[Fic Rockman Zero] The Guardian Nurse Angelo (yaoi)

ตอนที่ 8 : ตอนที่7 เลเวียธาร แฟนธ่อม และการจากไปของแองเจโล่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 78
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    10 ต.ค. 63

ตอนที่7 เลเวียธาร แฟนธ่อม และการจากไปของแองเจโล่

เซโร่และแองเจโล่ได้รับคำสั่งให้มาทำลายคอมพิวเตอร์ของยานบินหรือเรืออะไรสักอย่างที่ล้อมรอบด้วยน้ำจากน้ำแข็งที่ละลายอยู่ในฐานลับใต้ดิน

"เซโร่! แองเจล! ระวังตัวด้วยนะ! เราพบพลังงานบ้างอย่างอยู่ในน้ำ และมันกำลังมุ่งหน้ามาทางพวกเธอ!"

"คิดว่าจะเป็นใครที่นายรู้จักอีกหรือเปล่า?" เซโร่ถาม

"ถ้าให้ผมเดานะครับ... อาจเป็นลูกสาวนายท่านก็ได้" แองเจโล่ตอบ

"ฉันมีลูกสาว?"

"ครับเป็นลูกสาวคนเล็กครับ"

ในไม่นานร่างสีน้ำเงินก็ปรากฏตัวขึ้นจากน้ำ

"ใช่คนนี้หรือเปล่า?"

"ครับ ใช่ครับ"

"แม่นจริงนะนายเนี้ย=_=;"

"แหะๆ^^"

"ยินดีที่ได้รู้จักฉันคือ เลเวียธาร หนึ่งในสี่จตุรเทพองค์รักษ์ของมาสเตอร์เอ็กซ์ จงยินดีที่จะถูกฉันทำลายเสียเถอะ" ร่างสีน้ำเงินกล่าวด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่งที่ร่างสีแดง(อันนี้คือแม่นางยังไม่เห็นแองเจโล่นะ//ไรท์)

"เลเวียจัง เราคุยกันแล้วนะครับเรื่องใช้น้ำเสียงแบบนั้นพูดกับคนอื่นน่ะ" แองเจโล่ว่าเสียงดุ เล่นซะร่างสีน้ำเงินสะดุ้ง

"พ พี่แอง!" ร่างสีน้ำเงินสะดุ้งกับเสีนงของแองเจโล่ด้วยความตกใจก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นมีความสุข และตบท้ายด้วยการพุ่งตัวไปกอดอย่างคิดถึง

"กอดรัดฟัดเวี่ยงกันซะทุกรายเลยนะ" เซโร่ว่า

"อะ! ไม่ได้สิ! เซโร่! โทษฐานที่นายบังอาจมาล่อลวงพี่แองและให้ความรวมมือกับพวกรีซิสแทนต์เตรียมตัวตายเสียเถอะ!" เลเวียธารว่าพลางพุ่งตัวโจมตีใส่เซโร่

"ไม่ใช่แล้ว=_=;;" เซโร่ยกเซเบอร์ขึ้นมาป้องกันการโจมตีของร่างสีน้ำเงินไว้

"จะไม่ใช่ได้อย่างไงล่ะ! พี่แองไม่มีทางทรยศมาสเตอร์เอ็กซ์หรอก! ว๊าย!" อยู่ๆเลเวียธารก็ถูกแองเจโล่ตวัดเอเชนใส่ แล้วลากร่างสีน้ำเงินให้ออกห่างจากร่างสีแดง ก่อนจะมายืนกั้นระหว่างร่างทั้งสอง

"ถ้าคิดจะทำร้ายนายท่านก็ต้องข้ามศพผมไปก่อนนะครับเลเวียจัง" แองเจโล่กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

"นายท่าน! จะมากไปแล้วนะเซโร่! นี้ถึงกับตั้งโปรแกรมพี่แองใหม่เลยงั้นหรอ!" เลเวียธารกล่าวอย่าโมโห

"ก็บอกว่าไม่ใช่ไงเห้ย! ฉันจะไปทำแองเจโล่แบบนั้นเพื่ออะไร!" เซโร่ตะโกนกลับ

"เลเวียจัง... ท่านผู้นี้คือผู้ที่สร้างผมขึ้นมาครับ และยังเป็นพ่อแท้ๆของเธอด้วย" แองเจโล่กล่าวน้ำเสียงจริงจัง

"พ่อ! พี่เล่นมุกใช่ไหม? เรพลิลอยด์จะมีพ่อได้ยังไง?" เลเวียธารกล่าวแบบไม่เชื่อ

"นายท่านเป็นเจ้าของดีเอนเอส่วนหนึ่งในตัวเธอเหมือนกับของมาสเตอร์ไงล่ะ คิดว่าเธอได้ตาสีฟ้ามาจากไหนกันครับ" แองเจโล่เริ่มกล่าวเสียงเรียบขึ้นทีละนิด

"ป เป็นเพราะชุดเกราะต่างหาก! ใช่ๆ! สีตาหนูเป็นสีเดียวกับชุดเกราะ!" เลเวียธารกล่าวอย่างร้อนรน

"ก็มีส่วนนะครับ แต่เอ๋~ ตาของแฟนธ์คุงน่ะเป็นสีน้ำเงินครามเข้มจนเกือบดำนะครับ ไม่ใช่สีม่วงเข้มจนเกือบดำเสียหน่อย" แองเจโล่ทำเสียงหยอกๆ

"ก ก็แค่บังเอิญเท่านั้นแหละ!"

"ถ้างั้นจะอธิบายเรื่องที่น้องฮาร์ปกับแฟนธ์คุงมีผมสีบลอนด์เหมือนกับนายท่านเซโร่ว่าอย่างไงล่ะครับ?^^" แองเจโล่ยิ้มร่า

"ล ล่ะ เรื่องนั้น อ็ากกก! ไม่รู้ไม่สนอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ!" เลเวียธารกระหน่ำโจมตีใส่เซโร่ไม่ยั้งมือ

"อ้าว! ไหงฉันโดนล่ะเนี้ย!" เซโร่ว่าพลางจัดการกับก้อนน้ำแข็งทั้งหลายของเลเวียธาร

"นายท่าน!" แองเจโล่ชักเอเชนออกมาปัดน้ำแข็งออกจะวิถีเพื่อปกป้องเซโร่

"พี่ทำอะไรน่ะ! อย่าทำแบบนี้สิ! หนูไม่ได้อยากสู้กับพี่นะ!" เลเวียธารกล่าวอย่างเหลืออด

"ผมก็ไม่ได้อยากจะสู้กับเธอหรอกนะเลเวียจัง... แต่ทำแบบนี้น่ะมันมากเกินไป... ถ้าเธอกล้าที่จะโจมตีใส่นายท่านแบบนี้ผมจะถือว่าเธอเป็นศัตรู... และผมขอบอกไว้ก่อนนะ ว่าผมไม่เคยปราณีศัตรูหน้าไหนทั้งนั้น" แองเจโล่ว่าพลางสะบัดเอเชนให้มันติดไฟขึ้นมา

"พ พี่จะทำอะไรน่ะ ทำไมพี่ถึงได้ทำตัวแปลกๆ เป็นเพราะเซโร่อย่างงั้นหรอ? ถ้ากำจัดเซโร่ได้พี่จะกลับเป็นเหมือนเดิมใช่ไหม?" เลเวียธารเริ่มตื่นตระหนก เธอไม่เคยเห็นแองเจโล่แบบนี้มาก่อน เขาไม่เคยหันอาวุธใส่พวกเธอ

"กำจัด... เธออยากจะทำแบบนั้นกับพ่อของเธอจริงๆน่ะหรอเลเวียจัง?" แองเจโล่เริ่มเดินไปหาเลเวียธารอย่างช้าๆ โดยปล่อยให้โซ่ของตนรากพื้นจนพื้นติดไฟตามโซ่ไปด้วย

"หนูไม่มีพ่อ! หนูมีแค่มาสเตอร์เอ็กซ์! พวกฮาร์ป! แล้วก็พี่!" เลเวียเริ่มถอยห่างร่างสีขาวด้วยความกลัว

"ยังจะพูดแบบนั้นอยู่อีกรึ... ถ้างั้นผมนี้แหละที่จะกำจัดเธอ เลเวียธาร..." แองเจโล่หรี่ตามองร่างสีน้ำเงิน ราวกับนักล่าที่จ้องจะตะครุบเหยื่อ และเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ก่อนจะตวัดเอเชนที่ติดไฟออกไป

"กรี๊ดดด!!!" ตูม! ซ่า~ เลเวียธารที่กลัวจนตัวสั่นไม่สามารถหลบการโจมตีของร่างสีขาวได้ ก็ตกลงน้ำแล้วหนีหายไป

"เห้ๆ เมื่อกี้ไม่แรงไปหน่อยหรือไงน่ะ? นั้นลูกสาวฉันไม่ใช่หรอ?" เซโร่ถามแองเจโล่

"ข ขออภัยครับนายท่าน! ผ ผมคงจะเผลอปล่อยให้ตัวเองใช้บีสท์โหมดโดยไม่รู้ตัวประมาณ10%เห็นจะได้..." แองเจโล่ว่าด้วยสีหน้าสำนึกผิด

"บีสท์โหมด? มันคืออะไร?"

"อา... จริงสินายท่านจำไม่ได้นี้น่า... ผมมีโหมดการต่อสู้หนึ่งที่เรียกว่าบีสท์โหมดครับ มันเป็นโหมดที่มีไว้เพื่อเอ่อ... ผมก็ไม่แน่ใจครับ รู้แค่ว่าถ้าผมปล่อยให้มันออกมา100% ผมจะดุร้ายเหมือนกับสัตว์ป่าน่ะครับ"

"สัตว์ป่า? ใครกันที่คิดโหมดการต่อสู้แบบนั้นขึ้นมา?"

"เอ่อ... นายท่านครับ"

"หะ? ฉันหรอ? ฉันนี้ก็คิดอะไรแปลกๆแหะ"

"ก็นั้นเป็นเมื่อ100ปีก่อนนิครับ^^;"















กลับไปที่ฐานกลุ่มต่อต้าน

"นี้ไปเจอเฟฟน์กับเลเวียมาเหรอ!" ไซเบอร์เอลฟ์กล่าวอย่างตกใจ

"ก็ใช่น่ะสิ แล้วทำไมนายไม่เคยบอกฉันสักคำว่าเอาดีเอนเอฉันไปสร้างลูกน่ะเอ็กซ์" เซโร่กล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจพลางกอดอก

"ก็แหม~ อยากให้นายตกใจเล่นนี้น่า แหะๆ" เอ็กซ์หัวเราะแห้งๆ

"เฮ้อ~ นายเนี้ยนะ ว่าแต่นายรู้เรื่องบีสท์โหมดของแองเจโล่หรือเปล่า?"

"บีสท์โหมด? คืออะไรอะ?"

"นายก็ไม่รู้งั้นหรอ?"

"ก็ถึงถามอยู่นี้ไงว่ามันคืออะไร= =*"

"ไม่มีอะไรหรอกช่างมันเถอะ"

"อ้าว! ไหงงั้น!"














นีโออัลคาเดีย...

"ตอนแรกก็เฟฟเนอร์! ตอนนี้ก็เลเวียธาร! เจ้าเซโร่มันทำอะไรกับพี่ชายของเรากันแน่!" ร่างม่วงเข้มจนออกดำผู้เป็นพี่คนรองกล่าวอย่างโมโห

"ใจเย็นก่อนสิแฟนธ่อม" ร่างสีเขียวผู้เป็นพี่คนโตกล่าว

"ดูนายไม่ทุกข์ไม่ร้อนเลยนะฮาร์เปีย ทั้งๆที่เจ้าเซโร่มันทำให้พี่แองถึงกับทำร้ายเลเวียเลยนะ" ร่างสีแสดผู้เป็นพี่คนกลางว่า

"เจ้านั้นมันทำให้พี่แองเปลี่ยนไป..." ร่างสีน้ำเงินผู้เป็นน้องเล็กสุดกล่าวพลางน้ำตาคลอ

"ฉันก็คิดว่ามันมากไป แต่ที่พี่เขาทำกับเฟฟน์น่ะมันยังเหมือนเดิมไม่ใช่หรอ? แถมวิธีพูดกับเลเวียอีก" ฮาร์เปียกล่าว

"หมายความ่าไง?" เฟฟเนอร์ขมวดคิ้ว

"หมายความว่าพี่แองยังคงอยู่สินะ" แฟนธ่อมว่าขึ้น

"ใช่ ดังนั้นคราวนี้เราต้องวางแผนให้ดี ถ้าทำให้เซโร่กับพี่แองแยกกันได้ เราอาจจะมีโอกาสพาพี่กลับมา" ฮาร์เปียว่าเสียงนิ่ง

"งั้นแผนนายว่าไงล่ะฮาร์ป?" เลเวียธารถาม

"พวกนายก็รู้ใช่ไหมว่าพี่แองรักไซเบอร์เอลฟ์มากแค่ไหนน่ะ?" ฮาร์เปียเอ่ย

"รู้สิ... ชนิดที่ว่ารู้สึกอิจฉาเลยล่ะ" แฟนธ่อมกล่าวอย่างหงุดหงิด

เขารู้ดีเลยล่ะว่าแองเจโล่รักไซเบอร์เอลฟ์มากขนาดไหน เพราะตอนเด็กๆตอนที่ร่างสีขาวพาออกไปเดินเล่นในป่าก็เจอไซเบอร์เอลฟ์ประมาณสองสามฝูง เขากล้าพูดเลยว่าแองเจโล่ลืมเขาไปชั่วขณะหนึ่ง! บอกตามตรงว่ารู้สึกเจ็บT^T

"ฮะๆ! นายถ้าจะรู้ดีที่สุดเลยนะแฟนธ์!ฮะๆๆ!" เฟฟเนอร์หัวเราะ เมื่อเห็นสีหน้าบอกบุญไม่รับของพี่ชายคนรอง

"อะแฮ่ม! งั้นฉันจะบอกแผนของฉันล่ะนะ" ฮาร์เปียกระแอ่มไอ















วันต่อมา...

"อืม... กลับมานี้อีกแล้วสินะเรา" เซโร่กล่าวกับตัวเอง ตอนนี้เขาอยู่ที่โรงงานผลิตพลังงานที่เคยมาทำภารกิจกับแองเจโล่

แล้วแองเจโล่ไปไหนน่ะรึ? ร่างสีขาวไปทำภารกิจเกี่ยวกับไซเบอร์เอลฟ์น่ะสิ ดูเหมือนเจ้าตัวจะใส่ใจไซเบอร์เอลฟ์มากจริงๆ

เพราะทันทีที่ได้ยินจากซิเอลว่า พวกไซเบอร์เอลฟ์ถูกพวกนีโออัลคาเดียจับไปใช้งาน เพื่อผลประโยชน์ทางการทหารเป็นจำนวนมาก เจ้าตัวก็ยกมืออาสาทันที

สำหรับคนอื่น คงจะเป็นกังวลว่าถ้านีโออัลคาเดียได้ไซเบอร์เอลฟ์ไปจะทำให้เป็นผลลบกับฝ่ายต่อต้าน แต่แองเจโล่คงแค่ไม่อยากให้พวกไซเบอร์เอลฟ์ต้องตายเฉยๆเสียมากกว่า

"อะไรหว่า!?" ในขณะที่เซโร่กำลังพุ่งตัวด้วยความเร็วนั้น ก็มีมีดคุไนพุ่งเข้าใส่เขาเข้าให้ แต่เซโร่ก็หลบได้อย่างสวยงาม

"ไม่เลวเลยนิ" เสียงหนึ่งดังขึ้น ก่อนร่างสีม่วงเข้มจะปรากฎตัวออกมา

"นินจา?" เซโร่เอียงหัวมองอีกฝ่าย

"ข้าคือแฟนธ่อม หนึ่งในสี่จตุรเทพองค์รักษ์ของมาสเตอร์เอ็กซ์ โทษที่แก่ทำไว้กับน้องๆของข้า และทำให้พี่แองต้องแปดเปื้อน ข้าจะเป็นผู้พิพากษาแกเอง!"

"ไม่ใช่แล้วเว้ย!" เซโร่ว่าพลางส่ายหัวอย่างแรงพลางปัดมือไปมา

"เตรียมรับมือ!" แฟนธ่อมพุ่งตัวใส่เซโร่

"ฟังกันหน่อยสิเห้ย!" เซโร่ใช้เซเบอร์รับดาบสั้นของแฟนธ่อมไว้ ก่อนจะดันอีกฝ่ายออกได้อย่างสบายๆ

"ฉันไม่จำเป็นต้องฟังคำพูดของแก!" 'ใช่แล้ว เราแค่ถ่วงเวลาให้แผนของฮาร์ปสำเร็จก็พอ' ว่าจบแฟนธ่อมก็แยกร่างออกเป็นสี่ร่างก่อนจะหายวับไป

"ได้~ อยากเล่นซ่อนแอบใช่ไหม? เดี๋ยวป๋าจัดให้! วะฮ่ะๆๆ!" (เว้ยๆ คนแต่งหรือตัวละครมันวิปริตวะครับ?//ไรท์ มึงนั้นแหละ!//เอ็กซ์)


















"ปัดโธ่... ทำไมวันนี้มันแดดไม่แรงเลยล่ะ งึม... แค่แดชมานี้พลังงานเราก็แทบจะเกลี้ยงเลยนะเนี้ย แบบนี้แย่แน่เรา..." แองเจโล่แดชเข้ามาในตึกอาคารของนีโออัลคาเดีย

"เวรของกรรม... อีตึกนี้มันไม่มีแสงผ่านนี้น่า" แองเจโล่แดชเข้ามาภายในตึกที่ได้รับรายงานว่าไซเบอร์เอลฟ์ถูกจับมาเก็บไว้ที่นี้

"มาจนได้นะครับแองเจิ้ล" เสียงหนึ่งดังขึ้น แองเจโล่จึงหันควับไปยังต้นเสียงทันที

"เ เธอคือ!" แองเจโล่ไม่สามารถบอกได้ว่าตนนั้นตกใจขนาดไหนที่เห็นร่างตรงหน้า

"กลับไปกลับผมเถอะนะแองเจิ้ล กลับไปหามาสเตอร์เอ็กซ์ด้วยกัน" ร่างสูงเจ้าของเสียงว่าพลางยื่นมือมาให้ร่างสีขาว

"ไม่ครับ..." แองเจโล่ตอบเสียงนิ่ง

"งั้นคงต้องใช้กำลังสินะครับ..." อีกฝ่ายว่า

"ก็รู้นิครับ" แองเจโล่ว่าพลางยิ้มอย่างเศร้าๆ

"คุณจะเอาชนะผมก่อนที่พลังงานจะหมดได้หรือเปล่านะแองเจิ้ล"

"บอกตามตรงว่าคงไม่ได้ แต่ถ้าทำให้หลับก่อนก็คงได้" แองเจโล่ยกยิ้ม ก่อนตั้งท่าจะเริ่มร้องเพลง

"นั้นสินะ แต่ผมคงไม่ปล่อยให้เป็นแบบนั้นหรอก" ร่างของอีกฝ่ายหายวับไปจากสายตา

"หายไปแล้ว!" แองเจโล่ร้องอย่างตกใจก่อนจะพยายามหยิบเอเชนออกมาใช้แล้วเปิดใช้โหมดน้ำแข็งแต่...

"ก็รู้นิครับ... ว่าผมไม่ชอบอะไรหนาวๆน่ะ..." เสียงทุ่มดังขึ้นที่ข้างหู

"อะ!" แองเจโล่สะดุ้งก่อนจะรีบหันไปด้านหลังหมายจะฟาดเอเชนออกไป แต่ก็ถูกอีกฝ่ายรวบข้อมือไว้ได้เสียก่อน แถมถูกอีกฝ่ายยึดอาวุธไปอีก

"งั้นขอยืมใช้หน่อยนะครับ" ร่างสูงว่าพลางใช้โซ่พลังงานของร่างสีขาวตวัดไปเบาๆที่ปลายเท้าของแองเจโล่ จนน้ำแข็งเกาะขาของร่างสีขาวจนไม่สามารถขยับไปไหนได้

"แย่ล่ะสิ!" แองเจโล่ว่าพลางดึงมือออกจากกำมือของร่างสูง แล้วใช่มือทุบก้อนน้ำแข็งที่ขา หมายจะให้มันแตก

"ไม่ได้นะครับแองเจิ้ล เดี๋ยวมือสวยๆของคุณก็ถลอกหมดหรอก" ร่างสูงว่าพลางจับมือของร่างสีขาวออก แล้วนำขึ้นมาจูบที่จุดชีพจร

"จะไม่ให้ผมหนีงั้นสินะ งั้นก็- อื้อ!" ในขณะที่แองเจโล่กำลังจะร้องเพลง อีกฝ่ายก็ประกบริมฝีปากลงมา

"อือ! อี้อ!" แน่นอนว่าเขาต้องพยายามดิ้น แต่พอคิดขึ้นมาได้ว่าถ้าดิ้นแล้วพลังงานจะหมดเร็วกว่าเดิมก็เลยหยุดกึกทันที

"อื้อ!" แองเจโล่สะดุ้งเมื่อรู้สึกว่าร่างสูงกำลังเลียริมฝีปากตนเพื่อขอเข้า

"แองเจล! รายงานสถานะการณ์ด้วยค่ะ!" ราวกับสวรรค์ช่วย ซิเอลติดต่อมาพอดี แต่อนิจจา... เขาตอบเธอไม่ได้!

"อื้อ! อิเอล!(ซิเอล!)" แองเจโล่พยายามพลักร่างสูงออก

"แองเจล! ตอบด้วยค่ะ! แองเจ!-" อยู่ๆหมวกของแองเจโล่ก็ถูกถอดออกแล้วถูกปาออกไปโดยร่างสูง

"คิดอะไรอยู่ครับแองเจิ้ล?"

ร่างสูงกล่าวพลางปล่อยมือของร่างสีขาวแล้วเปลี่ยนมาใช้มือข้างหนึ่งปิดปากเขาแทน จากนั้นจึงใช้มือข้างที่ว่างอยู่แกะริบบิ้นที่มัดผมของเขาออก ทำให้ผมสีน้ำตาลม่วงสยายออก

"อำอะไอ? (ทำอะไร?)" แองเจโล่เอียงคอมองอย่างสงสัย

"ผมแค่คิดว่าโอกาสแบบนี้คงไม่ได้มาบ่อยๆน่ะ" ร่างสูงว่าพลางค่อยๆสอดมือเข้าไปใต้เกราะของแองเจโล่ แล้วจึงลูบบริเวณตำแหน่งยอดอกของร่างสีขาว

"อืม!" ใบหน้าขาวนวลขึ้นสีจัดขึ้นมาทันที

"อยากให้ผมถอดเกราะออกให้หรือเปล่าแองเจิ้ล? คุณดูจะร้อนมากเลยนะครับหน้าแดงขนาดนั้นน่ะ" ร่างสูงยิ้มยียวนก่อนจะกระซิบที่ข้างหู

"อื้อ!" แองเจโล่เบือนหน้าหนี

"ถ้าไม่ถอดออกล่ะก็เดี๋ยวจะโอเวอร์ฮีตเอานะครับ" ร่างสูงเลียใบหูของแองเจโล่

"อื้อ!" 'แย่ล่ะสิ... พลังงานของเรามันกำลัง... จะ... หมด..." สติของแองเจโล่ดับวูบลง ก่อนแววตาของเจ้าตัวจะหายไป เหลือไว้เพียงดวงตาสีฟ้าเทาอันความว่างเปล่าเท่านั้น...

"แองเจิ้ล?" ร่างสูงผละออกจากร่างสีขาวเล็กน้อย

"ขี้โกงนะครับ เล่นหลับไปแบบนี้น่ะ" จุ๊บ! ร่างสูงว่าพลางระบายยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะจุมพิตที่หน้าผากของแองเจโล่















"อะไรของมัน?" เซโร่มองการจากไปอันน่าสงสัยของแฟนธ่อนพลางเอียงคอ

เพราะอยู่ๆเจ้าตัวก็ยิ้มร่าแล้วหายวับไปทันที ชนิดที่ว่ายังสู้ไม่ทันเสร็จ เอ๊ะ? หรือว่ามันหนีตายวะครับ? เพราะในจังหวะนั้นเขากำลังจะเสียบเซเบอร์ใส่ร่างนั้นอยู่แล้วด้วยสิ

"แย่แล้วค่ะเซโร่! แองเจลขาดการติดต่อไปค่ะ!" ซิเอลติดต่อมายังเซโร่

"ว่าไงนะ!"





___________________________

ไรท์: ช่วงนี้สอบย่อยถี่มากเลยเจ้าค่า~ เลยไม่ค่อยได้อัพสักเท่าไหร่ หลับฝันดีนะค่ะทุกคน~

เอ็กซ์: จะมาหลับได้ไงหะ! ไปทำการบ้านเดี๋ยวนี้!

ไรท์: ทำไม่ได้จบป่ะ!?

เอ็กซ์: ก็ไปทำที่ทำได้เซ่!

ไรท์: ก็มันแค่ปริ้นภาพไปทำพรุ่งนี้ก็ได้~

เอ็กซ์: เดี๋ยวเธอก็ลืม=_=

ไรท์: จ้ะๆ ว่าแต่เอ็กซ์คืนนี้หนูจะทำอะไรอะ?

เอ็กซ์: ว่าจะไปแกล้งเซโร่นิดนึงน่ะ หึๆ

ไรท์: อย่าบังอาจจับกดลูกชายฉันเชียวนะ=_=*

เอ็กซ์: เซโร่ไม่ใช่ลูกเธอ!

ไรท์: ไม่รู้ไม่สน! เซจังลูกฉัน!

เอ็กซ์: ฉันไม่ยอมรับเธอเป็นแม่ยายหรอก!

ไรท์: ไม่แคร์จ้า! เพราะไม่ว่ายังไงเซโร่จังก็จะถูก***จับกดอยู่ดี!

เอ็กซ์: หะ! ***หรอ!? ฉันไม่ยอมเด็ดขาด!

ไรท์: เหมี้ยว! ไม่สนเจ้าค่ะ!

เอ็กซ์: ไม่ต้องมาเหมี้ยวเป็นเอ็กเซลเลย!

ไรท์: พอค่ะ! ตัดจบ!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #20 K-Chan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 12:18
    มาอีกนะ รออยู่เสมอ
    #20
    0