นายช่วยรักฉันตลอดไปเลยได้ไหม [Futurecard Buddyfight Ace]

ตอนที่ 11 : ตอนที่10 การกลับมาของโอเมก้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 112
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    19 ต.ค. 63

เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างไทม์รูเลอร์ดราก้อนกับโอเมก้า ทุกคนคิดว่าแบบไหนดีกว่ากันคะ? ระหว่าง...

1.) พ่อลูก (อันนี้เป็นที่ไรท์วางแผนไว้แต่แรก คือไทม์รูเลอร์มีความเอ็นดูโอเมก้าเหมือนลูกอะไรงี้)

2.) เพื่อนหรือคู่หู (จะมีความเป็นคู่กัดค่อนข้างสูง แต่โคตรจะมีความรู้จงรู้ใจกันเป็นพิเศษ)

3.) คู่รัก (ไรท์ชอบการแต่งคู่มังกรกับคนมาก~ สังเกตุได้จากกัลก้ากับเซเนียแหะๆ แต่อันนี้คงเข้าขั้นที่ว่าอาจจะเป็นรักข้างเดียว แต่มันไม่จริงหรอก เพราะโอเมก้าติดคนคนนึงมากๆเลยดูเหมือนจะไม่สนใจไทม์รูเลอร์เลย แต่จริงๆคือสนใจนะ)

ฝากทุกคนช่วยเลือกให้หน่อยนะค่ะ

แนะนำนะค่ะ

ถ้าใครอยากรู้ว่าใครคือคนที่โอเมก้าติดมากๆ และเป็นสาเหตุแต่แรกที่ทำให้โอเมก้าอยากทำลายทุกๆเวิลด์เร็วๆ ก็ให้เลือกข้อ3.)กันนะค่ะ

ไรท์จะตัดสิ้นผลจาก10เม้นแรกค่ะ

แล้วอีกอย่าง! ถ้าไรท์ไม่ได้คำตอบ ก็บอกลาตอนต่อไปได้เลยค่า~

ไรท์ถามอีกครั้ง เพราะมันมีบอกแค่3เม้น! ดังนั้นก็เอาตอนสั้นๆไปอ่านก่อนไป!
















นี้คือการย้อนอดีต... ที่แสนยาวของไรท์...

ไทม์เวิลด์...

ดอกไม้สีแดงหน้าตาคล้ายดอกบัว แต่มีเกสรเป็นลูกบอลพลังงานแสงเล็กๆ กำลังเบ่งบานอยู่รอบๆ อัญมณีสีม่วงขนาดมหึมาที่มีดาบเล่มใหญ่ถูกปักอยู่ด้านบน

"เอามาปลูกเยอะขนาดนี้ก็น่าจะใช้ได้แล้วมั่ง แต่ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ทำไมมันถึงได้เปลี่ยนเป็นสีแดงทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ยังเป็นสีชมพูอยู่แท้ๆ" ร่างระหงในชุดเกระสีแดงกล่าวพลางปัดเศษดินออกจากมือ

"เพราะพวกมันได้รับพลังของที่นี้เข้าไปล่ะมั่ง" ร่างที่สวมชุดคลุมปิดบังใบหน้ากล่าวพลางลูบกลีบดอกไม้สีแดงเหล่านั้น

"งั้นหรอ? คงงั้นมั่ง ว่าแต่เด็กนั้นไปไหนแล้ว?"

"รีเบิร์ทน่ะหรอ? เดี๋ยวคงมามั่ง"

"ม่าม๊า~" อยู่ๆร่างเล็กในชุดคลุมสีดำที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน ก็เข้ามากระโดกอดเอวร่างในชุดเกราะสีแดง

"บอกแล้วไงว่าข้าไม่ใช่แม่เจ้าน่ะ=_=" ร่างในชุดเกราะสีแดงกล่าวพลางยกร่างเล็กขึ้นมาให้อยู่ในระดับสายตา

"น่าๆบลอสซั่ม ให้เขาเรียกไปเถอะ อย่างไงนายก็คงจะคล้ายแม่ของเขามาก" ร่างในชุดคลุมกล่าว

"ข้าไม่ใช่เจ้าที่ยอมรับอะไรง่ายๆนะบลินท์" บลอสซั่มกล่าวกับบลินท์ด้วยสายตาไม่พอใจ

"แต่นายก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีนี้น่า ดังนั้นก็ปล่อยผ่านไปน่ะดีแล้ว" บลินท์กล่าวก่อนล้มตัวลงนอนข้างๆดอกไม้แล้วผลอยหลับไปทั้งๆแบบนั้น

"เหอะ! บัดดี้ข้านี้นะ... ว่าแต่เราจะทำอะไรดีล่ะรีเบิร์ท?" บลอสซั่มกล่าวพลางก้มหน้ามองร่างเล็กในอ้อมแขน

"ป๋มอยากนอนตักม่าม๊า~"

"บอกว่าไม่ใช่ไงเจ้าเด็กนี้=_="

"กำลังมา..." อยู่ๆบลินท์ที่นอนหลับอยู่ก็เด้งตัวลุกขึ้นมานั่งก่อนจะยืนเต็มความสูง

"หะ? ใครกำลังมางั้นหรอบลินท์?" บลอสซั่มละออกจากรีเบิร์ท แล้วหันมาถามทางบัดดี้ของตน

"ผู้พิทักษ์แห่งระบบสุริยะ... นากามูระ ริวโตะ..." บลินท์กล่าวก่อนจะมองไปยังทิศทางหนึ่ง

"หะ!" บลอสซั่มร้องอย่างตกใจ ก่อนจะปล่อยรีเบิร์ทลง

"ห้ายป๋มปายต้อนยับไหมฮับ?" รีเบิร์มถาม

"ไม่ ข้าไปเองดีกว่า" บลอสซั่มว่าพลางดึงดาบที่แหน็บที่เอวออกมา

"ไม่... นายอยู่ที่นี้บลอสซั่ม ผมจะไปกับรีเบิร์ท" บลินท์กล่าวเสีบงนิ่ง

"ให้เดานะ นิมิอีกแล้วสิท่า" บลอสซั่มเก็บดาบแล้วกอดอก

"อืม~ แต่ว่าคราวนี้เป็นของท่านผู้นั้นล่ะ" บลินท์ฉีกยิ้มชวนสยอง

"โห~ ได้ใช้พลังของทั้งท่านโอเมก้าและท่านผู้นั้นเลยรึ? หึ! เจ้านี้คงจะเป็นที่รักของท่านทั้งสองน่าดูเลยนะ"

"ก็นะ ไปกันเถอะรีเบิร์ท" บลินท์ว่าพลางเริ่มออกเดินไปช้าๆ

"ฮับ!" รีเบิร์ทว่าพลางหายวับเข้าไปในเงาของอีกฝ่าย















"นี้อะนะไทม์เวิลด์= =; โคตรจะแห้งแร้งเลย" เด็กหนุ่มผมดำ นากามูระ ริวโตะ กล่าวพลางมองไปรอบๆ ซึ่งไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตใดๆ

"ก็แน่ล่ะ ก็ที่นี้ถูกโอเมก้าดูดพลังชีวิตไปหมดแล้วนี้" เด็กหนุ่มผมเหลืองแซมแดง อาคาอิ คิอิโระ ว่าด้วยสีหน้าที่เฉยเมย

"ว่าแต่ ที่เจ้าบอกว่าผนึกแห่งกาลอวสานกำลังอ่อนกำลังลงนี้จริงรึ?" มังกรสีขาวม่วงนัยตาสีเหลืองทอง เอิร์ธดราก้อน กล่าวถามกับเด็กหนุ่มคนที่สอง

"อืม เพราะมอนสเตอร์ไทม์เวิลด์เริ่มมารวมพลกันที่ไทม์คิงดอมเลเจนด์เวิลด์แล้วน่ะสิ ว่าไงดีล่ะ ส่วนใหญ่คงเข้าฝั่งโอเมก้ากันหมดนั้นแหละ" เด็กหนุ่มตอบ

"งั้นหรอๆ~ น่ายินดีจริงๆเลย~ คุณโอเมก้าจะต้องดีใจมากแน่ๆ~" ร่างสวมชุดคลุมปิดบังใบหน้าจนเห็นได้เพียงใบหน้าช่วงล่างเท่านั้นเดินเข้ามาร่วมวงสนทนา

"นายเป็นใคร?" ริวโตะมองผู้มาเยือนด้วยสายตาไม่เป็นมิตร แน่ล่ะ ก็มันพูดชื่อของคนที่ทำให้เพื่อนเขาตาบอดออกมาแบบนั้นนิ

"ผมชื่อบลินท์ครับ~ เป็นแค่คนตาบอดธรรมดาๆก็เท่านั้นเอง" บลินท์ตอบพลางยักไหล่

"คนตาบอดที่ไหนจะมาอยู่นี้" คิอิโระกล่าวเสียงนิ่ง

"แหม~ งั้นผมบอกแบบนี้แทนก็แล้วกันครับ ผมคือผู้ทำพันธะสัญญาแห่งกาลอวสานคนใหม่ครับ" บลินท์ว่าพลางยิ้ม

"ผู้ทำพันธะสัญญาคนใหม่รึ?!" เอิร์ธกล่าวอย่างตกใจ

"ทำไมงั้นหรอเอิร์ธ?" ริวโตะหันไปถามบัดดี้ตนอย่างใจไม่ดี

"ถ้ามีผู้ทำพันธะสัญญาคนใหม่... ก็แปลว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับผู้ทำพันธะสัญญาคนก่อน..." คิอิโระกล่าวอย่างใจไม่ดีไปอีกคน

"หมายความว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับไอคุอย่างงั้นหรอ!" ริวโตะตะโกนอย่างตกใจ

"ก็อย่างที่ว่าอะนะ~ เพราะฉันเป็นคนทำเองล่ะ~" บลินท์ว่าพลางยิ้มร่า

"แกทำอะไรไอคุ!" ริวโตะโผล่งออกไป

"นั้นสิ? ทำอะไรนะ~ ถ้าอยากรู้ก็ต้องชนะบัดดี้ไฟท์ฉันให้ได้ก่อนล่ะ"

"ได้! มาสู้กันเลย!"

"เชิญคร้าบ~"

"มังกรผู้แบกโลก! ได้เวลาเขย่าเวลาแห่งการพิพากษาแล้ว Luminize! Earth Judgment!"

"จงฟังเหล่านักรบแห่งกาลเวลา! บัดนี้ข้าคือจอมพลของพวกเจ้า! Luminize! Marshal of Time!"

"Raise the flag!" ×2

"มีเทียร์เรลเวิลด์!"

"ไทม์เวิลด์!"

"เทพแห่งการพิพากษาโลก เอิรธ์ ดราก้อน!" เอิร์ธปรากฎตัวขึ้นอย่างสง่าผ่าเผย ที่ด้านหลังของริวโตะ

"นักดาบมายาแห่งกาลเวลา เซเนียรัส!" นักดาบผมยาวสีส้มที่แสนจะคุ้นเคยยืนเคียงข้างบลินท์ ด้วยสีหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆทั้งสิ้น ต่างจากเวลาปกติโดยสิ้นเชิง เพราะแม้แต่แววตาแสนอวดดีไม่กลัวใครของเจ้าตัวก็หายไปจากแววตา

"เดี๋ยว! อะไรนะ!" ริวโตะกล่าวอย่างตกใจในขณะที่บลินท์แอบยิ้มเยาะ

"ทำไมนายถึงมีเด็คของไอคุ!" ส่วนคิอิโระที่ปกติจะเป็นคนนิ่งๆ ตอนนี้กลับโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

"ก็ไม่รู้สินะ~ ถ้าชนะผมได้ก็อาจจะยอมบอกก็ได้นะ~" บลินท์ยิ้มอย่างยียวน















"คุณจะให้ผมทำงานกับยัยเด็กนี้จริงหรอ?" อามาเทราสึ ยากิ กล่าวอย่างไม่พอใจ พลางมองไปยังเด็กสาวผมสั้นสีแดงที่กำลังนั่งวาดกาพอยู่ตรงข้ามตนอย่างอารมณ์ดี ราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูด

"ทำไมล่ะ? ผมคิดว่าถ้าเธอจับคู่กับ คาระฟุรุ คิโชนะ คงจะเป็นทีมที่ดีมาก" จินกุจิ เคย์ กล่าวพลางยิ้มยวนๆ

"กับยัยเด็กลั่นล้าคนนี้อะนะ? ไม่มีทาง!"

"ยากินิซังชอบสีอะไรหรอคะ?" คิโชนะถามพลางวาดภาพของตนต่อไปโดยไม่มองหน้ายากิ (นิซัง=พี่ชาย//ไรท์)

"ใครให้เธอเรียกฉันแบบนั้นไม่ทราบ?" ยากิถามอย่างไม่พอใจ

"หนูน่ะชอบสีแดงมากเลยล่ะค่ะ" คิโชนะว่า ดูเหมือนเธอจะไม่สนใจเด็กหนุ่มอายุมากกว่าเลยแม้แต่น้อย

"ใครถาม? เห้ย! อย่ามาทำเป็นเมินนะ!"

"รู้ไหมค่ะว่าทำไม?"

"ไม่ได้อยากรู้=_=*"

"เพราะมันจะสวยมากเลยล่ะค่ะ เวลาที่แต่งแต้มอยู่บนตัวคนน่ะ"

"ก็บอกว่าไม่อยากไง!"

"แล้วก็นะค่ะ มันจะสวยเป็นพิเศษเลยล่ะค่ะ ถ้าเป็นสีแดงที่มาจากเลือดคนน่ะ คิกๆ" คนอายุน้อยเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่น่าขนลุก

"เลือดหรอ?" ยากิมองเด็กสาวอย่างหวั่นๆ

"ค่า~ สวยมากเลยนะค่ะ^^ หนูเคยเอาเลือดผู้หญิงที่แกล้งมารับเลี้ยงหนูเพราะอยากดูเป็นคนดีมาวาดเล่นด้วยล่ะค่ะ หนูเอามาวาดเป็นรูปผู้หญิงคนนั้นนอนจบกองเลือดสวยมากเลย^^" ในที่สุดเด็กสาวก็เงยหน้าขึ้นจากภาพที่กำลังวาดอยู่ แล้วยิ้มอย่างไร้เดียงสาให้ยากิ

"เธอฆ่าผู้หญิงคนนั้นแล้วเอาเลือดมาวาดหรอ?"

"เปล่าค่ะ^^ หนูแค่กรีดแขนเธอนิดหน่อยน่ะค่ะ เพราะว่าถ้าเธอตาย... หนูก็จะไม่ได้เอาคืนที่เธอตีหนูทุกวันทุกครั้งที่หนูไม่ได้ยิ้มน่ะสิค่ะ^^" คิโชนะตอบพลางยิ้มน่าขนลุก

"ดูเธอจะสดใสแค่เปลือกนอกสินะ หึ! งั้นฉันจะลองจับคู่กับเธอดูสักหน่อยก็แล้วกัน"

"แล้วความยุ่งยากก่อนหน้านี้มันคืออะไร?" เคย์ที่ดูเหตุการณ์อยู่ตลอดกล่าวอย่างสับสนเล็กน้อย















กลับไปที่ไทม์เวิลด์

สถานการณ์ตอนนี้คือ... ริวโตะมีพลังชีวิต7หน่วย กับเอิร์ธดราก้อนบนสนามและหนังสือตำนานวันสิ้นโลก ร่วมไปถึงการ์ดบนมืออีก3ใบ

ทางฝั่งของบลินท์มีพลังชีวิตเหลือ1หน่วย โดยไม่มีมอนสเตอร์อยู่บนสนามหรือว่าการ์ดบนมือเลย มีแค่การ์ดเวทย์ติดตั้ง 'ผนึกแห่งกาลอวสาน' ที่ดูเหมือนนาฬิกาเรือนใหญ่ ที่ไม่ทำอะไรเลยนอกจากนำมอนสเตอรที่ถูกทำลายเข้าสู่โซลของมันเอง อยู่ที่ข้างหลังของบลินท์

ในตอนนี้เป็นการเริ่มต้นเทิร์นใหม่ของริวโตะ

"ดรอว์! ชาร์จแอนดรอว์!"

"จงยอมรับความพ่ายแพ้เสียเถอะ! เอิร์ธ! โจมตีใส่ไฟเตอร์!" ริวโตะสั่งกึ่งตะโกน

"หึ! เข้ามา!" บลินท์ยิ้มกว้าง พลางอ้าแขนรับการโจมตีของเอิร์ธ

"จบแล้วสินะ" คิอิโระที่ดูการต่อสู้อยู่ตลอดกล่าวขึ้น เมื่อค่าชีวิตของบลินท์กล่าวเป็น0

"หึๆ ก็ไม่แน่หรอกนะ" บลินท์ก้มหน้าลงก่อนจะแสยะยิ้ม

"หมายความว่าไง..." ริวโตะถามพลางขมวดคิ้ว

"เพราะว่า... มันครบเงื่อนไขของ 'ผนึกแห่งกาลอวสาน' แล้วไงล่ะ..." บลินท์เงยหน้าขึ้นมา ทำให้ริวโตะได้เห็นดวงตาสีขาวที่ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดงภายใต้เงาของผ้าคลุม

"ดวงตาแบบนั้นมัน... ไอคุ..." ริวโตะเบิกตาโพลง เพราะเมื่อเขาสบดวงตาสีแดงคู่นั้น จู่ๆเขาก็นึกถึงหน้าสนิทขึ้นมา

"เทพนักดาบแห่งกาลอวสาน... จงจุติขึ้นมาใหม่ ณ ผืนธรณีนี้... แล้วนำพาความพินาศและจุดจบมาสู่ทุกๆสรรพสิ่ง... จงปรากฏกายออกมาพร้อมกับนามใหม่... คอลไปช่องกลาง! 'มหาเทพนักดาบอสูร รีเบิร์ท โอเมก้า! ซีโร่!' "

นาฬิกาเรือนใหญ่ด้านหลังเด็กหนุ่มแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ก่อนจะสลายหายไป เผยให้เห็นร่างที่อยู่ภายในนาฬิกาเรือนนั้น ซึ่งลอยลงหายืนอยู่ในช่องกลาง...

ร่างนั้นทำเพียงยืนนิ่งโดยหลับตาเอาไว้ มือทั้งสองวางอยู่บนปลายด้ามของดาบเล่มใหญ่สีม่วงที่ราวกับคมดาบของมันทำมาจากอัญมณีสีม่วงใส เช่นเดียวกับอัญมณีบนหมวกสีขาวดำ ซึ่งตอนนี้ทำหน้าที่เป็นเหมือนไม้เท้าในการช่วยยืน

ในขณะที่ผมยาวสีขาวสยายอย่างสง่างามราวกับผ้าคลุมหลัง เข้ากับชุดเกราะสีขาวดำแซมแดงได้เป็นอย่างดี

"ป เป็นไปได้ไงกัน..." คิอิโระตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

"ถึงเจ้าจะเรียกโอเมก้าจะออกมาตอนนี้ก็ไม่มีความหมายอะไร! เพราะค่าชีวิตของเจ้าเป็น0แล้ว!" เอิร์ธกล่าวเสียงดังลั่ง ทำให้ริวโตะและคิอิโอะหลุดจากอาการตกใจ

"นั้นก็จริง แต่... ตราบใดที่ที่ตัวข้ายังคงยืนอยู่บนสนาม... จะไม่พ่ายแพ้..." ดวงตาสีแดงของโอเมก้าเปิดออก ก่อนจะส่งรอยยิ้มแสยะให้ริวโตะและเอิร์ธ

















พอแล้ว! กลับสู่ปัจจุบัน!

"พวกเรามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่า?" ริวโตะและคิอิโระมาเยือนบ้านมิคาโดะ

"คุณริวโตะ!" ยูกะกล่าวด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะสังเกตุเห็นคิอิโระที่มาพร้อมกับริวโตะ

"..." ยูกะเงียบแล้วจ้องมองคิอิโระไม่วางตา เขารู้สึกไม่ถูกชะตากับคนอายุมากกว่า... อย่างแรง!

"อ้าว คิอิคุง? มาไงล่ะเนี้ย?" ไอสุกล่าวกับเด็กหนุ่มตาสีน้ำตาล

"คุณต่างหากล่ะครับ มาอยู่นี้ได้ไงครับไอสุซัง?" คิอิโระถามชายหนุ่ม

"ฉันมาด้วยเรื่องโอเมก้าน่ะสิ แล้วพวกเธอล่ะ?"

"เรื่องเดียวกันนั้นแหละครับ แต่ว่าพวงมาด้วยเรื่องของไอคุด้วย..." คิอิโระมองออกไปทางริวโตะที่จู่ๆก็ดูเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด

"ไอคุ? เกิดอะไรขึ้นกับเขางั้นหรอ?" ทาสุคุถามอย่างเป็นห่วง

"ไอคุเขา..." ริวโตะเริ่มต้นเล่าเรื่องที่ตนพึ่งจะประสบมาหมาดๆ














ย้อนความ... (ครั้งสุดท้าย!//ไรท์)

"ป เป็นไปได้อย่างไร... ทั้งๆที่พวกเราชนะแล้วแท้ๆ..." เอิร์ธกล่าวอย่างเจ็บใจ

"จำกันได้รึเปล่า.... เอิร์ธดี้?" ร่างที่เล็กกว่าของนักดาบผมยาวสีขาวก้าวเข้ามาร่างของมังกรสีขาวม่วงตัวใหญ่ที่นอนหอบอยู่บนพื้นอย่างไม่เต็มใจ ด้วยท่าทางที่นิ่งสงบก่อนจะคุกเข่าลงข้างๆร่างใหญ่และกล่าวด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุก

"หึ! จะลืมได้อย่างไร! วันที่เจ้าแสร้งทำมาผูกมิตรเรียนวิชากับพวกข้าที่มีเทียร์เรลเวิลด์... แล้วแว้งกัดทีหลังน่ะ! ข้ามันบ้าเองที่อ้าแขนต้อนรับเจ้า!" เอิร์ธกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว

"เอิร์ธดี้... ข้าไม่เคยเซแสร้งเลยนะ... ข้าอยากเป็นเพื่อนกับพวกท่านจริงๆ" โอเมก้ากล่าวพลางลูบหน้าผากใหญ่ของมังกร

"หากเจ้าพูดความสัตย์จริง! เหตุใดเจ้าต้องการทำลายล้างเวิลด์อื่น!" ถึงแม้จะได้รับสัมผัสที่อ่อนโยนเพียงใดจากมือเล็ก ก็ไม่อาจทำให้เทพมังกรแห่งการพิพากษาโลกลดน้ำเสียงอันแข็งกระด้างลงได้

"ข้าก็แค่... อยากพาเขากลับมาก็เท่านั้นเอง..." โอเมก้ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่แสนเศร้าก่อนจะชักมือตนกลับ ก่อนจะยืนขึ้นแล้วเดินไปยังเด็กหนุ่มในชุดคลุม

"บลินท์..." โอเมก้ากล่าวเรียกเด็กหนุ่ม

"ครับ?" บลินท์เอียงคอมองอีกฝ่าย

"อยากจะพูดอะไรกับบัดดี้ของเอิร์ธดี้ก็พูดได้นะ แต่อย่าลืมลบความทรงจำตอนที่สู้กับข้าออกล่ะ" โอเมก้ากล่าวจบก็หันหลังก้าวเดินออกไป

"คร้าบ~" บลินท์ยิ้มร่าก่อนจะเดินไปทางริวโตะกับคิอิโระ ที่พูดได้ว่าทั้งสองแทบจะนอนหมดสภาพอยู่บนพื้น

"เพื่อเป็นการขอบคุณที่ช่วยทำลายผนึกของโอเมก้าให้ ผมจะบอกเกี่ยวกับ ริวเอ็นจิ ไอคุ ให้พวกนายหน่อยก็แล้วกัน" บลินท์ว่าพลางนั่งยองๆ เพื่อให้ริวโตะและคิอิโระได้ยิน

"ไอคุหรอ..." ริวโตะและคิอิโระพยายามยกหัวขึ้นมามองบลินท์

"ฟังดีๆนะ เพราะผมจะพูดแค่ครั้งเดียว^^"

"..."

"ริวเอ็นจิ ไอคุน่ะ... ตายไปแล้ว..."


.
.
.



___________________
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #62 wave__2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2564 / 10:33

    เอา3คะ

    #62
    0
  2. #58 Waruneee777 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 08:01

    เอา1ตะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ

    #58
    0
  3. #57 55555-T0T (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 07:58

    เอา1คะ

    #57
    0
  4. #55 Poly-lovekfc (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 17:30
    1คะ.....หรือจะเอา3ดี....งั้นเอา1คะ
    #55
    0
  5. #54 TimeReture (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2563 / 14:54

    เขาไหนโอเมก้า?! แล้วเกิดอะไรขึ้นกับไอคุงอีกล่ะเนี่ย? หนูทำทุกอย่างไปเพราะอยากแก้แค้นรึเปล่าๆๆ

    มาต่อเร็วๆนะ เป็นห่วงไอคุง

    #54
    1
    • #54-1 TimeReture(จากตอนที่ 11)
      19 ตุลาคม 2563 / 14:57


      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 23 ตุลาคม 2563 / 13:06
      #54-1
  6. #53 beekk3505 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2563 / 07:51
    เลือก3ดีกว่า(เปลี่ยนใจอย่างดี)

    ใครฆ่าไอคุตรูจะไปฆ่ามันคืน!
    #53
    0