[Fic Rockman Zero] The Guardian Nurse Angelo (yaoi)

ตอนที่ 7 : ตอนที่6 เฟฟเนอร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 197
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    24 ก.ค. 63

คำเตือน!

-ตอนนี้มีNC โปรดระวังตอนอ่านให้ดี

-เซโร่ของไรท์ค่อนข้างจะแตกต่างจากคนอื่นเขานิดหน่อย เพราะจะเป็นคนค่อนข้างเล่นตัวในเรื่องอย่างว่ามาก แล้วก็จะไม่เป็นฝ่ายเริ่มก่อนเด็ดขาด
-น้องเป็นทั้งเมะและเคะในเรื่องนี้

-แต่น้องเป็นเมะเอ็กซ์แน่นอน! แต่จะเป็นเคะใครก็รอดูเอานะ

-แต่น้องไม่ใช่เคะฮาร์เปียหรือแองเจโล่แน่นอน ถึงไรท์จะชอบคู่ฮาร์เปียเซโร่มากก็เถอะ แต่ไม่ใช่แน่นอน


แล้วก็ความสูงของตัวละครในตอนนี้นะคะ

เซโร่>เอ็กซ์,ก็อปปี้เอ็กซ์(เลกะ)>แองเจโล่>ฮาร์เปีย,แฟนธ่อม,เฟฟเนอร์>เลเวียธาร,ซิเอล

ตามนี้เลยคะ^^








ตอนที่6 เฟฟเนอร์

"เซโร่! แองเจล! ทางเราพึ่งจะได้รับรายงานเข้ามาว่ายานบินของเราถูกโจมตีตกที่กลางทะเลทราย รบกวนพวกเธอสองคนด้วยนะ!" ซิเอลติดต่อเข้ามาหลังจากแองเจโล่ซ่อมและเติ่มพลังงานให้เซโร่เสร็จได้ไม่นาน

"ดูเธอเริ่มจะใช้งานพวกฉันแล้วนะซิเอล" เซโร่ว่าเสียงนิ่งแบบไม่คิดอะไร แต่มันฟังดูน่ากลัวมากสำหรับซิเอล

"ถ ถ้างั้นพวกเธอ จะกลับมาซ้อมบำรุงก่อนก็ได้นะ"

"ไม่เป็นไร แองเจโล่จัดการให้แล้ว ไม่ต้องกลับไปหรอก"

"ง งั้นหรอจ้ะ ล แล้วแองเจลล่ะ จะกลับมาซ้อมบำรุงหน่อยไหม?"

"ไม่เป็นไรครับ วันนี้แดดแรงพลังงานผมเลยเต็มแทบจะตลอด แล้วผมก็มีระบบฟื้นฟูตัวเองด้วย"

"หร หรอคะ... " 'นี้พวกฉันช่วยอะไรพวกเธอได้บ้างไหมเนี้ย?'

"ว่าแต่ ทะเลทรายที่ว่าอยู่เลยฐานไปใช่ไหม?" เซโร่ถาม

"จ จ้ะ ตรงนั้นมีคนคนเราประจำการอยู่ พวกเขาน่าจะช่วยบอกทางพวกเธอได้"

"รับทราบ"
















ทั้งสองแดชไปจนถึงฐานที่ทะเลทราย แล้วถามทางก่อนจะแดชต่อไปเลื่อยๆจนเจอกับ อนูบีสท์ เนโครแมนเซสที่3(Anubis Necromancess III) ที่หน้าตาเหมือนเทพอนูบีสท์ของชาวอียิปต์โบราณ

"อ่า! อนู! หนูเฟฟน์เป็นอย่างไงบ้างสบายดีไหม ตื่นตรงเวลาหรือเปล่า มีใครไปปลุกเขาบ้างไหม? แอบไปทานขนมตอนกลางคืนอีกหรือเปล่า?" แองเจโล่ถามอย่างเป็นห่วง เมื่อเห็นองครักษ์คนสนิทของร่างสีแสด

'ถามศัตรูอย่างเป็นมิตรแบบนั้นได้ไงล่ะนั้น?' เซโร่คิดในใจอย่างงงๆ

"ท่านเฟฟเนอร์รึ? ท่านก็สบายดีนะ แต่เหมือนเช้านี้จะเห็นตาท่านแดง แถมตื่นสายแล้วก็ไม่มีใครไปปลุกหรอก ตอนดึกก็เหมือนจะเห็นท่านลุกไปหาอะไรทานบ่อยๆ ราวๆสองถึงสามครั้งต่อคืนได้มั้ง" อนูบีสท์ตอบตามความเคยชิน

'ไอ้นี้ก็บ้าจี้ตอบด้วย!' เซโร่เบิกตาเล็กน้อย

"เห้ย! ไม่ใช่ละ! เตรียมตัวตายซะ! เจ้าคนทรยศ! เหล่าซอมบี้เอ๋ย! จงออกมาแล้วกัดกินร่างของพวกมันซะ! เพื่อมาสเตอร์เอ็กซ์และนครนีโออัลคาเดีย!" อนูบิสท์ร่ายคาถา ก่อนหุ่นยนต์ที่หน้าตาเหมือนผีดิบจะผุดขึ้นมาจากดิน

โดยไม่รีรออะไรทั้งนั้น ทั้งดาบทั้งเซเบอร์หรือแม้กระทั่งโซ่ก็ติดไฟพร้อมกระหน่ำโจมตีใส่อนูบิสท์

"เอเชนติดไฟรึ! นี้แกเป็นธาตุไฟงั้นหรอ! อั๊ก!" เหมือนอนูบิสท์จะพูดมากไปเสียหน่อยเลยทำเซโร่รำคาญจัดถึงขั้นโดนฟันขาดครึ่งภายในไม่กี่วิ

"ธาตุไฟหรอ? ไม่ใช่หนูเฟฟน์เสียหน่อย" แองเจโล่กระซิบเบาๆกับตัวเอง

"ที่มันพูดเนี้ยหมายความว่าไง?" เซโร่ถามขึ้น

"โดยตามปกติผมจะไม่ใช้ธาตุอะไรสู้หรอกครับ เพราะส่วนใหญ่ผมจะอยู่ข้างกายมาสเตอร์เอ็กซ์ ไม่ก็พวกผู้พิทักษ์ตลอด ส่วนมากก็จะแค่ใช้อาวุธขู่มากกว่า"

"งั้นหรอ?"

ต่อมาทั้งสองพบกับทหารนายหนึ่ง นอนหมอบอยู่ข้างยานบิน

"เห้! ไม่เป็นอะไรนะ?" เซโร่เข้าไปถามตามด้วยแองเจโล่ที่เข้าไปดูอาการ

"อ อืม ไม่เป็นอะไรหรอก แต่ฉันขยับร่างกายไม่ได้น่ะ"

"ขยับไม่ได้? แองเจโล่ตรวจสภาพดูสิ"

"ครับนายท่าน อา..."

"ทำไม? รักษาไม่ได้เลยหรอ?"

"เปล่าครับ แต่ว่าลำพังพลังรักษาของผมคนเดียวมันไม่เพียงพอ แต่ถ้าเป็นที่ฐานก่อนหน้านี้ก็น่าจะได้นะครับ"

"งั้นนายก็พาหมอนี้ไปแล้วกัน เดี๋ยวที่เหลือฉันจะจัดการเอง"

"แต่นายท่านครับ! พลังงานของท่านเริ่มจะเหลือแค่ครึ่งแล้วนะครับ! อย่างน้อยก็กลับไปเติม-"

"โอ๊ย! พอเถอะ! นายเริ่มจะพูดเหมือนซิเอลแล้วนะ! ถ้าห่วงฉันมากนักก็รีบๆกลับไปแล้วเอาพลังงานมาให้เพิ่มก็พอ"

"ครับ! ผมจะรีบไปรีบมา ขอตัวก่อนนะครับนายท่าน" ว่าจบแองเจโล่ก็อุ้มนายทหารคนนั้ขึ้นมาแล้วแดชไปทันที








ต่อมาที่ฐานรีซิสแทนซ์

แองเจโล่ที่ได้รับรายงานจากซิเอลว่าเซโร่จัดการภาระกิจเรียบร้อยแล้วจึงกลับมาถึงก่อนเพราะอยู่ใกล้ฐานมากกว่า และก็กำลังรอเซโร่อยู่พร้อมกับเอ็กซ์

"...." เมื่อกลับมาถึงและซ้อมบำรุงเรียบร้อย เซโร่ก็เงียบจนผิดปกติอยู่ในห้องพัก

"มาสเตอร์ครับ... คิดว่ามีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นกับนายท่านหรือเปล่าครับ?" แองเจโล่กระซิบถามเอ็กซ์ ตอนนี้ทั้งสองแอบดูเซโร่อยู่เงียบๆที่ขอบประตู

"ไม่รู้สิ ประจำเดือนมามั้ง"

"มาสเตอร์ครับ=_= ไม่ใช่เวลานะครับ"

"เล่นมุกสักมุกคงไม่ตายหรอกน่า ว่าแต่เอาไงต่อดีล่ะ?"

"อย่างไงต่อดีหรอครับ? แล้วมาสเตอร์จะมาถามผมทำไมล่ะครับ! เข้าไปถามนายท่านสิครับ!"

"อ้าว! ไหงเป็นฉันล่ะ! เธอนั้นแหละไป! เจ้านายเธอไม่ใช่หรอ!"

"แต่คนรักมาสเตอร์นะครับ!"

"เข้ามาทั้งคู่นั้นแหละ" เซโร่พูดด้วยเสียงนิ่งๆ หลังจากฟังทั้งสองเถียงกันมานาน

"อะ เอ๋... ได้ยินด้วยหรอ?" เอ็กซ์ยิ้มแห้งๆก่อนจะเข้าไป และมานั่งลงข้างๆเซโร่

"ขออนุญาตินะครับนายท่าน" ตามด้วยแองเจโล่

"เอ็กซ์... ถ้านายใช้พลังนายก็จะหายไปงั้นหรอ..." เซโร่เอ่ยอย่างคนไร้อารมณ์ความรู้สึก

"อ อืม ก็ฉันเป็นไซเบอร์เอลฟ์นี้น่า"

"แองเจโล่..."

"ค ครับนายท่าน"

"ถ้านายอยู่รักษาฉันตลอด... ฉันก็จะไม่บาดเจ็บใช่ไหม...."

"ครับ" แองเจโล่รู้สึกใจไม่ดีกับท่าทางของเซโร่

"ก็ต้องแบบนั้นอยู่แล้วไม่ใช่หรอ? นายถามอะไรแบบนั้นล่ะ?" เอ็กซ์ถามอย่างสับสน

"นั้นสินะ... ก็ต้องแบบนั้นอยู่แล้ว... ฉันไม่น่าไปทำภารกิจคนเดียวเลยจริงๆ..." เซโร่ยิ้มเศร้าๆ

"เกิดอะไรขึ้นระหว่างที่แองคุงไม่ได้อยู่กับนายงั้นหรอ?" เอ็กซ์ถาม

"ฉันถูกช่วย... เพราะมันอยากตอบแทนฉัน..."

"ไซเบอร์เอลฟ์สินะครับ... " แองเจโล่ว่าขึ้นพลางเศร้าตามผู้เป็นนาย

"ถ้าเป็นแบบนั้น! นายก็ไม่ควรจะมานั่งเศร้าแบบนี้สิ! ไซเบอร์ตัวนั้นมอบชีวิตให้นายเพราะอยากให้นายมีชีวิตต่อ! อย่าให้การเสียสละของเขาเปล่าประโยชน์สิเซเโร่!" เอ็กซ์เทศนา

"เอ็กซ์... จริงของนายนะ ฉันไม่ควรจะมานั่งเศร้าแบบนี้!" เซโร่กล่าวอย่างฮึกเหิม

"โล่งอกไปทีที่นายท่านไม่คิดมาก" แองเจโล่ระบายยิ้มเล็กๆ ก่อนจะทำหน้าเหมือคิดอะไรขึ้นมาได้

"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ" ว่าจบร่างสีขาวก็เดินออกไป

"ไปไหนของเขานะ?" เอ็กซ์ว่า

"ไม่รู้สิ"

"แล้วเป็นไง? นายพอจะจำเรื่องของฉันได้บ้างไหม?" เอ็กซ์ถามอย่างจริงจัง

"อืม.... ทุกครั้งที่ฉันต่อสู้ ฉันจะเห็นภาพเลืองรางของใครสักคนคอยสู้อยู่เคียงข้างฉัน เป็นร่างสีฟ้าครามที่ให้ความรู้สึกเหมือนกับนาย"

"จริงหรอ!?" เอ็กซ์กล่าวด้วยรอยยิ้ม

"แต่ก็ไม่รู้หรอกนะว่าใช่นายหรือเปล่า เพราะมันเป็นภาพที่เลืองรางมาก"

"งั้นฉันจะทำให้มันชัดขึ้นมาเองหึๆ" เอ็กซ์ทกแขนเสื้อคลุมทั้งสองข้างขึ้น ก่อนค่อยๆขยับไปใกล้เซโร่

"นายจะทำอะไร?" เซโร่รู้สึกใจไม่ดี

"หึๆ ทำนายจำฉันได้ไงล่ะ" เอ็กซ์ยิ้มอย่างชั่วร้ายก่อนจะขึ้นคร่ามเซโร่

"ห ห๋า?" เซโร่หน้าเหวอไปก่อนรู้สึกว่าเอ็กซ์กำลังก้มหน้าลงมาใกล้

"เอ~ ฉันเคยเริ่มทำกับนายแบบไหนนะ~ ใช่ๆที่คอไงล่ะ" เอ็กซ์ซุกไซร้ที่คอของเซโร่อย่าดุเดือด(เหมือนจะแค้นมาก//ไรท์)

"น นายทำอะไรของนาย! ย หยุดนะ!" เสียงของเซโร่เริ่มสั่น แต่มันเป็นความรู้สึกที่เขาคุ้นเคยมาก

"เมื่อก่อนตอนนายบอกให้ฉันหยุด ฉันเคยหยุดที่ไหนล่ะ แล้วอีกอย่างถ้าหยุดฉันก็จะไม่ได้เห็นใบหน้าเซ็กซี่ๆของนายตอนมีอารมณ์น่ะสิ หึๆ" เอ็กซ์ว่าพลางปลดชุดช่วงล่างของเซโร่ออก

"อ อย่านะ!" เซโร่จะไปคว้ามือของเอ็กซ์เพื่อให้อีกฝ่ายหยุด แต่มือของเขามันทะลุผ่านมือของเอ็กซ์ไปดื้อๆ

"ฉันเป็นไซเบอร์เอลฟ์นะ~ นายแตะฉันไม่ได้ แต่ฉันแตะนายได้!"

"ไม่ยุติ- อื้อ!" เอ็กซ์ก้มหน้าลงมาบดจูบเซโร่อย่างแรง

"ช่าย~ มันไม่ยุติธรรม แล้วไงล่ะ?" เอ็กซ์ถอนจูบออก

"แอง! แองเจโล่! อยู่แถวนี้ไหม! มานี้ที!"

"จุๆๆ เรียกไปแองคุงเขาก็ไม่มาหรอกนะ เพราะห้องนี้เป็นห้องเก็บเสียงไงล่ะ ยอมรับชะตากรรมซะดีๆเซโร่~" เอ็กซ์ว่าพลางลูบเบาๆบนส่วนอ่อนไหวของเซโร่

"ม่าย!~" เซโร่พยายามจะผลักเอ็กซ์ออก แต่กลายเป็นเขาทะลุผ่านเอ็กซ์ไปแทน

"ก็บอกแล้วไงว่านายจับฉันไม่ได้น่ะ หวา~ ยังใหญ่เหมือนเดิมเลยนะเนี้ย~" เอ็กซ์ก้มหน้าลงไปที่ระหว่างขาของร่างสีแดงแล้ว...

"อะ! เอ็กซ์ อื้อ~ อา~" เซโร่พยายามที่จะไม่ครางเมื่อเอ็กซ์เลียเป็นวงรอบปลายของเขา จากนั้นจึงเปลี่ยนมาลากลิ้นขึ้นจากโคนไปปลายตามความยาวซ้ำไปมา

"พ พอได้แล้ว อื้อ!" อยู่ๆเอ็กซ์ก็กัดที่ปลายของเขา

"คิกๆ ดูเหมือนนายจะมีอารมณ์แล้วนะเซโร่~ อ่า~ หน้านายตอนนี้มันเซ็กซี่จนฉันมีอารมณ์ตามเลยล่ะ" เอ็กซ์ว่าพลางถอดชุดส่วนล่างของตัวเองออกแล้วขึ้นคร่อมสะโพกของเซโร่

"นายคิดจะทำอะไร?" เซโร่มองเอ็กซ์อย่างหวั่นๆ ก่อนจะมีภาพหนึ่งซ้อนทับภาพของเอ็กซ์ เป็นชายร่างบางผมสีน้ำตาลสั้นดวงตาสีเขียวมรกตตัวเปลือยเปล่า นั่งคร่อมเขาที่ตัวเปลือยเปล่าเหมือนกัน

"ทำอะไร~ ก็ไม่มากหรอก แค่จะเอานายใส่เข้าไปน่ะ แต่ตั้ง100ปีแล้วมันก็เลยอาจจะแคบไปหน่อยนะ หืม?"

เหมือนเซโร่จะตกอยู่ในภวังของตัวเองจนไม่ได้สนใจเอ็กซ์

"เมินฉันแล้วจะเสียใจนะ" เอ็กซ์คิ้วกระตุกถี่ๆก่อนที่จะวางตัวเหนือเซโร่แล้วใส่ส่วนนั้นของร่างสีแดงเข้าไปในช่องทางด้านหลังของตัวเอง

"อ่า!" เซโร่หลุดออกจากภวังของตัวเองเมื่อรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่ามารัดแน่ที่ส่วนนั้นของตน

"ฮ้า~ รู้สึกดีจริงๆที่มีนายอยู่ในตัวฉันอีก~♡" เอ็กซ์ว่าก่อนที่จะเริ่มขยับตัว...

"ฮ้า! เอ็กซ์! อย่าขยับสิ! ฮ้าๆ" เซโร่เริ่มที่จะหอบเมื่อเอ็กซ์เร่งความเร็ว

"ฉัน อ่า~ ไม่อยากให้ อื้อ~ นายร้อน อ่า~" เอ็กซ์เร่งจังหวะอีก

"อ๊า!"

พรวด!












วันต่อมา...

"ขออนุญาติครับนายท่าน มาสเตอร์" แองเจโล่เดินเข้ามาในห้องเซโร่(ที่เอ็กซ์อยู่ด้วย//ไรท์)

และเห็นว่าเซโร่.... นอนเปลือยกายอยู่ข้างๆไซเบอร์เอลฟ์ที่นอนเล่นผมยาวของผู้เป็นนายของเขาอยู่

"อา... อรุณสวัสดิ์ครับมาสเตอร์ หวังว่าเมื่อคืนคงไม่ทำนายท่านหนักมากนะครับ" แองเจโล่กล่าวพลางเดินไปยิ้มเสื้อผ้าของเซโร่ที่กระจัดกระจายอยู่ที่พื้นมาพับไว้บนโต๊ะในห้อง

"ปล่อยเสร็จแค่รอบเดียวเจ้าหมอนี้ก็หลับไปเลย =3=" เอ็กซ์ตอบอย่างไม่สดอารมณ์

"นายท่านคงจะเพลียล่ะมั้งครับ รวมกับที่นายท่านความจำเสื่อมแถมเมื่อคืนเป็นครั้งแรกในรอบ100ปีด้วย ผมว่านายท่านคงปรับตัวไม่ทันหรอกครับ เพราะมันเหมือนเป็นครั้งแรกอีกครั้ง"

"แต่มันไม่แฟร์อะ! หมอนี้ทิ้งฉันไปตั้ง100ปี! 100ปีนะแองคุง! แค่คืนเดียวกับปล่อยครั้งเดียวมันยังไม่พอหรอก!!!"

"แล้วไม่ทำตอนนายท่านหลับล่ะครับ?"

"ไม่เอา~ มันไม่สนุก~" เอ็กเบ้ปาก

"อืม~" เซโร่ค่อยๆลืมตาขึ้น

"อรุณสวัสดิ์ครับนายท่าน" แองเจโล่ยิ้มก่อนจะก้มหัวให้เซโร่เป็นการเคารพ แล้วไปหยิบชุดมาให้เซโร่

"อืม... ขอบใจ" เซโร่รับชุดมาแล้วลุกขึ้นสวม ก่อนเหล่ตามองเอ็กซ์แล้วหัวขวับหนีด้วยใบหน้าขึ้นสีนิดๆ

"เห้! ทำแบบนั้นหมายความว่าไงไม่ทราบ!" เอ็กซ์กล่าวอย่างโมโห

"ก็เปล่านี้" เซโร่หลบตาเอ็กซ์ ก่อนจะทำสีหน้าเจ้าเล่ห์ที่เอ็กซ์ไม่เห็น แต่แองเจโล่เห็นแล้วหนาว แล้วเดินไปนั่งที่เก้าอี้หน้าโต๊ะในห้อง

"แองเจโล่"

"ค ครับนายท่าน"

"มาหวีผมให้หน่อยสิ"

"ผ ผมหรอ?" แองเจโล่ชี้ตัวเองอย่างสับสน

"แองคุงหรอ!!!!!" แต่เอ็กซ์นี้ทำสีหน้าเหมือนโลกจะแตก

"ใช่ๆ มาหวีซะดีๆ หึๆ" เซโร่ยิ้มอย่างมีเลศนัย

"ค ครับ" แองเจโล่เดินไปหาเซโร่แล้วหยิบหวีบนโต๊ะขึ้นมาหวีให้เซโร่

"หึๆ" เซโร่ยิ้มอย่างสะใจที่เอ็กซ์

"หึ๊ย! นี้นายจำได้หมดแล้วใช่ไหมเซโร่!" เอ็กซ์ว่าอย่างหัวเสีย

"ถ้าใช่แล้วจะทำไม?" เซโร่ยิ้มหน้าระรื่น

"คืนนี้ฉันเล่นนายแน่! หึ!" เอ็กซ์ว่าก่อนจะออกไปจากห้อง

"อย่างไงกันครับเนี้ย?" แองเจโล่ถาม แต่มือไม่ได้หยุดหวี

"ความจำฉันเรื่องของเอ็กซ์กลับมาแล้วน่ะสิ"

"เอ๋? แล้วทำไมมาสเตอร์ถึงต้องหัวเสียด้วยล่ะครับ? ผมคิดว่ามาสเตอร์จะดีใจเสียอีก"

"ไม่มีอะไรมาก ฉันแค่แกล้งหมอนั้นนิดหน่อย"

"ยังไงหรอครับ?"

"ปกติฉันไม่ให้ใครแตะผมยกเว้นเอ็กซ์น่ะ หน้าที่หวีผมเดิมทีก็เลยเป็นของหมอนั้น"

"แล้วให้ผมมาหวีแบบนี้จะดีหรอครับ?" แองเจโล่หยุดมือทันที

"ไม่เป็นไรหรอก เพราะนายเป็นกรณีพิเศษ" เซโร่ยืนขึ้นแล้ววางมือบนหัวแองเจโล่

"ครับ?"

"ไม่เข้าใจหรอ? ก็นายเป็นลูกชายฉันนิ"

"บอกผมทีสิครับว่าความจำของนายท่านที่เกี่ยวกับผมยังไม่กลับมา เพราะผมยังทำใจไม่ดรั้ยครับT^T"

"ความจริงมันก็ยังไม่กลับมานั้นแหละ^^; แต่ตอนนี้ฉันยังอยากคิดว่านายเป็นลูกมากกว่าคนรับใช้น่ะ"

"แต่ผมชอบรับใช้นายท่านกับมาสเตอร์นิครับ อีกอย่างนายท่านเองก็มีลูก-" แองเจโล่รีบปิดปากตัวเองทันที

"ฉันมีอะไรนะ?"

"เปล่าครับ! แต่ตอนนี้น่ะรีบไปง้อมาสเตอร์ดีกว่านะครับ!" แองเจโล่อ้อมไปด้านหลังเซโร่แล้วดันร่างสีแดงออกจากห้องไป















ต่อมาเกิดการบุกโจมตีประตูหลักของฐาน...

ผู้นำของการโจมตีในครั้งนี้คือหนุแมชชีน(Hanumachine)

"หนุ! แฟนธ์คุงสบายดีหรือเปล่า? ไม่ตื่นสายนะ?" แองเจโล่ถามขึ้น

'เอาอีกแล้วแองเจโล่นี้เจอใครก็ทำตัวเป็นมิตรด้วยไปหมดจริงๆ อยากรู้ว่าหมอนี้เคยลำบากใจไหมตอนสู้' เซโร่คิด

"ท่านแฟนธ่อมน่ะรึ? ท่านสบายดี- เดี๋ยวไม่ใช่! อย่ามาทำตีสนิทเจ้าคนทรยศ!"

ไม่นานการต่อสู้ก็บังเกิดขึ้น แต่สองต่อหนึ่งยังไงก็ชนะล่ะ

หลังจากนั้นซิเอลก็ขอให้ทั้งสองไปยังทะเลทราย เพราะมีรายงานว่าตรวจพบพลังงานบางอย่วงที่นั้น








ต่อมาที่ทะเลทราย...

"เซโร่! แองเจล! ข้างหน้ามียานขนส่งของศัตรูอยู่ฉันตรวจพบพลังงานจำนวนมากที่นั้นระวังตัวกันด้วยนะ" ซิเอลว่าผ่านเครื่องมือสื่อสาร

"เอ่อ" เซโร่ตอบแบบขอไปที

"ครับ" ในขณะที่แองเจโล่ตอบแบบขำๆ



ยานขนส่งลอยต่ำลงมา ก่อนร่างสีแสดร่างหนึ่งจะกระโดลงมาจากยานนั้น แล้วราวกับว่า... ร่างสีแสดนั้นวิ่งเข้าหาแองเจโล่ด้วยความเร็วแสงที่มองเกือบจะไม่ทัน ก่อนจะ...

"พี่แองคร้าบ!!!!!~" ตะครุบร่างสีขาวด้วยการกอดอย่างแรง จนร่างของแองเจโล่ล้มไปนอนกับพื้นโดยที่ร่างสีแสดสวมกอดไว้แน่น

"น หนูเฟฟน์!" แองเจโล่กล่าวอย่างประหลาดใจ

"พี่แอง~ ทำไมพี่ได้ถึงทิ้งพวกผมมาล่ะ? พี่ไม่อยู่รู้ไหมว่าผมคิดถึงพี่มากเลยนะ~" ร่างสีแสดว่าพลางนัวเนียเข้ากับอกของร่างสีขาว

"นี้เธอคิดถึงผมหรือขนมของผมกันแน่น่ะ?" แองเจโล่ว่าพลางพยุงทั้งตัวเองและร่างสีแสดให้ลุกขึ้น

"อ เอ่อ... ก็ต้องพี่อยู่แล้วสิ^^;"

"จริงหรอ?" แองเจโล่ส่งสายตาจับผิด

"อะแฮ่ม! คุยกันเสร็จหรือยัง?" เซโร่ขัดขึ้น

"แกเองหรอเซโร่ ฉันคือเฟฟเนอร์ หนึ่งในสี่จตุรเทพ องครักษ์ของมาสเตอร์เอ็กซ์ ฉันได้ยินมาว่าแกมีความสามารถพอตัวเลย แต่ก็นะ... เมื่ออยู่ต่อหน้าฉันแกก็เป็นแค่ไอ้หนูน้อยที่วรหาที่ตายเท่านั้นล่ะ" เฟฟเนอร์หันมากล่าวกับเซโร่อย่างโอ้อวด

"อ ไอ้หนูน้อยงั้นหรอ?" เซโร่คิ้วกระตุกถี่ก่อนปล่อยบรรยากาศที่สุดจะมาคุ ก่อนจะหยิบเซเบอร์ออกมา

"โอ้~ นี้แกจะสู้งั้นหรอ? ดีเลย! เข้ามาสิ-!" อยู่ๆร่างสีขาวก็คว้าร่างสีแสดขึ้นพาดบ่าอย่างรวดเร็วก่อนจะ...

"พูดกับผู้หลักผู้ใหญ่แบบนั้นได้ยังไงหนูเฟฟน์! ครับอยู่ที่ไหน!" ฟาดมือไปที่ก้นของร่างสีแสดที่พาดอยู่บนบ่า

เพี้ยะ!

"โอ๊ย! พี่ตีผมทำไมอะ?!"

"มารยาทในการพูดอยู่ที่ไหนครับเฟฟเนอร์!"

"ก็มันเป็นศัตรูนี้!-"

เพี้ยะ!

"โอ๊ย! พี่ผมเจ็บนะ!" เฟฟเนอร์เริ่มน้ำตาเล็ด เขาลืมไปได้ไงว่าแองเจโล่มือหนักมากแค่ไหน หากเตือนครั้งแรกแล้วไม่ฟัง

"เดี๋ยวนี้เธอหัดพูดแทนคนอื่นว่ามันแล้วหรอ! ผมไม่เคยสอนให้เธอพูดจาแบบนี้!" ตอนนี้ในสายตาของเฟฟเนอร์แองเจโล่ดูหน้ากลัวมาก...

"ผ ผมขอโทษ! ผมจะไม่พูดแบบนี้อีกแล้วครับ!" เฟฟเนอร์ตัวสั่นด้วยน้ำตาแห่งความกลัว

ตอนนี้เข้านึกถึงตอนเด็กๆที่เคยหนีออกไปเที่ยวคนเดียวโดยไม่บอกใคร พอแองเจโล่รู้เข้าก็แทบจะผลิกนีโออัลคาเดียหาเขาจนเจอ เขาจำได้ว่าเอ็กซ์ดีใจมากที่หาเขาเจอในที่สุด แต่แองเจโล่นี้สิ... โกรธเขาซะจนเป็นฟืนเป็นไฟ... แล้วตัวของเขาก็โชคร้ายที่เอ็กซ์ให้แองเจโล่เป็นคนลงโทษเขา...

รู้ไหมว่าเขาโดนลงโทษยังไง? เขาทั้งโดนแองเจโล่แยกส่วน... หัว แขน ขา และลำตัวของเขาต่างโดนแยกออกจากกันหมด... สิ่งที่เขาสามารถทำได้ตลอดหนึ่งสัปดาห์แห่งกาลงโทษ ในฐานะหัวที่ไม่มีร่างคือ มอง สูดดม ฟัง และพูดเท่านั้น...

"..." เซโร่มองตาปริบๆ ความโกรธเมื่อครู่หายไปแทนที่ด้วยความสงสัย 'สองคนนี้เกี่ยวกันอย่างไง?'

"โอ๋ๆ ไม่ร้องนะครับหนูเฟฟน์ ไม่ร้องนะครับ" แองเจโล่ดึงร่างของเฟฟเนอร์เข้ามาสวมกอด ก่อนจะโยกร่างในอ้อมแขนพลางถูมือเป็นวงบนแผนหลังนั้นที่สั่นระริก

'นั้นวิธีโอ๋เด็กนี้หวา' เซโร่คิดในใจ

"หึบ! ครับพี่" เฟฟเนอร์ทำเสียงหึบก่อนจะตั้งสติแล้วหยุดร้อง จากนั้นจึงกอดตอบแองเจโล่ด้วยรอยยิ้มที่เปื้อนน้ำตาเล็กน้อย

"ถ้าฉันกับเอ็กซ์มีลูกนะแองเจโล่ ฉันจะให้นายเลี้ยง" เซโร่ว่าติดตลก

"นายท่านครับ... เด็กคนนี้คือลูกชายคนที่สามของนายท่านกับมาสเตอร์ครับ" แองเจโล่กล่าวอย่างจริงจัง

"อะไรนะ!/ว่าไงนะ!" เซโร่กับเฟฟเนอร์กล่าวด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

"พ พี่ล้อผมเล่นใช่ไหม!"

"บอกฉันทีว่านายพูดเล่น!"

"หาดไม่เชื่อ นายท่านคงต้องกลับไปถามด้วยตัวเองครับ ส่วนหนูเฟฟน์จะเชื่อหรือไม่ก็ต้องแล้วแต่ตัวเธอเองนะ"

"..." สองร่างสีโทนร้อนพากันเงียบนิ่ง ไม่มีใครพูดอะไรออก

"เฮ้อ! ว่าแล้วเชี่ยว=_=" แอวเจโล่กล่าวกับตัว ก่อนจะจับใบหน้าของเฟฟเนอร์ให้หันมาหาตน

"ราตรีสวัสดิ์นะครับหนูเฟฟน์จุ๊บ!" แองเจโล่จูบหน้าผากของเฟฟเนอร์

"พ พี่จะทำอะไร?" เฟฟเนอร์ที่ได้สติขึ้นมาหน่อยกล่าวด้วยใบหน้าขึ้นสี ทำไงได้ล่ะ... เข้าไม่ได้ถูกแองเจโล่จูบราตรีสวัสดิ์มาหลายปีแล้วนะ เอ... แต่นี้มันยังเช้าอยู่ไม่ใช่หรอ?

"ลา~~ ลา~ ลั้น ลา~ ลา ลัน ลา~ " แองเจโล่เริ่มร้องเพลง

"หืม?" เซโร่มองร่างสีขาวอย่างงวยงง 'ร้องเพลงทำไม?'

"หาว~" ตาของร่างสีแสดค่อยๆหลับลง

"ฝันดีนะครับหนูเฟฟน์^^" แองเจโล่ว่าร่างสีแสดให้นอนราบลงไปกับพื้น

"แองเจโล่... เรื่องนี้มันเป็นไงมาไงกัน?" เซโร่ถามแบบต้องการคำตอบสุดๆ

"ไปถามมาสเตอร์เอ็กซ์เองเถอะครับ=_= ผมมีหน้าที่เลี้ยงอย่างเดียวครับ"

"อ๋อ ฝีมือเอ็กซ์นี้เอง...."





___________________________

สวัสดีจ้า~ ช่วงนี้ไรต์อาจจะอัพสัปดาห์เว้นสัปดาห์นะ การบ้านเยอะมาก~
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #18 Taa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 00:09

    มาเเล้วว

    เอ็กซ์ซามะสุดยอดมากค่ะ ฮือ ความทรงจำเซโร่กลับมาเเล้ว ถึงจะเเค่เรื่องของเอ็กซ์ก็เถอะ คุณเเองกลายเป็นลูกเซโร่ไปเเล้ว เเละยังมีลูกๆเตรียมจะสู้กับพ่ออีกหลายคนอีก รอตอนต่อไปนะคะ

    #18
    0
  2. #17 klew_nj16 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 00:05
    555 เฟฟเนอร์ฮาสุดๆ เด็กไม่ดีโดนลงโทษ ต่อไปเป็นหรอ? อาร์เปีย หรือ เลเวียธาน ? จะรอติดตามตอนหน้าน่ะ
    #17
    0