นายช่วยรักฉันตลอดไปเลยได้ไหม [Futurecard Buddyfight Ace]

ตอนที่ 12 : ตอนที่11 แอลฟ่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 87
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    6 ธ.ค. 63

ที่มาลงไม่ใช่อะไรค่ะ ขี้เกียจรอรีดออกความเห็นแล้วค่ะ

ดังนั้นความสัมพันระหว่างโอเมก้ากับไทม์รูเลอร์ก็ให้มันกล้ำๆกลวงๆต่อไปก็แล้วกัน


แล้วที่ช้าเพราะว่าไรท์ลืมโหลดรูปเลยนานหน่อยโทษทีนะค่ะ


หวังว่าจะสนุกนะค่ะ



















ย้อนไปเมื่อหลาย... เอ่อ... เอาเป็นว่าหลังจากโอเมก้าออกจากไทม์เวิลด์มาก็พอ

"ที่นี้มันอะไร?=_=" ร่างเล็กผมยาวสีขาวกล่าวขึ้นเมื่อมองไปรอบๆบริเวณที่ตนอยู่ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่รกร้างว่างเปล่าและแห้งแล้งเป็นอย่างมาก

'ช่างเละเทะและมืดมนเหลือเกิน' เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวร่างเล็ก

"ใช่ไหมล่ะ ว่าแต่ที่นี้มันเวิลด์อะไรนะ?" ร่างเล็กถามเสียงนั้น

'อืม~ ถ้าจำไม่ผิดก็ลอสท์เวิลด์' เสียงตอบ

"เจ้าช่วยมองดูในนิมิสักหน่อยสิ"

'รอแป๊บนะ'

"ว่าไงล่ะ?" ร่างเล็กกล่าวถามเสียงอีกครั้งหลังจากรอไปได้สักพัก

'ไปทางทิศตะวันออก แล้วเจ้าจะได้พบกับมังกรผู้มืดมน' เสียงในหัวร่างเล็กตอบ

"เห~ แบบนี้คงจะได้ยืดเส้นยืดสายหน่อยแล้วสินะ" ร่างเล็กว่าพลางเริ่มออกเดินอีกครั้ง

'ก็คงแบบนั้นนั้นแหละ แต่อย่าเล่นแรงไปนะ ถึงฝ่ายนั้นจะแข็งแกร่งแต่ก็ไม่ได้หมายความว่า-' 

"รู้แล้วๆ ข้าจะพยายามไม่รุนแรงมากก็แล้วกันนะ" ร่างเล็กว่าพลางยักไหล่
.
.
.


เวลาผ่านไปสักพักหนึ่ง หลังจากที่ร่างเล็กเดินตามทางที่เสียงในหัวบอก


'นี้น่ะรึ... ที่ว่าไม่รุนแรงน่ะ=_=;'

"ข้าไม่ผิดนะ" ร่างเล็กว่าพลางมองร่างของมังกรที่ตนพึ่งจะเล่น?ด้วยไปอย่างเอือมๆ

'เฮ้อ~ เจ้านี้นะโอเมก้า มาสลับกันเลย'

"ก็ได้~" ร่างเล็กว่าพลางหลับตาลง

ก่อนเส้นผมสีขาวซีดจะค่อยๆกลายเป็นสีบลอนด์ทองเป็นประกาย จากนั้นชุดเกราะสีดำขาวแซมม่วงจึงเปลี่ยนเป็นชุดคลุมสีแดงแซมทอง

อัญมณีสีม่วงบนหมวกเปลี่ยนเป็นสีเขียวตามด้วยสีของหมวกที่เปลี่ยนเป็นสีแดง ก่อนจะปรากฏวงแหวนสีรุ่งรอบหมวก

สุกท้ายร่างเล็กก็ค่อยๆลืมตาขึ้น เผยให้เห็นดวงตาสีแดงฉานที่ค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นสีขาวสว่าง

'ตามสบายนะ' เสียงในหัวกล่าวขึ้นอีกคราว แต่ไม่ใช่เสียงเดียวกันกับเสียงแรก เพราะมันคือเสียงของร่างเล็กเจ้าของร่าง…

"เจ้าไม่บอกข้าก็ทำ" เสียงที่ดังขึ้นจากริมฝีปากของร่างเล็กคือ… เสียงเดียวกันกับที่ดังขึ้นในหัวร่างเล็กก่อนหน้านี้


ซึ่งหมายความว่า… เกิดการสลับร่างขึ้นระหว่างร่างเล็กเจ้าของร่างกับเสียงในหัวของร่างเล็ก


 ร่างเล็กยกยิ้มนิดๆ ก่อนจะนั่งคุกเข่าลงข้างๆหัวของมังกรร่างใหญ่สีดำแดง แล้วจึงกดจูบลงไปที่หน้าผากของร่างนั้นอย่างแผ่วเบา ก่อนแสงเป็นประกายสีทองจะโอบล้อมร่างใหญ่ แล้วเยียวยาบาดแผลตามร่างกาย


'แหวะ! นั้นปากข้านะ!'

"โทษของการที่ไม่ยอมฟังที่ข้าพูด แต่ถ้าเป็นไทม์มี่เจ้าคนไม่รังเกียจสินะ" ร่างเล็กกล่าวอย่างเฉยเมย

'ถึงเป็นไทม์มี่ข้าก็ไม่ยอม!'

"อืม~" มังกรร่างใหญ่ค่อยๆลืมตาขึ้น แล้วหันมาทางร่างเล็ก

"เจ้าเป็นใคร...." มังกรถามเสียงเย็น

"นามข้าคือโอเมก้า คนที่เจ้าสู้ด้วยเมื่อครู่นี้ ลืมกันแล้วรึ? ข้าบอกไปแล้วรอบหนึ่งนิ" ร่างเล็กกล่าวแต่มังกรร่างใหญ่ทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ

"ไม่ใช่... เจ้าไม่ใช่เจ้าหนูที่ข้าประมือด้วย... เจ้ามีดวงจิตที่ต่างจากเจ้าหนูเมื่อกี้"

'ทำไมทุกคนถึงได้ชอบเรียกข้าว่าเจ้าหนู!'

"คิกๆ ดูออกด้วย งั้น~ ก่อนท่านจะถามชื่อคนอื่น ท่านก็ต้องบอกชื่อของท่านมาก่อนสิ" ร่างเล็กกล่าวติดตลกเพราะขำเสียงในหัวของตน

"นามข้าคือเดสทรอยเยอร์" มังกรร่างใหญ่กล่าวน้ำเสียงไม่พอใจ

"เดสตี้สินะ ยินดีมี่รู้จักนะเดสตี้^^ ตั้งแต่วันนี้เป็นเวลา100ปี ข้าและโอเมก้าจะมาขอฝึกที่นี้ ฝากตัวด้วยนะ" ร่างเล็กกล่าวก่อนจะยืนขึ้นแล้วโค้งเล็กน้อย

"ใครให้เจ้าเรียกข้าแบบนั้น!" เดสทรอยเยอร์ลุกขึ้นนั่งทันที

"คิกๆ ก็ชื่อท่านมันยาวนี้" ร่างเล็กกล่าวยิ้มๆ

"ช่างเถอะ! ข้าบอกชื่อข้าแล้ว เจ้าก็บอกของเจ้าเสียสิ!"

"นามของข้า... คือ... แอลฟ่า..."

















กลับสู่ปัจจุบัน... ไทม์เวิลด์...

"จะทำอะไรต่อไปงั้นหรอครับ? คุณโอเมก้า" เด็กหนุ่มในชุดคลุมหรือก็คือบลินท์กล่าวถามกับร่างของนักดาบผมยาวสีขาวหรือก็คือโอเมก้านั้นแหละเจ้าค่ะ

"อืม~ ทำลายโลก!" โอเมก้ากล่าวน้ำเสียงระเริงด้วยรอบยิ้ม

"งั้นจะเข้าร่วมกับไทม์รูเลอร์ไหมครับ?"

"กับไทม์มี่? ไม่เอาอะ=[]="

"งั้นเดสทรอยเยอร์ล่ะครับ?"

"ข้าไม่ใช่แอลฟ่านะจะได้ไปจู๋จี๋กับเดสตี้น่ะ=_="

"แอลฟ่า?" เด็กหนุ่มเอียงคอมองอีกฝ่าย

"ท่านผู้นั้นที่ให้เจ้ายืมพลังการเห็นนิมิตนั้นแหละ"

"อ๋อ แล้วเขากับคุณเป็น..."

"ใช่ อย่างที่เจ้าคิดนั้นแหละ" โอเมก้ายักไหล่

"คิดถึงเขามากไหมครับ?"

"ก็ไม่หรอก เพราะทุกวันนี้เจ้านั้นก็คุยอยู่ในหัวข้าตลอด= ="

"ตอนนี้ด้วยหรอครับ?"

"ตอนนี้เจ้านั้นหลับอยู่ พลังยังไม่ฝืนตัวดีน่ะ"

"ท่านโอเมก้า เหล่ามอนสเตอร์ของไทม์เวิลด์มาขอพบครับ" ร่างระหงส์ในชุดเกราะสีแดงก้าวเข้ามา

"ขอบใจบลอสซั่ม หรือจะให้เรียกเซเนียรัสดีล่ะ?" โอเมก้าแสยะยิ้มให้กับนักดาบผมยาวสีส้มในชุดเกราะสีแดง ใช่แล้ว! บลอสซั่มก็คือเซเนียรัสบัดดี้ของไอคุนั้นเอง! คำถาม เรื่องมันเป็นไงมาไงเนี้ย?!

"ตามแต่ประสงค์ครับ" บลอสซั่มหรือเซเนียรัสโค้งตัวให้โอเมก้า

"งั้นเซนจัง ข้ามีงานจะมอบหมายให้เจ้า" โอเมก้ากวักมือให้เซเนียรัสเดินเข้ามาใกล้

"ครับ?" เซเนียรัสเดินเข้าไปหาโอเมก้า

"ข้าอยากให้เจ้าไปสอดแนมฝ่าย มิคาโดะ ยูกะ แล้วก็รวบรวมพลังมา อ้อ! พลังของเอิร์ธดี้ด้วยนะ! ข้าต้องการพลังงานมาฟื้นฟูตัวเองเยอะๆนะ"

"ครับ ท่านโอเมก้า" นักดาบผมสีส้มกล่าวก่อนจะก้มให้นักดาบผมสีขาวอีกครั้งแล้วเปิดเกจจากไป ที่หมายคือ... โลกมนุษย์

"ส่งบลอสซั่มไปแบบนั้นจะดีหรอครับ?" เด็กหนุ่มคนเดิมกล่าวถามอย่างไม่แน่ใจ

"หือ? ทำไมล่ะ?"

"หมอนั้นเป็นภูมิแพ้ฮอร์โมนของมังกรน่ะครับ"

"เอ๊ะ? แต่ว่าข้าก็เห็นเซนจังอยู่กับมังกรได้นี้ ไม่เห็นมีท่าทีอะไรเลยนะ"

"ถ้าอยู่กับมังกรมากกว่าสี่หรือห้าขึ้นไป หมอนั้นจะจามน่ะครับ"

"งั้นหรอ? แต่บางทีเราก็อาจจะได้เห็นอะไรสนุกๆก็ได้นะ~"

"อะไรสนุกๆ?"

"ก็~ เซนจังมีพลังของฟิวเจอร์ไทเมอาเพิ่มมากขึ้นใช่มะ"

"ครับ?"

"แล้วถ้างั้นจะส่งผลกับกลิ่นพิเศษที่เหล่ามังกรชื่นชอบด้วยหรือเปล่าเอ่ย~"

"อืม... ส่งผลครับ แต่เอ๊ะ! นั้นมัน..."

"ตลกดีใช่มะ?" โอเมก้าแย้มยิ้ม

"ตลกร้ายล่ะสิครับไม่ว่า=_=;"

"แล้วแต่เจ้าเถอะนะ เดี๋ยวข้าจะไปหาไทม์มี่เสียหน่อยนะ" ไม่ว่าเปล่าเจ้าตัวก็เปิดเกจพร้อมไป

"เอ๊ะ! แล้วมอนสเตอร์ไทม์เวิลด์ที่มาขอพบล่ะครับ!?"

"เจ้าไปพูดแทนข้าก็แล้วกัน ไปนะ~" โอเมก้าว่าจบก็กระโดดเข้าเกจไป

"ให้ตายสิ=_=" เด็กหนุ่มกล่าวพลางถอนหายใจ
















ณ Mikono Cafe

"เธอลากฉันมานี้ทำไม?" เด็กหนุ่มผมสีดำดวงตาสีน้ำเงินถามเด็กสาวผมสั้นสีแดงดวงตาสีเขียว ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาวาดรูปในสมุดของตนต่อไป

ตอนนี้ทั้งสองอยู่ในร้านMikono Cafe ซึ่งแน่นอนว่าคนอายุน้อยกว่าเป็นคนลากอีกคนมา

"ก็ที่นี้มันผ่อนคลายดีน่ะค่ะ ไม่คิดงั้นหรอ?" เด็กสาวตอบโดยไม่ละออกจากภาพที่ตนกำลังวาดอยู่

"จะว่างั้นก็ได้..." เด็กหนุ่มกล่าวอย่างเบื่อหน่ายพลางกรอกตา

"เจอเธออีกแล้ว..." เสียงเรียบนิ่งดังขึ้น

"อะ! ชิคุโระนิจัง!" เด็กสาวยิ้มอย่างร่าเริง ก่อนจะพุ่งตัวไปหาเด็กสาวผมบลอนด์ทองที่อายุมากกว่าทั้งคู่

"ใคร?" เด็กหนุ่มเอ่ยถามสั้นๆ

"ฉันสิต้องถาม... นายเป็นพี่ชายของยัยเด็กนี้หรือไงน่ะ?" เด็กสาวอายุมากกว่ากล่าวพลางเหลือบๆมองไปยังเด็กสาวผมแดง

"ใช่ที่ไหน! มีตรงไหนที่ฉันเหมือนยัยนั้นไม่ทราบ" ดวงตาสีน้ำเงินของเด็กหนุ่มจ้องมองดวงตาสองสีของเด็กสาวอายุมากกว่าอย่างเอาเรื่อง แต่ก็ไม่ลืมที่จะกล่าวพาดพิงเด็กสาวผมแดงที่มาด้วยกัน

"รู้สึกเหมือนคิดผิดแหะที่พายากินิซังมานี้น่ะ..." เด็กสาวผมแดงว่าพลางเหงื่อตกและยิ้มด้วยความลำบากใจ













"ดอกไม้พวกพวกนี้มันมีอะไรพิเศษอย่างงั้นหรอเดสทรอยเยอร?" เด็กหนุ่มผมส้มหรือรันมะเอ่ยถามกับบัดดี้ของตน ก่อนจะส่งดอกไม้สีชมพูให้กับมังกรสีดำแดง


"พวกมันคือฟิวเจอร์ดาริออน พวกมันเป็นดอกไม้ที่ทรงพลังมาก จึงเหมาะแก่การฟื้นฟูพลังของข้าเป็นอย่างยิ่ง" เดสทรอยเยอร์กล่าวก่อนจะสัมผัสดอกไม้ ซึ่งนั้นทำให้ดอกไม้ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีดำ


"เปลี่ยนสีแล้วแหะ" รันมะกล่าวอย่างแปลกใจ


"มันจะเปลี่ยนสีตามพลังที่ได้รับ ถ้ามันได้รับพลังแห่งเวลามันจะกลายเป็นสีแดง"


"เวลางั้นหรอ? เดี๋ยวนะ แปลว่านายเคยเห็นงั้นสิ?"


"ใช่... ครั้งหนึ่งข้าเคยเห็น" เดสทรอยเยอร์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างจะโหยหา ร่างเล็กผมยาวสีบลอนด์ทองกำลังยื่นมงกุฎดอกไม้นี้เพียงแต่เป็นสีแดงมาให้เขา ด้วยดวงตาสีขาวสว่างที่เปล่งประกายอย่างร่าเริง


"แล้วสีไหนมีพลังมากกว่ากันล่ะ?" เสียงของรันมะพาเดสทรอยเยอร์กลับสู่ปัจจุบัน


"ก็ขึ้นอยู่กับพลังที่ใส่เข้าไปแค่นั้นล่ะ" เดสทรอยเยอร์กล่าวก่อนจะส่ายหัวเพื่อให้ภาพของร่างเล็กหายไป


























"อ ไอคุ...ตายแล้ว..." ทุกคนต่างเบิกตากว้าง

"ไม่จริง... ไม่จริง! พี่น่ะไม่มีทาง... ไม่..." ในขณะที่ยูกะดวงตาเบิกกว้างและเอามือกุมหัวตัวเอง

"พี่ครับเป็นอะไรไป..." ฮารุถามด้วยความเป็นห่วง

"ทาสุคุ!" ไอสุเรียกคนข้างๆเสียงดัง

"รู้แล้วน่า!" ทาสุคุว่าจบก็เข้าไปจับไหล่ยูกะทั้งสองข้างแล้วเขย่าเบาๆ

"ยูกะมองพ่อสิ!" นั้นทำให้ยูกะเงยหน้าขึ้นมามองทาสุคุช้าๆ โดยที่ดวงตาสีทองกำลังเปลี่ยนเป็นสีแดง...

"ไม่นะ..." ทาสุคุกล่าวเสียงค่อย

"ท ทั้งรันมะ แล้วก็พี่... ทุกคนทิ้งผมไปหมดแล้ว..." น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของยูกะ

"ไม่ใช่นะยูกะ! ลูกยังมีพ่อฮารุแล้วก็เพื่อนๆของลูกอยู่นะ! ลูกไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวเสียหน่อย" ทาสุคุกอดปลอบยูกะ

"แต่แสงสว่างของผมหายไปหมดแล้ว! ทั้งดวงตะวันและดวงดารา..." ยูกะร้องไห้หนักขึ้น

"งั้นฉันจะเป็นดวงดาราดวงใหม่ให้นายเอง!" ริวโตะกล่าวเสียงดัง

"อุ๊บ! อย่างเจ้าเนี้ยนะจะเป็นดวงดารา? ฮะๆ" เสียงหัวเราะของใครบางคนดังขึ้น

"เสียงนี้มัน... แถมเจ้ากลิ่นแบบนี้อีก... เจ้าอยู่นี้ใช่ไหม! ออกมาซะเจ้านักดาบ!" กัลก้าตะโกนขึ้นเสียงดัง

"เจ้านักดาบ? หมายถึงเซเนียรัสน่ะหรอ?" ทาสุคุถามขึ้น

"จมูกยังไวไม่เปลี่ยนเลยนะเจ้าขนฟู" สิ้นเสียง ร่างหนึ่งก็ปรากฏออกมา

"เซเนียจริงด้วย! แต่เอ๊ะ? นายดูแปลกไปจากเดิมแหะ..." ฮารุกล่าวอย่างตกใจ ก่อนจะถามอย่างสับสน



"ขอล่ะ.... อย่าพูดถึงเรื่องนี้เลย" เซเนียรัสหันหน้าหนี ตอนนี้เจ้าตัวอยู่ในชุดเกราะสีแดงแซมขาวคลิปทองที่มีลักษณะการออกแบบคล้ายกับดอกไม้ มีอัญมณีสีฟ้าประดับอยู่บนหน้าอกและรัดเกล้า และไม่มีผ้าคลุมเหมือนกับชุดเก่า

อีสาเหตุที่เจ้าตัวดูจะไม่ชอบใจ คงจะเป็นการที่ชุดเกราะมันอวดทรวดทรงที่เหมือนผู้หญิงของตนออกมา

"เซเนีย! เกิดอะไรขึ้นกับพี่! พี่ไอคุไม่ได้ตายจริงๆหรอกใช่ไหม!" ยูกะรีบลุกพรวดไปหานักดาบผมส้มทันที

"ก็ไม่อยากจะพูดถึงบัดดี้ที่ล่วงลับไปแล้วของข้านักหรอกนะ แต่ใช่... ไอคุตายไปแล้ว... ด้วยฝีมือของบลินท์บัดดี้คนใหม่ของข้า" เซเนียรัสตอบอย่างเยือกเย็น

"อะไรนะ! นี้เจ้ายอมเป็นบัดดี้กับคนที่ฆ่าบัดดี้ของเจ้าอย่างงั้นหรอ!!!" กัลก้าคำรามออกมา

"ก็มันเรื่องของข้าไหมล่ะ เจ้าจะเกี่ยวอะไรด้วยไม่ทราบ? ถึงอย่างไงไอคุก็ตายอย่างสมเกียรติในฐานะผู้ทำพันธะสัญญาของท่านโอเมก้า" เซเนียรัสกล่าวด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ ราวกับสิ่งที่พูดมานั้นไม่สำคัญ

"ม ม ไม่จริง..." ยูกะเริ่มสะอื้นก่อนที่น้ำสีใสจะไหลออกมาจากดวงตา

"หน็อย! เจ้านักดาบนี้!" กัลก้าพุ่งตัวใส่ร่างของเซเนียรัสอย่างแรง

"อึก!" จนเจ้าของร่างและคนกระทำไปกระทบหน้าต่างด้านหลังอย่างแรง

เพล้ง! ถึงขั้นที่หน้าต่างแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

"เจ้าจะหาเรื่องกันใช่ไหมการ์แกนทัวดราก้อน! ข้าจะสนองให้!" เซเนียรัสชักดาบออกมาจากฝัก

"เหอะ! ถ้าคิดว่าทำได้ก็รองดูสิเซเนียรัส!" กัลก้าคืนร่างเป็นร่างปกติและชักดาบออกมาเช่นกัน

โดยไม่รีรอ ต่างฝ่ายต่างพุ่งตัวเข้าประทะกันด้วยวิชาดาบที่รุนแรง จนคนรอบข้างสามารถรับรู้ได้ถึงแรงประทะ

"เป็นเรื่องแล้วสิ..." ริวโตะกล่าวพลางเหงื่อตก















 ณ สถานที่แห่งหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป

"ท่านแม่ๆ!" ร่างเล็กสองร่างกำลังวิ่งไปหาร่างของผู้แม่ด้วยรอยยิ้ม ร่างหนึ่งมีผมยาวสีบลอนด์ทองกับดวงตาสีขาวสว่าง ส่วนอีกร่างหนึ่งมีผมยาวสีขาวกับดวงตาสีแดงฉาน

"จ้ะ? มีอะไรงั้นหรือแอลฟ่า? โอเมก้า?" หญิงสาวผู้เป็นแม่ผู้ที่มีเรือนผมสีขาวยาวกับดวงตาสีขาวกล่าวถามร่างเล็กทั้งสอง

"ดูนี้สิครับท่านแม่! พอข้าสัมผัสมันมันก็จะตายไป" ร่างเล็กผมยาวสีขาวว่าพลางเด็ดดอกไม้ที่อยู่ใกล้ๆขึ้นมา ก่อนที่มันจะค่อยๆเหี่ยวแห้งตายไปช้าๆ

"แต่พอข้าสัมผัสมันนะครับท่านแม่! มันก็จะกลับมามีชีวิต!" ร่างเล็กผมยาวสีบลอนด์ทองกล่าวก่อนจะแตะเบาๆที่ดอกไม้แห้งเฉาในมือของร่างเล็กอีกร่าง ก่อนมันจะกลับมามีชีวิตและเบ่งบานอีกครั้ง

"ปีศาจ..." หญิงสาวกล่าวเสียงค่อย ก่อนดาบแสงหนึ่งเล่มจะปรากฏในมือของนาง

"ท่านแม่..." สองร่างเล็กมองหญิงสาวด้วยความหวาดกลัว

"ปีศาจเช่นเจ้าไม่ควรมีชีวิตอยู่! จงตายเสียเถอะโอเมก้า!" หญิงสาวยกดาบขึ้นเหนือหัวหมายจะฟันใส่ร่างเล็กผมสีขาว

"ไม่นะ!!!!!" ร่างเล็กผมยาวสีบลอนด์ผลักร่างเล็กผมยาวสีขาวออกจากรัศมีคมดาบ จนตัวเองโดนเสียเอง

"แอลฟ่า!!!!!!!!!"
. . . .
. . .
. .
.


'เฮือก!!!' เสียงหนึ่งดังขึ้น ราวกับพึ่งจะตื่นจากฝันร้ายภายในหัวของนักดาบผมยาวสีขาว

"ตื่นแล้วรึแอลฟ่า" นักดาบผมยาวสีขาวกล่าวกับเสียงในหัวของตน

'โอเมก้า?' เสียงในหัวนั้นเอ่ยถาม

"ข้ากำลังจะไปหาไทม์มี่น่ะ" โอเมก้าตอบอย่างเฉยชา

'ไทม์มี่? เจ้าจะไปทำไม?' ในขณะที่เสียงในหัวของเจ้าตัวถามอย่างสงสัย

"ข้าว่าจะไปดูดซับพลังของไทม์มี่มาให้เจ้าเสียหน่อยน่ะสิ"

'โอเมก้า... ข้าคิดว่าเราควรจะหยุดกันแค่นี้' เสียงในหัวกล่าวอีกครั้ง

"หยุด? เจ้าหมายความว่าไงหยุด! ถึงแม้เจ้าจะไม่เคยพูดมันออกมาก็ตาม แต่ข้าก็รู้ดีว่าเจ้าต้องการมันแอลฟ่า!" ส่วนคนฟังก็กล่าวอย่างโมโห

'ข้าไม่อยากเห็นเจ้าต้องเจ็บปวดเพื่อข้าอีกแล้วโอเมก้า... ถึงแม้ว่าเจ้ากำลังทำราวกับว่าเจ้ากำลังสนุกอยู่ก็ตาม แต่ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังทรมานอยู่'


"ไม่จริงเสียหน่อย! ข้าอาจจะไม่ได้กำลังสนุกอยู่จริงๆอย่างที่เจ้าว่า! แต่ข้าก็ไม่ได้เจ็บปวดหรือทรมานอะไรทั้งนั้น!"

'เช่นนั้นแล้ว... ทำไมจึงร้องไห้ล่ะ...'

"ร้องไห้? ข้าเนี้ยนะ?" นักดาบขมวดคิ้ว

'เจ้าร่ำไห้โอเมก้า... ยามเมื่อเจ้าสังหารพวกพ้องที่รักของเจ้า เจ้าอาจจะไม่รู้ตัว... แต่ข้ารู้... เพราะร่างของเราคือร่างเดียวกัน ตั้งแต่วันนั้น... ที่ข้าตายจากไป...'


"เจ้าคือครอบครัวของข้าแอลฟ่า... แถมยังเป็นอีกครึ่งหนึ่งของข้าอีก เจ้าคิดว่าข้าจะเลือกพวกพ้องมากกว่าเจ้างั้นหรือ?"

'แล้วไทม์มี่กับเอิร์ธดี้ล่ะ? ทั้งสองไม่ใช่ครอบครัวของเจ้าด้วยหรือ?'

"...ก็ไม่ใช่น่ะสิ"

'เฮ้อ~ ข้ารู้ว่าเจ้ารักไทม์มี่มากนะโอเมก้า ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งล่ะ'

"ก็เหมือนที่เจ้ารักเดสตี้มากนั้นแหละแอลฟ่า ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง... ข้าถึงต้องการจะพาเจ้ากลับมาอย่างไงล่ะ ข้ารู้ว่ามันมีความหมายกับเจ้ามาก..."

'งั้นข้าคงจะเป็นเหตุผมเดียวของเจ้าสินะ'

"ก็ใช่น่ะสิ ข้าจะมีเหตุผลอื่นอีกรึ?"

'คิกๆ งั้นเรามาเล่นเกมกันเถอะโอเมก้า'

"เกม?" โอเมก้าเลิกคิ้วขึ้น

'ใช่! หากข้าหาเหตุผลอื่นให้เจ้าได้ เราจะทำตามแผนเดิม แต่ถ้าไม่... เจ้าจะต้องปลดปล่อยพลังชีวิตทั้งมวลที่เจ้าสะสมมา'


"หะ! เจ้าจะเสี่ยงการกลับมาของเจ้ากับเกมนี่นะ!"

'ก็แหม.... อย่างน้อยๆข้าจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดไปมากกว่านี้ไงล่ะ แถมเจ้าจะได้มีแรงจูงใจเพิ่มมากขึ้นด้วยไม่ดีหรือ?'

"..."

'หากข้าชนะผู้คนที่ตายจะคืนกลับ หากเจ้าชนะก็เหมือนกัน เพียงแต่เจ้าจะต้องฟันฟ่าอีกเสียหน่อยเพื่อให้ข้ากลับมาจากความตาย'

"ได้ ข้าจะเล่นกับเจ้า เงื่อนไขว่าอย่างไง?"

'ง่ายมาก ข้าจะเป็นคนไปหาไทม์มี่เอง และหากไทม์มี่สามารถบอกได้ว่าข้าไม่ใช่เจ้า เจ้าก็ชนะ แต่ถ้าไทม์มี่แยกข้ากับเจ้าไม่ออก ก็แปลว่า... ไม่ว่าเราจะอยู่เช่นนี้ต่อไปเรื่องไม่ มันก็ไม่มีความแตกต่าง และข้าจะเป็นฝ่ายชนะ'


"ข้าคือโอเมก้า... และข้าไม่เคยพ่ายแพ้"


.
.
.



___________________
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #59 Poly-lovekfc (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 08:03

    ดีสุดๆเลยถึงลูกเราจะเป็นตัวประกอบในตอนี้ก็เถอะ

    #59
    0
  2. #56 Irin1051 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2563 / 01:00

    ชอบมากๆเลยค่ะ เเล้วยูกะจะเป็นยังไงต่อหรอคะ

    #56
    0