นายช่วยรักฉันตลอดไปเลยได้ไหม [Futurecard Buddyfight Ace]

ตอนที่ 2 : บทที่2 วันคืนแสนสงบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 222
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    2 พ.ค. 63

บัดนี้ก็ถึงเวลาที่ยูกะและไอคุจะสู้กัน ถึงแม้เกือบจะไม่ได้สู้เพราะไอคุติดภาระกิจก็เถอะ ใครๆเห็นก็บอกได้ว่ารีบมามากขนาดไหน เพราะเจ้าตัวยังอยู่ในชุดบัดดี้โพลิสอยู่เลย

"พี่คิดว่าใครจะชนะครับ?" ฮารุถามขึ้น

"ก็ต้องยูกะอยู่แล้ว" รันมะตอบพลางยิ้ม

"เอาล่ะ! ผมพร้อมแล้วครับ!" ยูกะที่อยู่อีกฝากของสนามพูดขึ้น

"ทางนี้ก็พร้อมแล้วล่ะ! เชิญเราLuminizeก่อนได้เลยยูกะ!" ไอคุส่งยิ้มคืน

"ถ้าพี่ว่างั้นผมก็ไม่เกรงใจล่ะนะ!"

"ลุยให้เต็มที่เลยยูกะ!"

"เหล่าเทพมังกรจงลงมาจุติ! Luminize Dradeity!"

"เหล่านักรบแห่งกาลเวลาจงมารวมพล! Luminize Endless time!"

"Raise the flag!" ×2 ทั้งสองเปิดการ์ดflag

"Dragon world!"

"Time world!"

"เทพแห่งสงคราม การ์แกนทัว ดราก้อน!" ยูกะเปิดการ์ดบัดดี้ ก่อนกัลก้าในร่างตัวเล็กจะออกมา

"นักดาบมายาแห่งกาลเวลา เซเนียรัส!" ไอคุเปิดการ์ดบัดดี้ แล้วจึงตามด้วยเซเนียรัสในร่างตัวเล็ก

"ดรอจ์! ชาร์จแอนดรอจ์! คอลกัลเบิร์ดไปช่องกลาง! แล้วเอาการ์ดบนสุดของเด็คเข้าสู่โซล" ไซต์1 โจมตี 4000 ป้องกัน 1000 คริติคอล2

"ฉันลุยเองเจี๊ยบ!" กัลเบิร์ดพูด

"กัลเบิร์ดโจมตีใส่พี่ไอคุ!"

"อึก!" ไอคุยกแขนขึ้นมาป้อง

"อา... เหลือ8หน่วยแล้วสิ" เซเนียรัสว่า

"จบเทิร์นแค่นี้"

"ดรอจ์! ชาร์จแอนดรอจ์! คอลไปช่องขวา! กลาง! และซ้าย! กระจกเสมือนมายาแห่งกาลเวลา มิวฟอช!" ไซต์0 โจมตี0 ป้องกัน2500 คริติคอล1 กระจกสามบานอยู่ในสนามของไอคุ

"โจมตี0เนี้ยนะ?" รันมะถามอย่างงงๆ

"สกิลของมิวฟอช จ่า3เกจ! แล้วคอลมอนสเตอร์จากกอง3ใบ!"

"1เกจต่อมิวฟอช1บาน" เซเนียรัสอธิบาย

"คอลจอมโจรแห่งห้วงเวลาที่บิดเบี้ยว! ไคไลท์! ไปช่องกลาง!" ไซต์2 โจมตี7000 ป้องกัน1500 คริติคอล2 มอนสเตอร์ในรูปร่างชายหนุ่มสวมชุดสูทหน้ากากครึ่งหน้าและผ้าคลุมสีแดงถือปืนออกมาจากกระจกในช่องกลาง

"นี้คือคำเตือน ค่าชีวิตของเจ้าข้าจะรับไปเอง" ไคไลท์กล่าวจบ ก็ยิงปืนหนึ่งนัดไปที่ยูกะ

"อึก!" ทำให้ค่าชีวิตของยูกะลดลงไปหนึ่ง ส่วนไอคุได้รับค่าชีวิตเพิ่มขึ้นหนึ่ง

"เกิดอะไรขึ้น!" กัลก้าดูที่ค่าชีวิตของยูกะอย่างไม่เชื่อ

"เมื่อข้าถูกคอลลงมาจะทำดาเมจใส่ฝ่ายตรงข้ามหนึ่งหน่วย และฟื้นฟูค่าชีวิตหนึ่งหน่วย" ไคไลท์กล่าวพลางพาดปืนไว้ที่บ่า

"คอลจอมโจรแห่งห้วงเวลาที่ไม่เป็นจริง โทเม่ ไปช่องขวา!" ไซต์1 โจมตี6000 ป้องกัน1000 คริติคอล2 มอนสเตอร์ในรูปร่างชายหนุ่มสวมชุดสูทหน้ากากครึ่งหน้าและผ้าคลุมสีน้ำเงินถือปืนออกมาจากกระจกในช่องขวา

"หมดเวลาของเจ้าแล้วมนุษย์ เพราะนี้คือเวลาของไอคุ" โทเม่ว่าก่อนที่จะยิงปืนหนึ่งนัดไปที่เกจของยูกะ ทำให้เกจของยูกะหายไป ส่วนไอคุได้เพิ่มหนึ่งเกจ

"อะไรน่ะ!?"

"สกิลของข้าเมื่อคอลลงมาทำลายหนึ่งเกจของฝ่ายตรงข้าม แล้วฝั่งเราได้เพิ่มหนึ่งเกจ" โทเม่ว่าด้วยใบหน้านิ่ง

"และคอลจอมโจรแห่งห้วงเวลาที่ขัดสน อาเมก้า ไปช่องซ้าย! "ไซต์1 โจมตี5000 ป้องกัน2000 คริติคอล1 มอนสเตอร์ในรูปร่างหญิงสาวสวมชุดสูทสำหรับผู้หญิงหน้ากากครึ่งหน้าและผ้าคลุมสีเหลืองถือปืนออกมาจากกระจก

"เย้! ฉันได้ลุยแล้ว! แต่ก่อนอื่น ต้องช่วยไอคุคุงก่อน บ๊ายบายคุณการ์ดบนมือ~" อาเมก้าว่าพลางใช้ปืนยิ่งไปที่การ์ดบนมือของยูกะ ส่วนไอคุได้จั่วการ์ดเพิ่มหนึ่งใบ

"แบบนี้ไม่แฟร์!"

"ไม่มีอะไรแฟร์มือเธอสู้กับจอมโจร~ เป็นสกิลของข้าเมื่อถูกคอลลงมา~ ทำลายการ์ดหนึ่งใบบนมือฝ่ายตรงข้าม และฝั่งเราได้จั่วการ์ดเพิ่ม"

"มอนสเตอร์ที่ถูกคอลลงมาด้วยสกิลของมิวฟอชจะกลายเป็นไซต์0ทั้งหมด ต่อด้วยจ่าย1เกจ สวมใส่ปืนจักรกลแห่งกาลเวลา Gun hour!" ปืนสีทองแดงประดับด้วยฟันเฟืองสีทองปรากฏในมืของไอคุ

"ไคไลท์! โจมตีใส่กัลเบิร์ด!" ไอคุประกาศโจมตี

"รับทราบ!" ไคไลท์ยิงปืนใส่กัลเบิร์ด แต่กัลเบิร์ดไม่ถูกทำลายหรือแม้กระทั่งเสียโซลการ์ด

"เจี๊ยบ? ทำไมไม่เกิดอะไรขึ้นเลย?"

ปัง! คราวนี้ไอคุเป็นคนยิง

"อึก!" แต่เป็นยูกะที่เสียค่าชีวิต

"ยูกะ!" กัลก้าร้องขึ้น

"สกิลของGun hour มอนสเตอร์ที่ถูกโจมตีของฝ่ายตรงข้ามจะไม่ถูกทำลาย แต่ไฟท์เตอร์จะต้องรับความเสียหาย1ดาเมจแทน ตามด้วยสกิลของโทเม่ เมื่อมอนสเตอร์ที่ไม่ใช่ตัวเองโจมตี ฉันจะได้เพิ่ม1เกจ และต่อด้วยสกิลของอาเมก้า เมื่อมอนสเตอร์ที่ไม่ใช่ตัวเองโจมตี ฉันจะได้จั่วการ์ด1ใบ"

"ฉันรู้สึกได้ถึงความซวย" รันมะพูด

"นั้นสิครับ" ฮารุเสริม

"ต่อเลยไคไลท์ดับเบิ้ลแอทแทค!"

ปัง! ไอคุยิงใส่ยูกะอีกครั้ง

"สกิลของโทเม่กับอาเมก้าฉันได้เพิ่มหนึ่งเกจและได้จั่วการ์ดเพิ่ม1ใบ"

"อึก!"

"จะบอกให้นะว่าข้ามีทริปเปิ้ลแอทแทค" ไคไลท์ว่าก่อนยิงปืนอีกนัด

ปัง!

"สกิลของโทเม่กับอาเมก้า! เพิ่มเกจและจั่วการ์ดอีกครั้ง!"

"อึก!"

"ต่อเลยโทเม่"

"ได้" โทเม่ยิงปืนใส่กัลเบิร์ด แต่อีกครั้งไม่เกิดอะไรขึ้น

ปัง! ไอคุยิ่งใส่ยูกะ

"สกิลของอาเมก้าจั่วการ์ด1ใบ"

"อึก!"

"ยังเหลืออีกนัดนะยูกะ อย่างพึ่งยอมแพ้ล่ะ"

"ผมไม่มีทางยอมแพ้อยู่แล้ว!"

"อาเมก้าโจมตี!"

"ได้เลยค่า~" อาเมก้ายิงใส่กัลเบิร์ด แต่คนรับกรรมเป็นยูกะ

ปัง!

"สกิลของโทเม่ได้เพิ่ม1เกจ"

"อึก!"

"จบเทิร์น และเมื่อจบเทิร์นสกิลของมิวฟอชก็สิ้นสุด ไคไลท์ โทเม่ และอาเมก้าจึงกลายเป็นเกจ"

"โถ่~อยากอยู่ต่ออีกหน่อยอะ" อาเมก้าว่าก่อนจะกลายเป็นเกจ

"ไว้คราวหน้าแล้วกัน" โทเม่ว่าก่อนกลายเป็นเกจตามไป

"น่าเสียดายเล็กๆ" ไคไลท์ว่าพลางถอดหมวดออกพลางก้มหัวอย่างอาลัยแล้วกลายเป็นเกจตามทั้งสองไป

"อ่า... พี่ยูกะแย่แล้วสิครับ ตอนนี้พี่ไอคุมีค่าชีวิต9หน่วย ส่วนพี่ยูกะมีแค่4เอง" ฮารุว่าอย่างกังวล

"ไม่ต้องห่วงน่า อย่างไงยูกะก็พลิกเกมได้อยู่แล้ว"

"ดรอจ์! ชาร์จแอนดรอจ์!คอลกัลแคทไปช่องซ้าย!" ไซต์1 โจมตี 5000 ป้องกัน 1000 คริติคอล1

"เหมียววว! ฉันจะจัดการเอง!" กัลแคทว่า

"แล้วคอลกัลด็อกไปช่องขวา!" ไซต์1 โจมตี 4000 ป้องกัน 1000 คริติคอล2

"อู้ววว! ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง!" กัลด็อกว่า

"อีกสกิลของมิวฟอช! ในเทิร์นของอีกฝ่ายสามารถจ่ายหนึ่งเกจให้กับมิวฟอชทั้งสามบาน! แล้วคอลมอนสเตอร์จากบนมือได้! คอลผู้พิทักษ์ความยุติธรรมแห่งห้วงเวลาที่เที่ยงตรง เคเจียอีสไรท์ไปช่องกลาง!" ไซต์2 โจมตี 8000 ป้องกัน 2000 คริติคอล3 มอนสเตอร์ในรูปร่างชายหนุ่มสวมชุดเครื่องแบบตำรวจสีแดงและถือปืนที่ดูเหมือนมาจากอนาคตออกมาจากกระจกในช่องกลาง

"ข้าจะเป็นผู้ปกป้องห้วงเวลานี้เอง!" เคเจียอีสไรท์กล่าวพลางทำท่าทำความเคารพแบบตำรวจ

"จากนั้นคอลผู้พิทักษ์ความยุติธรรมแห่งความเป็นจริงซาเคียยาส ไปช่องขวา!" ไซต์1 โจมตี 7000 ป้องกัน 1000 คริติคอล2 มอนสเตอร์ในรูปร่างชายหนุ่มสวมชุดเครื่องแบบตำรวจสีเขียวและถือปืนที่ดูเหมือนมาจากอนาคตออกมาจากกระจกในช่องขวา

"กระผมจะพยายามให้เต็มที่ครับ!" ซาเคียยาสกล่าวพลางทำท่าทำความเคารพแบบตำรวจ

"และคอลผู้พิทักษ์ความยุติธรรมแห่งห้วงเวลาที่เหมาะสม เสคาเซีย ไปช่องซ้าย!" ไซต์1 โจมตี 6000 ป้องกัน 1000 คริติคอล1 มอนสเตอร์ในรูปร่างหญิงสาวสวมชุดเครื่องแบบตำรวจหญิงสีชมพูและถือปืนที่ดูเหมือนมาจากอนาคตออกมาจากกระจกในช่องซ้าย

"ข้าจะทำให้ถึงที่สุด!" เสคาเซียกล่าวพลางทำท่าทำความเคารพแบบตำรวจ

"นี้ขนาดเทิร์นผมพี่ก็ยังคอลมอนสเตอร์ได้อีกหรอ!"

"สกิลของมิวฟอชก็แบบนี้แหละ^^"

"กัลแคท! โจมตีช่องกลาง!"

"ร่าย! โล่แห่งกาลเวลา! ได้เพิ่ม1เกจ!"

"งั้นกัลเบิร์ดให้โจมตีต่อ!"

"ร่าย! โล่แห่งอนาคต! ได้จั่วการ์ด1ใบ!"

"ฝากด้วยนะกัลด็อก!"

"ร่าย! โล่แห่งอดีต! ฟืนฟูพลังชีวิต1หน่วย!"

"จบเทิร์น" ยูกะพูดอย่างหัวเสียนิดๆ

"เมื่อจบเทิร์นของฝ่ายตรงข้าม มอนสเตอร์ที่ถูกคอลด้วยสกิลของมิวฟอชจะกลายเป็นเกจ"

"น่าเสียดายนะที่ไม่ได้อยู่จนจบ แต่ขอให้โชคดีนะไอคุ" เสคาเซียกล่าวพลางทำท่าทำความเคารพแบบตำรวจ ก่อนกลายเป็นการ์ด

"กระผมยังไม่ได้สู้หรือใช้สกิลเลยหือ~ หึก! ขอให้โชคดีนะครับไอคุคุง!" ซาเคียยาสว่าพลางใช้แขนเช็ดน้ำตาแล้วทำท่าทำความเคารพแบบตำรวจ ก่อนจะกลายเป็นเกจไป

"ข้าเชื่อว่าเจ้าจะชนะได้นะไอคุ สู้ๆล่ะ!" เคเจียอีสไรท์กล่าวพลางทำท่าทำความเคารพแบบตำรวจ ก่อนกลายเป็นเกจไป

"ครับ!" ไอคุทำท่าทำความเคารพแบบตำรวจ

"เจ้าพวกนี้ก็แบบนี้เสมอ" เซเนียรัสถอนหายใจ

"ดรอจ์! ชาร์จแอนดรอจ์! ร่าย! พายุกาลเวลาแห่งการสิ้นสุด! ทำลายมอนสเตอร์ทั้งหมดบนสนามทั้งฝั่งตัวเองและฝ่ายตรงข้าม! แล้วฉันจะได้รับดาเมจตามจำนานที่ถูกทำลาย!"

มิวฟอชสามบาน กัลเบิร์ด กัลแคท และกัลด็อกถูกทำลาย

"มอนสเตอร์ที่ถูกทำลายมีทั้งหมดหก! ดังนั้นฉันจึงเสียค่าชีวิตไปหกหน่วย!"

"นี้พี่บ้าไปแล้วหรอ!? ลดค่าชีวิตตัวเองลงทำไม!"

"สติยังมีอยู่ไหมน่ะ" กัลก้ากล่าวเสริม

"เอาล่ะ! จ่าย3เกจ! บัดดี้คอลนักดาบมายาแห่งกาลเวลา เซเนียรัส! ไปช่องขวา!" ไซต์2 โจมตี9000 ป้องกัน 6000 คริติคอล2

"กว่าจะได้สู้"

"เมื่อค่าชีวิตเหลือต่ำกว่า4 เซเนียจะได้สกิลทริปเปิ้ลแอทแทค!"

"แย่ล่ะสิ!"

"เอาล่ะเซเนีย- "

กริ้ง!~ กริ้ง!~ เสียงโทรศัพท์ของไอคุดังขึ้น เจ้าตัวจึงรีบรับทันที

"ครับ! ริวเอ็นจิ ไอคุ ครับ! รับทราบครับเขตxxนะครับ ผมจะไปถึงโดยเร็วที่สุดครับ!" ไอคุวางสายแล้วหันมายกมือขอโทษยูกะ

"ขอโทษนะยูกะ! แต่พี่มีงานด่วนน่ะ! ไปกันเถอะเซเนีย"

"เห้อ~ แบบนี้ตลอด" เซเนียรัสว่าจบก็ปรากฏ แผ่นผลึกสีทองรูปหน้าปัดนาฬิกา

"งั้นพี่ขอตัวก่อนนะ!" ก่อนที่ไอคุจะกระโดดขึ้นไปบนมันแล้วก็ออกตัวไป

"งั้นเราเอาไงต่อดีล่ะ?" รันมะเดินมาถามยูกะ

"งั้นเรามาเล่นบัดดี้ไฟท์กันไหมล่ะ!"

"เอาสิ!"















"คุณน้าหนอคุณน้า ทำไมสั่งงานหนักขนาดนี้กันเนี้ย!" ไอคุที่พึ่งจะทำงานเสร็จกล่าวคอตกเข้ามาในสูญบัญชาการของบัดดี้โพสิส

"เห็นบ่นตลอดแต่ก็ทำตลอดนี้ครับ" เด็กหนุ่มผมขาวกล่าวขึ้น

"ไรโตะคุง! มาตอนไหนเนี้ย?"

"เมื่อกี้ครับ ว่าแต่ทำไมรุ่นพี่เรียกผมไรโตะตลอดล่ะ? ไม่เรียกไลท์เหมือนคนอื่นล่ะครับ?"

"ไม่รู้สิ เหมือนมันจะติดมาจากคุณน้าไกโตะน่ะ"

"จริงสิตอนเด็กรุ่นพี่น่ะอยู่กับคุณแม่ผมบ่อยนี้" (ไรท์ให้ไกโตะเป็นแม่ส่วนคานาตะเป็นพ่อ)

"อ่า... แล้วมาโมรุคุงล่ะ? ปกติอยู่ด้วยกันตลอดนี้น่า"

"รุ่นพี่มาโมรุติดภาระกิจครับ แล้วเราก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดนะครับ"

"ก็เห็นเป็นจันทราคนสำคัญนี้น่า"

"ผมยังไม่มีจันทราครับ อย่าพูดเองเออเองสิครับ" ไลท์หรือ คุโรอุสุ ไรโตะกล่าวพลางกอดอกไม่พอใจ

"หรอ~" ไอคุทำเสียงสูง

"รุ่นพี่ไอคุ! คอมแมนเดอร์เรียกครับ" เด็กหนุ่มผมสีส้มดวงตาสีเขียวแก่อายุน้อยกว่าไอคุ แต่มากกว่าไลท์ รีบวิ่งมาหาไอคุ

"อ้าว? รุ่นพี่มาโมรุไม่ได้ทำภาระกิจอยู่หรอครับ?" ไลท์ถามขึ้น

"ก็เสร็จแล้วล่ะนะ เลยไปรายงานคอมแมนเดอร์น่ะ แล้วก็โดนใช้ให้มาเรียกรุ่นพี่ไอคุนี้แหละครับ" เด็กหนุ่มผมส้มนาม เซไค มาโมรุ ตอบ

"งั้นเอง" ไลท์ว่า

"อะไรของคุณน้าอีกเนี้ย!" ไอคุกล่าวอย่างหัวเสียก่อนรีบวิ่งไป

"พอเป็นคำสั่งของคอมแมนเดอร์เนี้ย... รุ่นพี่ไอคุเขาก็ดูจะไม่โอเคตลอดเลยนะ" มาโมรุว่า

"นั้นสิครับ ทั้งๆที่เป็นน้าหลานกันแท้ๆ แต่ดูเหมือนรุ่นพี่จะไม่ค่อยถูกกับคอมแมนเดอร์เท่าไหร่นะครับ" ไลท์กล่าวขำๆ

"นั้นสิเนอะ ว่าแต่... เสาร์อาทิตย์นี้นายว่างหรือเปล่า?"

"ก็ว่างนะครับ ถามทำไหมหรอ?" ไลท์เอียงคอ

"ฉันจะชวนนายไปเที่ยวเป็นเพื่อนหน่อยน่ะ" คนผมส้มว่าพลางยิ้ม

"รุ่นพี่... จะชวนผมไปเที่ยว?" ตอนนี้ไลท์เริ่มหน้าขึ้นสี







"มาช้าอีกแล้วนะไอคุ" ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีฟ้ากล่าวกับเด็กหนุ่มผู้เป็นหลาน

"แล้วใครสั่งงานที่จะต้องเกือบไปอีกฟากหนึ่งของเมืองให้ผมล่ะครับคุณน้าทาสุคุ!?" ไอคุกล่าวอย่างมีน้ำโห

"เรื่องแค่นี้ก็ต้องทำให้ได้ ถือเป็นการฝึกไปในตัว และอีกอย่างบนฟ้ามันก็ไม่ได้มีสิ่งกีกขวางอะไรสักหน่อย"

"ถึงมันจะไม่มี! แต่มันก็มีลมที่พัดต้านอยู่นะครับ!" ไอคุว่าก่อนจะสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ เพื่อสงบอารมณ์ตัวเองก่อนถามต่อ

"ว่าแต่คุณน้าเรียกผมมาทำไมครับ?"

"ดวงตานั้นน่ะ... เปลี่ยนสีบ่อยหรือเปล่า..." ทาสุคุถามอย่างจริงจัง เล่นเอาไอคุสะดุ้ง

"ถ ถ้าคุณน้าเรียกผมมาเพื่อเรื่องนี้-"

"ไอคุ"

"ค ครับ พักนี้... มันเปลี่ยนเป็นสีแดงบ่อยมาก... "

"งั้นหรอ... แล้วยูกะกับฮารุล่ะ"

"ฮารุยังไม่เคยเปลี่ยนครับ ส่วนยูกะน่ะ ตั้งแต่เจอรันมะคุงก็ไม่เคยเปลี่ยนอีกเลยครับ"

"งั้นก็ดี แต่หลานรู้ใช่ไหมไอคุ... ว่าจากนี้ไปควรทำอย่างไงต่อไป..."

"ครับคุณน้า"

"แต่จริงๆนั้นไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะพูดหรอกนะ"

"อ้าว! แล้วอะไรล่ะครับ!?" ไอคุเริ่มจะมีน้ำโหขึ้นมาอีก

"จับตาดูยูกะกับการ์แกนทัว ดราก้อน เอาไว้ให้ดี"

"ยูกะกับกัลก้าคุงหรอครับ? แต่ทำไมล่ะ?"

"กลัวว่าพลังนั้นจะไปกระตุ้นยูกะเข้าน่ะสิ"

"ถึงมันจะเอาแน่เอานอนอะไรไม่ได้ แต่ยูกะก็มีรันมะคุงอยู่แล้วคงไม่เป็นไรหรอกครับ"

"ก็ยังไม่มีอะไรที่จะรับประกันได้ ทำแบบนี้ก็คงไม่เสียหายหรอก และอีกอย่าง... คนที่ต้องการพลังของยูกะน่ะมันอาจจะโผล่ออกมาเมื่อไหร่ก็ได้..."

"ครับ"

"แล้วสุดท้ายที่เรียกมาก็เพราะเจ้านี้" ทาสุคุว่าจบก็ยื่นซองจดหมายที่จ่าหน้าซองถึงไอคุมา

"อะไรหรอครับ?" ไอคุรับมาก่อนจะพลิกซองดู

"มันมาจาก World Buddy Academia คิดว่าคงมาจาก จินกุจิ เคย์ น่ะ" ไอคุชะงักไปทันที ก่อนหายใจเข้าลึกๆแล้วเปิดซองดูอย่างใจเย็น

ทาสุคุแอบขำเล็กๆ ถึงจะเห็นว่าตอนนี้ไอคุดูใจเย็นเปิดซองจดหมายอย่างไงก็ตาม แต่ข้างในเด็กหนุ่มคงร้อนเป็นไฟอยากฉีกจดหมายทิ้งจะแย่แล้ว














บ้านมิคาโดะ

"เอ๊ะ? ทำไมวันนี้พี่กลับบ้านเร็วจังล่ะครับ?" ฮารุที่นั่งอยู่บนโซฟากับกัลก้า กัลแคท กัลด็อก และกัลเบิร์ดเห็นว่าไอคุกลับบ้านเร็วก็ถามขึ้น

"ก็ไม่มีอะไรหรอก พอดีงานเสร็จเร็วน่ะ" ไอคุตอบ ก่อนจะตามด้วยการปรากฏตัวของเซเนียรัสในร่างตัวเล็กที่เดินออกไปที่ระเบียงด้านนอก

"ว่าแต่ยูกะกับรันมะคุงล่ะ?"

"อยู่ในห้องครับ"

"งั้นคุณน้าพารูโกะล่ะ?"

"เห็นวันนี้บอกว่าติดธุระน่ะครับ"

"งั้นเองหรอ? ถ้าอยากได้อะไรพี่เตรียมข้าวเย็นอยู่ในครัวนะ"

"คร้าบ~"

"งั้นข้าไปฝึกดาบนะ" กัลก้าว่าก่อนจะกระโดดลงจากโซฟาแล้วเดินไปทางระเบียง

"อืม!" ฮารุว่าพลางพยักหน้า




นอกระเบียง

กัลก้าที่เดินออกมาก็เห็นเซเนียรัสกำลังฝึกดาบอยู่แต่ดูเหมือนกำลังเต้นระบำอยู่มากกว่า แถมเจ้าตัวยังเหมือนจะไม่เห็นเขาด้วย

"เจ้าฝึกดาบอยู่รึ?" หลังจากที่มองอยู่นานกัลก้าก็ถามขึ้น

"เอ๊ะ!" เซเนียรัสสะดุ้งรีบหันหลังไปดูจนเสียหลัก

"เห้ๆ เจ้าจะตกใจอะไรขนาดนั้น?" แต่กัลก้าจับไว้ทัน แต่เซเนียรัสก็เด่นตัวจากการจับของกัลก้าในทันที

"เจ้ามานานหรือยัง!" กัลก้าไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเซเนียรัสหน้าแดงจริงๆ

"อะไรของเจ้า ไม่มีขอบคุณสักคำ"

"ตอบมาสิ!"

"ก็ได้ ข้าก็ดูอยู่นานพอสมควรล่ะนะ แล้วมันทำไมล่ะ?"

"จบกันชีวิต นั้นน่ะมันเป็นกระบวนท่าที่น่าอายที่สุดเลยถ้าไม่ใช้ต่อสู้จริงๆน่ะ" เซเนียรัสว่าพลางเอามือปิดหน้าตัวเอง

"ข้าว่ามันก็สวยดีนะ ไม่เห็นจะน่าอายตรงไหน"

"มันน่าอาย! เจ้าไม่ใช่คนใช้กระบ่วนท่าเสียหน่อย!"

"งั้นเจ้าไม่มาฝึกดาบกับข้าเสียหน่อยล่ะ เผื่อข้าจะลืมที่ข้าเห็น"

"ได้ เดี๋ยวเจ้าได้ลืมแน่ว่าชัยชนะเป็นยังไง"

"หึ! ถ้าคิดว่าทำได้ก็ลองดู"






ห้องนั่งเล่น

ไอคุที่พึ่งเตรียมอาหารเสร็จก็มานั่งนอนแผะอยู่บนโซฟาข้างๆพวกกัลแคท ส่วนฮารุก็คาดว่าน่าจะไปเข้าห้องน้ำ

"ขอเบียดด้วยคนนะ" ไอคุว่าอย่างเหนื่อยๆ

"เหนื่อยมากเลยหรอเหมียว?" กัลแคทถามก่อนมาข้างๆไอคุ

"ครับ คุณน้าสั่งงานหนักผมตลอด" ไอคุตอบพลางยิ้มฝืด ก่อนจะยื่นมือไปเกาใต้ข้างแก้มของกัลแคท

"ทำอะไรน่ะเหมียว? แต่รู้สึกสบายจังเหมียว~" กัลแคทที่คิดว่าตอนแรกจะผละออกกลับทำหน้าเคลิ้มและเอียงหน้ารับสัมผัส

"นายทำอะไรแคทน่ะ?" กัลด็อกที่เห็นกัลแคททำหน้าตาแปลกๆก็ถามขึ้นก่อนมาข้างๆอีกฝั่งของไอคุ ซึ่งคือตรงข้ามกับกัลแคท

"แค่เกาครับ แบบนี้น่ะ" ไอคุกล่าวยิ้มๆก่อนเกาที่หลังหูของกัลด็อก

"ทำไมมันสบายแบบนี้อู้ว~" กัลด็อกว่าพลางทำหน้าเคลิ้มตามกัลแคทไป

"มันสบายขนาดนั้นเลยหรอเจี๊ยบ? ลองเกาให้หน่อยได้ไหมเจี๊ยบ?" กัลเบิร์ดบินลงมาที่ตักของไอคุแล้วถาม

"ได้สิครับ" ไอคุตอบพลางยิ้ม ก่อนละมือออกจากกัลแคทแล้วมาเกาใต้จะงอยปากของกัลเบิร์ด

"เจี๊ยบ~ สบายจริงๆด้วยเจี๊ยบ~" กัลเบิร์ดเคลิ้มไปอีกราย

"ฉันมาก่อนนะเหมียว!" กัลแคทที่หายเคลิ้มเพราะไอคุละมือออกจากตน ก็มาดันกัลเบิร์ดเพื่อจะให้ได้มือไอคุคืน

"แต่นี้มันตาฉันนะเจี๊ยบ!" กัลเบิร์ดก็เริ่มดันกัลแคท

"นี้ๆ อย่าทะเลาะกันสิครับ!"

สักพักฮารุก็เดินกลับมาแล้วก็ต้องตกใจ เพราะกัลเบิร์ดกับกัลด็อกนอนหลับพลางเอาคางเกยตักไอคุคนละข้าง ส่วนกัลแคทคดตัวนอนหลับบนตักไอคุ แต่ที่ฮารุรู้สึกตกใจจริงๆคือการที่ไอคุที่ดูเหมือนกำลังหลับ แต่มือข้างหนึ่งก็กำลังเกาหูให้กัลแคทอยู่

"แบบนี้เขาเรียกละเมอหรือปล่าวนะ"












สักพักหนึ่งยูกะกับรันมะก็ลงมาทานข้าว เป็นจังหวะเดียวกันกับที่กัลก้าและเซเนียรัสซ้อมดาบเสร็จพอดี

ระหว่างอาหารเย็น...

"ยูกะ ฮารุ รันมะคุง อาทิตย์หน้าวางแผ่นทำอะไรกันไว้หรือปล่าว?" ไอคุถามขึ้น

ยูกะหันไปมองรันมะเชิงเป็นการถาม รันมะเลยต้องเป็นคนตอบ

"อืม ไม่มีนะครับ" รันมะตอบ

"งั้นไปทำธุระเป็นเพื่อนผมหน่อยนะ ไปกันทุกคนเลย"

"ทุกคนเลยหรอครับ?" ยูกะถาม

"อะฮะ" ไอคุพยักหน้า

"ทำไมต้องทุกคนล่ะครับ?" ฮารุถามตอบ

"ไปเป็นไม้กันหมาให้หมอนี้น่ะ" เซเนียรัสตอบแทน ในขณะที่ไอคุพยักหน้า

"เจ้าดูจากอนาคตหรือว่าคาดเดา?" กัลก้าหันไปถาม

"ดูอนาคตเอา แต่ว่านะไอคุ กับแค่คนๆเดียวถึงกับต้องทำขนาดนั้นเลยหรอ?"

"ฉันทำอะไร?" ไอคุถามอย่างงงๆ เพราะคงไม่มีทางรู้ได้หรอกว่าตัวเขาในสัปดาห์หน้าจะทำอะไรกับคนๆนั้นบ้าง จะฆ่าหันศพหมอนั้นเลยหรือปล่าวนะ?

"อืม... ประมาณว่านายเอาอาวุธไปจ่อหัวอีกฝ่ายน่ะ"

"จริงหรอ! พี่ไอคุอะนะ!" ยูกะโพล่งขึ้น

"ไม่จริงมั้งครับ" ฮารุหน้าเหวอไป

"แต่ถ้าเป็นจริง เขาคงทำให้ไอคุซังโกรธมากแน่ๆ" รันมะว่าพลางยิ้มแหยะๆ

"ถ้าเป็มหมอนั้นอย่างไงผมก็ทำแบบนั้นแน่" ไอคุกล่าวพลางยิ้มแต่บรรยากาศเล่นเอาเหล่าเพื่อนร่วมโต๊ะอาหารตัวสั่นด้วยความกลัว




หลังทานอาหาร

สามหนุ่มกำลังนั่งอยู่บนโซฟาดูรายการเกมโชว์ตอบคำถาม ซึ่งแขกรับเชิญในวันนี้คือ โฮชิโยมิ สึบารุ

"อะ! นั้นสึบารุคุงนี้" ไอคุที่พึ่งกลับมาจากล้างจานกล่าวก่อนมานั่งลงข้างๆสามหนุ่ม

"ใครหรอครับ?" ยูกะหันไปถาม

"หะ! นี้นายไม่รู้จักงั้นหรอ! เทพแห่งการเรียน! โฮชิโยมิ สึบารุ! เลยนะ! เขาอยู่โรงเรียนเราด้วยนะ!" รันมะตะโกนอย่างตกใจ ในขณะที่ยูกะเอียงคนอย่างสงสัยตอบไป

"รันมะคุง... ดีแค่ไหนแล้วที่ยูกะเขารู้ว่าตัวเองเป็นเทพแห่งเกมน่ะ" ไอคุว่าพลางตบไหล่รันมะเบาๆ

"จะว่าไปก็.... บุญแค่ไหนแล้วนะที่หมอนี้รู้จักชื่อเสียงเรียนนามของพ่อแม่ตัวเองน่ะ" รันมะกล่าวพลางไหล่ตก

"ว่ากันต่อหน้าต่อตาแบบนี้เลยหรอ!?" ยูกะกล่าวพลางหน้ามุ่ย

"แล้วไปรู้จักกันได้ไงหรอครับ?" ฮารุถามบ้าง

"ก่อนพี่จบจากไอโบกาคุเอ็นสองปี พี่เจอเขาที่ห้องสมุดน่ะ พอดีวันนั้นพี่เอาหนังสือเล่มนึงไปคืนแล้วสึบารุคุงเขากำลังจะยืมเล่มนั้นต่อพอดี ก็เลยได้คุยกันนิดๆหน่อยๆน่ะ จากนั้นก็ได้เพื่อนคุยเรื่องเรียนตลอดจบปีการศึกษา^^" ไอคุตอบพลางนึกถึงเหตุการณ์ตอนที่เขาได้เจอกับเด็กหนุ่มผู้ชื่นชอบดาราศาสตร์

คิดๆแล้วมันก็สนุกกว่าอยู่กับพวกเพื่อนบ้าๆที่เอาดีแต่กีฬาจนลืมเรียนขอลอกการบ้านเขาเยอะ แต่จริงๆที่เขาไม่ชอบกีฬา เพราะพอกลับไปบ้านก็ต้องโดนคุณน้าหัวฟ้าฝึกเจียนตายอีก!

"จะว่าไปหมอนี้เล่นบัดดี้ไฟท์ด้วยนะ ได้ยินมาว่าเขาเก่งมากเลย" รันมะเอ่ยขึ้น

"จริงหรอ งั้นพรุ่งนี้ฉันจะไปท้าสึบารุแข่งบัดดี้ไฟท์!" ยูกะว่าพลางชูกำปั้นขึ้นอย่างมุ่งมั่น













วันรุ่งขึ้น....

ยูกะ รันมะ ฮารุ และกัลก้าก็เดินไปโรงเรียนด้วยกัน ตอนนี้กัลก้าที่เหมือนกลายเป็นคนดังในชั่วข้ามคืนกำลังโดนรุมล้อมโดยเหล่านักเรียน จะทำอย่างไงก็หนีไม่พ้นสุดท้ายเลยกลายเป็นการ์ดหนีเสียเลย

หลังจากที่ฮารุแยกไป สองหนุ่มก็ไปยังห้องเรียนของโฮชิโยมิ สึบารุ

"หมอนั้นสินะ!" ยูกะที่พึ่งมาถึงหน้าห้องว่าพลางชี้ไปที่เด็กหนุ่มผมสีเหลืองดวงตาสีฟ้าที่นั่งอ่านหนุงสืออยู่

"ใช่ นั้นล่ะเทพแห่งการเรียน" รันมะตอบก่อนสังเกตเห็นว่านักเรียนในห้องไม่มีใครเข้าใกล้เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่เลย เลยตัดสิ้นใจถามขึ้น

"มีอะไรงั้นหรอ?"

"คือว่า.. พอพวกเราจะเดินเข้าไปทักเขา แค่เขาหันมาพวกเราก็ขยับไม่ได้น่ะ" หนึ่งในนักเรียนตอบ

"จริงหรอ? " ยูกะว่าพลางเอียงคอ

"ไม่ลองไม่รู้ล่ะ เฮ้! นายน่ะ-" ทันทีที่เด็กหนุ่มหันมารันมะก็เหมือนจะชนกับกำแพงที่มองไม่เห็นเข้าให้

"ต้องการอะไรครับ?" เด็กหนุ่มกล่าวก่อนกลับไปอ่านหนังสือของตนต่อ

"ฉันคาโคกาวะ รันมะ คือว่าเพื่อนฉันมิคาโดะ ยูกะ อยากจะเล่นบัดดี้ไฟท์กับนายน่ะ" รันมะว่าพลางผายมือไปทางยูกะ สึบารุละจากหนังสือแล้วมองตาม

"นายจะว่าไง จะบัดดี้ไฟท์กับฉันไหม" ยูกะกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"ขอปฏิเสธครับ" สึบารุกล่าว

"แต่-"

กริ้ง~ เสียงออดโรงเรียนดังสองหนุ่มจึงต้องกลับห้องไป

แต่ยูกะก็ยังคงไม่ยอมแพ้ เขาจึงมุ่งหน้าไปยังห้องสมุดที่ข้างว่าสึบารุน่าจะอยู่

"อะ! เจอแล้ว!" แล้วก็อยู่จริงๆด้วย

"เห้สึบา-" เด็กหนุ่มผมเหลืองหันมาเป็นเหตุให้ยูกะต้องชนกำแพงล่องหน

"นี้หรอกำแพงล่องหนน่ะ" ยูกะว่าก่อนจะใช้มือเลาะกำแพงล่องหนจนสามารถข้ามไปยืนตรงหน้าสึบารุได้

"สวัสดี! ฉันมิคาโดะ ยูกะ คือเรื่องเมื่อเช้าน่ะ-"

"ผมบอกไปแล้วนิครับ ว่าปฏิเสธน่ะ อีกอย่างหนึ่งนะครับ อย่างไงผมก็ชนะ"

"ถ้าไม่ลองดูแล้วจะรู้ได้อย่างไงล่ะ"

"รู้สิครับ เพราะเป็นการทำนายของผมไงล่ะ" บัดดี้มอนสเตอร์สีเหลืองปรากฏตัวขึ้น

"เขาคือครอส บัดดี้ของผมครับ มังกรโหราศาสตร์ ครอสแอสโทรโลเกีย"

"ที่ว่าทำนายเนี้ย... หมายถึงมองเห็นอนาคตได้งั้นหรอ?"

"ประมาณนั้นครับ" สึบารุว่า

"มันเป็นความสามารถพิเศษของมอนสเตอร์จากสตาร์ดราก้อนเวิลด์อย่างผมครับ" ครอสกล่าวต่อ

"งั้นก็เหมือนบัดดี้ของพี่ชายเจ้าสินะ" กัลก้าปรากฏตัวขึ้นข้างๆยูกะก่อนจะกล่าว

"อะกัลก้า! สึบารุ ครอส นี้กัลก้าบัดดี้ของฉัน" ยูกะกล่าวแนะนำพลางผายมือมาทางกัลก้า

"ยินดีที่ได้รู้จัก ข้าเทพแห่งสงคราม การ์แกนทัว ดราก้อน"

"เช่นกันครับ" ครอสกับกัลก้าจับมือกัน(มือกับปีกอะนะ)

"พี่ของนายก็ใช้สตาร์ดราก้อนเวิลด์เหมือนผมสินะครับ" สึบารุกล่าวขึ้น

"เปล่าหรอก พี่ไอคุเขาใช้-"

"เดี๋ยวนะครับ! นายจะบอกว่านายคือน้องชายของรุ่นพี่ไอคุงั้นหรอ!" สึบารุตกใจดและตาเบิกตาในเวลาเดียวกัน

"เออ... ถ้าให้ถูกก็ลูกพี่ลูกน้องอะนะ" ยูกะว่าพลางถูที่หลังคอ

"งั้น... เพื่อเป็นการเห็นแก่รุ่นพี่ผมจะสู้กับนายก็ได้"

"เย้! ขอบคุณที่ตกลงนะ! งั้นไว้หลังเลิกเรียนเรามาสู้กันนะ! ไปกันเถอะกัลก้า!" ยูกะว่าจบก็ลากกัลก้าออกไป

"ชักไม่แน่ใจแล้วสิว่าคิดถูก" สึบารุพูดเบาๆ







หลังเลิกเรียน

สึบารุชนะยูกะตามคำทำนายของครอสจริงๆ

"ถึงฉันจะแพ้ก็เถอะนะ แต่เป็นการต่อสู้ที่ดีมาก!" ยูกะกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"เป็นการต่อสู้ที่ดีครับ" สึบารุกล่าวด้วยรอยยิ้มบางๆ เขาต้องยอมรับว่าตัวเขาเองก็สนุกกับการต่อสู้ครั้งนี้

"ก็น่าเสียดายไม่หน่อยนะที่เทพแห่งเกมแพ้เทพแห่งการเรียนน่ะ สงสัยนายต้องยกฉายาให้สึบารุเขาแล้วมั่งยูกะ" รันมะกล่าวขึ้น

"ง่า~ รันมะอะ!" ยูกะว่าพลางทำหน้ามุ่ยพร้อมจะร้องไห้

"โอ๋ๆ อย่าร้องนะครับคนเก่ง" รันมะว่าพลางดึงยูกะมากอดไว้หลวมๆแล้วตบหัวเพื่อนซี้เบาๆ

"งือออ!~" ยูกะกอดกลับแน่นแล้วฝังหน้าตัวเองไว้ที่อกรันมะ

"ทั้งสองคนดูรักกันมากเลยนะครับ" สึบารุกล่าวพลางยิ้มนิดๆอย่างเอ็นดู ใครจะไม่ยิ้มล่ะ ก็คู่นี้ออกจะน่ารัก ก่อนที่เขาจะต้องหุบยิ้มนั้นลงไป...


.


.


.


'พวกเราจะเป็นแบบนี้ได้บ้างไหมนะ... เซย์จิ...'


.....

....

...

..

.


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

63 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 13 เมษายน 2563 / 20:42

    รออ่านนะค่ะ

    #2
    0
  2. #1 beekk3506 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 21:40

    จะแต่งต่อตอนไหนหรอไรท์?

    #1
    1
    • #1-1 Keyshippreson(จากตอนที่ 2)
      11 เมษายน 2563 / 21:44
      ขอโทษคะ! ตอนนี้ติดร็อคแมนมากไปหน่อย(นั่งอ่านฟิคเรื่องนี้อยู่ทุกวันคงไม่เรียกนิดแล้วล่ะ แหะๆ) แต่ว่าเรื่องนี้หนูแต่งวันละนิดวันหน่อยนะคะ ถ้าไม่อ่านฟิคเพลินจะมาอัพตอนต่อไปให้คะ!
      #1-1