[Fic Rockman Zero] The Guardian Nurse Angelo (yaoi)

ตอนที่ 10 : ตอนที่9 เลือกสิ!ก็อปปี้เอ็กซ์! ระหว่างเอ็กซ์กับเลกะ!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 88
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    13 ม.ค. 64




ตอนที่9 เลือกสิ!ก็อปปี้เอ็กซ์! ระหว่างเอ็กซ์กับเลกะ!


"กลับมาแล้วค่ะ~ คุณแม่" ร่างระหงส์สีแดงเข้ามาสวมกอดร่างบางอีกหนึ่งร่างที่ตัวสูงกว่า

"ยินดีต้อนรับกลับนะบลิสจัง" ร่างที่ถูกสวมกอดกล่าวพลางลูบหัวของร่างระหงส์อย่างอ่อนโยน

"วันนี้หนูทำได้แล้วนะค่ะ! ตามที่คุณแม่ขอเลยค่ะ! หนูหยุดทั้งสองคนได้ล่ะค่ะ!" บลิสกล่าวอย่างร่าเริง ราวกับเด็กน้อยที่อยากจะไดรับคำชม

"จ้ะๆ บลิสจังเก่งมากเลยนะ" ร่างบางว่าพลางถอดหมวกของบลิสออก ทำให้ผมยาวสีบลอนด์ทองยุ้งเล็กน้อย

ก่อนเจ้าตัวจะผละออกจากอ้อมกอดของร่างสีแดงและเดินไปหยิบชุดกระโปรงสีฟ้า คอนเทนต์เลนส์สีเขียว ที่คาดผมสีขาว และถุงเท้ายาวสีขาว มาให้ร่างสีแดง

"เอามาทำอะไรหรอคะ?" บลิสเอียงคอมองอย่างสับสน

"เอาไว้ปลอมตัวน่ะ เพราะบลิสจังหน้าเหมือนท่านผู้นั้นเลยนี้น่า"

"รับทราบค่ะ" บลิสว่าก่อนจะไปเปลี่ยนชุด ซึ่งดูเหมือนว่าชุดกระโปรงสีฟ้าจะยาวแค่กลางต้นขาของเธอเท่านั้น และถุงเท้ายาวสีขาวเองก็ยาวเลยหัวเข่าเธอขึ้นมาแค่นิดเดียว ทำให้ร่างบางผู้ที่เป็นคนมอบชุดให้มองอย่างไม่พอใจ

"อืม... ดูเหมือนกระโปรงจะสั้นไปหน่อยแหะ" ร่างบางว่าพลางกอดอก

"สั้นหรอคะ? ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรนิค่ะ หนูว่ามันก็ไม่ได้สั้นขนาดนั้น" บลิสก้มดูชุดกระโปรงทรงเอและถุงเท้าที่ตนใส่อยู่

"เดี๋ยวคราวหน้าจะลองหาที่ยาวกว่านี้ดูให้ก็แล้วกันนะ ส่วนตอนนี้ก็ใส่แบบนี้ไปก่อนก็แล้วกัน อะ! อย่าลืมใส่คอนเทนต์เลนส์กับที่คาดผมด้วยล่ะ"

"ค่ะ!" บลิสรีบใส่คอนเทนต์เลนส์กับที่คาดผมตามคำสั่งทันที ก่อนที่ร่างสีเขียวร่างหนึ่งจะรีบร้อนวิ่งเข้ามาภายในห้องอย่างรวดเร็ว

"พี่แอง! ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ!" ร่างสีเขียวร่างนั้นก็คือ... ฮาร์เปียนั้นเอง

"อ อืม! ผมไม่เป็นไรครับน้องฮาร์ป ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ?" ส่วนร่างบางที่ถูกถามก็คือแองเจโล่นั้นเอง เท่านี้ก็คงรู้กันแล้วว่าใครคือคนสร้างบลิส

"เปล่าหรอกครับ พี่ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วล่ะ" ฮาร์เปียว่าอย่างโล่งอก ก่อนจะสังเกตุเห็นว่ามีอีกร่างหนึ่งยืนอยู่ในห้องด้วย

"อ เอ่อ สวัสดีค่ะ^^;" บลิสที่รู้ตัวว่าถูกจ้องอยู่กล่าวสวัสดีกับร่างสีเขียว

"เธอเป็นใคร? ทำไมถึงได้มาอยู่ตามลำพังกับพี่แอง?" ฮาร์เปียว่าพลางชักเซเบอร์ออกมา

"เด็กคนนี้ชื่อว่าบลิสเทียน่า ผมสร้างเธอขึ้นมาน่ะ" แองเจโล่กล่าวหวังให้ฮาร์เปียฟังตน

"พี่สร้าง? ในสถานะการณ์แบบนี้น่ะหรอครับ! ตอนนี้พวกเรากำลังมีปัญหาเรื่องพลังงานนะ!" ฮาร์เปียกล่าวเสียงดัง

"ฉันใช้พลังงานแสงอาทิตย์ค่ะ ดังนั้นฉันไม่แย่งพลังงานพวกคุณหรอก" บลิสกล่าวเสียงแข็ง

"เหมือนพี่แองน่ะหรอ? พี่คงไม่ได้สร้างเธอมาเพื่อพาพี่หนีหรอกใช่ไหม?" ฮาร์เปียกล่าวพลางมองไปที่บลิสอย่างไม่วางใจ

"บลิสเทียน่าจังน่ะเป็นเรพพิลอยด์ธรรมดาครับ ผมสร้างเธอขึ้นมาให้เป็นเพื่อนคุยเล่นก็เท่านั้นเอง" แองเจโล่กล่าวเสียงเรียบ

"หรอครับ.... แต่เธอดูหน้าคุ้นๆแหะ" ฮาร์เปียว่าพลางโน้มใบหน้าเข้าไปจ้องใกล้ๆใบหน้าของบลิส

"อ เอ่อ..." บลิสพูดไม่ออกเพราะกังวลว่าร่างสีเขียวจะจำตนได้

"น้องฮาร์ป! เอาหน้าไปใกล้ๆเด็กผู้หญิงแบบนั้นไม่ได้นะครับ! ความเป็นสุภาพบุรุษอยู่ที่ไหน!" แองเจโล่กล่าวอย่างน่ากลัว

"ข ขอโทษครับ! งั้นผมขอตัวก่อนดีกว่า ไปก่อนนะครับ!" ฮาร์เปียรีบเด้งตัวออกมาจากบลิสทันที ก่อนจะออกตัววิ่งออกไปจากห้อง

"ขอบคุณค่ะคุณแม่" บลิสว่าอย่างโล่งอก

"ไม่เป็นไรครับ แต่คราวหน้าต้องระวังตัวไว้ให้ดีนะครับ เพราะน้องฮาร์ปเขาอาจจะจับได้ก็ได้"

"ค่ะ!"

"อะ แล้วก็นะบลิสจัง"

"คะ?" บลิสเอียงคอมองแองเจโล่เล็กน้อย

"รบกวนไปเอาชุดเกราะของผมที่คลังเก็บอาวุธให้หน่อยจะได้หรือเปล่า ผมคิดว่าน่าจะอยู่ที่นั้นไม่ก็ห้องของเลกะน่ะ แต่ห้องนั้นผมจะไปดูเอง"

"คุณแม่จะไปห้องของพี่ชายหรอคะ?" บลิสจ้องมองแองเจโล่

"พี่ชาย?" แองเจโล่เอียงคอมองเด็กสาว

"อะ! หนูเรียกแบบนั้นได้หรือเปล่าคะ?" บลิสถามอย่างลังเล

"แน่นอน! แต่เลกะเขาเป็นคนที่เปิดใจให้คนอื่นยากมาก แต่ถึงอย่างไงผมก็มั้นใจว่าเลกะจะต้องยอมรับบลิสจังแน่นอน" แองเจโล่กล่าวจบก็ดึงร่างของบลิสเข้ามาโอบกอดไว้

"ค่ะคุณแม่!"

















วันต่อมา...

อะแฮ่ม! วันนี้คือวันที่เซโร่บุกเข้ามาในนีโออัลคาเดีย และ! นั้นจึงเป็นสาเหตุที่พวกเราพบซากหุ่นยนต์บนทางเดินในหอคอยแห่งนี้...

(ไรท์ว่าจะไปนิมนต์พระมา- โอ๊ย!//ไรท์ :โดนเอ็กซ์เขกหัว สม!!!//เอ็กซ์)

ระหว่างทางที่เซโร่ของเรากำลังบุกทะลวงไปเลื่อยๆ ก็ได้พบกับลูกชายคนรอง ที่ไม่อยากจะนับตนเป็นพ่อเสียเท่าไหร่ ทายสิใคร?

"วันนี้คือวันตายของแกเซโร่... เพื่อมาสเตอร์เอ็กซ์..." แฟนธ่อมนั้นเองเจ้าค่า~

"แฟนธ์คุง! นั้นใช่วิธีพูดกับผู้ใหญ่หรอ!" เสียงที่แสนคุ้นเคยดังขึ้น ก่อนที่ร่างสีขาวจะปรากฎตัวขึ้นพร้อมกับร่างสีแดงระหงส์ข้างๆ

"แองเจโล่?!/พี่แอง!" ในขณะที่เซโร่กล่าวอย่างสับสนเล็กน้อย แฟนธ่อมก็กล่าวอย่างตกใจสุดขีด

"สวัสดีค่ะคุณเซโร่" ในขณะที่ร่างข้างๆร่างสีขาวกล่าวกับเซโร่ด้วยน้ำเสียงขี้เล่น

"บลิส? ทำไมเธอถึงมากับแองเจโล่ได้ล่ะเนี้ย?" เซโร่มองร่างสีขาวกับแดงสลับไปมา

"ก็เขาเป็นแม่ของฉันนี้ค่ะ" บลิสกล่าวพลางกอดแขนของแองเจโล่และคลอเคลียกับไหล่ของร่างสีขาว

"แม่หรอ?!" เซโร่กับแฟนธ่อมกล่าวพร้อมกันอย่างตกใจ

"อา... ครับ ก็ผมสร้างเด็กคนนี้ขึ้นมาจากร่างจำลองของนายท่านนี้น่า" แองเจโล่ตอบพลางเกาแก้มแก้เขิน

"อะไรนะ? ร่างจำลองของฉัน?" เซโร่เอียงคออย่างไม่เข้าใจ

"พี่หมายถึงร่างจำลองที่ผิดพลาดนั้นงั้นหรอ? ไม่มีทาง! พี่ทำให้มันขยับได้ไงกัน!?" แฟนธ่อมกล่าวพลางชี้ไปที่บลิสอย่างตกใจ

"แฟนธ์คุง! อย่าเรียกคนอื่นว่ามันสิ!" แองเจโล่ว่าเสียงดุ

"ข ขอโทษครับ! เห้ย! เดี๋ยวสิ! พี่ไปเอาชุดเกราะมาได้อย่างไงกันน่ะ! แถมเอเชนอีก!" ตอนนี้แฟนธ่อมเริ่มจะลนล่ะ

"พึ่งจะถามเรอะ!" เซโร่มองแฟนธ่อมแบบว่า 'อะไรมันจะรู้สึกตัวช้าขนาดนั้นว่ะครับ?'

"คิกๆ Hidden Phantom ฉันจะเป็นคู่มือให้กับนายเอง" บลิสหัวเราะคิกคักก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่น่ากลัว

"ว่าไงนะ? อย่างเธอน่ะหรือที่จะมาสู้กับฉันน่ะ? ฮะๆ! ช่างน่าตลกเสียจริง!" แฟนธ่อมหัวเราะเสียงดัง

"แหม่~ มาดูถูกกันแบบนี้ก็แย่น่ะสิ~ นินจาหลงยุคอย่างนายน่ะ ฉันจัดการได้สบายๆอยู่แล้ว" บลิสว่าก่อนจะชักเซเบอร์ของเธอออกมา

"เธอเรียกฉันว่าไงนะ!"

"นิน-จา-หลง-ยุค ไงค่ะ~"

"หน็อย!~ ยัยนี้!"

แล้วก็~ บังเกิดการต่อสู้ขึ้น โดยที่แฟนธ่อมดูเหมือนจะลืมเซโร่กับแองเจโล่ไปสนิทเลยทีเดียว

"งั้น... เราเอาไงต่อ? นายรู้ไหมว่าก็อปปี้เอ็กซ์อยู่ที่ไหน?" เซโร่หันไปมองแองเจโล่

"ครับ ทางนี้เลยครับนายท่าน" แองเจโล่ว่าก่อนจะนำทางให้เซโร่








"หยุดอยู่ตรงนั้นนะ!" เฟฟเนอร์กล่าวเสียงดัง พร้อมกับฮาร์เปียและเลเวียธาร

"พวกเราจะไม่ยอมปล่อยให้ไปไกลกว่านี้!" เลเวียธารว่า

"ถ้าพวกเธอคิดว่าทำได้ก็ลองดูสิ! ผมจะเป็นคู่มือให้เอง" แองเจโล่ก้าวออกมายืนด้านหน้าเซโร่ ก่อนที่จะมองไปยังทั้งสามร่างตรงหน้าอย่างเยือกเย็น

"พอแค่นั้นแหละ!" ร่างสีครามปรากฏตัวขึ้น ดวงตาสีแดงจับจ้องร่างสีขาวอย่างเศร้าโศก ที่มีเพียงร่างสีขาวเท่านั้นที่สามารถรับรู้ได้

"เลกะ..." แองเจโล่กระซิบเบาๆ

"มาสเตอร์!" พวกฮาร์เปียพากันร้องอย่างตกใจ

"พวกเจ้าไปดูแลแองเจโล่ซะ! ข้าจะจัดการเซโร่เอง" ก็อปปี้เอ็กซ์กล่าวสั่งการ

"ตามประสงค์..." ทั้งสามกล่าวก่อนจะหันไปทางแองเจโล่

"ต้องปะมือกับพวกเธอจริงๆด้วยสินะ" แองเจโล่ยกยิ้มอย่างเศร้าใจ

"พี่เลือกจะเป็นศัตรูเองนี้... ทำไงได้ล่ะครับ" ฮาร์เปียกล่าว ก่อนที่ทั้งตน เฟฟเนอร์ เลเวียธาร และแองเจโล่จะหายตัวไป

"..." ก็อปปี้เอ็กซ์มองจุดที่แองเจโล่เคยยืนอยู่นิ่ง ก่อนจะหันมาทางเซโร่

"ในที่สุดก็ได้พบกัน... เซโร่ กล้ามากเหลือเกินที่มาทำให้แองเจโล่แปรทัพแบบนี้น่ะ" ดวงตาสีแดงหรี่ลงมองร่างสีแดง

"ทำไมทุกคนถึงชอบพูดกันแบบนี้นะ... ทั้งๆที่ฉันไม่ได้ทำอะเลยแท้ๆ!" เซโร่ถอนหายใจเฮือกใหญ่

"โกหกเห็นๆ ฉันจะกำจัดนาย... ทำให้แองเจโล่กลับมาเป็นเหมือนเดิม แล้วสร้างโลกในอุดคติอันสงบสุข ที่ทั้งปลอดภัยและมีความสุข ที่ที่มนุษย์ต้องการมากที่สุดขึ้นมาให้เสร็จสมบูรณ์!" ก็อปปี้เอ็กซ์ว่าเสียงนิ่ง

"แกมันเป็นปีศาจร้ายชัดๆ... โลกในอุดคติอันแสนสงบสุขงั้นหรอ? เหอะๆตลกกว่าที่คิดอีกนะนายเนี้ย สันติสุขที่แลกด้วยชีวิตของคนอื่นน่ะ! มันไม่เรียกว่าสันติสุขหรอกเว้ย! นี้เอ็งเป็นวีรบุรุษแบบไหนกันว่ะครับ!"

"ปีศาจร้ายงั้นหรอ... จะยอมเป็นก็ได้ถ้ามันทำให้ได้หมอนั้นกลับมาอยู่เคียงข้างฉันอีก..." ก็อปปี้เอ็กซ์ว่าจบก็เปลี่ยนเป็นเกราะOmega Armor

"หมอนั้นที่ว่าเนี้ย... หมายถึงแองเจโล่งั้นหรอ? นายคงรักหมอนั้นมากงั้นสินะ"

"หุบปาก!" ก็อปปี้เอ็กซ์พุ่งตัวใส่เซโร่




(ไรท์แต่งฉากต่อสู้ไม่เก่ง ดังนั้นจึงขอตัด)

ตัดไปทางแองเจโล่

ฮาร์เปียถูกแช่งอยู่ในน้ำแข็ง เลเวียธารนอนสลบอยู่บนพื้นพร้อมรอยไหม้จากไฟเผา ส่วนเฟฟเนอร์นอนหมอบอยู่ข้างๆทั้งสองพร้อมร่างที่กระตุกอย่างสม่ำเสมอจากการถูกไฟฟ้าช็อต

"พวกเธอก็น่าจะรู้ดีนี้น่า... ว่าผมรู้ไส้รู้พุ่งพวกเธอหมดอยู่แล้วน่ะ" แองเจโล่ว่าพลางเดินไปคุกเข่าลงข้างๆทั้งสาม ก่อนจะเริ่มทำการรักษาเบื้องต้น

ให้ตายยังไง เขาก็จะไม่ปล่อยให้เด็กๆที่เลี้ยงมาเองกับมือต้องตกอยู่ในสภาพนี้หรอกนะ

แองเจโล่ทำการรักษาทั้งสาม โดยเริ่มจากการละลายฮาร์เปียออกจากน้ำแข็งก่อน แล้วจึงตามด้วย เลเวียธารและเฟฟเนอร์

จนตอนนี้ฮาร์เปียแค่ขยับตัวไม่ได้จากความหนาว แผลไฟไหม้ของเลเวียธารถูกรักษาเรียบร้อย และเฟฟเนอร์มีแค่อาการชาเฉยๆเท่านั้น

"อ๊ากกก!!!" เสียงร้องดังขึ้น ทำให้ดวงตาของแองเจโล่เบิกกว้างขึ้นทันที

"เลกะ!" ก่อนร่างกายของเขาจะตอบสนองโดยสัญชาตญาณ ด้วยการออกตัววิ่งไปยังแหล่งกำเนิดเสียงทันที



กลับไปทางเซโร่

"ทำไมกัน... ทั้งๆที่ข้าน่าจะสมบูรณ์แบบแท้ๆ... ทั้งๆที่ข้าคือเอ็กซ์แท้ๆ..." ก็อปปี้เอ็กซ์ที่ร่างเหลือไม่ถึงครึ่งบ่นพึมพัมอยู่ไม่ห่างจากเซโร่

"นายคือเอ็กซ์งั้นหรอ? หึๆ อย่าพูดอะไรตลกๆเลยน่า~ เพราะสิ่งที่ทำให้เอ็กซ์เป็นเอ็กซ์น่ะ มันคือความทรงจำและประสบการณ์ของหมอนั้น นายที่ไม่มีทั้งสองอย่างก็ไม่สามารถเป็นเอ็กซ์ได้หรอกนะ ต่อให้นายจะเหมือนเอ็กซ์ขนาดไหนก็เถอะ แต่สุดท้ายตัวนายก็ยังคงเป็นได้แค่ตัวนายอยู่ดี" เซโร่ว่าพลางลงไปนั่งข้างหน้าก็อปปี้เอ็กซ์ที่กำลังก้มหน้าใช้ความคิดอยู่

"ตัวข้า... ก็ยังคงเป็นได้แค่ตัวข้า..."

“สำหรับคนอื่นเธออาจเป็นอย่างงั้นนะ แต่สำหรับผม… เธอคือเลกะนะ” ฉับพลันคำพูดของแองเจโล่ก็ลอยขึ้นมาในหัวของก็อปปี้เอ็กซ์

"แองเจโล่..." ก็อปปี้เอ็กซ์กระซิบกับตัวเอง คิดถึงเหลือเกิน... อ้อมกอดแสนอบอุ่นที่เคยโอบกอดข้า...

"แล้วอีกอย่าง... ปีศาจบ้ากามแบบเจ้าบ้าเอ็กซ์น่ะมีแค่คนเดียวก็พอแล้ว" เซโร่ว่าพลางเกาหลังคอ

"ฉันได้ยินนะเซโร่~" เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหู เล่นเอาเจ้าของชื่อสะดุ้ง

"อ เอ็กซ์!" เซโร่กล่าวอย่างตกใจ ก่อนจะหันไปด้านหลังแล้วพบกับไซเบอร์เอลฟ์ที่คุ้นเคย

"เอ็กซ์?" ก็อปปี้เอ็กซ์เงยหน้าขึ้นมองไซเบอร์เอลฟ์

"เธอคือก็อปปี้เอ็กซ์สินะ แองคุงเขาเป็นห่วงเธอมากเลยนะรู้ไหม?" เอ็กซ์ว่าพลางลอยไปหยุดอยู่ตรงหน้าก็อปปี้เอ็กซ์

"แองเจโล่..." แววตาของก็อปปี้เอ็กซ์เศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด

"นี้! ฉันขอถามอะไรนายหน่อยสิ" เซโร่ว่าขึ้น ทำให้ความสนใจของทั้งสองเอ็กซ์ตกมาอยู่ที่เซโร่

"ว่า?" ก็อปปี้เอ็กซ์จ้องที่เซโร่อย่างสับสัน

"ถ้าให้เลือกระหว่างการเป็นนายในตอนนี้ กับเป็นนายที่อยู่เคียงข้างแองเจโล่ได้ตลอดไป นายจะเลือกตัวตนไหน?" เซโร่ถามยิ้มๆ ดูสิว่าเจ้านี้จะติดแองเจโล่มากแค่ไหน

"ให้เลือกว่าจะเป็นเอ็กซ์หรือเลกะงั้นหรอ?..." ก็อปปี้เอ็กซ์ถามพลางขมวดคิ้วใช่ความคิด

"เลกะนี้คือ?" เซโร่กระซิบกับเอ็กซ์

"เหมือนจะเป็นชื่อที่แองคุงใช้เรียกก็อปปี้เอ็กซ์นะ" เอ็กซ์กระซิบตอบ

"ตัวตนที่ข้าอยากจะเป็น..."

"เลกะ!" อยู่ๆเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น ก่อนร่างสีขาวจะรีบวิ่งเข้ามา

"แองเจโล่?" เซโร่กับเอ็กซ์กล่าวขึ้นพร้อมกัน ก่อนที่ร่างสีแดงจะยืนขึ้น

"มาสเตอร์? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี้ได้ล่ะครับ?" แองเจโล่ถามอย่างสับสน

"ก็นิดหน่อยล่ะนะ" เอ็กซ์ตอบยิ้มๆ

"ครับ... นายท่านไม่บาทเจ็บใช่ไหมครับ?" แองเจโล่หันมาทางเซโร่

"อ่า... ฉันไม่เป็นไร ว่าแต่นายมาหาเจ้านี้ไม่ใช่เรอะ?" เซโร่ว่าพลางท้าวเอวและมองไปทางก็อปปี้เอ็กซ์ที่ดูเหมือนจะเอาแต่คิดเกี่ยวกับคำถามของเขา จนไม่รับรู้ถึงการมาถึงของร่างสีขาวเลยแม้แต่น้อย

"ตัวตนที่ข้าอยากจะเป็นงั้นรึ..." และดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะเอาแต่ถามตัวเองแบบนี้ซ้ำไปมา

"สมาธิมันสูงหรือว่าอย่างไงนิ?" เอ็กซ์ว่าพลางมองก็อปปี้เอ็กซ์แบบเอือมๆ

"เลกะ" แองเจโล่เรียกก็อปปี้เอ็กซ์พลางนั่งยองๆอยู่ตรงหน้าอีกฝ่าย แต่อีกฝ่ายก็เอาแต่ก้มหน้าคิดจนไม่ทันสังเกตุเห็นเขา

"ถ้าเป็นเอ็กซ์... เราก็ต้องใช้ชีวิตโดยไม่มีแองเจโล่ แบบนั้นไม่เอาด้วยหรอก..." ก็อปปี้เอ็กซ์กล่าวกับตัวเอง

"เลกะครับ" ในขณะที่แองเจโล่ยังคงเรียกอีกฝ่ายต่อไป

"ถ้าเป็นเลกะ... เราก็จะได้อยู่กับแองเจโล่ต่อ..."

"โลกถึงเลกะครับ~" แองเจโล่ว่าพลางสะกิดที่ไหล่ของอีกฝ่าย แต่ถูกสะบัดออกพร้อมกับเสียงที่ฟังดูไม่พอใจ

"แต่ถ้าแบบนั้นสิ่งที่เราทำมา... แต่ว่า... แองเจโล่เองก็สำคัญสำหรับเราเหมือนกัน..." ก็อปปี้เอ็กซ์ยังคนพูดต่อไปโดยไม่รู้ตัว

"คิกๆ งั้นหรอครับ? ผมสำคัญสำหรับเธอสินะ ดีใจจัง^^" แองเจโล่ถามพลางหัวเราะคิกคัก

"อืม สำคัญมาก- อ แองเจโล่!" ก็อปปี้เอ็กซ์สะดุ้งก่อนจะใบหน้าจะเริ่มขึ้นสี

"สวัสดีครับเลกะ^^" แองเจโล่ยิ้มกรุ้มกริ่ม

"ม มาตั้งแต่เมื่อไหร่!"

"ก็นานพอที่จะได้ยินที่เธอพูดเกือบทั้งหมดนั้นแหละครับ"

"แล้วมาบอกข้าว่าอย่าแอบฟังคนอื่นพูดเนี้ยนะ..." ก็อปปี้เอ็กซ์เบือนหน้าหนีด้วยใบหน้าที่ขึ้นสี

"คิกๆ แต่ผมไม่ได้แอบฟังเธอนะ"

"เงียบน่า..."

"ครับๆ" แองเจโล่ว่าพลางลูบหัวก็อปปี้เอ็กซ์เบาๆด้วยรอยยิ้ม

"เหมือนแม่กับลูกเลยนะว่าไหม?" เอ็กซ์กระซิบกับเซโร่ด้วยรอยยิ้ม

"แม่หรอ? แองเจโล่เป็นผู้ชายนะ ต้องเป็นพ่อสิ" เซโร่ขมวดคิ้ว

"แองคุงน่ะเหมือนแม่มากกว่า"

"พอนายพูดแบบนั้น... ฉันก็เริ่มคิดแล้วสิ" เซโร่ละสายตาจากเอ็กซ์ก่อนจะหันกลับไปมองก็อปปี้เอ็กซ์กับแองเจโล่

"แล้วเธออยากจะมากับผมไหมเลกะ?" แองเจโล่ถามพลางลูบแก้มของก็อปปี้เอ็กซ์

"ข้า..." ก็อปปี้เอ็กซ์ลังเล

"ผมจะไม่บังคับเธอหรอกนะ แต่ถ้าเธอยืนยันที่จะเป็นศัตรูกับนายท่านเซโร่ล่ะก็... ผมจะไม่-"

"ข้าน่ะ... ข้าอยากอยู่กับเจ้า ข้า.. ข้าจะเป็นเลกะ" ก็อปปี้เอ็กซ์- ไม่ใช่สิเลกะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

"เลกะ..." แองเจโล่ยิ้มก่อนจะดึงร่างของเลกะเข้ามากอดแล้วลุกขึ้นยืน

"งั้นพวกเราก็ไปกันเถอะนะ!" เอ็กซ์ว่าอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะคล้องแขนของตนกับเซโร่

"ไป? ไปไหน?" เซโร่มองร่างข้างๆอย่างสับสน

"ถามได้~ ก็ไปฮันนี่มูนไงครับที่รัก~"

"ฮะ! ฮันนี่มูน!" เซโร่ร้องก่อนหน้าจะซีดลงอย่างเห็นได้ชัด

"ก็แหม~ เรื่องก็อปปี้เอ็กซ์ก็จบแล้วนี้น่า พวกเราก็ไปตามหาความทรงจำของนายกันต่อดีกว่า~"

"เอ่อ... ถ้าอย่างงั้นผมก็ขอแยกตัวดีกว่าครับ^^; ไม่อยากรบกวนน่ะ" แองเจโล่ว่าพลางเหงื่อตก

"แองเจโล่! อย่าทิ้งฉันไว้กับหมอนี้นะ!" เซโร่ร้องอย่างหวาดกวัดเพราะรู้ชะตากรรมของตัวเอง ในขณะที่โดนเอ็กซ์ลากออกไปที่ไหนสักแห่ง

"แองเจโล่..." เลกะเรียกร่างสีขาว

"ครับ?" แองเจโล่ก้มหน้ามองร่างในอ้อมแขน

"ข้าไม่อยากเป็นเอ็กซ์อีกแล้ว..." เลกะว่าเสียงสั่น

"ครับ... ผมจะไม่ให้ใครมาบังคับเธออีกแล้ว" แองเจโล่ยิ้มรับก่อนจะจูบที่อัญมณีบนหมวกของร่างสีคราม

"อืม... ข้าเชื่อเจ้า" เลกะยกยิ้มก่อนจะกดหัวเข้ากับอกของแองเจโล่

"นี้เลกะ... เธอคิดยังไงกับการมีน้องสาวหรอ?" แองเจโล่ถามพลางเดินไปยังทิศทางหนึ่ง

"น้องสาว?" เลกะขมวดคิ้ว

"อืมก็แบบว่า-"

"คุณแม่ค่ะ~" ร่างหนึ่งกระโจนเข้ามา

"บลิสจัง ไม่ได้เล่นแฟนธ์คุงหนักใช่ไหม?" แองเจโล่ถามอย่างกังวล

"แม่ง่า~ ไม่ถามสาระทุกข์สุขดิบลูกเลย" บลิสว่าพลางทำแก้มป่องไม่พอใจ ก่อนจะหันมาสนใจร่างในอ้อมแขนของร่างสีขาว

"สวัสดีค่ะ~" บลิสโบกมือให้เลกะด้วยรอยยิ้ม

"ใคร?" ในขณะที่เลกะขมวดคิ้วและกดตัวเองกับแองเจโล่มากขึ้น

"เลกะนี้คือบลิสจังครับ เป็นน้องสาวคนใหม่ของเธอน่ะ^^" แองเจโล่กล่าวด้วยรอยยิ้ม

"..." แต่เหมือนเลกะจะช็อกจนเครื่องค้าง

~จบภาคหนึ่ง~



แถมครับแถม~ NC18+ครับ~

เวลาต่อมา ณ ทะเลทรายไม่ห่างไกลจากนีโออัลคาเดียมากนัก

"สมแล้วที่เซโร่ของฉัน~ พริบตาเดียวศัตรูก็ลงไปนอนหมอบบนพื้น^^" เอ็กซ์กล่าวติดตลก เพราะเมื่อไม่กี่นาทีก่อนเซโร่พึ่งจะจัดการทหารของนีโออัลคาเดียหลายร้อยตัวภายในพริบตา

"ไม่ต้องมาพูดยอกันเลย" เซโร่ว่าก่อนจะเริ่มออกเดิน

"จ้าๆ~" เอ็กซ์ว่ากอดแขนเซโร่

ต่อมาทั้งสองก็ได้มาถึงถ้ำที่น่าจะพอใช้เป็นที่พักพิงได้ เพราะตอนนี้พายุทะเลทรายได้พัดกระหน่ำขึ้นมาแล้ว

"ที่นี้น่าจะพอใช้หลบพายุทรายได้บ้าง" เซโร่ว่าก่อนจะนอนพิงกำแพงถ้ำ แล้วหลับตาลงหวังจะพักผ่อนเสียหน่อย แต่ดูเหมือนเอ็กซ์จะมีความคิดอื่น...

"นั้นน่ะสินะ งั้นเราก็มาเริ่มกันเลยดีกว่าเนอะ~" เอ็กซ์ว่าพลางนั่งคร่อมสะโพกของเซโร่ แล้วถอดหมวกของร่างสีแดงออก

"ห๋า?" เซโร่ลืมตาขึ้นด้วยความสงสัย ก่อนจะรู้ตัวว่าตนเองทำพลาดมหันต์ที่หลับตาลงก่อนหน้านี้

"คิกๆ วันนี้ฉันอยากลองอะไรใหม่ๆสักหน่อย" เอ็กซ์ว่าก่อนจะปลดชุดเกราะของเซโร่ออกอย่างรวดเร็ว (จริงๆไรท์แค่ขี้เกียจอธิบายโอ๊ย!-//ไรท์สลบไปแล้ว อย่ามาขัดเซ่!//เอ็กซ์)

"ฉันเหนื่อยแล้วนะเอ็กซ์... ทำไมนายไม่ปล่อยให้ฉันพักบ้าง- อ่า~" เซโร่จะประท้วงแต่ก็ต้องครางออกมาแทน เมื่อเอ็กซ์ใช้มือมาบีบเล่นที่ยอดออกทั้งสองข้าง

"นายพักมากว่า100ปีแล้วนะเซโร่ ฉันคิดถึงนายมากเลยนะรู้ไหม?" เอ็กซ์ก้มหัวลงเพื่อดูดเน้นที่ต้นคอของร่างข้างใต้ ในขณะที่มือข้างหนึ่งลูบไล้ไปตามร่างเพรียวของเซโร่ ส่วนอีกข้างก็ยังคงบีบเล่นอยู่ที่ยอดออก

"อือ~ เอ็กซ์หยุดนะ อื้อ!" เซโร่พยายามสะบัดตัวออกจากเอ็กซ์ แต่เมื่อร่างข้างบนกระกบปากลงมาก็เหมือนแรงของเขาถูกอีกฝ่ายดูดไปอย่างไงอย่างงั้น

นิ้วมือเรียวนิ้วหนึ่งของเอ็กซ์สอดเข้าไปในช่องทางข้างหลังของเซโร่ เล่นเอาคนถูกรุกล้ำถึงกับสะดุ้ง

'เดี๋ยวนะ! เอ็กซ์จะเข้ามาหรอ!?' เซโร่คิดก่อนที่จำนวนนิ้วภายในตัวเขาจะเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ ทำให้เขายิ่งเกร็งมากขึ้น

"เฮ้ๆ เดี๋ยวก็เจ็บหรอก" เอ็กซ์ถอนจูบออกก่อนจะกล่าว

"น นายจะเข้ามาอย่างงั้นหรอ" เซโร่ถามเสียงสั่น ชีวิตนี้ยังไม่เคยเป็นฝ่ายถูกสอดมาก่อนเลย! หรือว่าเคยแต่จำไม่ได้? ถึงอย่างไงก็ไม่อยากครับ!

"ก็แหม~ ฉันอยากรู้ว่าหน้านายตอนเป็นฝ่ายรับมันจะเป็นอย่างไงน่ะสิ" เอ็กซ์แสยะยิ้มก่อนจะก้มหน้าลงมาดูดเน้นที่แกนกายของเซโร่

"อะ อ่า~ เอ็กซ์ อ่า~ อย่านะ อ่า~" ตอนนี้เซโร่ถูกโจมตีทั้งสามทาง หนึ่งหัวนมของเขาข้างหนึ่งถูกนิ้วของเอ็กซ์บีบไปมา สองช่องทางด้านหลังของเข้าถูกรุกล้ำโดยนิ้วของเอ็กซ์ และสามแกนกายของเขาอยู่ในปากของเอ็กซ์

และในที่สุด...

"อ่าาาา!!!!!" เซโร่ก็ปล่อยออกมาเต็มปากของเอ็กซ์

"อืม~ หวานจัง" เอ็กซ์กลืนน้ำสีน้ำนมของเซโร่ไปอย่างไม่นึกรังเกียจ ในขณะที่เซโร่หอบ

"พอเถอะ... เอ็กซ์..."

"ไม่เอาสิเซโร่ ฉันรู้ว่านายต้องการ" เอ็กซ์ผละออกจากแกนกายที่บวมเต่งของเซโร่แล้วแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย ก่อนจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออก

"อ เอ็กซ์ขอล่ะ... อย่าเลย" เซโร่อ้อนวร แต่ดูเหมือนจะเป็นการกระตุ้นเอ็กซ์เสียมากกว่า

"นายจะน่ากินไปไหนเนี้ย" เอ็กซ์เลียริมฝีปากก่อนจะสอดตัวเองเข้าไปในตัวเซโร่อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

"อ่าาา!!!!!" เซโร่ร้องลั่น

"อืม~ ในตัวนายแน่นจังอ่า~ หรือของฉันใหญ่กว่าที่คิดนะอ่า~" เอ็กซ์เริ่มขยับ

"ฮ่า~ เอ็กซ์ อ่า... อย่า อือ~ ขยับ อ่า~"

"ไม่เอาฮ่า~ ในตัวนายมันร้อนเกินไป อืม~ เข้าใจแล้วว่าทำไมนายถึงชอบ ชักจะอืม~ ติดใจแล้วอ่า~" เอ็กซ์เร่งความเร็ว

"อ่า~ อย่าอืม ฉันไม่ยอม ฮะ ฮ่า~ ให้นาย อ่า!" เอ็กซ์กระแทกจนสุด

"เรื่องนั้นไว้ที่หลังนะ" เอ็กซ์กระแทกแรงขึ้นตรงจุดเดิม

"เอ็กซ์! อ่าาา!!!"

"เซโร่! อ่าาา!!!"

พรวด!!!






___________________________

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #25 NovaStarder (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มกราคม 2564 / 12:38
    จ้าาาา เยี่ยมไปเลยทำในถ้ำกลางพายุทราย(epicไม่สนรอบข้าง)555
    #25
    0
  2. #23 Hime-S4-25 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 มกราคม 2564 / 21:45

    ดีค่ะ ดีมากๆเลย ♡♡ มาอีกเรื่อยๆนะคะ

    #23
    0