นายช่วยรักฉันตลอดไปเลยได้ไหม [Futurecard Buddyfight Ace]

ตอนที่ 9 : บทที่8 โอเมก้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    6 ส.ค. 63



ณ เวลาอันแสนนานจนเกือบถึงจุดกำเนิดของกาลเวลา....


"นี้เจ้าหนู" ร่างใหญ่ของมังกรสีสังข์เอ่ยเรียกร่างเล็กผมยาวสีขาวดวงตาสีแดง ที่กำลังทำความสะอาดดาบเล่มใหญ่กว่าตัว

"..." ร่างเล็กไม่เอื้อนเอ่ยอันใด แต่ละออกจากดาบตนแล้วจ้องมองตาของอีกฝ่ายนิ่ง อย่างไม่กลัวเกรงแรงกดดันอันใด

"นี้เจ้าจะบังอาจมากเกินไปแล้วนะ! ไม่รีบก้มหัวให้ท่านผู้นี้อีก!-" มังกรที่อยู่ข้างหลังมังกรตรงหน้าร่างเล็กกล่าวอย่างเกรี้ยวโกรธ แต่ถูกมังกรสีสังข์ยกมือขึ้นปราม

"เจ้าชื่ออะไรเจ้าหนู?" ร่างเล็กมองคนถามอย่างชั่งใจก่อนจะตอบ

"โอเมก้า..." ว่าจบร่างเล็กก็ก้มหน้ากลับไปทำความสะอาดดาบตนต่อ

"โอเมก้า ทำไมเด็กอย่างเจ้ามาอยู่คนเดียวเช่นนี้ท่ามกลางฝากศพของสัตว์อสูรแห่งกาลเวลาเหล่านี้ พ่อแม่เจ้าล่ะ?" ร่างใหญ่ถามพลางมองไปยังร่างไร้วิญญาณของสิ่งมีชีวิตหน้าตาประหลาดทั้งหลาย ที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นรอบตัวร่างเล็ก

"ข้าฆ่าตายไปแล้ว" ร่างเล็กตอบโดยไม่ละออกจากดาบ

"หืม? ทำไมเป็นเช่นนั้นล่ะ?"

"เพราะพวกมันจะฆ่าข้าก่อน"

"ทำไมพวกเขาถึงต้องการฆ่าเจ้า? ในเมื่อเจ้าเป็นลูกในไส้ของพวกเขา"

"พวกมันกลัวข้า"

"ทำไมพวกเขาจึงกลัวเจ้า?"

"เพราะข้านำมาซึ่งจุดจบแก่ทุกสรรพสิ่งอย่าง"

"งั้นสัตว์อสูรแห่งกาลเวลาเหล่านี้ก็เป็นฝีมือเจ้าสินะ"

"อืม"

"อย่ามาตอบอย่างเสียมารยาทกับท่านผู้นี้เจ้าเด็กโสโครก!" คราวนี้มังกรมีตัวว่าอย่างเหลืออด

"หนวกหู" ร่างเล็กตอบอย่างไม่สนใจพลางทำความสะอาดดาบต่อไป

"หน็อย! ขออภัยอย่างยิ่งท่านไทม์รูเลอร์ แต่ข้าไม่อาจทนเจ้าเด็กนี้ได้อีกต่อไปแล้ว!" มังกรตัวเดิมกล่าว

"กลัวตายล่ะ มาๆ รีบสู้กันจะได้จบๆไปที ข้าจะไปนอนกลางวันต่อ" ร่างเล็กว่าพลางยืนขึ้นแล้วกวัดมืออย่างท้าทาย

"เหอะ! เดี๋ยวเจ้าได้นอนยาวแน่ เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างเจ้า เพียงไม่กี่วิ- อั้ก!" อนิจา มังกรร่างใหญ่โดนเด็กตัวกะเปี๊ยกเดียวเล่นงานจนถึงกับล้มลงไปกองพื้นพร้อมกับเลือดสีแดงสด

"ไม่เลวเลย" มังกรสีสังข์กล่าวด้วยรอยยิ้มเล็กๆ

"พูดมากปากเยอะ ข้าพึ่งจะทำความสะอาดดาบไปเปื้อนอีกแล้ว" โอเมก้ากล่าวก่อนจะนำผ้าออกมาเช็ดดาบที่เปื้อนด้วยเลือดของมังกร

"เล่นทีเผลอนิ!" มังกรตัวอื่นกล่าว

"ไม่พอใจก็เข้ามาอีกสิ" โอเมก้าว่าพลางเก็บผ้าที่ใช้เช็ดดาบแล้วกวัดมืออีกครั้ง

"นี้สำหรับที่มาทำร้ายเพื่อนข้!- อ็ากกก!" ร่างเล็กไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบด้วยซ้ำ

"พูดพล่ามอยู่ได้ เป็นมังกรกันเสียเปล่าอ่อนแอกันซะจริง"

"หึๆ ปากดีจริงนะเด็กคนนี้" มังกรสีสังข์กล่าวติดตลก

"เจ้าเด็กนรก! กล้าดียังไงหะ!" เหล่ามังกรที่ติดตามมังกรสีสังข์ต่างพุ่งตัวใส่ร่างเล็ก

"ดูสิว่าผลจะเป็นอย่างไง" มังกรสีสังข์กล่าวพลางแสยะยิ้ม

ผ่านไปไม่ถึงนาที...

"เหอะ เก่งแต่ปากจริงๆ" ร่างเล็กว่าพลางหยิบผ้าออกมาเช็ดดาบที่โชกไปด้วยเลือด ก่อนที่เสีนงตบมือจะดังขึ้น

"เจ้าเป็นเด็กที่เก่งจริงๆ" เจ้าของเสียงตบมือนั้นก็คือมังกรร่างใหญ่สีสังข์นั้นเอง

"อยากจะแก้แค้นให้พวกหรอ?"

"เปล่าหรอก อีกเดี๋ยวพวกมันก็จะฟื้นตัวได้เอง แต่เจ้าหนู เจ้าไปได้เรียนดาบมาจากที่ได้กัน?"

"พ่อแม่และทุกคนที่เป็นนักดาบที่ข้าพบเจอสอนให้ข้า ก่อนที่พวกเขาจะกลัวข้า และพยายามฆ่าข้า แต่สุดท้ายข้าก็ฆ่าพวกมันก่อน"

"เจ้าอยู่ตัวคนเดียวมาตลอดเลยรึ?"

"อืม"

"ดี ต่อไปนี้เจ้าจงมาอยู่กับข้าเสีย ข้าต้องการเห็นว่าเจ้าจะพัฒนาไปได้ไกลเพียงใด"

"ไม่เอาอะ"

"เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร? เจ้าจึงได้กล้าที่จะปฏิเสธข้าเช่นนี้"

"ไม่รู้ไม่สน"

"ข้าคือผู้ควบคุมและเทพสูงสุดแห่งกาลเวลา ไทม์รูเลอร์ดราก้อน ได้ยินเช่นนี้แล้วเจ้ายังจะปฏิเสธอยู่อีกรึ?"

"เป็นแล้วไงล่ะไทม์มี่?"

"ท ไทม์มี่?! นี้เจ้ากล้าเรียกข้าแบบนั้นรึ!"

"ก็ไทม์รูเลอร์มันยาวอะ"

"งั้นข้าจะยอมให้เจ้าเรียกข้าว่าดิเอนด์เป็นกรณีพิเศษ"

"ไม่เอา ความหมายมันเหมือนชื่อข้า"

"งั้นรูเลอร์ก็ได้!"

"ความหมายตรงตัวไปปะ? ไทม์มี่แหละดีแล้ว"

".... แล้วแต่เจ้าก็แล้วกันข้าขี้เกียจเถียง ไม่งั้นคงจะยาวกว่านี้เป็นแน่ เพียงแต่อย่าเรียกเช่นนั้นต่อหน้าใครก็พอ- เดี๋ยว! นั้นเจ้าจะไปไหน!" เมื่อสังเกตุเห็นว่าร่างเล็กกำลังจากไปร่างใหญ่ก็ตะโกนเรียกทันควัน

"ข้าจะไปนอนกลางวัน! ง่วงจะแย่แล้ว!หาว~"

"ก็มากับข้าสิ ข้าบอกให้เจ้ามาอยู่ไง" ไทม์รูเลอร์ก้าวเข้าไปขวางร่างเล็ก(ก้าวเดียวก็ถึง เพราะตัวใหญ่กว่าเยอะ//ไรท์)

"ม่ายปาย~" โอเมก้าทำหน้ามุ่ยก่อนจะหันหน้าไปอีกทางแล้วเดินต่อ

"ปฏิเสธข้าขนาดนี้แถมหันหลังให้ข้าอีก ไม่กลัวถูกข้าตัดหัวหรือไง?" ร่างเล็กที่กำลังเดินอยู่หยุดกึก ร่างใหญ่จึงยกยิ้มพอใจ

"งั้นก็รีบๆทำซะ" ร่างเล็กหันกลับมายืนกอดอกให้

"หะ?"

"รีบๆฆ่าข้าซะสิ"

"หะ!"

"อะไรล่ะ? ฝีมือระดับเทพแห่งเวลาน่าจะทำได้สบายๆอยู่แล้วนี้"

"แล้วถ้าเจ้าอยากตาย ทำไมถึงไม่ยอมให้พวกเบี้ยล่างของข้าฆ่าเสียล่ะ?"

"ข้าไม่อยากตายด้วยน้ำมือคนที่อ่อนแอกว่าหรอกหนา ถ้าเป็นไทม์มี่ที่เป็นเทพก็น่าจะแข็งแกร่งที่สุดใช่ไหมล่ะ?"

"แต่ข้าไม่ได้อยากจะฆ่าเจ้าจริงๆหรอกนะ- เฮ้! เดี๋ยวสิเจ้าหนู!"

"จะไปนอนกลางวันแย้ว~"

"ชีวิตข้าไม่เคยถูกใครปฏิเสธหรอกนะเจ้าหนู! แล้วข้าจะไม่ยอมถูกใครปฏิเสธด้วย!" ว่าจบอุ้งเล็บมังกรก็คว้าหมับเข้าที่คอเสื้อร่างเล็ก แล้วยกร่างของเด็กน้อยจนตัวรอย

"อะไรอะ! ปล่อยข้านะ!" ร่างเล็กดิ้นหมายจะหลุดออกให้ได้จากการถูกร่างใหญ่หิ้ว

"อย่าพยายามเสียให้ยากเลยเจ้าเด็กน้อย"






ร้อยปีผ่านไป... จนไวเหมือนโกหก...

"โอเมก้า!" ร่างใหญ่ของมังกรสีสังข์ผู้แสนองอาจกำลังเดินออกหาเด็กชายคนหนึ่งที่อยู่ที่ไหนสักแห่งในวังของตน

"โอเมก้าออกมาเดี๋ยวนี้นะ! อย่าให้ข้าหมดความอดทนเชียว!"

"บ่นเป็นหมีกินผึ้งไปได้ไทม์มี่=_=" อยู่ๆร่างเล็กก็โผล่ออกมาจากอากาศด้วยท่าทางเฉยเมย

"ภาพมายารึ? นี้เจ้าไปเรียนมาเมื่อไร?"

"ก็ตอนว่างน่ะสิ กับพวกผู้ใช้มายาน่ะ"

"ว่าง? เจ้ามีเวลาวางด้วยรึ?"

"หึ! คนปกติคงไม่มีหรอก ก็ไทม์มี่เล่นจัดตารางการเรียนของข้าไว้เยอะขนาดนั้นน่ะ=_= ข้าก็แค่เรียนวิชาที่ข้าไม่ชอบให้จบเร็วๆเท่านั้นเอง"

"ถ้าวางแล้วไม่มาหาข้าบ้างล่ะ?"

"ทำไมต้องไปอะ?"

"ข้าเบื่อ"

"แล้วอยู่กับข้าไม่เบื่อรึ?"

"ก็เจ้ามันทั้งต่อปากต่อคำเก่ง ประชดเก่ง ไม่เคยพูดจาประจบข้านิ ชีวิตข้าก็เลยพอจะมีสัสันบ้างอะไรบ้าง อย่างน้อยมันก็สนุกดีที่มีคนทะเลาะด้วย"

"ไม่มีคนอื่นให้ทะเลาะด้วยหรือไง?=_="

"นอกจากเจ้าแล้วจะมีใครกล้าอีกล่ะ หือ?" ว่าจบก็คว้าคอเสื้อร่างเล็กขึ้นแล้วหิ้วไปให้อยู่ในระดับสายตาตน

"คงมีมั้ง แล้วจะหิ้วเพื่อ!=[]="

"ก็เจ้าตัวเล็กเองนี้ แต่ถ้าไม่อยากให้หิ้วก็อยู่บนนี้ไปก่อนล่ะ" ไทม์รูเลอร์ว่าพลางวางโอเมก้าไว้บนไหล่ตนก่อนจะเริ่มออกเดิน

"ไทม์มี่ทำแบบนี้เดี๋ยวโดนนินทาขึ้นมาทำไง?"

"ใครจะกล้าล่ะ?"

"ไม่รู้สิ พวกขุนนงขุนนางมังกงมังกรมั้ง"

"ใครหน้าไหน? บอกข้ามาสิข้าจะได้ไปจัดการมัน"

"ก็เกือบทุกคนนั้นล่ะ ไม่มีใครพอใจหรือชอบที่ท่านพาข้ามาอยู่ด้วยหรอก ยิ่งท่านเลี้ยงข้าราวกับลูกเช่นนี้แล้วด้วย=_="

"ก็ข้าคนหนึ่งนี้ไงเล่า เจ้าจะมาคิดมากทำไมให้รกหัวกัน? ข้าชอบที่เจ้ามาอยู่ที่ก็อดคล็อกค์(Godclock)ด้วยก็พอแล้วนี้"

"ไทม์มี่ข้าอยากออกไปตะเวนเวิลด์อื่นๆ"

"..." ร่างใหญ่หยุดกึก

"ไทม์มี่?"

"ทำไม..."

"ข้าอยากจะแข็งแกร่งขึ้นอีก"

"เจ้าจะต้องการแข็งแกร่งขึ้นอีกไปทำไมกัน? ในเมื่อเจ้าก็แข็งแกร่งอยู่แล้ว! เจ้าแข็งแกร่งยิ่งกว่าเหล่ายอดฝีมือของก็อดคล็อกค์เสียอีก!"

"ความแข็งแกร่งก็เหมือนวิชาความรู้ มันสามารถเรียนรู้ได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด ข้าอยากจะเรียนสาขาวิชาการต่อสู้อื่นจากทุกๆเวิลด์ที่มีอยู่ และข้าต้องการประสบการณ์จริงทางกายไม่ใช่ตำรา"

"เจ้า.... อยากจะออกเดินทางไปเวิลด์อื่นจริงรึ?"

"ก็ใช่น่ะสิ"

"เจ้าคิดดีแล้วรึ?"

"แน่นอนสิ"

"ถ้าเจ้ากล้าออกไปจากก็อดคล็อกค์.... ข้าจะถือว่าเจ้าเป็นคนทรยศนะโอเมก้า"

"..." โอเมก้านิ่งเงียบไป ในขณะที่ไทม์รูเลอร์ยกยิ้มอย่างผู้มีชัย แต่รอยยิ้มนั้นก็หายไป เมื่อร่างเล็กกระโดดลงไปจากไหล่... แล้วยืนเผชิญหน้ากับมังกรสีสังข์

"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะไทม์มี่... " โอเมก้ายิ้ม เป็นรอยยิ้มแรกตั้งแต่ที่ไทม์รูเลอร์พานักดาบน้อยมายังก็อดคล็อกค์

'ทำไมถึงได้ยิ้มแบบนั้น...'

"และลาก่อนนะ.... หวังว่าเราจะได้เจอกันอีก" ร่างเล็กหันหลังให้แล้วก้าวเดินจากไปและไม่หันกลับมาอีก...
















ปัจจุบัน....

"ทำไมคุณถึงยังเก็บคนไร้ประโยชน์แบบนั้นไว้ใกล้ตัวอีก?" เด็กหนุ่มผมดำดวงตาสีน้ำเงินกล่าวกับเด็กหนุ่มที่อายุมากกว่าด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"หมายถึงเพื่อนของผมงั้นหรอ?" เด็กหนุ่มอายุมากกว่าผู้มีเรือนผมสีฟ้าและดวงตาสีแดงกล่าวถามกลับ

"ก็ใช่น่ะสิ... ตาก็มองไม่เห็นแล้วยังจะมีประโยชน์อะไรเหลืออีกล่ะ?"

"แต่ผมว่าคนที่ประมาทน่ะไร้ประโยชน์กว่าคนที่มองไม่เห็นอีกนะ" เสียงใหม่ดังขึ้นข้างหลังเด็กหนุ่มอายุน้อย

"เฮือก!" เด็กหนุ่มผมดำสะดุ้งเล็กน้อยก่อนหันไปด้านหลังแล้วพบกับเด็กหนุ่มอีกคนที่มีดวงตาสีขาวและผมสีเขียวน้ำเงิน

"ก็อย่างเช่น... คนที่ประมาทจนไม่รู้ว่ามีคนมาอยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ไงล่ะครับ ถ้าเป็นศัตรูล่ะก็คงจบไม่สวยแน่เลยล่ะ^^ นายว่างั้นไหมล่ะเคย์?" เด็กหนุ่มผู้มาใหม่ว่าพลางยิ้มอย่างขี้เล่น ไม่รู้ว่าตั้งใจกล่าวให้เข้าตัวเด็กหนุ่มผมดำหรือเปล่า

"ไอคุ? ทำไมนายมาไม่สุ่มไม่เสียงแบบนั้นล่ะ?" เด็กหนุ่มผมฟ้ากล่าว

"ก็ผมไม่มีมือเปิดนิ ก็เลยเปิดเกจเข้ามาแทน" ไอคุว่าพลางยกเอกสารที่ถืออยู่ไปวางบนโต๊ะตรงหน้าของเคย์

"แล้วบัดดี้นายไม่อยู่งั้นหรอ? ปกติก็เห็นคอยเปิดประตูให้นายตอนเอาเอกสารมาส่งตลอดนิ"

"อืม เซเนียบอกว่าจะกลับไปไทม์เวิลด์น่ะ เห็นว่าจะไปเอาของ" ไอคุว่าพลางเดินไปนั่งที่โซฟาตามความเคยชิน เพราะมองไม่เห็นและไม่รู้ว่ามีคนนั่งอยู่ เจ้าตัวจึงเข้าไปนั่งใกล้กับเด็กหนุ่มผมดำมาก

"เอ่อ... ไอคุข้างๆนายน่ะมีคนนั่งอยู่นะ"

"งั้นหรอ? ใช่เด็กผู้ชายผมดำตาสีน้ำเงินที่ชื่อ อามาเทราสึ ยากิ หรือเปล่า?" ไอคุถาม เล่นเอาอีกสองคนที่เหลือถึงกับอ้าปากค้าง โดยเฉพาะเจ้าของชื่อ

"น นายรู้ได้ยังไง!?" เคย์ถามอย่างตกใจ

"ความลับน่ะ" ไอคุตอบยิ้มๆ

"หา...."

"จริงๆแล้วคุณมองเห็นใช่ไหมล่ะ" เด็กหนุ่มผมสีดำกล่าวเสียงนิ่งพลางมองคนข้างๆด้วยสายตาจับผิด

"ผมมองไม่เห็นอะไรทั้งนั้นแหละครับ ทำไมเธอคิดแบบนั้นล่ะยากิคุง?" ไอคุหันไปทางต้นเสียง

"อย่ามาเรียกชื่อคนอื่นอย่างสนิทสนมแบบนั้นนะ! สวนทำไมถึงคิดแบบนั้น ก็เพราะเมื่อกี้คุณเดินไปมาได้โดยไม่ต้องใช้ไม้เท้าหรือใช้มือควานหาอะไรเลยน่ะสิ คนตาบอดอย่างไงก็ต้องมีการควานหาอะไรบ้างสิ"

"หะๆ นี้เธอเป็นนักสืบหรือพวกชอบจับผิดอย่างงั้นหรอ? แต่เสียใจด้วยนะที่เธอเห็นผมแบบนั้นเพราะผมมีผู้ช่วยน่ะ"

"ผู้ช่วย?"

"อืม~ เนอะเฟงเธียคุง^^" สิ้นเสียงร่างหนึ่งก็ออกมาจากเงาของไอคุแล้วนั่งคุกเข่าบนพื้นข้างเด็กหนุ่ม

"ขอรับ" เฟงเธียกล่าวด้วยเสียงนิ่งๆ พลางส่ายหางทั้งเก้าของตนไปมาน้อยๆ

"จิ้งจอก?" ยากิมองมอนสเตอร์ด้วยสายตานิ่งๆ

"แบบนี้นี่เอง ให้เขาคอยคุมเงาให้สินะ" เคย์กล่าว

"ครับ มันเป็นความคิดของลูเคียคุงน่ะ" ไอคุกล่าวยิ้มๆก่อนทั้งสองจะเริ่มพูกคุยกัน

"ผู้ใช้มายานั้นแค่4ขวบไม่ใช่หรอ แต่ต้องยอมรับเลยว่าเป็นความคิดที่ดีมาก ว่าแต่เจ้าหนูนั้นไปไหนแล้วล่ะ?"

"เห็นบอกว่าจะไปข้างนอกน่ะ"

"นายปล่อยไปคนเดียวแบบนั้นจะกลับมาถูกหรอ?"

"เหมือนจะไปกับฮาร์เฟียคุงเลยไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหร่"

"ฮาร์ปี้สีเขียวนั้นสินะ ก็คงไม่เป็นไรจริงๆ แต่ถ้าเกิดหลงทางขึ้นมาผมไม่ช่วยหาหรอกนะ"

"รู้น่า=_= แล้วก็นะเคย์... ผมขอออกจากแผนของนาย"

"หะ! นายหมายความว่าไงออก?"

"ก็ตาผมมันมองไม่เห็นแล้วนี้นา คงช่วยอะไรได้ไม่มาก... แล้วเมื่อวานผมพึ่งจะโดนริวโตะคุงเทศมา... ก็เลยคิดอะไรขึ้นมาได้บ้าง..."

"นากามูระ? หมอนั้นมาหานายงั้นหรอ?"

"อืม" ไอคุพยักหน้าก่อนจะเริ่มนึกถึงเหตุการเมื่อคืนวาน....


(บทสนทนาย้อนความต่อไปนี้เป็นของคุณTimeRetureคะ//ไรท์)

"ไอคุ!" เสียงของเด็กหนุ่มที่คุ้นเคยดังขึ้น ในขณะที่เขารู้สึกว่ามือของบัดดี้ที่ตนจับอยู่กระตุกเล็กน้อยด้วยความตกใจ

"ริวโตะคุงมาที่นี่ได้ยังไง?" เขาถามออกไปโดยไม่ได้หันไปทางต้นเสียง

"ฉันมาได้ยังไงไม่สำคัญ... แต่นายเลิกเคียดแค้นน้าของนายซักทีเถอะนะ"

"...มาเพื่อพูดเรื่องแค่นี้ กลับไปซะ! ผมไม่อยากได้ยิน" พอนึกถึงหน้าของคนคนนั้นก็เหมือนเขาของขึ้น เลยหันไปตวาดใส่ทางต้นเสียง แล้วจึงได้ยินเสียงอีกฝ่ายถอนหายใจ

"นายแค้นเขาไปแล้วนายได้อะไรกลับมา? ฉันถามจริงๆเถอะ คิดว่าทำให้น้าของนายทุกข์ทรมาณ พูดกับยูกะคุงแบบนั้น... นายไม่รู้สึกเลยหรอว่ากำลังฆ่าคนให้ตายทั้งเป็นทางความรู้สึกน่ะ"

'รู้สิ... นั้นแหละที่ผมต้องการให้ผู้ชายคนั้นรู้สึก... รู้สึกแบบเดียวกับผม'

"แล้วเจ้ามาเกี่ยวอะไรด้วย! ถึงจะเป็นเพื่อนบัดดี้ข้าแต่อย่าเข้ามายุ่งกับชีวิตเขาให้มันมากนัก!" เซเนียรัสกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจหลังจากฟังริวโตะพูดมานาน ก่อนจะคิดในใจว่า...

'ตัวข้าน่ะเข้าใจไอคุดี... คนที่สนิทสนมที่สุดก็ไม่ต่างอะไรกับคนในครอบครัว... การกระทำของริวเอ็นจิ ทาสุคุ ก็เหมือนกับเจ้านั้น... ที่ทรยศต่อความเป็นเพื่อนของข้า... ในกรณีของไอคุมันก็คือการทรยศต่อความไว้วางใจและความรักของครอบครัว'

"ก็เพราะทั้งฉันและอาคาอิคุงไม่อยากให้นายเดินไปในเส้นทางแห่งความมืดที่เรียกว่าความแค้นไง! ฉันถึงต้องมาพูดกับนายตรงๆ รู้อยู่แล้วแต่กลับทำเป็นไม่รู้... ไอคุนายจะเดินทางนี้จริงๆใช่ไหม?" ริวโตะบอกเหตุผมกับเซเนียรัส ก่อนจะถามเขา แล้วจึงพูดต่อ

"ฉันเข้าใจว่านายเสียใจเรื่องพ่อแม่ แต่โทษน้านายไปทุกอย่างมันกลับมาไหม! ...ทำไมไม่อยู่กับปัจจุบัน ยอมเป็นหุ่นเชิดให้กับคนอื่นเพื่อแก้แค้น นี่นายยอมทิ้งศักดิ์ศรีเลยรึ"

'แน่นอนว่านายต้องเข้าใจ... ก็พวกเรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็กนี้น่า นายเป็นคนที่เข้าใจผมดียิ่งกว่าใครๆ แต่ว่านะริวโตะคุง.... '

"ใช่! เพื่อแก้แค้นผมยอมทำทุกอย่าง! ริวโตะคุงไม่เข้าใจหรอกว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน! กับความรู้สึกที่ต้องอยู่คนเดียวโดยมีฆาตกรอยู่ใกล้ๆ!" ไอคุกล่าวอย่างเกรี้ยงกราด

"...นายนี่มันเหลือเกิน แบบนี้ทำตัวต่างจากน้านายตรงไหนเนี่ย!"

"พูดมากไปแล้ว! ข้าจะสั่งสอนเจ้าเอง!" เซเนียรัสว่าพลางส่งตัวลูเคียที่ตนอุ้มอยู่ไปในอ้อมแขนของไอคุ

"อย่าเซเนีย!" ไอคุพยายามห้ามบัดดี้ตนแต่เจ้าตัวก็พุ่งไปหาริวโตะแล้ว

"อย่ามาเสริมนักดาบแห่งไทม์เวิลด์! นายมันก็ฟังคำสั่งจนเลือกทางเดินตัวเองไม่ได้ด้วย!" ริวโตะว่าเสียงดัง ก่อนดวงตาทั้งสองของเด็กหนุ่มผมดำจะส่องประกายลักษณะเดียวกันกับดวงดาวในอวกาศ

"อึก!" ร่างของเซเนียรัสถูกสะกดให้ล้มลงไปกับพื้น

"นายเองก็ฆาตกรพอกัน! เข้าข้างคนทำผิดทั้งที่รู้ว่าการกระทำของจิกุจิน่ะทำร้ายคนอื่น! นายปล่อยให้คนชั่สทำเรื่องเลวร้ายต่อไป... มันต่างจากการกระทำของน้านายที่ทิ้งพ่อแม่นายไหมล่ะ!"

"นายหาว่าผมเหมือนชายคนนั้นหรอริวโตะคุง!"

"หรือมันไม่จริงล่ะ! ฉันจะบอกอะไรนายซักเรื่องถ้ารู้แล้วก็ฟัง ๆ หน่อยแล้วกัน" ริวโตะเอามือกุมขมับไม่รู้ว่าเพื่อนจะยอมฟังไหม

"อาคาอิคุงเขาไปหา เคย์ จินกุจิ ประธานสภานักเรียนที่ฉันเคยทำงานด้วยตอนอยู่ไอโบกาคุเอ็น ... อาคาอิคุงเขาไปขอร้องจินกุจิให้ปล่อยนายจากความแค้นที่ถูกชักใย"

"ว่ายังไงนะ" เซเนียรัสอุทานอย่างตกใจพลางมองริวโตะ

'ดวงตะวันของไอคุน่ะรึ?' แล้วคิดด้วยความสงสัย

"ดวงตะวันของนายไม่ได้ห่วงโลกนี้ด้วยซ้ำ เขาเป็นห่วงนายกลัวว่าหากนายเดินในทางนี้ลึกกว่าเดิม ... ใจนายจะไม่เหลือใครเลย เพราะฉะนั้นถ้าไม่ทำเพื่อน้านายอย่างน้อยก็ช่วยคิดเพื่อคนสำคัญของนายหน่อยก็ดีนะ.. ฉันพูดได้เท่านี้แล้วอย่าให้โอเมก้าใช้ร่างกายอีก" ริวโตะร่ายยาวค่อยๆถอยหลังห่างออกไป แต่ก่อนจะห่างกันไปมาก ด้านหลังเขาเกิดเงามังกรสีม่วงอ่อน ๆ กระจายเต็มพื้นที่

"ช่างน่าเวทนายิ่งนักพวกเราคงทำได้เท่านี้ "

" ครับ! เอริธ์ " ริวโตะตอบบัดดี้ของตน

ในขณะที่เซเนียรัสได้แต่ขมวดคิ้วสงสัยในตัวริวโตะ แต่ก็ไม่ได้ถามบัดดี้ว่าเรื่องราวมันเป็นยังไง

" .. ริวโตะคุง "

จบการย้อนความ...



"แล้วไง? นายจะกลับไปอย่างงั้นหรอ? ไปหาคนที่ฆ่าพ่อแม่ของนายน่ะ" เคย์ถามอย่างหงุดหงิด

'ตอนนี้ไอคุใช้พลังของโอเมก้าได้ ถ้าปล่อยให้หมอนี้กลับไปฝ่ายมิคาโดะ ยูกะ ต้องเกิดปัญหาไม่มากก็น้อยแน่'

"คุณมีจิตใจที่หวั่นไหวมากเลยนะครับ กับอีแค่คำพูดของเพื่อนสมัยเด็กคนนั้นน่ะ คุณก็คิดจะทิ้งทุกอย่างที่คุณทำมาแล้วงั้นหรอ?" ยากิกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"หึ! ยากิคุงดูถูผมเกินไปหน่อยแล้วมั้งครับ" เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืน ทำให้จิ้งจอกเก้าหางกลับเข้าไปในเงาของเขา

"ผมน่ะ แค่จะขอแยกตัวออกไปอยู่คนเดียวก็เท่านั้นเอง แต่ไม่ต้องห่วงไปหรอกนะเคย์ ผมจะไม่เข้าไปขัดขวางอะไรนายทั้งนั้น แล้วก็จะไม่ให้ความร่วมมือกับยูกะหรือผู้ชายคนนั้นด้วย" ไอคุว่าด้วยเสียงติดตลก ก่อนจะเดินออกไป

'เพราะอย่างไงเราก็เดินเข้ามาในเส้นทางนี้แล้ว... เราไม่สามารถหันหลังกลับไปได้อีก.... แต่พอนึกๆดูมันก็ตลกใช่เล่น ถึงเราจะมาทางเดียวกับเคย์ แต่เราก็ไม่ได้อยู่บนเส้นทางเดียวกันอีกต่อไป....'















อีกด้านหนึ่ง

"กลับมาแล้วครับ~" ยูกะ ฮารุ กัลก้าและกัลซันเดินตรงดิ่งไปที่ห้องนั่งเล่นและทิ้งตัวลงบนโซฟา

"ยินดีต้อนรับกลับจ้ะ" พารูโกะที่เข้ามาดูแลบ้านให้เมื่อสองสามชั่วโมงก่อนกล่าวขึ้นพลางเอาของว่างมาให้ทาน

"ขอบคุณครับ~" พวกยูกะจึงรับทานอย่างเอร็ดอร่อย

"จริงสิจ้ะ กัลซันคุงมีเพื่อนมาหาแหนะ"

"เพื่อนข้า?" กัลซันกล่าวอย่างสับสน เขามาจากอนาคตนะ จะมีเพื่อนอยู่ยุคนี้ได้ยังไง?

"จ้ะ รออยู่ที่ระเบียงน่ะ"

"ขอบคุณท่านมาก" กัลซันโค้งตัวให้พารูโกะก่อนจะเดินออกไปที่ระเบียง แล้วพบกับบุคคลที่ไม่คาดคิด

"หวัดดีฮะ ต้านปี้" ร่างเล็กของเด็กชายผู้มีดวงตาสีเขียวและผมยาวสีขาวพร้อมกับเขามังกรกล่าว

"ลู!" กัลซันดีใจมากจนแทบจะกระโดดกอดร่างเล็ก แต่สายลมสีเขียวก็เข้ามาโอบล้อมร่างเล็กไว้ ก่อนจะจางหายไปเหลือไว้เพียงนกฮาร์ปี้สีเขียวที่กางเล็บไว้พร้อมฉีกเขาได้ทุกเมื่อ

"ผมไม่ได้มาเพื่อคืนดีกับท่านพี่หรอกนะ" ลูเคียกล่าวด้วยสายตาจริงจัง

"งั้นมาทำไมล่ะ?"

"ม่าม๊ากำลังไปปลดผนึกแห่งกาลอวสานออก"

"ว่าไงนะ! งั้นพวกเราต้องรีบไปหยุดท่านแม่!" กัลซันกำลังจะแปลงกลับไปเป็นร่างปกติ แต่ถูกลูเคียห้าม

"ไม่ทำจะดีกว่า"

"เจ้าหมายความไง?"

"ท่านพี่ก็รู้ดีว่าทำไมไทม์เวิลด์ของเราถึงต้องไปอาศัยเวิลด์อื่นอยู่นี้"

"เพราะมันกลายเป็นที่ผนึกร่างของโอเมก้า ทำให้ทั้งเวิลด์เข้าสู่สภาวะดับสูญจนไม่สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ แล้วมันทำไมล่ะ?"

"ท่านพี่รู้ไหมว่าใครเป็นสาเหตุที่ทำให้ร่างของโอเมก้าถูกผนึกไว้ที่นั้น"

"สาเหตุก็ไม่ใช่ตัวโอเมก้าเองหรอกรึ? เจ้านั้นคิดจะทำลายเวิลด์ทั้งหมด และคิดที่จะเริ่มที่ไทม์เวิลด์เป็นเวิลด์แรก แต่สุดท้ายก็ถูกเทพแห่งเวลาและจ้าวแห่งมังกรผนึกไว้เสียก่อน มันก็เลยกลายเป็นเรื่องที่ไม่สามารถช่วยได้"

"มันไม่ใช่แบบนั้นเลย ความจริงคือ... เทพแห่งเวลาต่างหากล่ะที่เป็นคนเลือกที่จะผนึกโอเมก้าไว้ที่นั้นแต่แรก"

"เทพแห่งเวลาจะทำแบบนั้นไปทำไม!? ในเมื่อไทม์เวิลด์เองก็เป็นเวิลด์ของท่านไม่ต่างจากก็อดคล็อกค์"

"ในความคิดของเทพแห่งเวลาแล้ว.... เหล่ามอนสเตอร์ที่ไทม์เวิลด์สำหรับท่านและก็อดคล็อกค์แล้วน่ะ... เป็นแค่ข้ารับใช้และชนชั้นต่ำสุดเท่านั้น ดังนั้นถึงไทม์เวิลด์จะดับสูญไปก็ไม่อะไรไงล่ะ"

"ถึงจะไม่เคยแสดงออก แต่เหล่ามอนสเตอร์ของไทม์เวิลด์ที่กระจายอยู่ในเวิลด์อื่นๆก็รู้ดีถึงเรื่องนั้น แต่ก็ได้เพียงแค่เก็บกดมันไว้เท่านั้นสินะ"

"ครับ มันเป็นแบบนั้นมาตลอด... แต่ถ้าโอเมก้าถูกปลดปล่อยออกมาล่ะก็ ท่านพี่คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ?" ลูเคียยกยิ้ม

"เหล่ามอนสเตอร์ของไทม์เวิลด์อาจจะร่วมมือกับโอเมก้าก่อกบฏต่อก็อดคล็อกค์งั้นหรอ!"

"ใช่ ถ้าม่าม๊าปลดผนึกได้สำเร็จล่ะก็... เราจะสามารถต่อกรกับเทพแห่งเวลาได้"

"แต่นั้นก็หมายความว่าพวกเราจะต้องต่อกรกับโอเมก้าด้วยนะ! เจ้าบ้าไปแล้วรึ!"

"ความจริงแล้ว โอเมก้าน่ะ............................................................."

"โอเมก้าน่ะรึ!"

"ครับ แต่เรื่องนี้น่ะ ท่านพี่ห้ามบอกใครเด็ดขาดนะครับ แม้แต่ป๊ะป๋าก็ห้ามบอกเด็ดขาด เพราะมันเป็นสิ่งที่ไม่สมควรให้ใครภายนอกเวิลด์รู้"

"แต่ถ้าท่านพ่อรู้เรื่องนี้จะไม่เป็นการดีกว่ารึ?"

"อย่าลืมสิครับ พลังทำนายอนาคตของผมน่ะเหนือกว่าท่านพี่อยู่หลายเท่าอีกนะ"

"เข้าใจแล้ว ข้าจะไม่บอกท่านพ่อ"















ร้านMikono cafe

เด็สาวผมบลอนด์มัดรวมสูงดวงตาสีชมพูและฟ้ากำลังจะประสาทกิน

"นะค่ะนิจัง หนูขอวาดรูปพี่หน่อย" เพราะเด็กสาวอายุน้อยกว่าผมสั้นสีแดงดวงตาสีเขียวกำลังตื้อขอวาดรูปเธอ ขนาดปฏิเสธไปแล้วสิบกว่ารอบก็ยังไม่ลดละความพยายาม (นิจัง=พี่สาว//ไรท์)

"นะคะนิจัง นะๆๆๆๆๆๆๆๆ" ในที่สุดฟางเส้นสุดท้ายก็ขาดสะบั้น

"อุ๊บ!" เด็กสาวอายุมากกว่ายัดปืนพกใส่ปากเด็กสาวผมแดงก่อนจะพูดอย่างเหลืออดว่า

"ถ้าขืนเธอยังพูดต่อ... ฉันจะทำให้เธอพูดไม่ได้อีกเลย..." เด็กสาวอายุมากกล่าวด้วยสีหน้าราวกับจะฆ่าคนตรงหน้า

"เอ๋~ นิจังพกปืนด้วยหรอคะ?" แต่เด็กสาวผมแดงกลับไม่มีท่าทีกลัวเลยแม้แต่น้อย แถมยิ้มให้เด็กสาวตาสองสีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก

"นี้เธอไม่กลัวเลยหรือไง..."

"คะ? ทำไมต้องกลัวด้วยล่ะ? คนดวงตาสวยๆแบบนิจังไม่ใช่คนไม่ดีอะไรหรอก"

"...."

"นี้ๆ มาสู้กันหน่อยดีไหมคะ"

"หะ?"

"ถ้าฉันชนะนิจังต้องเป็นแบบวาดรูปให้ฉันนะ"

"ถ้าฉันสู้เธอได้เข้าโรงบาลแน่"

"แน่ใจหรอคะ? อนาคตน่ะมันเป็นสิ่งที่มีความเป็นไปได้หลากหลายจนนับไม่ได้เลยนะ"

"หมายความเธอจะชนะฉันหรอ?"

"ก็ไม่รู้สิคะ^^"

"กวนนะเธอเนี้ย=_=* แต่ถ้ามันจะทำให้เธอเลิกยุ่งกับฉันล่ะก็ได้" เด็กสาวที่อายุมากกว่าลุดขึ้นจากเก้าอี้

"เย้~ งั้นก็ขอแนะนำตัวนะค่ะ ฉันชื่อว่า คาระฟุรุ คิโชนะ แล้วนิจังล่ะคะ?"

"ฉัน มาโซเมะ ชิคุโระ"

"ชิคุโระนิจังเล่นบัดดี้ไฟท์ไหมคะ?"

"จู่ๆถามทำไหม"

"ก็ถ้าชิคุโระนิจังสู้กับฉัน ก็เท่ากับว่าต้องสู้กับบัดดี้ของฉันด้วยไงล่ะค่ะ^^"

"หือ? ทำไมเป็นงั้นล่ะ"

"ก็นิจังทำบัดดี้ของฉันโกรธนิค่ะ" ว่าจบร่างเล็กผมยาวสีบรอนด์สวมชุดเกราะแดงที่ดูท่าทางโมโหสุดๆ กับร่างเล็กสวมหมวกกับชุดคลุมสีฟ้าครามและปีกเล็กๆเหมือนนางฟ้าที่กำลังรั้งอีกร่างหนึ่งไว้ก็ออกมา

"กล้าดียังไงถึงได้เอาอาวุธมาแตะต้องบัดดี้ของข้าหะ! ยัยหน้าตาย!" ร่างเล็กสีแดงว่าพลางทำท่าเหมือนจะพุ่งเข้าไปต่อยชิคุโระ

"เซลโร่พอเถอะน่า!" ในขณะที่เทวดาน้อยกๆลังกอดรั้งเอวอีกฝ่ายไว้

"ปล่อยข้าเอลเทีย!" เซลโร่ตวาด

"บอกว่าพอไง!" เอลเทียโต้

"อ้อ เข้าใจแล้ว มีบัดดี้ขี้ยั๊วะแบบนี้คงลำบากน่าดู" ชิคุโระว่าด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

"แล้ว... สรุปว่าไงคะ?" คิโชนะถามด้วยรอยยิ้มพลางเอียงคอ

"อา... ฉันเล่น"

"งั้นก็ไปกันเลยนะค่ะชิคุโระนิจัง!" คิโชนะว่าพลางคว้าข้อมือของชิคุโระออกไปจากร้าน

"เดี๋ยวสิ!" มีหรอคนอายุน้อยจะฟัง?
















ไทม์เวิลด์....

พื้นดินแห้งแตกแขนงไปทั่วทุกหนทุกแห่ง ต้นไม้แห้งตายไร้ชีวา แหล่งน้ำทั้งมวลต่างเหือกแห้งไม่มีแม้แต่น้ำสักหยด ไร้ซึ่งวี้แววของสิ่งมีชีวิตใดๆ มีเพียงสายลมที่พัดพามาซึ่งความหนาวเย็นเท่านั้น...

"เหอะ จะมากี่ทีก็เหมือนเดิมเลยแหะ ดีนะที่ย้ายไปเลเจนด์เวิลด์" ร่างของนักดาบมายากล่าวพลางเดินต่อไปเรื่อยๆจนไปถึงยังใจกลางของเวิลด์ ที่มีดาบเล่มใหญ่ถูกปักอยู่บนอัญมณีสีม่วงขนาดมหึมา

"เอาล่ะโอเมก้า ได้เวลาที่ท่านจะต้องตื่นขึ้นอีกครั้งแล้ว..."


.
.
.



___________________

แค่นี้ล่ะ ไปทำการบ้านต่อแล้วจ้า~
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

63 ความคิดเห็น

  1. #45 TimeReture (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 07:53

    ดีนะที่ริวโตะพูดไปยังทำให้คิดได้ซักนิดนะไอคุง(โดนสวดยับ555)

    โอเมก้านี่น่าสงสัยจริงๆ แต่ขอให้ยังเป็นคนดีซักนิดก็ดี

    ปล.หวังว่านะ สนุกมากค่ะ!!!

    #45
    1
    • #45-1 ZeroXshipping(จากตอนที่ 9)
      7 สิงหาคม 2563 / 08:20
      โอเมก้าหรอ? น้องร้าย100% แต่น้องร้ายเพราะอะไรก็ต้องคอยดู
      #45-1
  2. #44 beekk3505 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 22:27
    ชิคุโระลูกเอ้ยยยยย!!!

    เดี๋ยวไปบอกตัวชั้นอีกคนก่อน (หมายถึง beekk3506อะนะ)

    พี่ไรท์กลับมาแล้วววววว!!!!!

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 5 กันยายน 2563 / 21:22
    #44
    0
  3. #43 Poly-lovekfc (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2563 / 22:16
    มีเราเเล้วเเย้ยยยย
    #43
    0