้นเจ้าตัวเป็นหนุ่มเจ้าสำราญเเทบไม่ได้กลับบ้านหลังจากที่จบมอปลายไปแล้วก็ขอคอนโดจากคุณแม่ทันที

ส่วนควีนที่ห่างจากคิงสามปีนั้นก็ไปต่อศิลปกรรมที่เจ้าตัวชอบนักชอบหนากว่าจะขอพ่อให้เข้าได้นั้นเรียกว่าสุดหินจริงๆเเต่เพราะเป็นลูกสาวคนเดียวจึงใจอ่อนง่าย เเต่ก็นั่นเเหละคำร่ำลือของศิลปกรรมเรื่องไม่มีเวลาพักนั้นล้วนเเต่เป็นเรื่องจริงจนเเทบจะไม่เห็นหน้าพอๆกับคิงเลย

ราชาที่เป็นน้องคนเล็กห่างจากพี่สาวสามปีเเละพี่ชายคนโตหกปีนั้นเป็นหนุ่มเงียบขรึมที่ติดเพื่อนมากกว่า เเต่ก็ยังอาศัยอยู่บ้านใหญ่ไม่ได้ขอมีคอนโดอย่างพี่ทั้งสอง 

    “พี่คิงตักกุ้งให้พี่ควีนสิคะ พี่ควีนเอื้อมไม่ถึง”

คุณเเม่เอ่ยบอกลูกชายคนโตที่นั่งอยู่ตรงข้ามตัวเองให้ตักอาหารให้น้องสาวที่นั่งข้างๆเจ้าตัว คิงหันไปมองข้างตัวเองเเล้วยกยิ้มขึ้นก่อนจะเอื้อมมือไปตักกุ้งขึ้นเเต่เปลี่ยนทิศทางจากข้างตัวเองเป็นด้านหน้าตัวเอง ควีนจึงอกจะยู่ปากไม่ได้

    “แม่ให้ตักให้ควีนนะคะคิง” ควีนเอ่ยขึ้น

    “ก็คิงอยากตักให้แม่ก่อน นี่ไงคะคิงกำลังจะตักให้ควีน”

    “แย่งหน้าที่พ่อหรือไง”

    “ปล่าวนะครับ เพราะแม่มัวเเต่ตักให้ราชาคิงเลยตักให้เเม่บ้างแค่นั้น”

    “เอาหน้า” ราชาเอ่ยขึ้นบ้าง 

ปกติคิงเเละราชาจะจิกกัดกันบ้างตามภาษาผู้ชายที่รักและหวงเเม่กับน้องสาวเอามากๆ เพราะฉะนั้นตอนเด็กๆจึงเเข่งกันเอาเเต้มใจจากแม่และน้องสาวมาตลอด ถึงเเม้โตก็ยังไม่ยอมอ่อนข้อให้กัน

    “เจ้าราชานี่ นานๆทีเจ้าคิงจะกลับบ้านก็ให้คะเเนนเจ้าตัวเขาหน่อย” สิ้นเสียงพ่อคิงก็ทำหน้ากวนใส่น้องชายคนเล็กที่นั่งข้างแม่ทันที แต่ราชากลับทำหน้านิ่งใส่

    “ได้ข่าวว่ามีหนุ่มน้อยมาติดหรอ ตาถั่วหรือไง” ประโยคหลังคิงพึมพำกับตัวเองเบาๆเเต่ก็ไม่พ้นหูของราชา ควีนที่ได้ยินดังนั้นก็ยกยิ้มอย่างปิดไม่มิด

    “ยุ่งหน่าคิง” 

    “จริงรึ ราชา”

    “ไม่เชิงอะพ่อ ช่างเถอะกินข้าวกันต่อ”

    “ฮ่าๆๆ เอามาทานข้าวด้วยกันสิจะได้เป็นการฝากตัวไปเลย” คิงยักคิ้วให้ราชาที่มองตัวเองเขม็ง

    “จะให้พูดเรื่องเด็กแพทย์คนนั้นที่เจอกันที่ผับตรงนี้มั้ย ถ้าไม่ก็หุบปาก”

    “เออๆ จริงเอามาให้พ่อรู้จักบ้างก็ดี ทั้งสองเลย”

 

ประโยคนั้นทำให้ทั้งควีนและคุณแม่ต่างพากันหัวเราะครื้นต่างจากคิงเเละราชาที่มองกันตาขวางไม่ยอมลดละก่อนจะเป็นราชาที่หลุดยิ้มออกมาก่อนเเล้วตักปลาหมึกในจานปลาหมึกน้ำดำให้คิง ทั้งๆที่รู้ว่าคิงเเพ้ปลาหมึกจึงได้สายตาค้อนมาแทนคำว่าขอบคุณ

 

 

 

100%

#เจ้าราชาเดวา

TW @forevergot713

 

;วันนี้ขอมาเเค่นี้ก่อนนะค้าบ เราไม่สบายเลยอยากจะพักผ่อน อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยเเล้วก็พึ่งผ่านงานใหญ่มาด้วยทำให้เราไม่สบาย ทุกคนดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ เเล้วจะมาต่อค่ะ

;ขอโทษจากใจจริงเลยนะคะที่พึ่งมาลงป่านนี้ ห่างหายไปเป็นเดือนๆเลย เพราะเดือนที่เเล้วเป็นช่วงสอบเราเลยไม่ได้มาต่อค่ะ พอปิดเทอมอาทิตย์ที่เเล้วนั้น ทางครอบครัวเรามีปัญหานิดหน่อยเลยมีเวลาจริงๆตอนนี้ค่ะ ขอให้มีความสุขมากๆนะคะ ขอโทษจากใจจริงอีกครั้งค่ะ พบคำผิดแจ้งได้ค่ะ

 

 

    

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #6 nuanprang19 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 21:39
    ราชาให้โอกาสเดวาหน่อยนะอย่าเพิ่งเบื่อล่ะ

    -------
    ส่วนไรท์ก็สู้ๆนะคะ✌️
    #6
    0
  2. #4 nuanprang19 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มีนาคม 2564 / 08:01

    เดวาสู้ ๆ ไรท์สู้ ๆ เป็นกำลังใจให้ทั้งสองคนเลยน้าาาาาา😁
    #4
    0
  3. #3 ZeaNan Phatcharamon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มีนาคม 2564 / 19:44
    อย่างเฟี้ยว
    #3
    0