[Fic Rockman Zero] The Guardian Nurse Angelo (yaoi)

ตอนที่ 2 : ตอนที่1 คำสั่งและคำสัญญา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    25 พ.ค. 63

ตอนที่1 คำสั่งและคำสัญญา

"จงจำไว้ให้ดีแองเจโล่ จงปกป้องคนที่ฉันรักด้วยชีวิต และดูแลเขาด้วยหัวใจไม่ใช่เพียงแค่ร่างกาย จงทำในสิ่งที่ฉันสั่งให้นายทำให้ดีที่สุดเท่าที่นายจะทำได้ ในช่วงเวลาที่ฉันไม่อยู่... เข้าใจใช่ไหม" เรพลิลอยด์เกราะสีแดง ดวงตาสีน้ำเงินคู่คมและผม หางม้ายาวสีบลอนด์ทอง กล่าวด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่เยือกเย็นจริงจัง

"ครับ... นายท่าน... " เรพลิลอยด์เกราะสีขาว ดวงตาสีน้ำเงินเทาและผมยาวมัดรวบที่ปลายสีน้ำตาลม่วงในหลอดแก้วกล่าวตอบ
















เดือนต่อมา...

"แองคุง" เรพลิลอยด์เกราะสีฟ้าคราม ดวงตาสีเขียวมรกตกล่าวเรียกเรพลิลอยด์เกราะสีขาว

"ครับ? เมื่อครู่นี้มาสเตอร์เรียกผมหรือครับ?" เจ้าตัวคนเรียกหันมาถามด้วยแววตาตกใจเล็กน้อย

"อืม ไม่ชอบหรอ? ที่เรียกว่าแองคุงน่ะ"

"ไม่ใช่อย่างนั้นครับ! ผมแค่ตกใจนิดหน่อยที่มาสเตอร์เรียกผมแบบนั้น ถ้าเป็นชื่อที่มาสเตอร์เอ็กซ์เรียกผมจะอย่างไงก็ได้ครับ!" แองหรือแองเจโล่รีบส่ายหัวรัวๆ

"งั้นก็ได้... ว่าแต่เธอเคยทำอาหารมาก่อนไหม?" เอ็กซ์หรือมาสเตอร์เอ็กซ์เอ่ยถาม

"อาหารหรอครับ? อา... ไม่เคยครับ"

"งั้นผมจะสอน ตามมาเร็ว" ว่าจบร่างตรงหน้าก็เดินนำไป

"ครับ?" ส่วนร่างที่ถูกสั่งก็ได้แต่ทำหน้างงๆแล้วเดินตามไปอย่างงงๆ





"โห~ แองคุงนี้ทำอาหารเก่งจังนะ แน่ใจนะว่าครั้งแรกน่ะ" เอ็กซ์กล่าวหลังจากตักอาหารที่เรพลิลอยด์ที่อายุน้อยกว่าทำเข้าปาก

"ครับ... ผมคิดว่ามันเป็นหนึ่งในความสามารถที่นายท่านใส่ไว้ให้ผมครับ" แองเจโล่ตอบพลางล้างกระทะ

"เอ๋? เซโร่ใส่โปรแกรมแบบนั้นไว้ด้วยหรอเนี้ย?... งั้นจำพวกงานบ้านงานเรือนล่ะ?"

"ก็พอทำได้ครับ"

"แล้วเลี้ยงเด็กล่ะ?"

"เด็ก? คิดว่าได้ครับ แต่ทำไมมาสเตอร์ถึงได้ถามล่ะครับ?"

"ตามมาๆ" เอ็กซ์ว่าพลางยืนขึ้นและกล่าวยิ้มๆพร้อมกับกวัดมือเรียก ก่อนจะเดินนำออกไปจากห้อง

"มาสเตอร์นี้คาดเดาอะไรได้ยากอย่างที่นายท่านพูดไว้จริงๆ" แองเจโล่กล่าวพลางเดินตามเอ็กซ์ไป





"..0[]0..." แองเจโล่อ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออกเมื่อเห็นร่างสี่ร่างในหลอดแก้วต่างกันสี่สีตรงหน้า

"เธอคิดว่าไง?" เอ็กซ์ถามด้วยรอยยิ้ม

"ม มาสเตอร์... ไปปั้มกับนายท่านมาตอนไหนครับ ต ตั้งสี่คนเลย"

"ถามอะไรแบบนั้นน่ะแอง! พวกเขาเกิดจากดีเอนเอของผมกันเซโร่ต่างหากล่ะ! อยู่จะไปทำแบบนั้นได้ไงกันล่ะ!" คนโดนถามกล่าวด้วยใบหน้าแดงก่ำ

"ขอโทษที่ผมถามอะไรเสียมารยาทครับมาสเตอร์^^; แต่เออ... จะให้ผมดูแลหรือครับ?"

"ถูกต้อง... พวกเขาคือผู้พิทักษ์แห่งนีโออัลคาเดีย ผมอยากให้เธอดูแลพวกเขา เผื่อตอนที่ผมไม่สามารถอยู่ดูแลได้... " เอ็กซ์ยิ้มเศร้าๆ

"ครับมาสเตอร์ ผมจะทำอย่างสุดความสามารถ"















สองสามปีต่อมา...

"อย่าหนีนะเจ้าพวกเด็กแสบ!!! มาให้จับอาบน้ำซะดีๆ!!!" แองเจโล่กำลังวิ่งไล่ตามร่างเล็กสี่ร่างที่ตัวเต็มไปด้วยโคลน

"ม่ายยยอาวว!!!" ร่างเล็กสี่ร่างวิ่งออกจากตัวอาคารไปหลบซ่อนในสวน

"อา... ได้ อยากจะเล่นซ่อนหากับผมกันนักใช่ไหม" แองเจโล่แสยะยิ้มอย่างปีศาจร้าย ก่อนจะทำสีหน้ายิ้มแย้มปกติของตน

"เอ๋... เลเวียจังไม่อยู่แบบนี้จะทำอย่างไงกับสร้อยเส้นนี้ดีนะ~ กะจะให้เลเวียจังสักหน่อย" แองเจโล่ว่ายิ้มๆพลางควักสร้อยรูปหยดน้ำคริสตัลเส้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ และเดินไปทางสระน้ำในสวน

ฉับพลัน ร่างเล็กของเด็กหญิงเรพลิลอย์สีน้ำเงินก็พุ่งขึ้นมาจากน้ำ แล้ววิ่งตรงมาหาเขาด้วยรอยยิ้ม

"ปี้จะให้หนูจิงย๋อ!?" เด็กหญิงถามด้วยดวงตาเป็นประกาย

"ครับ แต่ต้องอาบน้ำก่อนนะ"

"ค่าา~"

"อา... ต่อไปก็" แองเจโล่เดินไปทางพุ่มไม้

"อืม... แย่จังเลยนะ หนูเฟฟน์ไม่ยอมอาบน้ำ งั้นวันนี้ผมก็ไม่ต้องทำของว่างส่วนของหนูเฟฟน์น่ะสิ" แองเจโล่กล่าวด้วยสีหน้าใช้ความคิด

สิ้นคำร่างเล็กของเด็กชายเรพลิลอยด์สีแสดก็ออกมาจากพุ่มไม้แล้วมากอดขาเขาพร้อมทำสายตาอ้อนวร

"แง่! อย่างดหนมของป๋มนะปี้แอง!"

"งั้นหนูเฟฟน์จะยอมอาบน้ำไหมครับ?" แองเจโล่ก้มตัวให้อยู่ในระดับเดียวกับร่างเล็กและถามด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ

"ฮับ! อาบก็อาบ แต่อย่างดหนมป๋มนะ!"

"ครับๆ อา... ใครต่อดีนะ~" ร่างสีขาวเดินไปยังต้นไม้ที่ใหญ่ที่สุดในสวน

"เอาไงดีนะ? หลังจากอาบน้ำเสร็จกะจะพาน้องฮาร์ปไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดสักหน่อย แต่น้องฮาร์ปไม่อยู่แบบนี้~ " แองเจโล่ลากเสียงยาว

"งั้นป๋มอาบ!" อยู่ๆร่างสีเขียวของเด็กชายเรพลิลอยด์ก็ห้อยหัวลงมาจากต้นไม้

"งั้นน้องฮาร์ปก็รีบลงมาเลยครับ" แองเจโล่ว่าพลางยิ้มติดตลก

"ฮับป๋ม!" ร่างเล็กทำปฏิญาณหัตถ์แล้วกระโดดลงมาจากต้นไม้

"เอ๋~ แฟนธ์คุงจะไปอยู่ไหนนะ~" แองเจโล่ว่าพลางย่อตัวลงที่เงาของตัวเองและยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ให้เงาของตน แล้วเริ่มใช่มือจิ้มที่เงา

"ฮึก! พี่แอง! ฮะ! หยุดทีฮ่าๆ ฮะๆ ฮับ ฮะๆๆ ฮ่าๆๆๆๆ!!!" ร่างของเด็กชายเรพลิลอยด์สีม่วงเข้มจนออกดำค่อยๆหลุดออกจากเงาของแองเจโล่พลางหัวอย่างเป็นบ้าเป็นหลัง

"ถ้าผมหยุดแล้วแฟนธ์คุงจะอาบน้ำไหมครับ?" เจ้าของมือที่ยังคนจี้ร่างเล็กอยู่กล่าวถามยิ้มๆ

"ฮ่าๆๆ! อาบฮับ! ฮะฮะฮ่า! ป๋มจะ ฮ่าๆ อาบ แอ็ก!" ทันทีที่แองเจโล่หยุดจักจี้ ร่างเล็กก็แน่นิ่งไปเลย...

"ฟ แฟนธ่อม... ปายตี้ชอบตี้ชอบนะ... " ร่างสีแสดกล่าวพลางพนมมือ

ป๊าบ!

"โอ๊ย! ทำอารายอะยัยเลเวียธาร!" ร่างเล็กหันมาแยกเคี้ยวใส่ร่างสีน้ำเงินซึ่งเป็นเจ้าของมือที่ฟาดใส่ตน

"ก็นายอยากพูดอารายแบบนั้นก่อนนี้เฟฟเนอร์! แฟนธ์ยังม่ายตายนะ!" เลเวียธารกล่าวอย่างเคืองๆ

"พอเตอะ! ทั้งสองคนเลย!" ร่างเล็กสีเขียวเข้ามาแทรก

"เงียบปากปายเลยฮาร์เปีย!" เฟฟเนอร์ตะโกนใส่หน้าร่างสีเขีบวเสียงดัง

"นี้ช๊านหวังดีนะเฟฟน์!" ฮาร์เปียที่เริ่มมีน้ำโหกล่าว

"แล้วครายของความหวังดีจากนายม่ายทราบ!"

"อย่ามาพูดจากวนๆนะ!"

"พอ! ผมจะงดขอว่างทุกคนยกเว้นแฟนธ์คุง! แล้วพวกเธอทุกคนก็ต้องนอนกลางวันทันทีหลังอาบน้ำเสร็จเลยด้วย!" แองเจโล่ที่หมดความอดทนแล้วกล่าวอย่างน่ากลัว

"แต่ปี้แอง- !!!" เด็กๆจะเถียงแต่เถียงไม่ออกเมื่อแองเจโล่คว้าตัวทั้งสามคนพาดบ่าด้วยมือซ้าย และอุ่มแฟนธ่อมที่หมดสติไว้อย่างทะนุถนอมด้วยมือซ้าย แล้วเดินเข้าอาคารไปท่ามกลางเสียงประท้วงของเด็กทั้งสาม






"จะแซบซ่าป่าป่วนไปไหนเนี้ยเด็กพวกนี้" แองเจโล่ที่พึ่งจะทำให้เหล่าผู้พิทักษ์วัยเด็กหลับไปได้แล้วกล่าว พลางเดินเข้ามาในห้องของตนแล้วออกไปที่ระเบียง

"เล่นซะเราพลังงานเกือบหมดเลยแหะ คงต้องขอชาร์จสักหน่อยล่ะ" ว่าจบก็นั่งลงบนพื้นระเบียงเพื่อนั่งสมาธิท่ามกลางแสงแดดที่ส่องลงมา ก่อนลูกแก้วบนหมวกของเขาจะส่องแสง

ผ่านไปพักสองพัก

"อืม~ รู้สึกดีจริงๆเลยที่ชาร์จเต็มเนี้ย~" แองเจโล่ว่าพลางลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย

"งั้น... นี้คือเหตุผลที่เธอไม่เคยแตะต้องพลังงานอะไรเลยใช่ไหมแองคุง?" เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากประตู

"มาสเตอร์ เอ็กซ์!? มาได้ไงครับเนี้ย?"

"ก็เดินมาน่ะสิ ถามได้" เจ้าของชื่อว่าพลางยักไหล่และเดินเข้ามาในห้อง

"...=_=..."

"ว่าแต่... ผมน่ะยังไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆว่าคนที่สร้างเธอคือเซโร่ ทั้งคุณสมบัติต่างๆ ไหนจะความสามารถในการเปลี่ยนพลังงานจากแสงอาทิตย์ให้เป็นพลังงานในร่างอีก ถึงผมจะรู้ดีว่าหมอนั้นน่ะรอบคอบขนาดไหน... แต่ก็ไม่เคยคิดเลยว่าจะสร้างอะไรแบบเธอได้ด้วย" เอ็กซ์ร่ายยาว

"ถ้าให้ถูก... นายท่านประกอบผมขึ้นมาต่างหากครับ... "

"ประกอบ?"

"ครับ... จากร่างของอิเรกูล่าห์ที่นายท่านคิดว่ามีความแข็งแกร่งและทนทานที่สุด... ร่างของผมน่ะ เกิดจากการประกอบชิ้นส่วนของอิเรกูล่าห์หลายร้อยตัวเลยล่ะครับ... ฉะนั้นคงต้องพูดว่าตัวผมถูกประกอบขึ้นมา... มากกว่าถูกสร้างขึ้น" แองเจโล่ยิ้มเศร้าๆ

"งั้นช่วงที่หมอนั้นบอกว่าจะทำภารกิจทั้งหมดเอง... ก็เพราะว่าจะหาชิ้นส่วนมาสร้างแองคุงสินะ เซโร่หนอเซโร่นายนี้มันมีแต่เรื่องที่ทำให้ประหลาดใจได้ตลอดเลยจริงๆ" เอ็กซ์ยิ้มขำกับตัวเอง














หลายสิบปีต่อมา...

"พี่แองจะไปอยู่ที่ไหนนะ?" ร่างสีเขียวกล่าวพลางเดินไปตามทางเดิน

"อ้าวฮาร์ป? หาอะไรอยู่งั้นหรอ?" ร่างสีม่วงเข้มจนออกดำที่โดนซวนมาพร้อมกับร่างสีแสดกล่าวถาม

"หาพี่แองน่ะสิ พวกนายเห็นบ้างไหม?"

"เมื่อกี้ฉันเห็นอยู่กับเลเวียแหนะ ยัยนั้นคงลากพี่แองไปฟังตัวเองระบายอารมณ์อีกตามเคย" ร่างสีแสดกล่าว

"ขอบใจเฟฟน์" ฮาร์เปียว่าจบก็เดินต่อไปจนถึงห้องๆหนึ่งแล้วเปิดเข้าไป (ไม่เคาะประตูก่อนเลยหรอหนูฮาร์ป?//ไรท์) ก่อนจะมองร่างสีน้ำเงินและสีขาวบนเตียง โดยร่างระหงสีน้ำเงินที่กำลังบ่นอุบอิบ ส่วนร่างสีขาวกำลังหวีผมยาวสีน้ำเงินให้กับร่างสีน้ำเงินอยู่

"แล้วก็นะ-" เมื่อร่างสีน้ำเงินที่กำลังบ่นอยู่สังเกตุถึงการมาของร่างสีเขียวจึงหยุดพูดแล้วหันไปมองร่างผู้มาเยือนแทน

"หืม? น้องฮาร์ป? จะเข้ามาในห้องคนอื่นแล้วทำไมไม่เคาะประตูครับ?" ร่างสีขาวหรือแองเจโล่ว่าพลางวางหวีลงและเดินไปยังร่างสีเขียว

"เปิดเข้ามาเฉยๆแบบนี้ได้ไงคร้าบ~" ว่าจบแองเจโล่ก็ยืดแก้มของฮาร์เปียทั้งสองข้าง

"อันเอ็บอะอรับ" (มันเจ็บนะครับ) ฮาร์เปียถึงกับน้ำตาเล็ด

"เจ็บนะสิดี" ร่างสีน้ำเงินกล่าว

"อ่ายอ้องเอยเอเอียอาร!" (ไม่ต้องเลยเลเวียธาร!) ฮาร์เปียทำตาขวางใส่

"ต๊ายตาย~ แค่จะพูดยังฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเลยนะฮาร์ป โฮะๆ" เลเวียธารพลางลุกขึ้นมาจากเตียง

"พอเลยเลเวียจัง=_= ว่าแต่มีอะไรครับน้องฮาร์ป?" แองเจโล่ว่าพลางปล่อยแก้มของฮาร์เปีย

"มาสเตอร์เรียกพบครับ" ฮาร์เปียว่าพลางลูบแก้มของตน

"มาสเตอร์หรอ?"






"เรียกผมหรอครับ- มาสเตอร์ เอ็กซ์!" แองเจโล่เดินเข้ามาภายในห้อง ก่อนจะมองเห็นร่างสีฟ้าครามแน่นิ่งอยู่บนโต๊ะเอกสาร จึงรีบวิ่งเข้าไปดูอาการของร่างนั้นในทันที


"แย่แล้ว! ระบบของมาสเตอร์กำลังค่อยๆปิดตัวลง"

"แอง.. เจ.. โล่... " ร่างสีฟ้าครามกล่าวอย่างไร้เรี่ยวแรง

"ทนไว้ก่อนนะครับมาสเตอร์ ผมจะรีบพาท่านไปห้อง- " แองเจโล่หยุดพูดเมื่อเอ็กซ์ส่งสัญญาณให้เขาหยุดพูด

"ดูแล... พวกฮาร์เปีย... แทนผม... ทีนะ... " เอ็กซกล่าวด้วยรอยยิ้มที่เหนื่อยล้าก่อนจะค่อยหลับตาลงอย่างช้าๆ

"ไม่นะครับมาสเตอร์! ห้ามหลับนะครับ!" แองเจโล่เขย่าตัวของเอ็กซ์

"สัญญา... กับผมสิ... ว่าเธอจะดูแล... พวกเขา... " ดวงตาของเอ็กซ์ยงคงค่อยปิดลงจนสนิท โดยไม่มีท่าทีว่าจะลืมขึ้นอีกเลย

"มาสเตอร์! ไม่นะครับ! โปรดลืมตาขึ้นเถอะครับ! ท่านจะหลับไม่ได้นะครับ! มาสเตอร์! มาสเตอร์! มาสเตอร์... " เมื่อไม่ว่าจะเรียกหรือเขย่าอย่างไงเอ็กซ์ก็ไม่มีท่าทีว่าจะลืมตาตื่นขึ้นเลย แองเจโล่จึงหยุดทุกอย่าง ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆกับร่างที่แน่นิ่งไปแล้วของเอ็กซ์

"ผมขอสัญญาครับ... ผมจะคอยดูแลพวกเขาเอง"














สามปีต่อมา...

โดยที่ความตายของเอ็กซ์นั้นถูกเก็บเป็นความลับ โดยกลุ่มรัฐบาลโลกต่างลงความเห็นให้เป็นเช่นนั้น เพื่อไม่ให้เกิดการเสียขวัญกำลังใจขึ้น และได้เริ่มโครงการสร้างร่างก็อปปี้เอ็กซ์ขึ้นอย่างลับๆ

โดยที่แองเจโล่คัดค้างหัวชนฝา และกล่าวว่าจะบอกความจริงกับทุกๆคน เพราะเหตุที่ว่าไม่ต้องการให้ร่างก็อปปี้ของเอ็กซ์ ที่เป็นเหมือนเด็กแรกเกิดที่พึ่งลืมตาดูโลก ต้องถูกยัดเยียดให้มาแบกรับเรื่องใหญ่โตแบบนี้

แต่ก็ถูกนักวิทยาศาสตร์ของกลุ่มรัฐบาลฝังชิป เพื่อควบคุมการกระทำเหล่านั้นไว้เสียก่อน


ทางของฝั่งผู้พิทักษ์...

"พวกนายคิดว่าพักนี้พี่แองดูแปลกไปไหม?" ฮาร์เปียถามขึ้น

"ฉันก็รู้สึกแบบนั้นนะ เหมือนพี่เขาอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่พูดไม่ได้" แฟนธ่อมว่าพลางถูคาง

"พวกนายคิดมากไปหรือปล่าว? ถ้าจะบอกว่าพี่เขาแปลก ก็คงแปลกตั้งแต่สามปีก่อนแล้วล่ะ" เฟฟเนอร์ว่าขึ้นลอยๆ

"นั้นสินะ พี่เขาปกป้องเรามากขึ้นกว่าเมื่อก่อนเสียอีก ปกติแค่ดูแลเรานิดๆหน่อยๆ แต่นี้เล่นตามเราไปทำภารกิจด้วยเลยนะ อย่างกับกลายเป็นองครักษ์ของเราไปแล้วเลย" เลเวียธารออกความเห็นบ้าง

"ที่พวกเธอว่ามันก็ถูกนะ พี่เขาเริ่มแปลกไปตั้งแต่สามปีก่อน แถมพวกเราเองก็ไม่ได้เห็นมาสเตอร์มาสามปีเต็มแล้วเหมือนกันด้วยสิ" ฮาร์เปียว่าพลางกอดอก

"นี่พวกเธอกำลังคุยอะไรกันอยู่น่ะ?" อยู่เรพลิลอยด์ที่แก่กว่าก็เข้ามาร่วมวงสนทนาเฉยเลย

"พี่แอง!" เหล่าผู้พิทักษ์พากันประสานเสียง

"อะไรหรอ?" แองเจโล่ว่าพลางเอียงคอแลัยิ้ม

"เออ.. เรากำลังคุยกันเรื่อง!- อุ๊บ!" เฟฟเนอร์ยังไม่ทันพูดจบก็โดนแฟนธ่อมปิดปากเขาทันที

"อย่าพูดเชียวนะเจ้าบ้านี้! เดี๋ยวเราก็ไม่ได้รู้อะไรกันเลยพอดี!" แฟนธ่อนกระซิบเสียงดุ

"อะไรนะหนูเฟฟน์? แฟนธ์คุงเอามือปิดปากหนูเฟฟน์ทำไมล่ะ?"

"ม ไม่มีอะไรหรอกครับ แฮะๆ^^; " ฮาร์เปียว่าพลางดันเฟฟเนอร์กัยแฟนธ่อมออกไปพร้อมกับตัวเอง

"เออ... งั้นพวกหนูขอตัวก่อนนะคะ" เลเวียธารว่าก่อนจะออกไปอีกคน

"คงเริ่มเอะใจกันบ้างแล้วสินะ... พวกเธอจะรับได้กันหรือปล่าวนะถ้ารู้ความจริง... " แองเจโล่ยิ้มอย่างเศร้าใจ

"ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าชิปบ้าบอที่ฝังอยู่ในหัว... เราก็คงจะบอกความจริงกับทุกคนได้... "

"ผมควรจะทำอย่างไงดีครับ... นายท่านเซโร่....มาสเตอร์เอ็กซ์... " แองเจโล่ได้เพียงแต่กล่าวถามกับท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ที่อยู่เบื้องหน้าตน...

.
.
.

_______

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #11 Taa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2563 / 15:22

    เข้ามาอ่านตอนเเรกค่ะ มันเเบบ อบอุ่นมากๆ ชอบมากเลย ชอบที่คุณเเองเป็นห่วงความรู้สึกก้อปปี้เอ็กซ์ด้วย ประเด็นนี้เราชอบมากจริงๆ ในเกมคนๆนี้คือน่าสงสารมาก ทั้งต้องตายในภาคเเรกเเละภาคสามต้องมาเป็นหุ่นเชิดอีก ขอบคุณไรท์ที่เเต่งเรื่องนี้มาให้อ่านนะคะ อบอุ่นจริงๆ คุณเเองน่ารักมาก

    #11
    0
  2. #3 Poly-lovekfc (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 17:17
    รอออออ
    #3
    0
  3. #1 klew_nj16 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 08:11

    แองเจโล่คุณแม่ดีเด่นแห่งปี แต่สงสารแองเจโล่ที่อยากพูดความจริงแต่พูดไม่ได้ มาอัพอีกน่ะค่ะ

    #1
    0