นายช่วยรักฉันตลอดไปเลยได้ไหม [Futurecard Buddyfight Ace]

ตอนที่ 8 : บทที่7 ศึกระหว่างพี่น้อง (ตอนจบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 182
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    8 ก.ค. 63

ก่อนอ่านนะ

ขอบ่นหน่อยเถอะ!

ถามจริงเถอะคะ! นี้กะจะไม่ให้ไรท์ทำการบ้านบ้างเลยหรอคะ!

รีดเดอร์เล่นซะไรท์เข้าใจความรู้สึกคนโดนทวงหนีเลยอะ!

เดี๋ยวไรท์งอนไม่อัพสักปีนึงดีไหมคะเนี้ย?

ในตอนนี้เป็นสิทธิพิเศษของที่1คะ ส่วนที่2ที่3รอตอนหน้านะคะ





























"ดรอว์! ชาร์จแอนดรอว์!" ในเทิร์นแรกนี้เป็นเทิร์นของยูกะ

"ทิ้งการ์ดใบบนสุดของเด็คหนึ่งใบ! เพื่อคอล กัลซัน เทพมายาแห่งกาลสงครามไปช่องซ้าย!" ไซต์2 โจมตี7500 ป้องกัน5000 คริติคอล2

"ข้าจะขอสู้อย่างเต็มที่!" มังกรขนสีส้มอ่อนจนออกขาวในชุดเกราะสีแดงดำปรากฏออกมา

"จากนั้นจ่าย2เกจ! แล้วบัดดี้คอล การ์แกนทัว ดราก้อน The Maximum! of War! ไปช่องขวา! และเพิ่มพลังชีวิตด้วยบัดดี้กิฟท์!" ไซต์3 โจมตี8500 ป้องกัน4500 คริติคอล3

"ข้าจะใช้ดาบของข้าเอาชนะเจ้า! แล้วนำพาชัยชนะมาให้ยูกะให้จงได้!" กัลก้าในชุดเกราะสีฟ้าทองมีดาบ12เล่มเป็นรัศมีอยู่ด้านหลัง ว่าพลางชี้ดาบเล่มใหญ่หนึ่งเล่มในมือมาทางไอคุ แต่ความรู้สึกเหมือนจะชี้มาทางเซเนียรัสเสียมากกว่า

"ด้วยสกิลของกัลซัน! เมื่อมีการ์แกนทัว ดราก้อน อยู่ในช่องขวากัลซันจะกลายเป็นไซต์0!"

"ม มีเจ้าขนฟูสองตัว... " เซเนียรัสหน้าซีดจนจะเป็นไก่ต้ม

"แต่สีแบบนั้น... ฉันว่าดูคลายนายด้วยนะเซเนีย" ไอคุว่าติดตลก

"ไม่โว๊ย!"

"จ่ายพลังชีวิต1หน่วย ส่วมใส่ดาบแห่งกาลสงคราม! Sword War Hour!" ดาบสีทองสลับขาวปรากฏขึ้นในมือของยูกะ

"กันซัลโจมทีใส่ไฟเตอร์!"

"รับทราบ!" กัลซันพุ่งเข้าหาไอคุและตวัดดาบใส่

"อึก!" ไอคุยกแขนขึ้นมาป้อง

"ไปเลย! ดับเบิ้ลแอ็ทแท็ก!"

"อึก!"

"จากนั้นฉันโจมตี-"

"ขอโทษที่ต้องขัด แต่ท่านอาจหลงลืมไปว่า Hour weapon มันไม่สามารถใช้โจมตีโดยตรงได้" กัลซัลขัด

"จริงด้วย! งั้นให้กัลก้าโจมตี!"

"เฮ้อ! เจ้านี้นะ" กัลก้าส่ายหัวก่อนตวัดดาบใส่ไอคุ

"อึก!"

"ปิดเกมเลย! ดับเบิ้ลแอ็ทแท็ก!"

"ร่าย! โล่แห่งกาลเวลา! ได้เพิ่ม1เกจ!"

"สกิลของ Sword War Hour! บอกชื่อการ์ดหนึ่งใบบนสุดของกอง! หากบอกถูกนำการ์ดใบนั้นขึ้นมือ แล้วมอนสเตอร์1ตัวจะสามารถโจมตีได้อีกครั้งพร้อมด้วยสกิลPenetrate!" ยูกะกำลังจะเอื้อมมือไปเปิดการ์ด แต่ต้องชงักลงทันที

"ว็ากกก!!!! ฉันลืมใช้การจัดเรียงแห่งอนาคต!"

"ว่าไงนะ!" กัลก้ารีบหันมาทันที

"ให้ได้อย่างนี้สิ" ในขณะที่กัลซัลเอามือตบหน้าตัวเอง

"จ จบเทิร์น" ยูกะลนลาน ก่อนจะตั้งสติแล้วขอจบเทิร์นไป

"ไทม์เวิลด์มันไม่ค่อยเหมาะที่จะให้ยูกะใช้หรอก เหอะๆ" ไอคุหัวเราะแห้งๆ

"ไม่ต้องคุยให้มากความน่า! สู้สิสู้!" เซเนียรัสกล่าวอย่างไม่พอใจ

"เร่งจริงนะเซเนีย ดรอว์ ชาร์จแอนดรอว์ ร่าย! การจัดเรียงอนาคต! ดูการ์ด10ใบบนสุดของกอง แล้วจัดเรียงตามใจ" กล่าวจบด้วยตาของไอคุก็เปลี่ยนเป็นสีแดงทั้งหมด จนไม่ประกายสีทองเหมือนแต่ก่อน

"พี่..." ยูกะกล่าวด้วยเสียงสั่นๆ เขารู้ดีว่าดวงตานั้นหมายความว่าอะไร

"รู้ไหมยูกะ... ผมน่ะไม่เคยอยากสู้กับเธอตรงๆหรอกนะ... ดังนั้นแค่พวกเซเนียก็คงเพียงพอแล้วล่ะ... แต่ว่านะ โดยปกติไอเท็มของไทม์เวิลด์มันก็ใช้ได้แค่สกิลเท่านั้นล่ะ ไม่ได้มีไว้โจมตีจริงๆ หึๆ... แต่ถ้าทำแค่นั้นมันก็ไม่สนุกหรอกจริงไหมล่ะ" ไอคุแสยะยิ้ม

"ไอคุ... " เซเนียรัสมองบัดดี้ของตนอย่างเป็นห่วง

"ผมเลยคิดว่า... คงต้องเอาจริงกันสักหน่อย... เพราะผมเองก็ไม่ได้อยากจะเล่นกับเธอนาน จนเธอต้องทนทุกข์เหมือนผู้ชายคนนั้น... "

"คุณพ่อน่ะหรอ... "

"จ่ายสามเกจ... บัดดี้คอลไปช่องขวา นักดาบมายาแห่งกาลเวลา เซเนียรัส!"

"ข้าจะมุ้งไปสู่ชัยชนะ!" เซเนียรัสยกดาบขึ้นเหนือหัว

"ฟื้นฟูพลังชีวิตด้วยบัดดี้กิฟท์"

"ต่อด้วย คอลผู้ใช้มายาแห่งกาลเวลาที่ล่มสลาย ลูเคีย! ไปช่องซ้าย! ตามด้วยสกิลทำงาน! เมื่อมีเซเนียรัสอยู่ในช่องขวาผมจะพลังชีวิตเพิ่มหนึ่งหน่วย"

"ง่า! ทามมายต้านปี้ตึ๋งมาอยู่ตี้นี้ด้าย!" ร่างเล็กที่พึ่งลงสนามกล่าวอย่างเคืองๆ

"ลู! กลับไปกับพี่เถอะนะ" กัลซันกล่าวอย่างอ้อนวร

"ม่ายกลับ! ปี้จายอายคุ!ฝากด้วยฮับ!"

"อา... สกิลของลูเคีย ในเทิร์นของตัวเองหรืออีกฝ่ายเลือกการ์ดที่มี 'ผู้พิทักษ์แห่งกาลเวลาที่ล่มสลาย' อยู่ในชื่อจากบนมือหรือในเด็คเข้าสู่โซล แล้วใช้ความสามรถของการ์ดที่เลือกได้โดยไม่ต้องจ่ายครอส ผมขอเลือก ผู้พิทักษ์แห่งกาลเวลาที่ล่มสลายด้วยความไม่ซื่อสัตย์ เฟงเธีย ! เชนจ์อิลลูชั่น!" ร่างเล็กเปลี่ยนกลายเป็นร่างสีม่วงของจิ้งจอกเก้าหาง

"ป เปลี่ยนร่างได้ด้วย! เหมือนกัลก้าเลยแหะ!" ยูกะว่า

"ตรงไหนที่เหมือน!" กัลก้าหันมาโวยใส่

"อะไรเล่า! ฉันแค่หมายถึงว่าเขาเปลี่ยนร่างได้เหมือนนายก็เท่านั้นเอง! เดี๋ยวสิ ในกรณีนายมันคงต้องเป็นเปลี่ยนเกราะมากกว่าเนอะ"

"ใช่เวลาไหมเนี่ย... =_=" กัลซันกล่าว

"เซเนียโจมตีใส่ไฟเตอร์!"

"โอ้!" เซเนียรัสพุ่งตัวใส่ยูกะ

"อึก!"

"ดับเบิ้ลแอ็ทแท็ก!"

"อึก!"

"ลูเคียโจมตี!" เฟงเธีย(ลูเคีย)พุ่งตัวใส่ยูกะ

"มูฟกัลก้าไปช่องกลาง!"

"ดาร์คเดส!"

"โซลการ์ด!" กัลก้าถูกทำลายแล้วฟื้นกลับมาใหม่

"อั๊ก!" ยูกะเสียไป3ดาเมจ

"ได้ไงกัน!" กัลก้าหันมามองค่าชีวิตที่ลดลงของยูกะ

"สกิลของเฟงเธีย สร้างความเสียหายให้เท่ากับไซต์ของมอนสเตอร์ที่ทำลายไป" กัลซันอธิบาย

"แล้วทำไมไม่รีบบอกกันก่อนเล่า!" ยูกะกับกัลก้าว่าพร้อมกัน

"จบเทิร์น... "

" ดรอว์! ชาร์จแอนดรอว์! มูฟกัลก้ากลับไปช่องขวา แล้วร่าย! การจัดเรียงอนาคต! ดูการ์ด10ใบบนสุดของกอง แล้วจัดเรียงตามใจ!เอาล่ะ! คราวนี้ไม่พลาดแน่นอน! กัลซันโจมตี!"

"โอ้!"

"อึก!"

"ดับเบิ้ลแอ็ทแท็ก!"

"ร่าย! โล่แห่งเวลา! ได้จั่วการ์ด1ใบ!"

"กัลก้าโจมตี!"

"ให้ข้าจัดการเอง!"

"ร่าย! โล่แห่งอดีต! ฟื้นฟูพลังชีวิต1หน่วย!"

"ดับเบิ้ลแอ็ทแท็ก!"

"ร่าย! โล่แห่งอดีต! ฟื้นฟูพลังชีวิต1หน่วย!"

"สกิลของ Sword War Hour! บอกชื่อการ์ดหนึ่งใบบนสุดของกอง! หากบอกถูกนำการ์ดใบนั้นขึ้นมือ แล้วมอนสเตอร์1ตัวจะสามารถโจมตีได้อีกครั้งพร้อมด้วยสกิลPenetrate! การ์ดใบบนสุดของกองคือ... โล่แห่งอนาคต!"

"ฉันให้กัลก้าโจมตีอีกครั้ง!"

"รับไปซะ!"

"สกิลของเซเนียรัส! บอกชื่อการ์ดใบบนสุดของกอง หากบอกถูกให้นำการ์ดใบนั้นขึ้นมือหรือการ์ดสวมใส่ และสกิลการ์ดบนมือหรือการ์ดสวมใสของฝ่ายตรงข้ามจะไร้ผล! การ์ดใบบนสุดของกอง... โล่แห่งอดีต!"

"ไม่ปล่อยให้เป็นแบบนั้นหรอกน่า! สกิลของกัลก้าทำงาน! บอกชื่อการ์ดใบบนสุดของกอง! หากบอกถูกให้นำเข้าเกจ! และยกเลิกสกิลของมอนสเตอร์1หัวบนสนาม การ์ดใบบนสุดคือ... ไทม์กัลแคท!" (กัลแคทนั้นแหละ//ไรท์)

"สกิลของลูเคียทำงาน! เลือกการ์ดที่มี 'ผู้พิทักษ์แห่งกาลเวลาที่ล่มสลาย' อยู่ในชื่อจากบนมือหรือในเด็คเข้าสู่โซล แล้วใช้ความสามรถของการ์ดที่เลือกได้โดยไม่ต้องจ่ายครอส ผมขอเลือก ผู้พิทักษ์แห่งกาลเวลาที่ล่มสลายด้วยความริษยา เมลเวีย! เชนจ์อิลลูชั่น!" ร่างของเฟงเธีย(ลูเคีย)เปลี่ยนเป็นร่างสีน้ำเงินของนางเงือกสาวน้อยบนหลังของมังกรน้ำแข็งตัวยาว

" สกิลของเมลเวีย บอกชื่อการ์ดใบบนสุดของกอง หากบอกถูก นำการ์ดใบนั้นขึ้นมือ และฝ่ายตรงข้ามจะถูกบังคับจบเทิร์นโดยที่สกิลของมอนสเตอร์ไม่สามารถทำงานได้ในเทิร์นนี้ และสร้างความเสียหายตามผลรวมของไซต์และคลิติคอลของมอนสเตอร์ทั้งหมดของอีกฝ่าย! การ์ดใบบนสุดของกองคือ... ผู้พิทักษ์แห่งกาลเวลาที่ล่มสลายด้วยความแค้น ฟอเนีย!"

"ชิ!" กัลก้าต้องหยุดการโจมตีอย่างไม่เต็มใจ

"กัลก้าเป็นไซต์3 มี3คริติคอล กัลซันกลายเป็นไซต์0 มี2คริติคอล ดังนั้นเธอต้องเสียไป8ดาเมจ!"

"เอาไปกิน! อควาเดส!" เมลเวีย(ลูเคีย)โจมตีใส่ยูกะ

"อ๊ากกกก!!!"

"ยูกะ!!!" ค่าชีวิตของยูกะกลายเป็น0

"จบแล้วสินะ" ไอคุว่า

"ใครว่าล่ะครับ จ่าย1เกจ ร่าย! การฟื้นฟูในเวลาสั้นๆ! เปิดการ์ดใบบนสุดของกอง หากเป็นการ์ดเวยท์ ผมจะได้ค่าชีวิตเพิ่มเท่ากับมอนสเตอร์ทั้งหมดบนสนาม และการ์ดใบบนสุดคือ... โล่แห่งเวลา!"

"เพราะบนสนามมีทั้งกัลก้า กัลซัน เซเนีย และลูเคีย ผมเลยได้เพิ่ม4หน่วย" ยูกะยื้มเยาะ

"หะ!" เซเนียรัสอ้าปากค้าง

"หะๆ ไม่ได้แอ้มข้าง่ายๆหรอกน่าเจ้านักดาบ หะๆๆ!" กัลก้าหัวเราะ

"อ๋อเหรอ!!! ระวังไว้เถอะเจ้าขนฟู! เดี๋ยวเจ้าได้เป็นมังกือย่างแน่!" เซเนียรัสโวยกลับ

"หรอ~ จะคอยดูล่ะกัน หะๆๆ!"

"อย่าพึ่งได้ใจไปนะเว้ย!"

"หรอๆๆ" กัลก้าว่าพลางเอามือปิดหูตัวเอง

"อย่ามาทำเป็นไม่ได้ยินนะเห้ย!"

"แหะๆๆ" ยูกะหัวเราะแห้งๆ ไม่ไว้กับบัดดี้ตัวเองจริงๆ

"เหอะๆ" ไอคุยิ้มเห่ยๆ ปากบัดดี้เขานี้มันอย่างไงกันนะ

"เฮ้อ~ในเวลาแบบนี้เนี้ยนะ..." ส่วนกัลซันถอนหายใจ จะอดีตหรืออนาคตสองคนนี้ก็แบบนี้ตลอดสินะ

"เอาจิงย๋อ... " ในขณะที่ลูเคียเหงื่อตก ทั้งๆที่ในอนาคตก็รักกันพอสมควรแท้ๆนะ

"เอ่อ.... จบเทิร์นครับ" ยูกะว่า ก่อนที่เรื่องมันจะไปมากกว่านี้

" ดรอว์ ชาร์จแอนดรอว์ สกิลของลูเคีย เลือกการ์ดที่มี 'ผู้พิทักษ์แห่งกาลเวลาที่ล่มสลาย' อยู่ในชื่อจากบนมือหรือในเด็คเข้าสู่โซล แล้วใช้ความสามรถของการ์ดที่เลือกได้โดยไม่ต้องจ่ายครอส ผมขอเลือก ผู้พิทักษ์แห่งกาลเวลาที่ล่มสลายด้วยความแค้น ฟอเนีย! เชนจ์อิลลูชั่น!" ร่างของเมลเวีย(ลูเคีย)เปลี่ยนเป็นร่างสีแสดของมิโนทอร์

"ตามด้วยสกิลของฟอเนีย บอกชื่อการ์ดใบบนสุดของกอง หากบอกถูกนำการ์ดใบนั้นขึ้นมือ แล้วมอนสเตอร์ที่มีสกิลมูฟจะไม่สามารถใช้งานสกิลได้! การ์ดใบบนสุดคือ... ผู้พิทักษ์แห่งกาลเวลาที่ล่มสลายด้วยความอยุติธรรม ฮาร์เฟีย!"

"มอนสเตอร์ของพี่นี้มีแต่สกิลที่น่ารำคาญจริงๆ^_^;" ยูกะว่า

"เดี๋ยวได้รำคาญกว่านี้แน่ เซเนียโจมตี!"

"ร่าย! โล่แห่งอดีต! ฟื้นฟูพลังชีวิต1หน่วย!"

"ดับเบิ้ลแอ็ทแท็ค!"

"อึก!"

"ฟอเนียโจมตี!"

"ย๊ากกก!"

"อั๊ก!"

"ดับเบิ้ลแอ็ทแท็ค!"

"สกิลของกัลก้า! บอกชื่อการ์ดใบบนสุด แล้วยกเลิกสกิลของมอนเตอร์1ตัว! การ์ดใบบนสุดคือ... โล่แห่งอดีต! ขอยกเลิกสกิลของฟอเนีย!"

"ชิ!"

"มูฟกัลก้าไปช่องกลาง!"

"โซลการ์ด!"

"จบเทิร์น... " ไอคุว่า

"ดรอว์! ชาร์จแอนดรอว์! ร่าย! การจัดเรียงอนาคต! เปิดดูการ์ด10ใบแล้วเรียงตามใจ!"

"อย่าบอกนะว่าจำได้แต่การ์ดช่วงแรกๆน่ะ=_=;" ไอคุว่า

"แหะๆ^^; ก็ความจำผมมันไม่ได้ดีเท่าพี่นี้นา เอาล่ะ! กัลซันโจมตี!"

"อึก!"

"ดับเบิ้ลแอ็ทแท็ก!"

"อึก!"

"กัลก้าโจมตี!"

"ร่าย! โล่แห่งอนาคต! ได้เพิ่ม1เกจ"

"ดับเบิ้ลแอ็ทแท็ก!"

"ร่าย! โล่แห่งอดีต! ฟื้นฟูพลังชีวิต1หน่วย"

"สกิลของ Sword War Hour! การ์ดใบบนสุดคือ... ชินการ์แกนทัวพานิชเชอร์! ไปเลยกัลก้า!"

"สกิลของเซเนีย การ์ดใบบนสุดคือ โอเมก้าพานิชเชอร์! ยกเลิกสกิลของ Sword War Hourซะ!"

"ป เป็นไปไม่ได้! การ์ดใบนั้นไม่น่ามาอยู่ที่นี้ได้นี่!" กัลซันกล่าวอย่างไม่เชื่อ

"ม่ายมีทาง... " ฟอเนีย(ลูเคีย) กล่าวเสียงสั่น

"อย่าหวัง! สกิลของกัลก้า! การ์ดใบบนสุด! ไทม์กัลด็อก! ยกเลิกสกิลของเซเนียซะ!" (ก็กัลด็อกนั้นแหละ//ไรท์)

"ร่าย! โล่แห่งอนาคต! เพิ่ม1เกจ!"

"Final Phase! จ่าย2เกจ! ไม้ตาย! ร่าย! ชิน.. การ์แกนทัวพานิชเชอร์!!!" ดาบเล่มใหญ่มหึมาปรากฏออกมา

"ไม่อยากยอมแพ้แค่นี้เลย... แต่ว่าเรา-" ไอคุว่าเบาๆ แต่จู่ๆเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

'มันยังไม่จบหรอกไอจัง♡ ใช้พลังของข้าซะสิ' ช่วงเวลาที่เสียงนี้กล่าว ราวกับว่า... เวลาได้หยุดลง

"เอ๊ะ? เสียงนี้... คุณคือ... แต่ว่าไม่ทันแล้วล่ะ-"

'แหมๆ~ ไม่เอาน่า~ พลังของข้าไอจังก็รู้ดีไม่ใช่หรือ~ แค่หยุดเวลาข้าน่ะทำได้สบายอยู่แล้ว~'


"แต่เซเนียบอกว่ามันอันตราย-"

'ไม่เชื่อใจข้าเหมือนเมื่อก่อนแล้วหรือ? น่าน้อยใจจัง'


"ไม่ใช่นะ!"

'งั้นก็ตกลงใช่ไหมไอจัง?'


"อ อืม ฝากด้วยนะ" ไอคุว่าก่อนจะหลับตาลง

'รับทราบ~♡'

ไอคุลืมตาขึ้นอีกครั้ง และคราวนี้ดวงตาสีแดงของเขาทอประกายอย่างน่ากลัว ราวกับปีศาจที่กำลังหิวกระหายเลือด

"จ่าย2เกจ ไม้ตายซวนกลับ... ร่าย!" ทุกอย่างรอบข้างถูกหยุดนิ่ง ไม่อาจมีผู้ใดสามารถขยับได้ยกเว้นเพียงเด็กหนุ่ม

"ดาบแห่งการทำลายล้างเอ๋ย... จงนำพาความพินาศมาสู่โลกและเวลา... และนำการอวสานมาสู่ทุกๆสิ้น.... โอเมก้า!พานิชเชอร์!!!!!" ดาบเล่มใหญ่มหึมาอีกเล่มฟาดฟันใส่ยูกะก่อนที่อย่างจะกลับมาเป็นปกติ

"อ เอ๊ะ? เกิดอะไรขึ้น? หะ! ทำไมค่าชวิตกลายเป็น0ไปได้ล่ะเนี้ย!" ยูกะมองไปรอบๆก่อนหันมาเห็นค่าชีวิตตัวเองที่เหลือ0

"ก็เจ้าแพ้แล้วไงล่ะเจ้าหนู~" ไอคุกล่าวด้วยรอยยิ้มยียวน

"เจ้าหนู? อะ!" ยูกะหันไปดูไอคุด้วยความตกใจ เพราะตอนนี้เขาเห็นเงาที่คล้ายกับเงาคนอยู่ข้างหลังไอคุ และราวกับเงานั้นกำลังโอบกอดเด็กหนุ่มจากด้านหลัง

"หึๆ เห็นข้าด้วยรึ? ว้า~ แบบนี้ก็ไม่สนุกน่ะสิ กะจะสวมรอยเป็นไอจังเสียหน่อย"

"นายเป็นใคร! แล้วทำอะไรกับพี่ชายฉัน! คืนพี่ฉันมานะ!"

"พี่เจ้า? ตลกล่ะมั้ง? หึๆ แต่ข้าน่ะชอบสนุกมากกว่าตลก จะว่าไป~ มาทำอะไรที่สนุกกว่านี้กันดีกว่า~" ไอคุว่าก่อนจะดีดนิ้ว

"อ็ากกก!!!" อยู่ๆเซเนียรัสกับลูเคียก็ลงไปนอนกองกับพื้นอย่างทรมาณพร้อมด้วยเสียงร้องที่น่าหวาดผวา

"ลู!" กัลซันรีบเข้าไปดูอาการร่างเล็ก

"หืม? ทำไมเจ้าไม่เป็นอะไรเลยล่ะ?" ไอคุว่าอย่างสับสนก่อนที่ดวงตาของเขาจะเรือนแสงหนึ่งครั้ง

"งี้นี้เอง~ เจ้ามีความเป็นดราก้อนเวิลด์มากกว่าไทม์เวิลด์สินะ หึๆ น่าสนใจดีจัง~"

"เจ้าทำอะไรกับลู!" กันซันหันมาตวาดเสียงอย่างโกรธเคืองใส่ไอคุ

"ก็ไม่มีอะไรมาก ข้าก็แค่ใช้พลังในฐานะอดีตจอมพลของจ้าวแห่งกาลเวลาก็เท่านั้นเอง" ไอคุว่าก่อนจะมองร่างของบัดดี้ตนกับร่างเล็กพลางยิ้มราวกับว่าเป็นเรื่องสนุก

"นี้อย่าบอกนะว่าเจ้า!-" กันซัลอย่างตื่นตกใจ

"อืม~ ถ้าใช่แล้วจะทำไมล่ะ~" ไอคุยิ้มยวนๆ

"เจ้า!-" กันซันจะพูดต่อ แต่ถูกกัลก้าปรามไว้

"พอเถอะ" กัลก้าว่าก่อนจะหันไปทางเซเนียรัสอย่างเป็นห่วงนิดๆ (หะ? เป็นห่วง? กัลก้าเป็นห่วงเซเนียด้วย?//ไรท์ ก็บอกนิดๆไงเว้ย!//กัลก้า)

"เป็นห่วงหรือ? คราวสู้กันข้ายังเห็นพวกเจ้ากัดกันอยู่เลยนี้?"

"อย่าพึ่งเข้าใจผิด! ข้าไม่ได้เป็นห่วงเจ้านักดาบนี้! เพียงแต่! ผู้ที่จะทำให้เจ้านักดาบนี้ต้องลงไปนอนกองกับพื้นได้มันจะต้องเป็นข้าเท่านั้น!"

"เอ๋~ แบบนี้เขาเรียกว่าปากไม่ตรงกับใจหรือเปล่านะ?" ไอคุยิ้มติดตลก

"รู้ไหม... ถ้าไม่ติดว่าเจ้าอยู่ในร่างของพี่ชายบัดดี้ข้า ป่านนี้ข้าคงฟันเจ้าขาดสองท่อนไปแล้ว"

"กลัวจังเลย~" ไอคุทำสีหน้าติดตลกก่อนเดินไปข้างๆเซเนียรัส

"ฉันไม่รู้ว่านายเป็นใครนะ แต่ออกจากร่างพี่ชายฉันได้แล้ว! ฉันต้องคุยกับพี่!" ยูกะว่าก่อนเดินไปหยุดหน้าไอคุ

"เอ๋~ แต่ข้าไม่คิดว่าไอจังจะอยากคุยกับบุตรชายของริวเอ็นจิ ทาสุคุ เช่นเจ้าหรอกนะ~ จริงใช่ไหมล่ะ? เนอะ คุณนักดาบมายา" ไอคุย่อตัวลงไปและดึงผมของเซเนียรัสให้เงยหน้าขึ้นมาแล้วออกปากถามไปด้วยน้ำเสียงขี้เล่นที่ชวนให้ขนลุก

"อะ อ๊า ออกไป... อั๊ก! แฮ่กๆ จาก อะ บัดดี้ อะอ็าก ของข้า แฮ่กๆ ได้โปรด... แฮ่กๆ" เซเนียรัสกล่าวอย่างยากลำบาก ในขณะที่พยายามมองไปทางร่างบัดดี้ของตนด้วยสายตาอ้อนวร

"แหม~ น่ารักจังเลยนะ ไอจังนี้โชคดีจริงๆนะที่มีบัดดี้แบบนี้น่ะหึๆ" ไอคุว่าจบก็ปล่อยผมของเซเนียรัสแล้วดีดนิ้ว จากนั้นอาการของเซเนียรัสและลูเคียจึงกลับมาปกติ

"แล้วจะเล่นอะไรสนุกๆอีกดีนะ~" ไอคุว่าก่อนจะมองไปที่ยูกะอย่างมีเลศนัย

"ถ้าเจ้าคิดจะทำอะไรบัดดี้ของข้า ก็ต้องข้ามศพข้าไปก่อน!" กัลก้าว่าพลางยกดาบขึ้น

"ไม่ใช่ข้าหรอกที่จะทำน่ะ หึๆ ฝากด้วยนะ~" ไอคึดีดนิ้วอีกครั้ง เซเนียรัสลุกขึ้น และลูเคียผลักตัวออกจากกัลซันแล้วมายืนข้างๆนักดาบมายาแทน

"คิดจะทำอะไรกับน้องข้าอีก!" กัลซันว่าอย่างโมโห

"เอาน่าๆ แค่เล่นสนุกเท่านั้นเอง~"

"เตรียมตัวตาย..." เซเรียรัสดึงดาบออกจากฝัก

"เชนจ์อิลลูชั่น!" ลูเคียเปลี่ยนเป็นร่างนกฮาร์ปี้สีเขียว

"ออกไปจากร่างเพื่อนผม! เทพนักดาบแห่งกาลอวสาน!" เด็กหนุ่มผมสีฟ้าดวงตาสีแดงเดินดุ่ยๆเข้ามาพร้อมกับมังกรสีสังข์ตัวใหญ่ด้านหลัง

"อ เอ๊ะ ประธานเคย์!" ยูกะว่าอย่างตกใจ

"เจ้ารู้จัก?" กัลก้าหันไปถาม

"อืม! เขาเคยเป็นประธานนักเรียนของโรงเรียนฉัน ก่อนที่จะย้ายออกไปน่ะ"

"ทำไมเจ้าถึงได้มาอยู่ที่นี้! โอเมก้า! ออกมาจากร่างเด็กหนุ่มคนนั้นเดี๋ยวนี้!" มังกรตัวใหญ่กล่าวตวาดเสียงดัง

"ง่า~ น่ากลัวจังเลยอ่า~ ทำไมต้องตะโกนใส่ข้าด้วยล่ะ" ไอคุทำท่ากลัวเหมือนเด็กเล็กๆ

"อย่ามาทำแบบนั้นในร่างไอคุ!"

"ทำไมล่ะ?"

"ท่าทางแบบนั้นมันไม่ได้เหมาะกับหมอนั้นเลยน่ะสิ" เสียงใหม่ดังขึ้น

"เอ๋~ หน้าเจ้าดูคุ้นๆนะเนี้ยเจ้าหนุ่ม~"

"ก็นะ ฉันเคยเป็นเพื่อนสนิทกับเจ้าของร่างนี้" เด็กหนุ่มผมสีดำดวงตาสีฟ้าผู้มาใหม่กล่าวพลางยักไหล่

"เพื่อนของไอคุ?" เคย์ขมวดคิ้ว ไอคุมีเพื่อนคนอื่นนอกจากเขากับคิอิโระด้วยงั้นหรอ? ไม่เคยจะพูดถึงเลย

"เพื่อนของพี่?" ยูกะก็ไม่เข้าใจ เขาจำไม่เคยได้ว่าไอคุมีเพื่อนด้วยซ้ำ เพราะปกติไอคุคอยอยู่ดูแลเขากับฮารุตั้งแต่เขาจำความได้ ถ้าไอคุมีเพื่อนเขาก็ต้องรู้บ้างสิ

"นึกออกแล้ว~ นากามูระ ริวโตะ เพื่อนสนิทคนแรกของไอจังนี้เอง~" ไอคุว่าพลางยิ้มยวนๆ

"นากามูระ ริวโตะ? อ๋อ!ประธานแผนกม.ต้น!" ยูกะว่า

"โอเมก้า! นี้เจ้ากล้าเมินคำสั่งของข้างั้นรึ!" มังกรสีสังข์กล่าว

"แหมๆ~ ตัวข้าที่เป็นคนทรยศสำหรับท่านแล้ว เหตุใดต้องทำตามคำสั่งท่านอีกล่ะไทม์มี่~"

"อุ๊บ! ไทม์มี่?" เคย์หันมาหาบัดดี้ตนด้วยสีหน้ากลั้นขำ ในขณะที่ยูกะกับกัลก้าขำจ๊ากไปแล้ว ส่วนริวโตะกับกัลซันเบือนหน้าหนีเพื่อแอบขำ

"ชื่อนั้นน่ะ!" ไทม์ลูเรอร์ตกใจปนอับอายพยายามหาทางเปลี่ยนเรื่อง

"คิกๆ" ในขณะที่ไอคุหรือในขณะนี้ก็คือโอเมก้าหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดีปนสะใจ

"พอได้แล้วเจ้าตัวดี! ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!" ไทม์ลูเรอร์เข้าไปหาไอคุหมายจะคว้าแขนอีกฝ่าย แต่คนที่กำลังหัวเราะอยู่ก็หลบได้

"วันนี้ไว้แค่นี้ก็ได้ ไปก่อนนะบ๊ายบายไทม์มี่~" สิ้นเสียงร่างของไอคุก็กำลังจะล้มลงเช่นเดียวกับร่างของเซเนียรัสและลูเคียที่กลับมาเหมือนเดิม

ควับ!

"ให้ตายสิ ได้เจอกันหลังจากที่ไม่ได้เจอกันนานทั้งทีนะไอคุ แต่นายกลับหมดสติเนี้ยนะ? เฮ้อ!" ริวโตะที่อยู่ใกล้ไอคุที่สุดเข้ามารับตัวเด็กหนุ่มไว้แล้วถอนหายใจ

"ผมขอเพื่อนของผมคืนด้วยครับคุณนากามูระ" เคย์เดินเข้ามาริวโตะ

"นายคือตัวการที่ทำให้เกิดเรื่องวุ้นๆแบบนี้ใช่ไหม?" ริวโตะถาม

"พูดเรื่องอะไรน่ะครับ?" เคย์ยิ้มกลบเกลื่อนทำเป็นไปเข้าใจ

"อย่ามาทำเป็นไขสือไปหน่อยเลย ฉันรู้หมดทุกอย่างนั้นแหละ ว่านายกับบัดดี้กำลังวางแผนอะไรอยู่" ริวโตะหรี่ตามองอีกฝ่าย

"หึ! ถึงคุณจะรู้แล้วคุณจะทำอะไรได้ล่ะ? จะหยุดผมงั้นหรอ? แล้วคุณจะหยุดผู้ควบคุมเวลาอย่างผมได้อย่างไงล่ะ หืม?"

"ตัวฉันคือผู้พิทักษ์แห่งระบบสุริยะ ฉันมั่นใจมากพอว่าพลังของฉันกับบัดดี้จะหยุดนายกับบัดดี้ได้"

"เข้าใจแล้ว... เจ้าคือบัดดี้ของเทพเจ้าผู้ควบคุมการโคจรของโลกสินะ หึๆ น่าสนุกดีนี้ มาดูกันว่าระหว่างการโคจรและกาลเวลาอะไรจะแข็งแกร่งกว่ากัน" ไทม์ลูเรอร์ว่า

"เอ่อ... ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุยอะไรกันอยู่น่ะ... แต่ถ้าพี่ไอคุตื่นแล้วผมของคุยกับพี่ได้ไหม?" ยูกะเข้าแทรกวงสนทนา

"นายคือมิคาโดะ ยูกะ น้องชายของไอคุหรอ?" ริวโตะละจากพวกเคย์มาหายูกะ

"ค ครับ" ยูกะตอบ

"นอกจากนามสกุลจะไม่เหมือนกันแล้ว ยังไม่ค่อยคล้ายกันอีก แน่ใจนะว่าใช่?"

"ผมกับพี่ไอคุเราเป็นลูกพี่ลูกน้องกันต่างหาก! แล้วอีกอย่าง! คุณน่ะเป็นเพื่อนสนิทพี่เขาจริงๆหรอ!? ทำไมผมไม่เคยเห็นหรือได้ยินเรื่องของคุณมาก่อนเลยล่ะ!" ยูกะซวนไป

"อ๋อหรอ? พึ่งจะรู้นะว่าไอคุมีลูกพี่ลูกน้องน่ะ" ริวโตะว่าก่อนจะหันกลับไปหาเคย์โดยไม่สนยูกะ

"อย่ามาทำเป็นเมินนะ!"

"ผมจะพูดอีกครั้ง ขอ-ตัว-เพื่อน-ผม-คืน-ด้วย" เคย์ว่าอย่างเหลืออด

"แล้วทำไมฉันต้องทำตามด้วย?"

"อ อืม..." ดูเหมือนคนที่หมดสติจะรู้สึกตัวแล้ว จึงค่อยๆลืมตาขึ้น แต่ดวงตาของเด็กหนุ่มที่ควรจะเป็นสีแดงมีประกายสีทอง กลับเป็นสีขาวซีด...

"ไง ไอคุไม่เจอกันนานนะ" ริวโตะว่าพลางค่อยๆพยุงให้ไอคุยืนด้วยตัวเอง

"หืม? เสียงนี้... ริวโตะคุงหรอ?" ไอคุกระพริบตาปริบๆก่อนจะหันซ้ายหันขวาหาต้นเสียง แต่ไม่แน่ใจว่าอยู่ทางไหน

"ทางนี้" ริวโตะประคองใบหน้าของอีกฝ่ายให้หันมาทางตนอย่างเบามือ

"มาอยู่ที่นี้ได้อย่างไง? คิอิโระขอมาหรอ?" ไอคุถาม เล่นเอาเคย์สะดุ้ง เพราะไม่คิดว่าจะได้ยินประโยคหลังมาจากปากเพื่อนตน

"นายรู้ได้ไง?"

"คุณโอเมก้าบอกมา... แต่ถึงคุณโอเมก้าไม่บอกผมก็พอจะเดาได้อยู่แล้ว ว่าถ้าหมอนั้นยังมีชีวิตอยู่จะทำอะไร แต่มันก็ชัดเจนดีนะ ก็เพราะบัดดี้ของหมอนั้นเป็นหนึ่งในผู้พิทักษ์ลูกแก้วแห่งกาลเวลานี้นา หมอนั้นคงไม่ยอมให้บัดดี้ของตัวเองลำบาก เพราะตัวเองต้องการทำขัดกับประสงค์บัดดี้ของเจ้าเคย์หรอก" ไอคุบ่นยาว

"เอ่อ... ไอคุ ผมก็อยู่นี้นะ" เคย์เอ่ยขึ้น

"โทษทีก็แล้วกัน=_= ก็ตาผมมันมองไม่เห็นนี้" ไอคุหันไปบ่นใส่ทางต้นเสียง ทำให้เคย์เห็นตาที่กลายเป็นสีขาวไปแล้วของเจ้าตัว

"ไอคุ! เกิดอะไรขึ้นกับตานาย! มันบอดแบบนั้นได้ไง!?" เคย์รีบเข้าไปคว้าไหล่เด็กหนุ่มผู้เป็นเพื่อน

"หะ!ตาพี่บอดหรอ!" ยูกะก็รีบเข้าไปดูอีกคน

"อย่าตกใจกันไปเลยน่า มันเป็นข้อแลกเปลี่ยนกับโอเมก้า แล้วนี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทำด้วย ผมสบายดี"

"หมายความว่าไง? ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทำ? ครั้งก่อนนายเสียอะไรไป? นายรู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน! ถ้าหนึ่งในนั้นที่นายต้องเสียไปเป็นชีวิตล่ะ!" ริวโตะถามอย่างจริงจังปนโกรธ

"ครั้งก่อนและครั้งแรกน่ะเป็นการสูญเสียเพื่อทำพันธะสัญญา... ผมเสียไปแค่ความเศร้าก็เท่านั้นเอง... ไม่เป็นอะไรหรอก"

"หะ! ตอนนี้ฉันไม่แปลกใจแล้วสิ ว่าทำไมนายถึงยังจมอยู่กับความแค้นน่ะ" ริวโตะถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ไหมความว่าไงครับ?" ยูกะถาม

"หากไม่ปล่อยให้ความเศร้าได้ออกมา มันก็จะไม่เกิดการปล่อยวาง และหากสูญเสียความรู้สึกเศร้าไปก็หมายความว่า... จะไม่เกิดการปล่อยวางขึ้น ทำให้ความแค้นฝังลึกอยู่ในใจ" เคย์อธิบาย

"เพราะแบบนี้พี่ถึงได้เกลียดคุณพ่อไม่หายงั้นหรอ?" ยูกะหันไปถามไอคุ

"จะว่างั้นก็ได้ เซเนีย! ลูเคีย! พวกนายอยู่แถวนี้กันไหม?" ไอคุตะโกนหาบัดดี้

"อยู่นี้! ให้ข้าหลับสักงีบสองงีบไม่ได้หรือไงกัน?" เซเนียรัสว่าก่อนจะหาวแล้วยืนพร้อมด้วยอุ้มลูเคียขึ้นมา

"นี้เจ้าตื่นอยู่ตลอดรึ? อึดกว่าที่ข้าคิดไว้มาก" กัลก้าว่า

"เรื่องของข้า จะไปกันเลยไหมไอคุ?" เซเนียรัสว่าพลางอุ้มลูเคียไว้ด้วยแขนขวาและเดินมาหาไอคุก่อนยื่นมือซ้ายไว้ตรงหน้าเด็กหนุ่ม

"อืม ขอตัวก่อนก็แล้วกันนะ" ไอคุควานหามือของบัดดี้ตนแล้วจับไว้ ก่อนที่จะให้เซเนียรัสเดินจูงมือตนไป

"จบแบบนี้ไปได้ยังไงนะ?" เคย์ถามติดตลกก่อนหันไปทางยูกะและริวโตะ

"ไว้พบกันใหม่" ก่อนจะแสยะยิ้มแล้วเดินจากไปพร้อมบัดดี้ตน

"เดี๋ยวสิครับพี่!" ยูกะตะโกะเรียก ไอคุหยุดเดินแล้วหันกลับมาทางที่ตนคิดว่าน่าจะเป็นต้นเสียง

"ถ้าเธอไม่แข็งแกร่งกว่านี้ก็ไม่ควรที่จะมาเหยียบที่นี้หรือเจอผมอีก มิคาโดะ ยูกะ " ไอคุกล่าวด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่ไม่ระบุอารมณ์ใดๆ

"หึ! แรงเป็นบ้า" เซเนียรัสหัวเราะ

"ไปได้แล้วเซเนีย อย่ามัวคุยให้เสียเวลา" ไอคุว่าก่อนจะหันหลังกลับแล้วจากไป

"..." ยูกะถึงกับพูดไม่ออก

"นายไว้ไหม?" ริวโตะถามพลางวางมือบนไหล่ของยูกะ

"ครับ! เพราะยังไงเขาก็คือพี่ไอคุ คนที่ผมเคารพและนับถือ ไม่ว่ายังไงผมก็จะไม่มีทางถอดใจเรื่องของพี่เด็ดขาด! ผมจะต้องพาพี่กลับมาให้ได้!"

"ว้าว ฉันชอบความมุ่งมั่นของนายนะมิคาโดะ แต่ฉันคิดว่าหมอนั้นไม่ใช่คนเดี๋ยวที่นายจะต้องพากลับมาจากความมืดหรอก ใช่มั้ยล่ะ?"

"รู้ได้ไงน่ะ?"

"ก็ไม่ใช่แค่มอนสเตอร์เท่านั้นสักหน่อยนิที่ทำนายอนาคตได้น่ะ"

"คุณเห็นอนาคตหรอ!? เหมือนพวกเซเนียกับกัลซันน่ะ!?"

"อย่าพาดพิงถึงข้าจะได้ไหม?" กัลซันว่า

"ใจเย็นๆ ฉันทำได้แค่ดูดวง ทำนายชะตาหรือนิสัยคนแบบเป็นนัยๆเท่านั้นล่ะ ถึงแม้มันจะแม่นมากก็เถอะ"

"เอ่อ งั้นคุณจะช่วยผมหรือเปล่า?"

"ถ้านายต้องการจะช่วยโลกฉันก็จะช่วย เพราะนั้นคือจุดมุ่งหมายของฉัน"

"ผมแค่ต้องการจะช่วยพี่ไอคุกับเพื่อนสุดที่รักของผมก็เท่านั้นเอง"

"ถ้าจะช่วยไอคุกับคนของนายก็ต้องช่วยโลกนั้นแหละ"

"งั้นผมเอาด้วย! ฝากตัวด้วยครับคุณริวโตะ!"

"ฝากตัวด้วยแล้วกันมิคาโดะ"

"เรียกยูกะก็ได้ครับ"

"ได้ๆ ฝากตัวด้วยนะยูกะคุง"


.
.
.



___________________

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

61 ความคิดเห็น

  1. #39 Poly-lovekfc (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 21:37
    ขอบคุณคะเเละขอโทษที่ทวงคะ
    #39
    0
  2. #38 beekk3506 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 21:22

    ไทม์มี่ เอาซะพูดไม่ออกเลยนะพี่ไรท์ ได้พูดแต่ในใจว่า ว วะ วอท!? ไทม์มี่!? คิดชื่อได้ไงเนี่ย555+

    ผมรู้อยู่นะว่าพี่ติดเรียน แต่ขอให้ได้อัพผมก็ดีใจแล้ว สู้ๆกับการเรียนนะฮับ

    #38
    1
    • #38-1 ZeroXshipping(จากตอนที่ 8)
      8 กรกฎาคม 2563 / 21:25
      ขอบคุณนะคะที่เข้าใจพี่
      #38-1
  3. #37 TimeReture (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 20:53

    ไทม์มี่? ขอบอกว่ารีดขำจนน้ำตาเล็ดจริงๆนะค่ะไรท์ ทำไปได้ไง?555

    ลูกชายออกคนแรกเลย ขอบคุณที่ลงให้อ่านนะคะ

    ที่จริงรีดเข้าใจนะค่ะว่าติดเรียน สำหรับรีดเเล้วไม่ลงหนึ่งปีก็รอได้ขอให้ผ่านหนึ่งปีแล้วมาอัปบ่อยๆก็พอค่ะ

    ติดตามเป็นกำลังใจให้ค่ะ

    #37
    1
    • #37-1 ZeroXshipping(จากตอนที่ 8)
      8 กรกฎาคม 2563 / 20:58
      อย่างแรกนะคะ ไรท์กะใหัขำนั้นแหละคะ อย่างที่สองเราล้อเล่นค่ะ กะจะแกล้งรีดเดอร์บางคน อย่างที่สามขอบคุณนะคะที่เข้าใจไรท์
      #37-1